Maandag 8 februari
Vanochtend na het ontbijt ben ik even naar een internetcafé geweest om de blog bij te werken.
Hierna zouden we vertrekken naar Syrië.
Toen ik de stroomkabel los wilde koppelen kon dit niet omdat de eigenaar van de parkeerplaats het rolluik van de ruimte waar we ingeplugd zaten op slot had.
De eigenaar die er normaal altijd was, was in geen velden of wegen te bekennen.
Andere mensen die op het terrein bezig waren wisten ook niet waar hij was.
Na een uur wachten kwam Bar op het briljante idee om iemand te vragen om hem te bellen.
Hij zat in het ziekenhuis en zou met een half uur weer terug zijn.
Dat werd drie kwartier, maar hij was er.
We konden dus bijna twee uur later dan gepland op pad.
Wel irritant want we wilden graag met licht de grens over.
Bij de grens aangekomen was het druk en koud.
Turkije uit ging vrij soepel, maar Syrië in was een ander verhaal.
We moesten visa regelen, een autoverzekering regelen en weer fijn een flinke ($110 per week) dieseltax betalen.
Het was weer een fijn heen en weer krijgen tussen de verschillende loketten en de bank.
Toen al het gedoe voorbij was waren we ruim drie en half uur verder!
Bijna even lang als Iran in.
Het was inmiddels al rond 20:00 dus we zijn in het eerste dorp gestopt waar we een restaurantje tegenkwamen.
Daarna doorgereden naar Aleppo.
Een paar km voor Aleppo was een grote shoppingmall waar we niet op de parkeerplaats mochten staan, maar wel net er buiten bij het hokje van de bewaking.
We konden ook stroom krijgen, dus dat was weer lekker.
We wilden niet ’s avonds laat de stad in om een plekje te gaan zoeken, want als dit niet soepel zou verlopen wordt het snel nachtwerk en we waren al doodmoe van het grensgedoe.
Het enige nadeel was dat we langs de doorgaande weg Aleppo in stonden, dus de hele nacht raasde er druk verkeer.
Dinsdag 9 februari
Om negen uur werd er op de camper geklopt.
We moesten weg van de bewaking.
We zijn toen Aleppo ingereden op zoek naar een plekkie voor een paar dagen.
We zagen geen auto parkings, alleen parkeerplaatsen langs de weg waar je €0,80 per uur moest betalen en natuurlijk geen stroom kon krijgen.
Toen we een soort parking zagen en daar stopten kwamen er meteen een aantal mannen op ons aflopen.
Hier was het ook hetzelfde tarief, dus dat was geen optie.
Er was één man bij die gebaarde dat hij wel wat wist.
Hij was ingestapt en leidde ons na een bijna ruzie met een politie/parkeerwacht een rustige straat in naast de citadel.
We moesten voor een pandje parkeren wat van hem was en daar konden we ook stroom krijgen, super!
Even later werd duidelijk dat hij er ook geld voor wilde, en niet weinig ook, €16 per dag!
Na wat onderhandelen ging de helft er af, dus dat was o.k.
We hadden een superplek, rustig maar wel in het hart van de oude stad met uitzicht op de citadel.
Nadat zo ongeveer de hele buurt de camper had bekeken zijn we op pad gegaan om de citadel te bekijken.
Die was vandaag dicht, toen maar een koranschool bekeken en de souks in.
Die zijn erg mooi hier zowel qua architectuur als qua winkeltjes.
In de eerste souk was een cameraploeg van de TRT (Turkse publieke omroep) aan het filmen.
Ze zochten een authentiek uitziende moslim om te figureren naast een Arabier, logisch dus dat ze blij waren dat ik kwam binnenlopen, ik was precies waar ze naar op zoek waren!?
Je snapt er niks van, een stad vol moslims en de enige niet moslim man moet figureren als authentieke moslim!
Na drie takes konden we weer verder.
Een paar souks later zijn we weer naar de camper gegaan omdat we helemaal sufgeluld waren door de winkeliers (en Zazou).
Ze zijn hier een stuk vasthoudender dan in Turkije en halen alles uit de kast om je wat te kunnen verkopen, is weer even wennen.
Woensdag 10 februari
We zijn begonnen met de citadel, dit is een enorme vesting die op een hoge heuvel gebouwd is.
Van binnen is het een soort ruïne, maar wel een mooie waarbij je je nog goed een voorstelling kun maken van hoe het ooit geweest moet zijn.
Het helpt ook mee dat er een aantal gebouwen gerestaureerd zijn zoals de moskee, de hamam, het paleis, het amfitheater en de troonzaal.
Vanaf de muren heb je een fantastisch uitzicht over de stad.
Hierna zijn we weer de bazaar ingedoken om verder te gaan waar we gebleven waren.
De grote moskee staat tegen de bazaar aan, dus daar zijn we gaan kijken.
Deze was niet bijzonder mooi,
Het was wel raar dat de schoenen al bij de ingang van het complex uit moesten.
Dus de gangen en het binnenplein moet je op sokken doen, dat is niet echt een feest als het buiten een graad of vijf is.
Daarna weer de bazaar in en daar nog een lelijke moskee gezien.
We hebben ook een oude karavanserai bekeken, maar dat was totaal vergane glorie en in tegenstelling tot Turkije wordt er hier ook geen moeite gedaan om het er zo authentiek mogelijk te laten uitzien.
Op de bazaar werd ik veel bekeken, ik dacht dat het door mijn oorbellen kwam, maar het was een andere reden.
Blijkbaar lijk ik erg op een bekende acteur die in een soort soapserie de koning van Egypte is.
Er werd mij gevraagd of ik het was en werd ook door een oude man gekust die dacht dat ik de koning van Egypte was.
Wel een goede promotie van authentieke moslim naar de koning van Egypte!
Daarna even naar een hotelletje in de bazaar die wifi had en daarna weer terug naar de grote moskee omdat daar een goed restaurant naast zat.
Donderdag 11 februari
Vandaag wilden we naar het museum van traditional arts, maar we waren eerst nog “even” de bazaar ingelopen om een tafelkleed te scoren die Bar gisteren gezien had, want op vrijdag is alles dicht.
De verkoper die daar zat was erg aardig en we hebben daar vervolgens bijna drie uur zitten kletsen.
Toen had het niet zo veel zin meer om naar het museum te gaan, want die sloot om twee uur.
We zijn toen wel de nieuwe stad in gegaan om daar wat rond te kijken en om naar de tourist information te gaan om te zien of er iets van een dierentuin in Aleppo zat.
Onderweg kwamen we langs een enorme moskee die we al vanaf de citadel hadden zien liggen.
deze moskee was zo nieuw dat hij nog niet af was, maar je kon al wel goed zien dat dit een heel mooi exemplaar gaat worden.
Daarna langs de tourist information.
Er was geen dierentuin in Aleppo, maar wel twee gezellige dames die Bar lang aan de praat hielden.
Op de terugweg zagen we een leuk restaurantje waar we wat gegeten hebben.
Vrijdag 12 februari
Vandaag wel naar het museum geweest.
Dit zou een erg mooi pand kunnen zijn, maar zoals met veel gebouwen hier, erg vergane glorie.
De collectie liet ook erg te wensen over.
Naast het museum stonden ook een paar kerken op een rij, die hebben we bezocht en vooral de Grieks Orthodoxe kerk was erg mooi.
De kerk hing vol met prachtige oude iconen en de beheerder was een erg aardige man die prima Engels sprak en die veel te vertellen had over de kerk.
Daarna hebben we heerlijk gelunched in het Shariton hotel.
Er zat een fantastisch echt Italiaans restaurant in.
Het was erg lekker om weer eens wat Europees voedsel tot ons te nemen.
Daarna hebben we nog wat in de buurt rondgelopen en wat winkeltjes bekeken.
Wat wel irritant is aan de verkopers hier, is dat alles wat je ziet uit Aleppo komt en verry old is.
Dikke bullshit natuurlijk, want ze verkopen hier veel doosjes van hout en kamelenbot waarvan wij weten dat die in Esfahan (Iran) gemaakt worden.
Als je ze hier op aanspreekt verzinnen ze snel dat het wel Iraans design is, maar in Aleppo gemaakt wordt.
We hebben maar één verkoper getroffen die meteen zei dat het uit Esfahan kwam.
Ik heb ook wel eens gevraagd aan een verkoper hoe oud een bepaald pepervaatje was die hij had staan, natuurlijk was die ongeveer vijftig jaar oud, NOT!,
Dit was eenzelfde pepervaatje die ik een paar jaar geleden zelf ook bij de Xenos gekocht had.
Door dit soort testjes weet je wel snel welke winkel je gelijk weer uit kunt lopen en een verbijsterde verkoper achter kunt laten.
Maar dit maakt je wel erg wantrouwig om iets “authentieks” te kopen.
Zaterdag 13 februari
Vanochtend uit Aleppo vertrokken op weg naar Hama.
Onderweg wilden we een paar dode steden bekijken.
Dit zijn steden die zo’n 1500 jaar geleden verlaten zijn.
De echte reden weet men niet, maar vermoedelijk zijn deze steden destijds verlaten omdat handelsroutes veranderden.
De eerste, Ebla, lag op zo’n dertig km van Aleppo.
Hier was niet veel aan, want er was eigenlijk behalve wat grondplannen niks van over.
Er zijn in Syrië tig van die steden.
We zijn snel doorgereden naar een andere op de route waar volgens de boeken meer van overeind moest staan.
Deze wordt blijkbaar minder bezocht, want er was totaal geen bewegwijzering, dus na tig keer de weg vragen waren we er.
Dat naar de weg vragen is hier ook een uitputtingsslag voor mij, want ik kan op dit gebied bijna niet communiceren met die Arabieren.
Ze gebruiken veel gebaren die ik blijkbaar bijna altijd fout interpreteer, wat bij mij nog wel eens behoorlijk wat irritatie veroorzaakt.
Uiteindelijk waren we er.
Deze was inderdaad veel mooier, want er stond nog een boel overeind, sommige gebouwen zelfs nog helemaal.
De kinderen zijn in ieder geval dol op archeologische sites, want ze kunnen lekker rond rennen en klimmen.
We kwamen hier nog een Ier tegen (met een zeer vermoeiende gids) die in zijn eentje was.
Hij was een half jaar bezig geweest om zijn vrouw of vrienden mee te krijgen naar Syrië, maar niemand durfde.
Erg vreemd, want er is hier absoluut niks aan de hand.
Het is een prettig land om door te reizen vol met aardige mensen.
We zijn hier blijven overnachten voor een lekker rustig nachtje na weer een tijd midden in steden te hebben gestaan.
We stonden hier van God en iedereen verlaten in een prachtig landschap.
Zondag 14 februari
Toen we wakker werden liep er een herder met een grote kudde schapen langs de camper door de dode stad.
Ezra en Zazou hebben hier een hele tijd vanuit ons bed naar liggen kijken en vonden het prachtig.
We zijn verder gereden richting Hama.
Dit is een best wel mooie stad, maar we hadden na drie uur eigenlijk alles gezien wat op ons lijstje stond.
Het was prachtig weer, we hebben voor het eerst sinds maanden lekker zonder jas kunnen lopen, de lente komt!
Dat was mooi, want dan konden we vroeg op weg naar Crac de Chevaliers waar een giga kasteel staat.
Toen we bij de camper kwamen zag bar een plas olie onder de camper liggen.
Ik ben er even onder gekropen en, ja hoor, het was van ons, kut!
Jordy maar even snel gebeld en hij dacht dat het versnellingsbakolie was.
Het was dus verstandig om een garage te zoeken voordat de bak weer in puin lag.
We stonden vlak bij de tourist information dus daar de weg gevraagd naar een garage.
Die gast had mij blijkbaar ook niet helemaal goed begrepen want het adres wat we van hem hadden gekregen was van het busstation!
Gelukkig was daar een man die mij wel begreep en hij regelde een vriend die voor ons uit reed naar de garage.
Dit was een “wijk” met honderden soort van garages.
De wegen zagen hier zwart van de olie en andere zooi, en ons laten ze dieseltax betalen i.v.m. het milieu!
De bak lekte op twee plekken.
Om de ene te kunnen fixen zou de bak eraf moeten en voor de andere plek was een pakking nodig die natuurlijk niet te krijgen was.
Er werd besloten om de boel dicht te kitten.
Laten we hopen dat het houdt!
Ruim twee uur later konden we weer vertrekken.
Rond half tien kwamen we aan bij Crac de Chevaliers na ontiegelijk klimmen, ik moest zelfs een keer terug en in z’n één een aanloop nemen anders kwamen we er niet tegen op.
We hebben de camper vlak bij het kasteel langs de weg gezet om te overnachten, ook weer een lekkere rustige plek het enige wat je hoort is het gieren van de wind.
Maandag 15 februari
Na het ontbijt zijn we het kasteel gaan bezoeken.
Het is echt een heel indrukwekkend bouwwerk, wat nog in een zeer goede staat verkeert.
Het bezoeken van dit soort bouwwerken is in dit soort landen wel altijd een spannende onderneming met twee kids, want er staat werkelijk nergens een hekwerk, dus je kan op het dak van een gebouw staan op tientallen meters van de grond en daar zo vanaf lopen.
Er zijn ook tal van gaten in de grond b.v. omdat er kelders onder zitten, maar daar zit dus ook geen hekje om of een ander soort waarschuwingsbordje o.i.d.
Na het kasteel hebben we absurd uitgebreid gelunched.
In het restaurant was er niks te kiezen, het was zitten en afwachten wat je kreeg.
Maar dit was super! de gerechten pasten niet eens allemaal op de tafel.
En dat voor € 11 voor ons allen!
Daarna wilden we naar Palmyra gaan rijden, maar er lag weer een leuke plas olie onder de camper, dus ik ben er maar onder gekropen om te kijken of ik nog iets kon fixen.
Alles zat onder de olie, dus ik kon niet goed bepalen waar het lek zat, dus ik heb elke bout die ik op de bak kon vinden maar extra aangedraaid in de hoop dat de lekkage minder zou worden.
We zijn toen op pad gegaan de woestijn in.
We waren er rond 20:30.
We hoorden van een jongen daar dat er een camping was.
Ik heb daar even gekeken, het was er wel super rustig.
Er was alleen een Duitse jongen op een motor, maar de camping lag wat verder uit het centrum, dus lastiger voor de boodschapjes en de eigenaar sprak geen woord Engels.
We hebben toen geprobeerd om bij een vier sterren hotel dat echt midden tussen de ruïnes lag te staan op de parkeerplaats.
Na wat onderhandelen over de prijs was het goed en kregen we elektra en water.
Dinsdag 16 februari
We hebben vandaag niet zo veel gedaan, wat in het dorp rondgelopen, de was weggebracht en genoten van het lekkere weer (23 graden met zon!)
Woensdag 17 februari
We zijn eerst naar het museum geweest en daarna hebben we een tocht op kamelen gemaakt.
De kinderen vonden het geweldig.
We zijn eerst door de oase gegaan en toen naar een bedoeïenen dorpje waar we thee hebben gedronken en vervolgens weer terug door de ruïnes.
De tocht duurde ruim vijf uur, en aangezien een kameel een behoorlijk oncomfortabel vervoersmiddel is was ik totaal gebroken van het wijdbeens op de kameel zitten met een rugdrager met Ezra erin.
Bar had ook overal spierpijn, maar het was wel weer een ervaring, maar een volgende keer is twee uur ook voldoende!
Donderdag 18 februari
We hebben in de ochtend nog een paar highlites van de ruïnes bekeken, zoals het amfitheater, de tempel van Bel en de tempel van Baal.
Daarna zijn we richting Damascus gereden.
We hebben de camper in de buurt van een grote shoppingmall geparkeerd in een goede buurt van de stad. (de Mercedissen, en B.M.W. X5 en X6 en andere grote jongens vlogen je om de oren)
We kregen namelijk te horen kregen dat het bijna onmogelijk zou worden om ons gevaarte in de binnenstad kwijt te raken.
We stonden lekker rustig tussen de flats.
Vrijdag 19 februari
Vanochtend eerst even bij de shoppingmall gekeken, maar de winkels waren natuurlijk dicht omdat het vrijdag was.
Daarna een taxi gepakt om het centrum in te gaan.
We werden afgezet bij de souk.
Daar zijn we doorheen gelopen om bij de Umayyad moskee te gaan kijken.
Dit is een super mooie en super grote moskee met veel prachtige mozaïeken die heel belangrijk is voor pelgrims omdat Johannes de doper hier ligt en het hoofd van Imam Hoessein.
Bovendien is dit de plek waar Jezus verwacht wordt als hij weer op aarde terugkomt.
Daarna kwamen we langs een oud huis dat ooit prachtig geweest moet zijn, aan de muurschilderingen en plafonds te zien, maar wat nu bijna op instorten stond.
Sommige kamers durfden we niet in omdat het plafond al half naar beneden hing.
Tegenover het huis lag de graftombe van Saladin, een grote Arabische strijder.
Vervolgens zijn we naar de Sayyida Rugayya moskee geweest.
Dit is ook een belangrijke Sjiitische pelgrim plek omdat hier de dochter van Imam Hoessein begraven ligt.
Echt even terug in Iran de Moskee was een waar spiegelpaleis, erg mooi en net als in Iran veel huilende mensen en zingende mannen die zichzelf naarmate het lied aanzwelt zichzelf steeds harder gaan slaan als uiting van hun verdriet om de dood van Imam Hoessein.
Zaterdag 20 februari
Om 12:00 opgepikt door de driver van de olieman om naar een garage te rijden.
Na een half uur waren we bij een kleine garage die er mee bezig ging.
De lijm die de garage in Hama had gebruikt was niet de juiste want hij kon niet tegen hitte, erg handig als je er een versnellingsbak mee dicht probeert te kitten!
Hier werd het werk zorgvuldiger aangepakt het werd dan ook uitgevoerd door de eigenaar met hulp van een twaalf jarig jongentje i.p.v. andersom zoals in Hama.
Het klusje was met een uur of vier geklaard en gelukkig goedkoop maar 35 Euro.
Voor ons een relaxed dagje, kinderen lekker spelen in het buurtje en wij een beetje meekijken naar de reparatie en af en toe wat lezen. Weer een staaltje Syrische gastvrijheid, als het lunchtijd is regelen ze een complete lunch en je mag er niets voor betalen zelfs je blikjes drinken mag je niet betalen.
Het relaxte van het dagje niksen kwam al snel tot een eind toen we Zazou hoorden gillen dat Ezra overreden was. (Ze speelde met verschillende kinderen met een bal in een straat zonder verkeer) Mijn hart stopte met kloppen en ik (B) was binnen een seconde op de plek des onheils.
Meestal is het een zegen om zoveel fantasie te hebben maar op zo’n moment is het vreselijk, ik had hem al bloedend en al onder zo’n mini truckje zien liggen.
Maar godzijdank was het in het echt een ander verhaal! Een klein jongetje met een fiets had hem aangereden.
Alles viel gelukkig erg mee.
Hij huilde nog geen minuut en ging vervolgens weer lekker voetballen maar niet meer uit het zicht al is het maar om een hoekje.
Maar naar een minuut of tien zat bij mij de schrik er nog zo in dat hij weer lekker in de camper ging, vast in zijn stoeltje.
Ze hebben er ook nog een nieuwe voorruit in kunnen zetten, zelfs een originele en dat voor 100 dollar.
In Nederland koste een ruit voor de Kia alleen al 600 Euro.
Zondag 21 februari
Er klopte vanochtend een man tegen de camper, en toen we open deden stond hij daar met een tas vol handdoeken en badlakens.
Welkome to our neigbourhood was de mededeling en toen verdween hij weer.
Dit is ook typisch Syrië, super gastvrij.
We staan hier alleen maar geparkeerd, we komen hier niet wonen, maar toch een warm welkom.
Eerst langs het circus gereden om kaartjes te halen voor de avond.
We zagen het een paar dagen geleden staan en omdat er voor de kids niet zo veel bijzonders te doen is, hadden we besloten te gaan.
Normaal zijn we geen fan van het circus omdat we er niet van houden dat de dieren bijna geen bewegingsruimte hebben.
Daarna zijn we op pad gegaan om een aantal oude Damascus huizen te gaan bekijken.
Dit viel aardig tegen want ze waren in zeer slechte staat en werden vaak nog “bewoond” waardoor je de meeste kamers niet in kon.
Dit was een beetje frustrerend omdat je vaak door de ramen kon zien dat het helemaal niet in gebruik was omdat alles onder een dikke laag stof zat.
Er waren er ook een aantal in de renovatie omdat ze werden omgebouwd tot hotel waardoor je er niet in kon of de boel stond in de steigers.
Daarna hebben we gelunched in een restaurant waar de president vaak zijn gasten mee naar toe neemt.
Je zou dus denken dat dit een peperduur restaurant is, maar we hebben daar voor nog geen € 15 onze buik vol gegeten.
Daarna wilden we nog naar een museum, maar dit ging net dicht, dus hebben we nog wat in de buurt rondgescharreld.
Toen naar het circus.
Het was een Italiaans circus en de voorstelling was erg leuk.
Vooral de kids vonden het fantastisch, zelfs Ezra heeft twee uur ademloos zitten kijken.
Het hoogtepunt was wel dat vijf gasten op motoren met z’n allen in een bal/kooi met een diameter van een maar meter of vier door elkaar heen reden met een rotsnelheid.
Maandag 22 februari
Na een stormachtige nacht waarin we vaker het gevoel hadden dat we in een boot sliepen dan in een camper zijn we naar het nationaal museum gegaan.
Dit was zoals zo veel hier slecht gedisplayed en al decennia niet afgestoft.
De collectie was zeer wisselend.
Daarna naar de handycraft market die naast het museum begon.
Dit was in tegenstelling tot de souk een rustige markt zonder pushy verkopers.
Ze hadden ook erg mooie spullen die veelal ter plekke werden gemaakt.
Je begrijpt dat we hier niet met lege handen weg zijn gelopen, wel met een lege portemonnee.
Dinsdag 23 februari
We zijn verder gegaan op de handycraft market waar we gisteren geëindigd waren.
Hier zijn we het grootste deel van de dag zoet mee geweest.
Daarna zijn we nog naar het oude, niet meer in gebruik zijnde, station gelopen.
We hebben gegeten in een goed aangeschreven “Frans” restaurant, maar hier was afgezien van de croissants niks Frans te vinden en het eten en de service waren beroerd.
Woensdag 24 februari
Vandaag naar de Joodse en christelijke wijken.
Eerst weer een oud huis bezocht, maar weer hetzelfde verhaal; in verregaande staat van ontbinding en je kon nergens in.
De straten hier zaten vol met antiek winkels (met bijbehorende prijzen) met prachtige spullen.
Één winkel was een waar museum.
Het leek een klein winkeltje toen we er voor stonden, maar de ruimtes bleven elkaar maar opvolgen en het was twee verdiepingen hoog.
De man had in twintig jaar tijd een collectie verzameld van Europees en Arabisch antiek waar je met gemak een paar musea mee kon vullen.
De eerste ruimten, die tot de winkel behoorden, waren mooi gedisplayed en in de overige ruimten stonden de spullen opgestapeld en in rijen tegen de muren.
Na van een heleboel spullen een onbetaalbare prijs te horen te hebben gekregen, b.v. een mooi bed voor slechts € 100.000, kwamen we een mooi ingelegd hoekkastje tegen die maar twintig jaar oud was en waar hij van af wilde omdat het geen antiek was.
We zijn dus toch maar weer voor de bijl gegaan, geen idee waar we het ding kwijt kunnen in ons huis.
Voorlopig gaat hij op het dak van de camper.
Daarna naar het Dada paleis, weer een oud huis.
Hier woonde een zeer neurotische en pusherige dame die ons zo snel mogelijk in een aftandse ruimte wilde krijgen waar ze spulletjes had staan voor de verkoop.
We mochten bijna geen foto nemen omdat ze bang was dat we het in een tijdschrift o.i.d. zouden publiceren.
Als de Syrische overheid hier lucht van zou krijgen konden ze haar “paleis” afpakken omdat het in zo’n slechte staat was.
De overheid zou het dan gaan restaureren.
Hier zou het dan ook niet veel beter van worden, want we spraken een Brit, die in één van de oude huizen aan het werk was om er een hotel van te maken, dat de professionele restaurateurs hier werkelijk geen flauw benul hebben van waar ze mee bezig zijn.
Hij liet ons zien dat ze met haakse slijpers te werk gingen om de muren een ruig uiterlijk te geven, terwijl de muren origineel super glad waren.
Wij dachten hetzelfde als de Syrische profs, want we kwamen in gesprek met deze man omdat er mannen bezig waren de muren super glad te maken.
Hij kon ons echter overtuigen door voorbeelden op de oude muren aan te wijzen dat hij het wel degelijk bij het rechte eind had.
Daarna hebben we nog een Armeens orthodoxe kerk bezocht, deze was heel groot en wit van binnen met veel iconen.
Daarna het hoekkastje opgehaald en terug naar de camper.
Donderdag 25 februari
Vandaag begonnen met het Assam Palace, het museum wat eergisteren dicht was.
Dit is een door de overheid gerestaureerd oud huis wat op de authentieke manier is ingericht.
De staat van dit huis is wel het beste tot nu toe, maar laat nog steeds veel te wensen over.
Het was er onbenullig druk, maar dit kwam omdat het vandaag de verjaardag van Mohammed was, dus voor veel mensen een vrije dag.
Na de lunch hebben we nog een beetje over een souk gelopen, maar we waren eigenlijk wel klaar met Damascus, dus we zijn vroeg terug gegaan naar de shoppingmall bij de camper om daar met de kids nog even naar het amusementscentrum te gaan voor wat speelplezier.
Vrijdag 26 februari
Vandaag naar Bosra gereden om het best bewaarde amfitheater ter wereld te bekijken.
Het regende als een gek, maar het was gelukkig even droog toen we het theater gingen bezichtigen.
Het theater ziet er inderdaad nog erg goed uit en er is een groot contrast tussen het podium en de zitplaatsen.
De zitplaatsen zijn van een zwarte steen en het podium van zandsteen.
Er was in Bosra nog wel meer ouds te bekijken, maar het begon weer hard te regenen, dus hebben we besloten om richting Jordanië te gaan.
Bij de grens verliep het voor de verandering eens een keer vlot (twee uur) en de mensen spraken ook goed Engels, wat ook veel tijd en ergernis scheelt.
We zijn meteen doorgereden naar Ja…. Want daar zijn meer oude stenen, maar in een goede conditie.
We hebben een plek gevonden bij een hotel hoog op een berg, de weg was zo stijl dat we een paar keer terug moesten naar een vlakker deel om een aanloop te nemen in z’n eerste versnelling omdat de camper het niet trok.
We kwamen er al snel achter dat dit een veel duurder land is dan Syrië, want de dinar is gelijk aan de Euro, een nachtje bij dit hotel staan kost ons al € 17 !
We waren te moe en wilden niet meer verder op zoek naar een andere plek waarvan we niet zeker wisten of we wel stroom konden krijgen.
Het was erg koud hier, dus we vonden het voor deze keer wel best.
vrijdag 26 februari 2010
maandag 8 februari 2010
Zaterdag 9 januari
Het Van verhaal gaat verder.
Vanochtend Marijke van de wereldomroep van het vliegveld gehaald.
Zij had de onderdelen bij zich, dus die eerst bij de garage afgegeven.
De monteurs knikten goedkeurend, dus Jordy had de goede onderdelen geregeld, top!
Daarna zijn we naar het hotel gereden, Bar en de kids moesten nog ontbijten.
In de middag zijn we naar de stad gegaan, om het museum te bezoeken.
Dit hadden we net zo goed niet hoeven doen, want dit was werkelijk een aanfluiting.
Daarna zijn we naar een shoppingmall gelopen omdat Zazou nog even spelen op de “kermis” afdeling te goed had.
Ik ging even de garage bellen om te horen hoe het er voor stond.
Het was weer gemonteerd, maar ze moesten nog olie verversen en ze wilden hem testen, maar ik had de sleutels nog in mijn zak, dus of ik onmiddellijk die kant uit wilde komen.
Ik dus snel naar de garage gereden om de sleutels te brengen.
Daarna Bar, Marijke en kids weer opgehaald en weer terug naar de garage.
Toen we aankwamen stond de brug weer omhoog, oh, oh.
Het was inderdaad mis.
Ze kregen de camper niet aan de praat omdat de brandstofleidingen bevroren waren.
We moesten maandag maar terug komen, dan zouden ze het maken.
Daar hadden we niet zo veel zin in, dus Bar en ik hebben ze geprobeerd over te halen om het toch maar nu te fixen.
Ze wilden het gelukkig nog wel proberen.
Ik heb toen iedereen weer naar het hotel gebracht omdat het niet zo veel zin had om met z’n allen bij de camper te gaan staan blauwbekken.
Toen ik weer terug kwam waren ze met zes man bezig om de klus te klaren.
Ze hebben geprobeerd om de diesel met druk door de leidingen te blazen door met grote druk lucht via de tankdop naar binnen te blazen.
Één monteur kreeg hierdoor een complete dieseldouche, maar na een aantal pogingen was het nog steeds niet gelukt.
Er was blijkbaar een klepje in de brandstofpomp die nog vast zat.
Ze hadden hun best gedaan, maar er zat niks anders op dan te wachten tot maandag, kut, maar het schijnt er deze reis bij te horen dat niks makkelijk loopt.
Zondag 10 januari
Vandaag maar een beetje onze tijd uitgezeten in het hotel.
Maandag 11 januari
Vanochtend om acht uur was ik bij de garage om er voor proberen te zorgen dat de monteurs gelijk bezig gingen met de camper.
Ze waren er al mee bezig en hij liep!
Maar deze vreugde was van korte duur, want toen ze er een stukje mee wilden gaan rijden om de koppelingsplaten te testen wilde hij niet voor of achteruit.
Na nog wat proberen hadden ze de versnellingsbak maar open gemaakt, en er kwamen meteen al stukken tandwiel uitvallen.
De conclusie was snel getrokken, de bak was compleet kapot en er moest een nieuwe voor komen.
Ik had ze toen we daar aankwamen, twee weken geleden, al gezegd dat het waarschijnlijk de versnellingbak was, maar zij zeiden dat het alleen de koppelingsplaten waren en hebben dus ook niet in de bak gekeken.
Zij zijn de monteurs, dus ik dacht het zal wel zo zijn dan, en de koppelingsplaten waren ook kapot dus….
Weer niet vertrekken dus.
In Turkije was er geen versnellingsbak te krijgen.
Gelijk maar de ANWB en wat vrienden in Nederland gevraagd of ze wilden gaan zoeken naar een bak.
Een paar uur later waren er drie bakken gevonden pffff
Na nog weer een aantal telefoontjes met het thuisfront hadden we besloten welke bak we wilden.
Die moest dan gespoten worden zodat het leek alsof hij gereviseerd was omdat er geen slooponderdelen ingevoerd mogen worden.
Dus dit was weer een dagje slikken en weer doorgaan.
Dinsdag 12 januari
Vanochtend eerst de uitgekozen bak betaald bij het sloopbedrijf en aan de ANWB doorgegeven.
Daarna toch maar wat opnames gemaakt met Marijke, anders was ze helemaal voor Jan met de korte achternaam gekomen.
Het werd een beetje improviseren, want een leuk reisfilmpje zat er niet in.
Dus wat gefilmd in het hotel en we zijn naar het “kasteel” gereden om daar wat te filmen.
In het hotel ging het filmen goed, maar bij het kasteel vond Zazou het nodig om zo aso mogelijk te doen, dus dat was erg gezellig.
Uiteindelijk dacht Marijke dat ze wel wat bruikbaars had, dus dat was mooi.
Woensdag 13 januari
Na het ontbijt ben ik snel naar de camper gegaan om wat schoon te maken, want omdat ze met veel geweld diesel door de leidingen geperst hadden, met succes, was de lucht binnen niet te harden (de motorkap zit in de cabine).
Er lagen ook plassen diesel op de matten, het rook dus naar een Iraans pompstation, en Marijke wilde nog wat filmen in de camper met Zazou voor wereldkids, dus de lucht moest even geklaard worden.
Daarna Marijke en Zazou opgehaald en weer naar de camper gebracht.
Zazou had het deze keer erg goed gedaan en Marijke had een half uur film met een vrolijk vertellende Zazou.
Toen weer terug naar het hotel en snel gelunched en toen Marijke naar het vliegveld gebracht.
In het hotel de ANWB gebeld of de bak al onderweg was.
Nee dus, ze vertelden mij dat de sloop het geld nog niet binnen had gehad, dus hij was nog niet eens opgehaald!
Ik dus boos naar de sloop gebeld omdat ik gisteren al betaald had.
Daar vertelden ze me dat ze het geld al lang binnen hadden en ze hadden de ANWB ook al gebeld om dit door te geven, maar die hadden niks meer laten horen.
Dus maar weer pissig de ANWB gebeld, daar kreeg ik sorry, sorry, interne communicatie storing.
Dit kost ons dus wel weer een dag!
Hij werd nu meteen opgehaald.
De rest van de dag weer een beetje rondgehangen.
Donderdag 14 januari
Ik heb de hele dag in mijn nest gelegen want ik voelde me doodziek, griep.
Bar heeft veel school gedaan met Zazou.
Vrijdag 15 januari
Nog steeds veel in bed gebleven want ik was nog steeds gammel.
Bar weer veel school gedaan met Zazou.
Toen we ’s avonds zaten te eten kwam de hotel directeur vragen of we het goed vonden als we geïnterviewd werden door de TRT (de Turkse publieke omroep).
We vonden dit wel goed, maar hadden niet verwacht dat die gasten er twintig minuten later al waren.
Het verliep allemaal vrij rommelig, zeker als je het vergelijkt met Marijke die een paar uur materiaal filmt en dat tot een filmpje van een minuut of drie monteert.
Ze hebben een kwartiertje film gevuld met wat algemene vraagjes waar Ezra de hele tijd vrolijk doorheen aan het zingen was.
Want als hij een microfoon ziet begint hij namelijk te zingen.
Daarna zijn er nog wat foto’s gemaakt en zijn ze weer vertrokken.
Zaterdag 16 januari
Vanochtend eerst maar weer de ANWB gebeld om te vragen of de bak al ergens in Turkije was.
Kreeg ik te horen dat de bak nog steeds in Amsterdam was!
De KLM had hem geweigerd omdat de bak blijkbaar olie was gaan lekken en de doos onder de olie zat.
Ik dacht dat de ANWB wel een bak konden inpakken, maar nee, ik kwam er achter dat die bak helemaal niet meer bij de ANWB geweest was, maar waarschijnlijk vanaf de sloop rechtstreeks naar schiphol was gegaan.
Ze hadden me bij de ANWB de indruk gegeven dat zij hem goed zouden verpakken, niet dus.
Lekker professioneel!
Nu moest de bak weer opgehaald worden en naar een bedrijf gebracht worden om schoongemaakt te worden, leuk zijn we weer een paar dagen verder!
Maandag zou hij weer op het vliegtuig gaan.
Zondag 17 januari
Een beetje in het hotel rondgehangen.
Maandag 18 januari
Weer de ANWB gebeld of de bak in het vliegtuig zat.
Uhhh, nee, de KLM had hem weer geweigerd omdat ze hem herkende als “die vieze bak”
Ze wilden hem alleen meenemen als hij een schoonverklaring had.
Hiervoor moest hij naar weer een ander bedrijf die hem moest checken en hem van de nodige papieren moest voorzien.
Dinsdag 19 januari
Weer de ANWB gebeld, je moet toch wat met je vrije tijd, nie waar?
Ja, hij was bij het schoonverklaar bedrijf geweest en weer opnieuw ingepakt.
Maarrrrr, hij kon vandaag niet vliegen, morgen ook niet, want de eerste cargovlucht ging donderdag, want hij mocht niet op een gewone passagiersvlucht.
Weer twee dagen!
Woensdag 20 januari
Niks bijzonders gedaan.
Donderdag 21 januari
Weer de ANWB gebeld.
Hij zou gaan vliegen vandaag, alles was in orde.
We kregen te horen dat hij om 13:45 vertrok.
Aan het eind van de dag weer gebeld.
Hij was in Istanbul aangekomen!
Het wonder was geschiedt!
Er zou contact met ons worden opgenomen (waarschijnlijk morgen) als hij door de douane was en door zou kunnen naar Van.
.
Vrijdag 22 januari
In de middag maar weer gebeld, want we hadden nog niks gehoord.
Er was weer een nieuw probleem.
De douane had een software probleem, dus konden ze hem niet inklaren!
Is die bak eindelijk in Turkije krijgen we dit weer!
Met een beetje mazzel zou het probleem aan het eind van de middag opgelost zijn.
Weer gebeld aan het eind van de middag.
Je raadt het al….., niet opgelost dus!
Het weekeind waren ze gesloten, dus ze gingen maandag weer verder, weer twee dagen!
We worden er, zoals je begrijpt, hier gillend gek van!
Alles wat fout kan gaan met het ‘simpel’ opsturen van een bak gaat mis, en wij zitten hier maar in de saaiste stad van Turkije.
Zaterdag 23 januari
Vandaag maar wat de stad in gegaan om wat te winkelen om de sleur te doorbreken en de huurauto weer ingeleverd.
Er werden door de verzekering 24 dagen vergoed, en die zaten er vandaag op.
Toen we hem gingen huren hadden we zoiets van, dat halen we makkelijk, een dag of tien is genoeg…..
Zondag 24 januari
Niks bijzonders gedaan.
Maandag 25 januari
Weer gebeld met de ANWB.
Het software probleem was opgelost en hij was ingeklaard.
Hij kon het vliegtuig in naar Van en zou er morgen zijn.
Dinsdag 26 januari
Weer gebeld met de ANWB of hij al aangekomen was.
Kregen we te horen dat hij toch niet was gaan vliegen, maar over de weg getransporteerd werd omdat er geen cargovlucht was, maar hij zou er weer morgen zijn.
Woensdag 27 januari
Weer de ANWB gebeld of ze wisten waar de bak uithing.
Dat wisten ze niet, maar ze gingen het uitzoeken.
Een paar uur later werd ik gebeld of IK al meer wist?!
Zij zouden ons op de hoogte houden, niet andersom!
o.k. sorry, sorry, we gaan het weer uitzoeken.
Een paar uur later werden we weer gebeld, de bak was in Van, en lag bij de transporteur en ze zou aan het eind van de middag terug kunnen bellen met de transporteur over wanneer hij bij de garage zou zijn.
Daar waren we het natuurlijk niet mee eens, het was rond de middag en we wilden niet dat hij pas aan het eind van de middag bij de garage zou zijn, want dan zou hij natuurlijk vandaag niet meer ingebouwd worden.
o.k. sorry, sorry, er zou weer achteraan gegaan worden.
Een uur later belde de garage dat de bak binnen was, yes!!!
Ik snel naar de garage gegaan.
Ze hadden de bak heel snel omgewisseld en hebben even een korte testrit gemaakt, en hij reed goed.
Daarna kwam het afrekenen, de factuur zou gemaakt worden en ik liep nog even naar de camper voor iets.
Ik zag dat Bülent (onze contactpersoon bij de garage) heel pissig werd.
Wat was er aan de hand? de general manager had besloten dat ze één week hotel gingen betalen i.p.v. alle dagen die ons beloofd waren.
Dat kon Bülent dus aan mij gaan vertellen, terwijl wij elke keer als het weer langer duurde hadden gevraagd of het o.k. was, en het was altijd goed, al duurde het honderd dagen.
Bülent voelde zich dus heel lullig.
Het was ook niet netjes van de general manager dat hij de hele tijd de indruk had gewekt dat het allemaal goed was.
Op zich is het natuurlijk al absurd aardig dat een garage al een week hotel betaald, dat zal je in Nederland niet meemaken, maar dit was toch wel de aap uit de mouw waar we voor vreesden.
Ik ben nog een flinke testrit gaan maken van zo’n vijftig kilometer.
De pittige berg over en weer terug waar we stil waren komen te staan.
Hij deed het goed, dus we konden vertrekken!
Het was inmiddels zeven uur, dus het zou morgen worden.
We hebben ’s avonds alvast een hoop in het hotel ingepakt.
Donderdag 28 januari
Vanochtend verder gegaan met inpakken en de waterhuishouding.
Qua water deed niks het meer in de camper, het was twee nachten
-11 geweest, dus de waterpomp en de wc pomp waren bevroren.
De watertanks maar allemaal gevuld met warm water en twee kruiken op de waterpomp gelegd.
Na twee uurtjes werkte alles weer normaal.
Nadat we al het personeel van het hotel in de camper geweest was en we uitgebreid afscheid genomen hadden zijn we op pad gegaan.
De weg was ongelofelijk slecht, vol met enorme gaten.
Na een paar uur rijden begon het ook nog heftig te sneeuwen, dus zestig kilometer per uur was echt de max.
Tegen etenstijd waren we bij een wegrestaurant aangekomen hoog in de bergen.
Er was inmiddels echt geen normale weg meer, ze waren met de weg bezig en hadden over een stuk van minimaal twintig kilometer al het asfalt verwijderd.
Er bleef dus een zandweg vol met kuilen en sneeuw over.
Erg fijn in de bergen!
Het ging steeds harder sneeuwen en we hadden besloten toch maar te proberen om verder te rijden, want we waren bang om hier vast te komen zitten als het de hele nacht door zou sneeuwen.
Het was een goede beslissing, maar het was behoorlijk stressend!
Heel erg klimmen in de sneeuw met vrachtwagens op de weg die niet meer verder de berg op kwamen en in sommige gevallen zelfs achteruit kwamen, en op een gegeven moment haalde een vrachtwagen ons in en toen hij net een paar centimeter voorbij de voorruit was lazerde er aan de zijkant een grote laadklep open.
Een paar seconden eerder en we hadden hem op de camper gehad!
We hebben doorgereden tot elf uur en zijn toen bij een pomp gestopt.
We konden stroom krijgen, dus lekker warm slapen.
Vrijdag 29 januari
Vanochtend aan de laatste negentig kilometer naar Diyarbakir begonnen.
Rond elf uur waren we er.
Het was een onaantrekkelijke stad, waar we eigenlijk alleen de grote moskee en de Han bekeken hebben.
Rond een uur of zes zijn we richting Mardin vertrokken.
Mardin is een heel oud stadje dat tegen een berg aangebouwd ligt en waarschijnlijk op de Unesco lijst terecht gaat komen.
Rond half acht waren we in Mardin.
Vlak voordat je de stad in kan lag een heel groot hotel met een enorme parkeerplaats met een speeltuintje en kippen, hondjes, konijnen en eenden.
We hebben hier gevraagd of we op de parkeerplaats mochten staan en na eerst een nee, kregen we toch een ja met stroom, super!
Eerst voor één nacht en een uurtje later nadat we in het hotel gegeten hadden maakte het niet meer uit, we mochten ook wel een dag of vier blijven.
Zaterdag 30 januari
De haan naast de camper is ook een echte Koerd, want hij is lekker tegendraads; hij gaat herrie schoppen als de zon onder gaat en is lekker stil als de zon opkomt.
Na het ontbijt zijn we met een Dolmus Mardin ingegaan.
We zijn al vrij snel op de bazaar terecht gekomen waar we het grootste deel van de dag rondgestruind hebben.
Verder hebben we de Ulu Cami (grote moskee) bezocht en het stads museum.
’s Avonds hebben we gegeten in het door de Lonely Planet aangeraden restaurant, maar dat was niet te hakken.
Zondag 31 januari
Weer met de Dolmus naar het centrum.
We zijn begonnen met het bezichtigen van het postkantoor, dit was een mooi pand met veel bewerkte stenen.
Het begon steeds harder te regenen, dus zijn we eerst maar gaan lunchen in een mooi hotel.
Hierna zijn we naar de Sultan Isa Medresesi (koran school) gegaan.
Dit was een hele klim vooral met een kinderwagen.
Het gebouw was niet heel bijzonder op de ingang na.
Wat wel bijzonder was, was de politieagent die daar de boel in de gaten hield.
Die wilde met onze kamera foto’s van ons maken en we moesten op bepaalde plekken gaan staan en in bepaalde houdingen (hij was er blijkbaar aan gewend dat iedereen deed wat hij wilde) en heeft inderdaad heel leuke foto’s geschoten.
Daarna heeft zijn we naar de Gazipasa school gegaan, maar die viel erg tegen.
Toen nog even een paar boodschapjes gedaan en weer met de Dolmus naar de camper.
Maandag 1 februari
Eerst zijn we naar het Deyrul Zafaran klooster gegaan.
Dit is een heel oud Syrisch-othodox klooster wat nog steeds in gebruik is.
Het is een klein, maar wel heel mooi klooster.
Daarna naar zijn we op weg gegaan naar Sanliurfa.
Het was zo’n 200km, maar omdat de weg zo dramatisch slecht was hebben we hier wel een uur of vier over gereden.
We kwamen rond 21:00 aan en vonden een plek op een grote parkeerplaats, naast een taxi standplaats waar we stroom konden krijgen.
Het was in de buurt van alle highlites van de stad, maar tegelijkertijd ook de armste wijk, dus we hadden binnen tien minuten al een lijmsnuivende jongen naast de camper staan die geamuseerd was door de show die Ezra achter het raam gaf, maar het gaf ons een minder lekker gevoel.
We gingen deze nacht in ieder geval hier blijven staan en we zouden morgen wel verder zien.
Dinsdag 2 februari
Sanliurfa is een zeer religieuze stad, volgens de moslims zelf staat het op de vierde plaats van de wereld na Mekka, medina, en nog een andere stad.
Abraham zou hier geboren zijn.
Er is ook het verhaal dat Abraham bezig was met het vernietigen van beelden van “heidense” goden.
Daar was koning Nimrod niet van gediend en heeft hem op de brandstapel gezet, maar God had Abraham omhoog gehaald en het vuur in water veranderd en het hout in vissen, en hem toen wat verderop weer neergezet.
Er zijn op de bewuste plek twee grote vijvers vol met “heilige” karpers die de hele dag gevoerd worden door pelgrims (en onze kinderen).
Het is een erg mooi aangelegd park.
We hebben hier wat rondgelopen en de moskee gezien die neergezet is op de plek waar Abraham door God neergezet zou zijn.
We zijn in de grot geweest waar Abraham geboren zou zijn en de eerste zeven jaar van zijn leven doorgebracht zou hebben.
Daarna zijn we nog een stukje de bazaar opgeweest, die was wel erg leuk, dus morgen verder.
Woensdag 3 februari
Naar de bazaar dus!
Op de bazaar kwamen we een jongen tegen die gezellig met ons meegegaan is en ons heeft rondgeleid.
We hebben met hem twee oude traditionele huizen bekeken, de eerste was in gebruik door het lokale ministerie van toerisme en was wel mooi, de ander was in gebruik als soort cultureel centrum.
De huizen waren best mooi, maar in vergelijking met de huizen in Kashan (Iran) vielen ze in het niet.
Daarna hebben we in de camper pannenkoeken gegeten.
S’avonds werd er op de deur van de camper geklopt.
De jongen die de halve dag bij ons was stond voor de deur.
Hij had een vraag; of we hem mee konden nemen naar Nederland of in ieder geval Turkije uit.
Hij had een vrij dramatisch verhaal wat ik hier niet helemaal op ga schrijven, maar we gingen het natuurlijk niet doen.
We hadden niet zo veel trek om voor mensensmokkel in de bak te komen.
Donderdag 4 februari
We zijn na het ontbijt eerst de waterhuishouding gaan doen en toen hebben de kids nog weer even de vissen gevoerd.
Daarna zijn we op weg gegaan naar Gaziantep.
Deze keer was de weg geweldig, zo strak als een vers gestreken tafellaken.
Toen we de stad inreden kwamen we langs een VW dealer.
Omdat de bak af en toe nog (ratelende)geluiden maakt waar we een beetje spichtig van worden zijn we toch maar even gestopt om er naar te laten kijken.
Ik had al wel met Jordy gebeld en het leek hem na mijn verhaal sterk dat er iets groots mis zou zijn, maar liever safe than sorry.
Na twee testritten kwamen de monteurs tot de conclusie dat het geluid werd veroorzaakt door “iets” met de kabel van het koppelingspedaal, wat dat konden ze me niet helemaal duidelijk maken, maar het kon in ieder geval geen kwaad om er mee door te rijden.
Daarna zijn we het centrum ingereden om een plekkie te vinden.
Dit bleek behoorlijk lastig want de stad heeft veel smalle straatjes waar dan wel otoparks in zitten maar dan konden we de draai niet maken.
Na een paar keer bijna compleet vast te lopen in de straatjes zijn we het centrum maar wat uitgereden.
Hier vonden we wel een otopark waar we in konden en stroom konden krijgen, wel voor de hoofdprijs maar we hadden al een aantal dagen gratis stroom gehad, dus vooruit maar.
Vrijdag 5 februari
Eerst naar de bazaar gelopen.
De bazaar was wel mooi qua beeld, maar klein en veelal dezelfde spullen.
We kregen er lucht van dat er een Mc Donald’s in de stad was en daar hadden na ruim zeven weken kebab etc. wel zin in.
De Mac zou in een grote shoppingmall zitten, dus daar zijn we heengelopen.
Na het eten zijn we in de mall nog naar het kinderdeel geweest waar de kids een poos gespeeld hebben.
Er was ook een ijsbaan waar Zazou wilde schaatsen.
Toen ze daar mee bezig was zaten Bar en ik in een restaurantje naast de baan en Ezra was een beetje aan het rondkeutelen.
Toen we ongeveer twee minuten met een ober aan het praten waren was Ezra ineens verdwenen.
In tegenstelling tot zijn zus heeft hij totaal geen problemen met afstanden lopen, wat hij dan dus ook erg graag doet.
Kut! dit hadden we nog niet eerder gehad.
Wij dus allemaal een kant op (inclusief het personeel) maar na vijf minuten nog steeds geen Ezra, en het is echt zo´n Amerikaans grote mall.
Toen de paniek ging toeslaan had het meisje van de ballonnenstal hem in de wc gevonden.
Pffff, we hadden ook net een paar dagen geleden gehoord dat ze in Turkije al een aantal keren kinderen ontvoerd hadden waar ze dan organen uit halen om te verhandelen!
Dat was dus wel even schrikken!
Zaterdag 6 februari
We waren er gisteren achter gekomen dat er hier een dierentuin in de stad was, ik had hem even op internet gechecked en het zag er zowaar goed uit.
Dus dierentuindag!
We zijn er met een Dolmus en een gewone bus heengegaan.
Het was een hele mooie en vooral grote dierentuin.
Het is de derde dierentuin in Europa (dit is Azië, maar goed) qua grootte.
Dit feit kwam de dieren in elk geval ten goede.
Ze zaten bijna allemaal in hele grote, schone en goed uitziende ruimtes.
Het was leuk, ik heb soort van gespeeld met een wolf, hij vond het leuk om naar mijn handen te springen, maar zijn kaken klapten elke keer wel hard dicht als hij weer mishapte.
De rest van de dag hebben we hier doorgebracht.
Zondag 7 februari
Wat ik zeker niet zal missen als we weer thuis zijn, is het ontbijt maken in de camper.
Dit is altijd een soort hindernis baan, want Ezra kan overal bij dus die is altijd naar hete thee, messen, potten jam etc. aan het grijpen.
Dan is het zeker niet ongebruikelijk dat er glazen drinken om gaan en vanochtend was het hoogtepunt dat er een theedoek in de fik vloog die te dicht bij het gas hing.
Toen ik hem in de wasbak had gegooid om te blussen was natuurlijk net het water op, dus dan heb je een kraan die een beetje loopt te spugen.
Ik heb hem dus maar met m’n handen uitgeslagen, ondertussen was het brandalarm ook aan het loeien, dus het was weer lekker rustig ontbijten.
Na het ontbijt zijn we eerst naar het Hasan Süzer etnografisch museum, dit was echt een heel beroerd, in vergaande staat van ontbinding verkerend
Museum .
Hier waren we dus snel klaar mee en zijn toen naar een fotograaf gelopen om pasfoto’s te laten maken voor de Syrische visa.
Daarna zijn we naar het Gaziantep museum gelopen.
Hier hebben ze heel veel prachtige mozaïeken uit het dorp Zeugma.
Deze oud Romeinse vindplaats heeft de overheid onder water laten lopen voor de aanleg van een dam.
Gelukkig zijn ze wel zo verstandig geweest om de prachtige mozaïeken er eerst uit te halen.
Het was inmiddels te laat geworden om nog naar Syrië te gaan rijden, dus zijn we nog maar even naar de shoppingmall gegaan omdat Zazou graag nog een keer op de ijsbaan daar wilde schaatsen.
Het Van verhaal gaat verder.
Vanochtend Marijke van de wereldomroep van het vliegveld gehaald.
Zij had de onderdelen bij zich, dus die eerst bij de garage afgegeven.
De monteurs knikten goedkeurend, dus Jordy had de goede onderdelen geregeld, top!
Daarna zijn we naar het hotel gereden, Bar en de kids moesten nog ontbijten.
In de middag zijn we naar de stad gegaan, om het museum te bezoeken.
Dit hadden we net zo goed niet hoeven doen, want dit was werkelijk een aanfluiting.
Daarna zijn we naar een shoppingmall gelopen omdat Zazou nog even spelen op de “kermis” afdeling te goed had.
Ik ging even de garage bellen om te horen hoe het er voor stond.
Het was weer gemonteerd, maar ze moesten nog olie verversen en ze wilden hem testen, maar ik had de sleutels nog in mijn zak, dus of ik onmiddellijk die kant uit wilde komen.
Ik dus snel naar de garage gereden om de sleutels te brengen.
Daarna Bar, Marijke en kids weer opgehaald en weer terug naar de garage.
Toen we aankwamen stond de brug weer omhoog, oh, oh.
Het was inderdaad mis.
Ze kregen de camper niet aan de praat omdat de brandstofleidingen bevroren waren.
We moesten maandag maar terug komen, dan zouden ze het maken.
Daar hadden we niet zo veel zin in, dus Bar en ik hebben ze geprobeerd over te halen om het toch maar nu te fixen.
Ze wilden het gelukkig nog wel proberen.
Ik heb toen iedereen weer naar het hotel gebracht omdat het niet zo veel zin had om met z’n allen bij de camper te gaan staan blauwbekken.
Toen ik weer terug kwam waren ze met zes man bezig om de klus te klaren.
Ze hebben geprobeerd om de diesel met druk door de leidingen te blazen door met grote druk lucht via de tankdop naar binnen te blazen.
Één monteur kreeg hierdoor een complete dieseldouche, maar na een aantal pogingen was het nog steeds niet gelukt.
Er was blijkbaar een klepje in de brandstofpomp die nog vast zat.
Ze hadden hun best gedaan, maar er zat niks anders op dan te wachten tot maandag, kut, maar het schijnt er deze reis bij te horen dat niks makkelijk loopt.
Zondag 10 januari
Vandaag maar een beetje onze tijd uitgezeten in het hotel.
Maandag 11 januari
Vanochtend om acht uur was ik bij de garage om er voor proberen te zorgen dat de monteurs gelijk bezig gingen met de camper.
Ze waren er al mee bezig en hij liep!
Maar deze vreugde was van korte duur, want toen ze er een stukje mee wilden gaan rijden om de koppelingsplaten te testen wilde hij niet voor of achteruit.
Na nog wat proberen hadden ze de versnellingsbak maar open gemaakt, en er kwamen meteen al stukken tandwiel uitvallen.
De conclusie was snel getrokken, de bak was compleet kapot en er moest een nieuwe voor komen.
Ik had ze toen we daar aankwamen, twee weken geleden, al gezegd dat het waarschijnlijk de versnellingbak was, maar zij zeiden dat het alleen de koppelingsplaten waren en hebben dus ook niet in de bak gekeken.
Zij zijn de monteurs, dus ik dacht het zal wel zo zijn dan, en de koppelingsplaten waren ook kapot dus….
Weer niet vertrekken dus.
In Turkije was er geen versnellingsbak te krijgen.
Gelijk maar de ANWB en wat vrienden in Nederland gevraagd of ze wilden gaan zoeken naar een bak.
Een paar uur later waren er drie bakken gevonden pffff
Na nog weer een aantal telefoontjes met het thuisfront hadden we besloten welke bak we wilden.
Die moest dan gespoten worden zodat het leek alsof hij gereviseerd was omdat er geen slooponderdelen ingevoerd mogen worden.
Dus dit was weer een dagje slikken en weer doorgaan.
Dinsdag 12 januari
Vanochtend eerst de uitgekozen bak betaald bij het sloopbedrijf en aan de ANWB doorgegeven.
Daarna toch maar wat opnames gemaakt met Marijke, anders was ze helemaal voor Jan met de korte achternaam gekomen.
Het werd een beetje improviseren, want een leuk reisfilmpje zat er niet in.
Dus wat gefilmd in het hotel en we zijn naar het “kasteel” gereden om daar wat te filmen.
In het hotel ging het filmen goed, maar bij het kasteel vond Zazou het nodig om zo aso mogelijk te doen, dus dat was erg gezellig.
Uiteindelijk dacht Marijke dat ze wel wat bruikbaars had, dus dat was mooi.
Woensdag 13 januari
Na het ontbijt ben ik snel naar de camper gegaan om wat schoon te maken, want omdat ze met veel geweld diesel door de leidingen geperst hadden, met succes, was de lucht binnen niet te harden (de motorkap zit in de cabine).
Er lagen ook plassen diesel op de matten, het rook dus naar een Iraans pompstation, en Marijke wilde nog wat filmen in de camper met Zazou voor wereldkids, dus de lucht moest even geklaard worden.
Daarna Marijke en Zazou opgehaald en weer naar de camper gebracht.
Zazou had het deze keer erg goed gedaan en Marijke had een half uur film met een vrolijk vertellende Zazou.
Toen weer terug naar het hotel en snel gelunched en toen Marijke naar het vliegveld gebracht.
In het hotel de ANWB gebeld of de bak al onderweg was.
Nee dus, ze vertelden mij dat de sloop het geld nog niet binnen had gehad, dus hij was nog niet eens opgehaald!
Ik dus boos naar de sloop gebeld omdat ik gisteren al betaald had.
Daar vertelden ze me dat ze het geld al lang binnen hadden en ze hadden de ANWB ook al gebeld om dit door te geven, maar die hadden niks meer laten horen.
Dus maar weer pissig de ANWB gebeld, daar kreeg ik sorry, sorry, interne communicatie storing.
Dit kost ons dus wel weer een dag!
Hij werd nu meteen opgehaald.
De rest van de dag weer een beetje rondgehangen.
Donderdag 14 januari
Ik heb de hele dag in mijn nest gelegen want ik voelde me doodziek, griep.
Bar heeft veel school gedaan met Zazou.
Vrijdag 15 januari
Nog steeds veel in bed gebleven want ik was nog steeds gammel.
Bar weer veel school gedaan met Zazou.
Toen we ’s avonds zaten te eten kwam de hotel directeur vragen of we het goed vonden als we geïnterviewd werden door de TRT (de Turkse publieke omroep).
We vonden dit wel goed, maar hadden niet verwacht dat die gasten er twintig minuten later al waren.
Het verliep allemaal vrij rommelig, zeker als je het vergelijkt met Marijke die een paar uur materiaal filmt en dat tot een filmpje van een minuut of drie monteert.
Ze hebben een kwartiertje film gevuld met wat algemene vraagjes waar Ezra de hele tijd vrolijk doorheen aan het zingen was.
Want als hij een microfoon ziet begint hij namelijk te zingen.
Daarna zijn er nog wat foto’s gemaakt en zijn ze weer vertrokken.
Zaterdag 16 januari
Vanochtend eerst maar weer de ANWB gebeld om te vragen of de bak al ergens in Turkije was.
Kreeg ik te horen dat de bak nog steeds in Amsterdam was!
De KLM had hem geweigerd omdat de bak blijkbaar olie was gaan lekken en de doos onder de olie zat.
Ik dacht dat de ANWB wel een bak konden inpakken, maar nee, ik kwam er achter dat die bak helemaal niet meer bij de ANWB geweest was, maar waarschijnlijk vanaf de sloop rechtstreeks naar schiphol was gegaan.
Ze hadden me bij de ANWB de indruk gegeven dat zij hem goed zouden verpakken, niet dus.
Lekker professioneel!
Nu moest de bak weer opgehaald worden en naar een bedrijf gebracht worden om schoongemaakt te worden, leuk zijn we weer een paar dagen verder!
Maandag zou hij weer op het vliegtuig gaan.
Zondag 17 januari
Een beetje in het hotel rondgehangen.
Maandag 18 januari
Weer de ANWB gebeld of de bak in het vliegtuig zat.
Uhhh, nee, de KLM had hem weer geweigerd omdat ze hem herkende als “die vieze bak”
Ze wilden hem alleen meenemen als hij een schoonverklaring had.
Hiervoor moest hij naar weer een ander bedrijf die hem moest checken en hem van de nodige papieren moest voorzien.
Dinsdag 19 januari
Weer de ANWB gebeld, je moet toch wat met je vrije tijd, nie waar?
Ja, hij was bij het schoonverklaar bedrijf geweest en weer opnieuw ingepakt.
Maarrrrr, hij kon vandaag niet vliegen, morgen ook niet, want de eerste cargovlucht ging donderdag, want hij mocht niet op een gewone passagiersvlucht.
Weer twee dagen!
Woensdag 20 januari
Niks bijzonders gedaan.
Donderdag 21 januari
Weer de ANWB gebeld.
Hij zou gaan vliegen vandaag, alles was in orde.
We kregen te horen dat hij om 13:45 vertrok.
Aan het eind van de dag weer gebeld.
Hij was in Istanbul aangekomen!
Het wonder was geschiedt!
Er zou contact met ons worden opgenomen (waarschijnlijk morgen) als hij door de douane was en door zou kunnen naar Van.
.
Vrijdag 22 januari
In de middag maar weer gebeld, want we hadden nog niks gehoord.
Er was weer een nieuw probleem.
De douane had een software probleem, dus konden ze hem niet inklaren!
Is die bak eindelijk in Turkije krijgen we dit weer!
Met een beetje mazzel zou het probleem aan het eind van de middag opgelost zijn.
Weer gebeld aan het eind van de middag.
Je raadt het al….., niet opgelost dus!
Het weekeind waren ze gesloten, dus ze gingen maandag weer verder, weer twee dagen!
We worden er, zoals je begrijpt, hier gillend gek van!
Alles wat fout kan gaan met het ‘simpel’ opsturen van een bak gaat mis, en wij zitten hier maar in de saaiste stad van Turkije.
Zaterdag 23 januari
Vandaag maar wat de stad in gegaan om wat te winkelen om de sleur te doorbreken en de huurauto weer ingeleverd.
Er werden door de verzekering 24 dagen vergoed, en die zaten er vandaag op.
Toen we hem gingen huren hadden we zoiets van, dat halen we makkelijk, een dag of tien is genoeg…..
Zondag 24 januari
Niks bijzonders gedaan.
Maandag 25 januari
Weer gebeld met de ANWB.
Het software probleem was opgelost en hij was ingeklaard.
Hij kon het vliegtuig in naar Van en zou er morgen zijn.
Dinsdag 26 januari
Weer gebeld met de ANWB of hij al aangekomen was.
Kregen we te horen dat hij toch niet was gaan vliegen, maar over de weg getransporteerd werd omdat er geen cargovlucht was, maar hij zou er weer morgen zijn.
Woensdag 27 januari
Weer de ANWB gebeld of ze wisten waar de bak uithing.
Dat wisten ze niet, maar ze gingen het uitzoeken.
Een paar uur later werd ik gebeld of IK al meer wist?!
Zij zouden ons op de hoogte houden, niet andersom!
o.k. sorry, sorry, we gaan het weer uitzoeken.
Een paar uur later werden we weer gebeld, de bak was in Van, en lag bij de transporteur en ze zou aan het eind van de middag terug kunnen bellen met de transporteur over wanneer hij bij de garage zou zijn.
Daar waren we het natuurlijk niet mee eens, het was rond de middag en we wilden niet dat hij pas aan het eind van de middag bij de garage zou zijn, want dan zou hij natuurlijk vandaag niet meer ingebouwd worden.
o.k. sorry, sorry, er zou weer achteraan gegaan worden.
Een uur later belde de garage dat de bak binnen was, yes!!!
Ik snel naar de garage gegaan.
Ze hadden de bak heel snel omgewisseld en hebben even een korte testrit gemaakt, en hij reed goed.
Daarna kwam het afrekenen, de factuur zou gemaakt worden en ik liep nog even naar de camper voor iets.
Ik zag dat Bülent (onze contactpersoon bij de garage) heel pissig werd.
Wat was er aan de hand? de general manager had besloten dat ze één week hotel gingen betalen i.p.v. alle dagen die ons beloofd waren.
Dat kon Bülent dus aan mij gaan vertellen, terwijl wij elke keer als het weer langer duurde hadden gevraagd of het o.k. was, en het was altijd goed, al duurde het honderd dagen.
Bülent voelde zich dus heel lullig.
Het was ook niet netjes van de general manager dat hij de hele tijd de indruk had gewekt dat het allemaal goed was.
Op zich is het natuurlijk al absurd aardig dat een garage al een week hotel betaald, dat zal je in Nederland niet meemaken, maar dit was toch wel de aap uit de mouw waar we voor vreesden.
Ik ben nog een flinke testrit gaan maken van zo’n vijftig kilometer.
De pittige berg over en weer terug waar we stil waren komen te staan.
Hij deed het goed, dus we konden vertrekken!
Het was inmiddels zeven uur, dus het zou morgen worden.
We hebben ’s avonds alvast een hoop in het hotel ingepakt.
Donderdag 28 januari
Vanochtend verder gegaan met inpakken en de waterhuishouding.
Qua water deed niks het meer in de camper, het was twee nachten
-11 geweest, dus de waterpomp en de wc pomp waren bevroren.
De watertanks maar allemaal gevuld met warm water en twee kruiken op de waterpomp gelegd.
Na twee uurtjes werkte alles weer normaal.
Nadat we al het personeel van het hotel in de camper geweest was en we uitgebreid afscheid genomen hadden zijn we op pad gegaan.
De weg was ongelofelijk slecht, vol met enorme gaten.
Na een paar uur rijden begon het ook nog heftig te sneeuwen, dus zestig kilometer per uur was echt de max.
Tegen etenstijd waren we bij een wegrestaurant aangekomen hoog in de bergen.
Er was inmiddels echt geen normale weg meer, ze waren met de weg bezig en hadden over een stuk van minimaal twintig kilometer al het asfalt verwijderd.
Er bleef dus een zandweg vol met kuilen en sneeuw over.
Erg fijn in de bergen!
Het ging steeds harder sneeuwen en we hadden besloten toch maar te proberen om verder te rijden, want we waren bang om hier vast te komen zitten als het de hele nacht door zou sneeuwen.
Het was een goede beslissing, maar het was behoorlijk stressend!
Heel erg klimmen in de sneeuw met vrachtwagens op de weg die niet meer verder de berg op kwamen en in sommige gevallen zelfs achteruit kwamen, en op een gegeven moment haalde een vrachtwagen ons in en toen hij net een paar centimeter voorbij de voorruit was lazerde er aan de zijkant een grote laadklep open.
Een paar seconden eerder en we hadden hem op de camper gehad!
We hebben doorgereden tot elf uur en zijn toen bij een pomp gestopt.
We konden stroom krijgen, dus lekker warm slapen.
Vrijdag 29 januari
Vanochtend aan de laatste negentig kilometer naar Diyarbakir begonnen.
Rond elf uur waren we er.
Het was een onaantrekkelijke stad, waar we eigenlijk alleen de grote moskee en de Han bekeken hebben.
Rond een uur of zes zijn we richting Mardin vertrokken.
Mardin is een heel oud stadje dat tegen een berg aangebouwd ligt en waarschijnlijk op de Unesco lijst terecht gaat komen.
Rond half acht waren we in Mardin.
Vlak voordat je de stad in kan lag een heel groot hotel met een enorme parkeerplaats met een speeltuintje en kippen, hondjes, konijnen en eenden.
We hebben hier gevraagd of we op de parkeerplaats mochten staan en na eerst een nee, kregen we toch een ja met stroom, super!
Eerst voor één nacht en een uurtje later nadat we in het hotel gegeten hadden maakte het niet meer uit, we mochten ook wel een dag of vier blijven.
Zaterdag 30 januari
De haan naast de camper is ook een echte Koerd, want hij is lekker tegendraads; hij gaat herrie schoppen als de zon onder gaat en is lekker stil als de zon opkomt.
Na het ontbijt zijn we met een Dolmus Mardin ingegaan.
We zijn al vrij snel op de bazaar terecht gekomen waar we het grootste deel van de dag rondgestruind hebben.
Verder hebben we de Ulu Cami (grote moskee) bezocht en het stads museum.
’s Avonds hebben we gegeten in het door de Lonely Planet aangeraden restaurant, maar dat was niet te hakken.
Zondag 31 januari
Weer met de Dolmus naar het centrum.
We zijn begonnen met het bezichtigen van het postkantoor, dit was een mooi pand met veel bewerkte stenen.
Het begon steeds harder te regenen, dus zijn we eerst maar gaan lunchen in een mooi hotel.
Hierna zijn we naar de Sultan Isa Medresesi (koran school) gegaan.
Dit was een hele klim vooral met een kinderwagen.
Het gebouw was niet heel bijzonder op de ingang na.
Wat wel bijzonder was, was de politieagent die daar de boel in de gaten hield.
Die wilde met onze kamera foto’s van ons maken en we moesten op bepaalde plekken gaan staan en in bepaalde houdingen (hij was er blijkbaar aan gewend dat iedereen deed wat hij wilde) en heeft inderdaad heel leuke foto’s geschoten.
Daarna heeft zijn we naar de Gazipasa school gegaan, maar die viel erg tegen.
Toen nog even een paar boodschapjes gedaan en weer met de Dolmus naar de camper.
Maandag 1 februari
Eerst zijn we naar het Deyrul Zafaran klooster gegaan.
Dit is een heel oud Syrisch-othodox klooster wat nog steeds in gebruik is.
Het is een klein, maar wel heel mooi klooster.
Daarna naar zijn we op weg gegaan naar Sanliurfa.
Het was zo’n 200km, maar omdat de weg zo dramatisch slecht was hebben we hier wel een uur of vier over gereden.
We kwamen rond 21:00 aan en vonden een plek op een grote parkeerplaats, naast een taxi standplaats waar we stroom konden krijgen.
Het was in de buurt van alle highlites van de stad, maar tegelijkertijd ook de armste wijk, dus we hadden binnen tien minuten al een lijmsnuivende jongen naast de camper staan die geamuseerd was door de show die Ezra achter het raam gaf, maar het gaf ons een minder lekker gevoel.
We gingen deze nacht in ieder geval hier blijven staan en we zouden morgen wel verder zien.
Dinsdag 2 februari
Sanliurfa is een zeer religieuze stad, volgens de moslims zelf staat het op de vierde plaats van de wereld na Mekka, medina, en nog een andere stad.
Abraham zou hier geboren zijn.
Er is ook het verhaal dat Abraham bezig was met het vernietigen van beelden van “heidense” goden.
Daar was koning Nimrod niet van gediend en heeft hem op de brandstapel gezet, maar God had Abraham omhoog gehaald en het vuur in water veranderd en het hout in vissen, en hem toen wat verderop weer neergezet.
Er zijn op de bewuste plek twee grote vijvers vol met “heilige” karpers die de hele dag gevoerd worden door pelgrims (en onze kinderen).
Het is een erg mooi aangelegd park.
We hebben hier wat rondgelopen en de moskee gezien die neergezet is op de plek waar Abraham door God neergezet zou zijn.
We zijn in de grot geweest waar Abraham geboren zou zijn en de eerste zeven jaar van zijn leven doorgebracht zou hebben.
Daarna zijn we nog een stukje de bazaar opgeweest, die was wel erg leuk, dus morgen verder.
Woensdag 3 februari
Naar de bazaar dus!
Op de bazaar kwamen we een jongen tegen die gezellig met ons meegegaan is en ons heeft rondgeleid.
We hebben met hem twee oude traditionele huizen bekeken, de eerste was in gebruik door het lokale ministerie van toerisme en was wel mooi, de ander was in gebruik als soort cultureel centrum.
De huizen waren best mooi, maar in vergelijking met de huizen in Kashan (Iran) vielen ze in het niet.
Daarna hebben we in de camper pannenkoeken gegeten.
S’avonds werd er op de deur van de camper geklopt.
De jongen die de halve dag bij ons was stond voor de deur.
Hij had een vraag; of we hem mee konden nemen naar Nederland of in ieder geval Turkije uit.
Hij had een vrij dramatisch verhaal wat ik hier niet helemaal op ga schrijven, maar we gingen het natuurlijk niet doen.
We hadden niet zo veel trek om voor mensensmokkel in de bak te komen.
Donderdag 4 februari
We zijn na het ontbijt eerst de waterhuishouding gaan doen en toen hebben de kids nog weer even de vissen gevoerd.
Daarna zijn we op weg gegaan naar Gaziantep.
Deze keer was de weg geweldig, zo strak als een vers gestreken tafellaken.
Toen we de stad inreden kwamen we langs een VW dealer.
Omdat de bak af en toe nog (ratelende)geluiden maakt waar we een beetje spichtig van worden zijn we toch maar even gestopt om er naar te laten kijken.
Ik had al wel met Jordy gebeld en het leek hem na mijn verhaal sterk dat er iets groots mis zou zijn, maar liever safe than sorry.
Na twee testritten kwamen de monteurs tot de conclusie dat het geluid werd veroorzaakt door “iets” met de kabel van het koppelingspedaal, wat dat konden ze me niet helemaal duidelijk maken, maar het kon in ieder geval geen kwaad om er mee door te rijden.
Daarna zijn we het centrum ingereden om een plekkie te vinden.
Dit bleek behoorlijk lastig want de stad heeft veel smalle straatjes waar dan wel otoparks in zitten maar dan konden we de draai niet maken.
Na een paar keer bijna compleet vast te lopen in de straatjes zijn we het centrum maar wat uitgereden.
Hier vonden we wel een otopark waar we in konden en stroom konden krijgen, wel voor de hoofdprijs maar we hadden al een aantal dagen gratis stroom gehad, dus vooruit maar.
Vrijdag 5 februari
Eerst naar de bazaar gelopen.
De bazaar was wel mooi qua beeld, maar klein en veelal dezelfde spullen.
We kregen er lucht van dat er een Mc Donald’s in de stad was en daar hadden na ruim zeven weken kebab etc. wel zin in.
De Mac zou in een grote shoppingmall zitten, dus daar zijn we heengelopen.
Na het eten zijn we in de mall nog naar het kinderdeel geweest waar de kids een poos gespeeld hebben.
Er was ook een ijsbaan waar Zazou wilde schaatsen.
Toen ze daar mee bezig was zaten Bar en ik in een restaurantje naast de baan en Ezra was een beetje aan het rondkeutelen.
Toen we ongeveer twee minuten met een ober aan het praten waren was Ezra ineens verdwenen.
In tegenstelling tot zijn zus heeft hij totaal geen problemen met afstanden lopen, wat hij dan dus ook erg graag doet.
Kut! dit hadden we nog niet eerder gehad.
Wij dus allemaal een kant op (inclusief het personeel) maar na vijf minuten nog steeds geen Ezra, en het is echt zo´n Amerikaans grote mall.
Toen de paniek ging toeslaan had het meisje van de ballonnenstal hem in de wc gevonden.
Pffff, we hadden ook net een paar dagen geleden gehoord dat ze in Turkije al een aantal keren kinderen ontvoerd hadden waar ze dan organen uit halen om te verhandelen!
Dat was dus wel even schrikken!
Zaterdag 6 februari
We waren er gisteren achter gekomen dat er hier een dierentuin in de stad was, ik had hem even op internet gechecked en het zag er zowaar goed uit.
Dus dierentuindag!
We zijn er met een Dolmus en een gewone bus heengegaan.
Het was een hele mooie en vooral grote dierentuin.
Het is de derde dierentuin in Europa (dit is Azië, maar goed) qua grootte.
Dit feit kwam de dieren in elk geval ten goede.
Ze zaten bijna allemaal in hele grote, schone en goed uitziende ruimtes.
Het was leuk, ik heb soort van gespeeld met een wolf, hij vond het leuk om naar mijn handen te springen, maar zijn kaken klapten elke keer wel hard dicht als hij weer mishapte.
De rest van de dag hebben we hier doorgebracht.
Zondag 7 februari
Wat ik zeker niet zal missen als we weer thuis zijn, is het ontbijt maken in de camper.
Dit is altijd een soort hindernis baan, want Ezra kan overal bij dus die is altijd naar hete thee, messen, potten jam etc. aan het grijpen.
Dan is het zeker niet ongebruikelijk dat er glazen drinken om gaan en vanochtend was het hoogtepunt dat er een theedoek in de fik vloog die te dicht bij het gas hing.
Toen ik hem in de wasbak had gegooid om te blussen was natuurlijk net het water op, dus dan heb je een kraan die een beetje loopt te spugen.
Ik heb hem dus maar met m’n handen uitgeslagen, ondertussen was het brandalarm ook aan het loeien, dus het was weer lekker rustig ontbijten.
Na het ontbijt zijn we eerst naar het Hasan Süzer etnografisch museum, dit was echt een heel beroerd, in vergaande staat van ontbinding verkerend
Museum .
Hier waren we dus snel klaar mee en zijn toen naar een fotograaf gelopen om pasfoto’s te laten maken voor de Syrische visa.
Daarna zijn we naar het Gaziantep museum gelopen.
Hier hebben ze heel veel prachtige mozaïeken uit het dorp Zeugma.
Deze oud Romeinse vindplaats heeft de overheid onder water laten lopen voor de aanleg van een dam.
Gelukkig zijn ze wel zo verstandig geweest om de prachtige mozaïeken er eerst uit te halen.
Het was inmiddels te laat geworden om nog naar Syrië te gaan rijden, dus zijn we nog maar even naar de shoppingmall gegaan omdat Zazou graag nog een keer op de ijsbaan daar wilde schaatsen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
