Maandag 8 februari

Vanochtend na het ontbijt ben ik even naar een internetcafé geweest om de blog bij te werken.
Hierna zouden we vertrekken naar Syrië.
Toen ik de stroomkabel los wilde koppelen kon dit niet omdat de eigenaar van de parkeerplaats het rolluik van de ruimte waar we ingeplugd zaten op slot had.
De eigenaar die er normaal altijd was, was in geen velden of wegen te bekennen.
Andere mensen die op het terrein bezig waren wisten ook niet waar hij was.
Na een uur wachten kwam Bar op het briljante idee om iemand te vragen om hem te bellen.
Hij zat in het ziekenhuis en zou met een half uur weer terug zijn.
Dat werd drie kwartier, maar hij was er.
We konden dus bijna twee uur later dan gepland op pad.
Wel irritant want we wilden graag met licht de grens over.
Bij de grens aangekomen was het druk en koud.
Turkije uit ging vrij soepel, maar Syrië in was een ander verhaal.
We moesten visa regelen, een autoverzekering regelen en weer fijn een flinke ($110 per week) dieseltax betalen.
Het was weer een fijn heen en weer krijgen tussen de verschillende loketten en de bank.
Toen al het gedoe voorbij was waren we ruim drie en half uur verder!
Bijna even lang als Iran in.
Het was inmiddels al rond 20:00 dus we zijn in het eerste dorp gestopt waar we een restaurantje tegenkwamen.
Daarna doorgereden naar Aleppo.
Een paar km voor Aleppo was een grote shoppingmall waar we niet op de parkeerplaats mochten staan, maar wel net er buiten bij het hokje van de bewaking.
We konden ook stroom krijgen, dus dat was weer lekker.
We wilden niet ’s avonds laat de stad in om een plekje te gaan zoeken, want als dit niet soepel zou verlopen wordt het snel nachtwerk en we waren al doodmoe van het grensgedoe.
Het enige nadeel was dat we langs de doorgaande weg Aleppo in stonden, dus de hele nacht raasde er druk verkeer.

Dinsdag 9 februari

Om negen uur werd er op de camper geklopt.
We moesten weg van de bewaking.
We zijn toen Aleppo ingereden op zoek naar een plekkie voor een paar dagen.
We zagen geen auto parkings, alleen parkeerplaatsen langs de weg waar je €0,80 per uur moest betalen en natuurlijk geen stroom kon krijgen.
Toen we een soort parking zagen en daar stopten kwamen er meteen een aantal mannen op ons aflopen.
Hier was het ook hetzelfde tarief, dus dat was geen optie.
Er was één man bij die gebaarde dat hij wel wat wist.
Hij was ingestapt en leidde ons na een bijna ruzie met een politie/parkeerwacht een rustige straat in naast de citadel.
We moesten voor een pandje parkeren wat van hem was en daar konden we ook stroom krijgen, super!
Even later werd duidelijk dat hij er ook geld voor wilde, en niet weinig ook, €16 per dag!
Na wat onderhandelen ging de helft er af, dus dat was o.k.
We hadden een superplek, rustig maar wel in het hart van de oude stad met uitzicht op de citadel.
Nadat zo ongeveer de hele buurt de camper had bekeken zijn we op pad gegaan om de citadel te bekijken.
Die was vandaag dicht, toen maar een koranschool bekeken en de souks in.
Die zijn erg mooi hier zowel qua architectuur als qua winkeltjes.
In de eerste souk was een cameraploeg van de TRT (Turkse publieke omroep) aan het filmen.
Ze zochten een authentiek uitziende moslim om te figureren naast een Arabier, logisch dus dat ze blij waren dat ik kwam binnenlopen, ik was precies waar ze naar op zoek waren!?
Je snapt er niks van, een stad vol moslims en de enige niet moslim man moet figureren als authentieke moslim!
Na drie takes konden we weer verder.
Een paar souks later zijn we weer naar de camper gegaan omdat we helemaal sufgeluld waren door de winkeliers (en Zazou).
Ze zijn hier een stuk vasthoudender dan in Turkije en halen alles uit de kast om je wat te kunnen verkopen, is weer even wennen.

Woensdag 10 februari

We zijn begonnen met de citadel, dit is een enorme vesting die op een hoge heuvel gebouwd is.
Van binnen is het een soort ruïne, maar wel een mooie waarbij je je nog goed een voorstelling kun maken van hoe het ooit geweest moet zijn.
Het helpt ook mee dat er een aantal gebouwen gerestaureerd zijn zoals de moskee, de hamam, het paleis, het amfitheater en de troonzaal.
Vanaf de muren heb je een fantastisch uitzicht over de stad.
Hierna zijn we weer de bazaar ingedoken om verder te gaan waar we gebleven waren.
De grote moskee staat tegen de bazaar aan, dus daar zijn we gaan kijken.
Deze was niet bijzonder mooi,
Het was wel raar dat de schoenen al bij de ingang van het complex uit moesten.
Dus de gangen en het binnenplein moet je op sokken doen, dat is niet echt een feest als het buiten een graad of vijf is.
Daarna weer de bazaar in en daar nog een lelijke moskee gezien.
We hebben ook een oude karavanserai bekeken, maar dat was totaal vergane glorie en in tegenstelling tot Turkije wordt er hier ook geen moeite gedaan om het er zo authentiek mogelijk te laten uitzien.
Op de bazaar werd ik veel bekeken, ik dacht dat het door mijn oorbellen kwam, maar het was een andere reden.
Blijkbaar lijk ik erg op een bekende acteur die in een soort soapserie de koning van Egypte is.
Er werd mij gevraagd of ik het was en werd ook door een oude man gekust die dacht dat ik de koning van Egypte was.
Wel een goede promotie van authentieke moslim naar de koning van Egypte!
Daarna even naar een hotelletje in de bazaar die wifi had en daarna weer terug naar de grote moskee omdat daar een goed restaurant naast zat.

Donderdag 11 februari

Vandaag wilden we naar het museum van traditional arts, maar we waren eerst nog “even” de bazaar ingelopen om een tafelkleed te scoren die Bar gisteren gezien had, want op vrijdag is alles dicht.
De verkoper die daar zat was erg aardig en we hebben daar vervolgens bijna drie uur zitten kletsen.
Toen had het niet zo veel zin meer om naar het museum te gaan, want die sloot om twee uur.
We zijn toen wel de nieuwe stad in gegaan om daar wat rond te kijken en om naar de tourist information te gaan om te zien of er iets van een dierentuin in Aleppo zat.
Onderweg kwamen we langs een enorme moskee die we al vanaf de citadel hadden zien liggen.
deze moskee was zo nieuw dat hij nog niet af was, maar je kon al wel goed zien dat dit een heel mooi exemplaar gaat worden.
Daarna langs de tourist information.
Er was geen dierentuin in Aleppo, maar wel twee gezellige dames die Bar lang aan de praat hielden.
Op de terugweg zagen we een leuk restaurantje waar we wat gegeten hebben.

Vrijdag 12 februari

Vandaag wel naar het museum geweest.
Dit zou een erg mooi pand kunnen zijn, maar zoals met veel gebouwen hier, erg vergane glorie.
De collectie liet ook erg te wensen over.
Naast het museum stonden ook een paar kerken op een rij, die hebben we bezocht en vooral de Grieks Orthodoxe kerk was erg mooi.
De kerk hing vol met prachtige oude iconen en de beheerder was een erg aardige man die prima Engels sprak en die veel te vertellen had over de kerk.
Daarna hebben we heerlijk gelunched in het Shariton hotel.
Er zat een fantastisch echt Italiaans restaurant in.
Het was erg lekker om weer eens wat Europees voedsel tot ons te nemen.
Daarna hebben we nog wat in de buurt rondgelopen en wat winkeltjes bekeken.
Wat wel irritant is aan de verkopers hier, is dat alles wat je ziet uit Aleppo komt en verry old is.
Dikke bullshit natuurlijk, want ze verkopen hier veel doosjes van hout en kamelenbot waarvan wij weten dat die in Esfahan (Iran) gemaakt worden.
Als je ze hier op aanspreekt verzinnen ze snel dat het wel Iraans design is, maar in Aleppo gemaakt wordt.
We hebben maar één verkoper getroffen die meteen zei dat het uit Esfahan kwam.
Ik heb ook wel eens gevraagd aan een verkoper hoe oud een bepaald pepervaatje was die hij had staan, natuurlijk was die ongeveer vijftig jaar oud, NOT!,
Dit was eenzelfde pepervaatje die ik een paar jaar geleden zelf ook bij de Xenos gekocht had.
Door dit soort testjes weet je wel snel welke winkel je gelijk weer uit kunt lopen en een verbijsterde verkoper achter kunt laten.
Maar dit maakt je wel erg wantrouwig om iets “authentieks” te kopen.

Zaterdag 13 februari

Vanochtend uit Aleppo vertrokken op weg naar Hama.
Onderweg wilden we een paar dode steden bekijken.
Dit zijn steden die zo’n 1500 jaar geleden verlaten zijn.
De echte reden weet men niet, maar vermoedelijk zijn deze steden destijds verlaten omdat handelsroutes veranderden.
De eerste, Ebla, lag op zo’n dertig km van Aleppo.
Hier was niet veel aan, want er was eigenlijk behalve wat grondplannen niks van over.
Er zijn in Syrië tig van die steden.
We zijn snel doorgereden naar een andere op de route waar volgens de boeken meer van overeind moest staan.
Deze wordt blijkbaar minder bezocht, want er was totaal geen bewegwijzering, dus na tig keer de weg vragen waren we er.
Dat naar de weg vragen is hier ook een uitputtingsslag voor mij, want ik kan op dit gebied bijna niet communiceren met die Arabieren.
Ze gebruiken veel gebaren die ik blijkbaar bijna altijd fout interpreteer, wat bij mij nog wel eens behoorlijk wat irritatie veroorzaakt.
Uiteindelijk waren we er.
Deze was inderdaad veel mooier, want er stond nog een boel overeind, sommige gebouwen zelfs nog helemaal.
De kinderen zijn in ieder geval dol op archeologische sites, want ze kunnen lekker rond rennen en klimmen.
We kwamen hier nog een Ier tegen (met een zeer vermoeiende gids) die in zijn eentje was.
Hij was een half jaar bezig geweest om zijn vrouw of vrienden mee te krijgen naar Syrië, maar niemand durfde.
Erg vreemd, want er is hier absoluut niks aan de hand.
Het is een prettig land om door te reizen vol met aardige mensen.
We zijn hier blijven overnachten voor een lekker rustig nachtje na weer een tijd midden in steden te hebben gestaan.
We stonden hier van God en iedereen verlaten in een prachtig landschap.

Zondag 14 februari

Toen we wakker werden liep er een herder met een grote kudde schapen langs de camper door de dode stad.
Ezra en Zazou hebben hier een hele tijd vanuit ons bed naar liggen kijken en vonden het prachtig.
We zijn verder gereden richting Hama.
Dit is een best wel mooie stad, maar we hadden na drie uur eigenlijk alles gezien wat op ons lijstje stond.
Het was prachtig weer, we hebben voor het eerst sinds maanden lekker zonder jas kunnen lopen, de lente komt!
Dat was mooi, want dan konden we vroeg op weg naar Crac de Chevaliers waar een giga kasteel staat.
Toen we bij de camper kwamen zag bar een plas olie onder de camper liggen.
Ik ben er even onder gekropen en, ja hoor, het was van ons, kut!
Jordy maar even snel gebeld en hij dacht dat het versnellingsbakolie was.
Het was dus verstandig om een garage te zoeken voordat de bak weer in puin lag.
We stonden vlak bij de tourist information dus daar de weg gevraagd naar een garage.
Die gast had mij blijkbaar ook niet helemaal goed begrepen want het adres wat we van hem hadden gekregen was van het busstation!
Gelukkig was daar een man die mij wel begreep en hij regelde een vriend die voor ons uit reed naar de garage.
Dit was een “wijk” met honderden soort van garages.
De wegen zagen hier zwart van de olie en andere zooi, en ons laten ze dieseltax betalen i.v.m. het milieu!
De bak lekte op twee plekken.
Om de ene te kunnen fixen zou de bak eraf moeten en voor de andere plek was een pakking nodig die natuurlijk niet te krijgen was.
Er werd besloten om de boel dicht te kitten.
Laten we hopen dat het houdt!
Ruim twee uur later konden we weer vertrekken.
Rond half tien kwamen we aan bij Crac de Chevaliers na ontiegelijk klimmen, ik moest zelfs een keer terug en in z’n één een aanloop nemen anders kwamen we er niet tegen op.
We hebben de camper vlak bij het kasteel langs de weg gezet om te overnachten, ook weer een lekkere rustige plek het enige wat je hoort is het gieren van de wind.

Maandag 15 februari

Na het ontbijt zijn we het kasteel gaan bezoeken.
Het is echt een heel indrukwekkend bouwwerk, wat nog in een zeer goede staat verkeert.
Het bezoeken van dit soort bouwwerken is in dit soort landen wel altijd een spannende onderneming met twee kids, want er staat werkelijk nergens een hekwerk, dus je kan op het dak van een gebouw staan op tientallen meters van de grond en daar zo vanaf lopen.
Er zijn ook tal van gaten in de grond b.v. omdat er kelders onder zitten, maar daar zit dus ook geen hekje om of een ander soort waarschuwingsbordje o.i.d.
Na het kasteel hebben we absurd uitgebreid gelunched.
In het restaurant was er niks te kiezen, het was zitten en afwachten wat je kreeg.
Maar dit was super! de gerechten pasten niet eens allemaal op de tafel.
En dat voor € 11 voor ons allen!
Daarna wilden we naar Palmyra gaan rijden, maar er lag weer een leuke plas olie onder de camper, dus ik ben er maar onder gekropen om te kijken of ik nog iets kon fixen.
Alles zat onder de olie, dus ik kon niet goed bepalen waar het lek zat, dus ik heb elke bout die ik op de bak kon vinden maar extra aangedraaid in de hoop dat de lekkage minder zou worden.
We zijn toen op pad gegaan de woestijn in.
We waren er rond 20:30.
We hoorden van een jongen daar dat er een camping was.
Ik heb daar even gekeken, het was er wel super rustig.
Er was alleen een Duitse jongen op een motor, maar de camping lag wat verder uit het centrum, dus lastiger voor de boodschapjes en de eigenaar sprak geen woord Engels.
We hebben toen geprobeerd om bij een vier sterren hotel dat echt midden tussen de ruïnes lag te staan op de parkeerplaats.
Na wat onderhandelen over de prijs was het goed en kregen we elektra en water.

Dinsdag 16 februari

We hebben vandaag niet zo veel gedaan, wat in het dorp rondgelopen, de was weggebracht en genoten van het lekkere weer (23 graden met zon!)

Woensdag 17 februari

We zijn eerst naar het museum geweest en daarna hebben we een tocht op kamelen gemaakt.
De kinderen vonden het geweldig.
We zijn eerst door de oase gegaan en toen naar een bedoeïenen dorpje waar we thee hebben gedronken en vervolgens weer terug door de ruïnes.
De tocht duurde ruim vijf uur, en aangezien een kameel een behoorlijk oncomfortabel vervoersmiddel is was ik totaal gebroken van het wijdbeens op de kameel zitten met een rugdrager met Ezra erin.
Bar had ook overal spierpijn, maar het was wel weer een ervaring, maar een volgende keer is twee uur ook voldoende!

Donderdag 18 februari

We hebben in de ochtend nog een paar highlites van de ruïnes bekeken, zoals het amfitheater, de tempel van Bel en de tempel van Baal.
Daarna zijn we richting Damascus gereden.
We hebben de camper in de buurt van een grote shoppingmall geparkeerd in een goede buurt van de stad. (de Mercedissen, en B.M.W. X5 en X6 en andere grote jongens vlogen je om de oren)
We kregen namelijk te horen kregen dat het bijna onmogelijk zou worden om ons gevaarte in de binnenstad kwijt te raken.
We stonden lekker rustig tussen de flats.

Vrijdag 19 februari

Vanochtend eerst even bij de shoppingmall gekeken, maar de winkels waren natuurlijk dicht omdat het vrijdag was.
Daarna een taxi gepakt om het centrum in te gaan.
We werden afgezet bij de souk.
Daar zijn we doorheen gelopen om bij de Umayyad moskee te gaan kijken.
Dit is een super mooie en super grote moskee met veel prachtige mozaïeken die heel belangrijk is voor pelgrims omdat Johannes de doper hier ligt en het hoofd van Imam Hoessein.
Bovendien is dit de plek waar Jezus verwacht wordt als hij weer op aarde terugkomt.
Daarna kwamen we langs een oud huis dat ooit prachtig geweest moet zijn, aan de muurschilderingen en plafonds te zien, maar wat nu bijna op instorten stond.
Sommige kamers durfden we niet in omdat het plafond al half naar beneden hing.
Tegenover het huis lag de graftombe van Saladin, een grote Arabische strijder.
Vervolgens zijn we naar de Sayyida Rugayya moskee geweest.
Dit is ook een belangrijke Sjiitische pelgrim plek omdat hier de dochter van Imam Hoessein begraven ligt.
Echt even terug in Iran de Moskee was een waar spiegelpaleis, erg mooi en net als in Iran veel huilende mensen en zingende mannen die zichzelf naarmate het lied aanzwelt zichzelf steeds harder gaan slaan als uiting van hun verdriet om de dood van Imam Hoessein.


Zaterdag 20 februari

Om 12:00 opgepikt door de driver van de olieman om naar een garage te rijden.
Na een half uur waren we bij een kleine garage die er mee bezig ging.
De lijm die de garage in Hama had gebruikt was niet de juiste want hij kon niet tegen hitte, erg handig als je er een versnellingsbak mee dicht probeert te kitten!
Hier werd het werk zorgvuldiger aangepakt het werd dan ook uitgevoerd door de eigenaar met hulp van een twaalf jarig jongentje i.p.v. andersom zoals in Hama.
Het klusje was met een uur of vier geklaard en gelukkig goedkoop maar 35 Euro.
Voor ons een relaxed dagje, kinderen lekker spelen in het buurtje en wij een beetje meekijken naar de reparatie en af en toe wat lezen. Weer een staaltje Syrische gastvrijheid, als het lunchtijd is regelen ze een complete lunch en je mag er niets voor betalen zelfs je blikjes drinken mag je niet betalen.
Het relaxte van het dagje niksen kwam al snel tot een eind toen we Zazou hoorden gillen dat Ezra overreden was. (Ze speelde met verschillende kinderen met een bal in een straat zonder verkeer) Mijn hart stopte met kloppen en ik (B) was binnen een seconde op de plek des onheils.
Meestal is het een zegen om zoveel fantasie te hebben maar op zo’n moment is het vreselijk, ik had hem al bloedend en al onder zo’n mini truckje zien liggen.
Maar godzijdank was het in het echt een ander verhaal! Een klein jongetje met een fiets had hem aangereden.
Alles viel gelukkig erg mee.
Hij huilde nog geen minuut en ging vervolgens weer lekker voetballen maar niet meer uit het zicht al is het maar om een hoekje.
Maar naar een minuut of tien zat bij mij de schrik er nog zo in dat hij weer lekker in de camper ging, vast in zijn stoeltje.
Ze hebben er ook nog een nieuwe voorruit in kunnen zetten, zelfs een originele en dat voor 100 dollar.
In Nederland koste een ruit voor de Kia alleen al 600 Euro.

Zondag 21 februari

Er klopte vanochtend een man tegen de camper, en toen we open deden stond hij daar met een tas vol handdoeken en badlakens.
Welkome to our neigbourhood was de mededeling en toen verdween hij weer.
Dit is ook typisch Syrië, super gastvrij.
We staan hier alleen maar geparkeerd, we komen hier niet wonen, maar toch een warm welkom.
Eerst langs het circus gereden om kaartjes te halen voor de avond.
We zagen het een paar dagen geleden staan en omdat er voor de kids niet zo veel bijzonders te doen is, hadden we besloten te gaan.
Normaal zijn we geen fan van het circus omdat we er niet van houden dat de dieren bijna geen bewegingsruimte hebben.
Daarna zijn we op pad gegaan om een aantal oude Damascus huizen te gaan bekijken.
Dit viel aardig tegen want ze waren in zeer slechte staat en werden vaak nog “bewoond” waardoor je de meeste kamers niet in kon.
Dit was een beetje frustrerend omdat je vaak door de ramen kon zien dat het helemaal niet in gebruik was omdat alles onder een dikke laag stof zat.
Er waren er ook een aantal in de renovatie omdat ze werden omgebouwd tot hotel waardoor je er niet in kon of de boel stond in de steigers.
Daarna hebben we gelunched in een restaurant waar de president vaak zijn gasten mee naar toe neemt.
Je zou dus denken dat dit een peperduur restaurant is, maar we hebben daar voor nog geen € 15 onze buik vol gegeten.
Daarna wilden we nog naar een museum, maar dit ging net dicht, dus hebben we nog wat in de buurt rondgescharreld.
Toen naar het circus.
Het was een Italiaans circus en de voorstelling was erg leuk.
Vooral de kids vonden het fantastisch, zelfs Ezra heeft twee uur ademloos zitten kijken.
Het hoogtepunt was wel dat vijf gasten op motoren met z’n allen in een bal/kooi met een diameter van een maar meter of vier door elkaar heen reden met een rotsnelheid.

Maandag 22 februari

Na een stormachtige nacht waarin we vaker het gevoel hadden dat we in een boot sliepen dan in een camper zijn we naar het nationaal museum gegaan.
Dit was zoals zo veel hier slecht gedisplayed en al decennia niet afgestoft.
De collectie was zeer wisselend.
Daarna naar de handycraft market die naast het museum begon.
Dit was in tegenstelling tot de souk een rustige markt zonder pushy verkopers.
Ze hadden ook erg mooie spullen die veelal ter plekke werden gemaakt.
Je begrijpt dat we hier niet met lege handen weg zijn gelopen, wel met een lege portemonnee.

Dinsdag 23 februari

We zijn verder gegaan op de handycraft market waar we gisteren geëindigd waren.
Hier zijn we het grootste deel van de dag zoet mee geweest.
Daarna zijn we nog naar het oude, niet meer in gebruik zijnde, station gelopen.
We hebben gegeten in een goed aangeschreven “Frans” restaurant, maar hier was afgezien van de croissants niks Frans te vinden en het eten en de service waren beroerd.

Woensdag 24 februari

Vandaag naar de Joodse en christelijke wijken.
Eerst weer een oud huis bezocht, maar weer hetzelfde verhaal; in verregaande staat van ontbinding en je kon nergens in.
De straten hier zaten vol met antiek winkels (met bijbehorende prijzen) met prachtige spullen.
Één winkel was een waar museum.
Het leek een klein winkeltje toen we er voor stonden, maar de ruimtes bleven elkaar maar opvolgen en het was twee verdiepingen hoog.
De man had in twintig jaar tijd een collectie verzameld van Europees en Arabisch antiek waar je met gemak een paar musea mee kon vullen.
De eerste ruimten, die tot de winkel behoorden, waren mooi gedisplayed en in de overige ruimten stonden de spullen opgestapeld en in rijen tegen de muren.
Na van een heleboel spullen een onbetaalbare prijs te horen te hebben gekregen, b.v. een mooi bed voor slechts € 100.000, kwamen we een mooi ingelegd hoekkastje tegen die maar twintig jaar oud was en waar hij van af wilde omdat het geen antiek was.
We zijn dus toch maar weer voor de bijl gegaan, geen idee waar we het ding kwijt kunnen in ons huis.
Voorlopig gaat hij op het dak van de camper.
Daarna naar het Dada paleis, weer een oud huis.
Hier woonde een zeer neurotische en pusherige dame die ons zo snel mogelijk in een aftandse ruimte wilde krijgen waar ze spulletjes had staan voor de verkoop.
We mochten bijna geen foto nemen omdat ze bang was dat we het in een tijdschrift o.i.d. zouden publiceren.
Als de Syrische overheid hier lucht van zou krijgen konden ze haar “paleis” afpakken omdat het in zo’n slechte staat was.
De overheid zou het dan gaan restaureren.
Hier zou het dan ook niet veel beter van worden, want we spraken een Brit, die in één van de oude huizen aan het werk was om er een hotel van te maken, dat de professionele restaurateurs hier werkelijk geen flauw benul hebben van waar ze mee bezig zijn.
Hij liet ons zien dat ze met haakse slijpers te werk gingen om de muren een ruig uiterlijk te geven, terwijl de muren origineel super glad waren.
Wij dachten hetzelfde als de Syrische profs, want we kwamen in gesprek met deze man omdat er mannen bezig waren de muren super glad te maken.
Hij kon ons echter overtuigen door voorbeelden op de oude muren aan te wijzen dat hij het wel degelijk bij het rechte eind had.
Daarna hebben we nog een Armeens orthodoxe kerk bezocht, deze was heel groot en wit van binnen met veel iconen.
Daarna het hoekkastje opgehaald en terug naar de camper.

Donderdag 25 februari

Vandaag begonnen met het Assam Palace, het museum wat eergisteren dicht was.
Dit is een door de overheid gerestaureerd oud huis wat op de authentieke manier is ingericht.
De staat van dit huis is wel het beste tot nu toe, maar laat nog steeds veel te wensen over.
Het was er onbenullig druk, maar dit kwam omdat het vandaag de verjaardag van Mohammed was, dus voor veel mensen een vrije dag.
Na de lunch hebben we nog een beetje over een souk gelopen, maar we waren eigenlijk wel klaar met Damascus, dus we zijn vroeg terug gegaan naar de shoppingmall bij de camper om daar met de kids nog even naar het amusementscentrum te gaan voor wat speelplezier.

Vrijdag 26 februari

Vandaag naar Bosra gereden om het best bewaarde amfitheater ter wereld te bekijken.
Het regende als een gek, maar het was gelukkig even droog toen we het theater gingen bezichtigen.
Het theater ziet er inderdaad nog erg goed uit en er is een groot contrast tussen het podium en de zitplaatsen.
De zitplaatsen zijn van een zwarte steen en het podium van zandsteen.
Er was in Bosra nog wel meer ouds te bekijken, maar het begon weer hard te regenen, dus hebben we besloten om richting Jordanië te gaan.
Bij de grens verliep het voor de verandering eens een keer vlot (twee uur) en de mensen spraken ook goed Engels, wat ook veel tijd en ergernis scheelt.
We zijn meteen doorgereden naar Ja…. Want daar zijn meer oude stenen, maar in een goede conditie.
We hebben een plek gevonden bij een hotel hoog op een berg, de weg was zo stijl dat we een paar keer terug moesten naar een vlakker deel om een aanloop te nemen in z’n eerste versnelling omdat de camper het niet trok.
We kwamen er al snel achter dat dit een veel duurder land is dan Syrië, want de dinar is gelijk aan de Euro, een nachtje bij dit hotel staan kost ons al € 17 !
We waren te moe en wilden niet meer verder op zoek naar een andere plek waarvan we niet zeker wisten of we wel stroom konden krijgen.
Het was erg koud hier, dus we vonden het voor deze keer wel best.