Lieve mensen,
De foto's van het laatste stuk Turkije houden jullie tegoed, want om de foto's hier in Iran er op te zetten duurt uren door de langzame internetverbindingen hier.
dinsdag 15 december 2009
zondag 13 december 2009
Vrijdag 20 november
Nog een lekker stranddagje.
Het enige uitstapje was dat ik met een man naar Fethiye ben gereden om naar de ING bank te gaan, want Bar haar pas was ingeslikt door een automaat.
We wilden iemand ophalen die de automaat open kon maken, maar de automaten werden beheerd door een ander bedrijf en die kwamen pas dinsdag.
Dus maar onze bank gebeld om de pas te laten blokkeren.
Zaterdag 21 november
Jawel, weer een dag strand.
Zondag 22 november
De laatste dag hier, we moeten echt verder, maar omdat het verderop overdag zo’n dikke tien graden kouder is en in de nacht zelfs pittig kan vriezen, is de motivatie om te gaan niet echt groot.
We hebben de zomerkleding in de dakkoffers gedaan en de winterkleding in de camper gelegd.
Verder de usual, kleding wassen en de camper bijvullen etc.
Maandag 23 november
Vanochtend vertrokken om in Fethiye nog een aantal rots tombes te bekijken.
Toen we daar aankwamen was er een hoop commotie van een groepje zigeuners.
Een jongentje van een jaar of tien had z’n arm gebroken en ze hadden geen vervoer naar het ziekenhuis.
o.k. dan gaan wij wel, maar er kwam net op tijd een broer in een auto opdagen dus het hoefde niet meer.
De tombes waren niet zo erg indrukwekkend, maar toch leuk om even gezien te hebben.
Daarna op naar Konya!
We zijn in Antalya even gestopt om bij een shoppingmall nog wat schoencadeautjes voor de kids te scoren en om wat te eten en toen weer door.
Rond middernacht waren we nog 100km van Konya en hebben de camper langs de kant van de weg bij een soort restaurant/theehuis neergezet en hebben daar overnacht, het was hier 2,5 graden, brrrr
Dinsdag 24 november
Toen ik vanochtend weg wilde rijden stond er op eens een man naast de camper.
Hij sprak geen woord engels en was wat aan het vertellen.
Ik dacht eerst dat hij ons de weg naar Konya wilde vertellen, maar hij wilde een lift, o.k.
In Konya zijn we eerst naar het Mevlana museum gegaan.
Dit is een complex waar vroeger de grote man van de Sufi dansers, een soort filosofische Islam aftakking, de scepter zwaaide.
Dit was zeker de moeite waard.
Toen we daar aankwamen kregen we een smsje van een Brits gezin die we aan het strand ontmoet hadden.
Ze waren ook onderweg naar Konya en wilden kijken of we elkaar konden ontmoeten.
Zij waren een paar dagen eerder vertrokken, maar hadden in een restaurant een tas met strandspullen laten staan waar ook de bril van één van de kinderen inzat.
Die had ik opgehaald en konden we nu dus mooi teruggeven.
Na het museum zijn we naar het Aladdin park gegaan om een moskee en een keramiek en tegel museum te bekijken.
We hebben boven op de heuvel in het park de camper geparkeerd voor de nacht.
De moskee was een ronduit lelijk, sober geval en het museum ging bijna dicht dus daar zijn we doorheen gerend, maar bevatte vooral oude scherven.
We zijn in een cafeetje gaan zitten en toen kregen we bericht van de Britten dat ze er ook bijna waren.
Het weerzien was gezellig en de kids konden lekker dollen.
Hun dochtertje van vijf wilde in de camper blijven logeren, dus dat hebben we gedaan.
Woensdag 25 november
Vanochtend toen Grace werd opgehaald door haar ouders kwam er een Frans stel naar ons toe die ook met een camper ongeveer dezelfde reis aan het maken waren.
Daar hebben we even wat info mee uitgewisseld en met hen zouden we evt. door Pakistan kunnen reizen, maar zij maken een reis van vier jaar en hebben die ongeveer van dag tot dag gepland.
Zij weten nu al dat ze 22 december Pakistan in gaan, niet echt onze manier van reizen, dus de kans dat we samen Pakistan door gaan is erg klein.
We hadden afscheid genomen van de Britten, maar die gingen ook naar Göreme, dus we zouden ze nog wel tegenkomen.
Daarna naar het museum of wooden artefacts & stone carving.
Dit was vooral een heel mooi gebouw met een kleine maar best goede collectie.
We zijn daarna naar het postkantoor gelopen om wat dingetjes naar Nederland op te sturen en daarna naar de Aziziye moskee, dit was een moskee die ons toen we Konya binnen reden al was opgevallen doordat hij een heel ander soort minaretten had dan alle andere die we gezien hadden.
Het was een moskee waarvan de architect heel duidelijk door de westerse barok was beïnvloed, het was echt een gevalletje east meets west.
Voor de ingang kwamen we een stel Oostenrijkse backpackers tegen die net Cappadocië kwamen en ook richting Iran wilden, maar toch maar eerst vanwege de kou naar Syrië en Jordanië gingen, dus dat beloofd wat!
We hadden net een kwartier voordat we hen ontmoetten een Ufo gekocht, dit is een soort grote infrarood grill, om de camper vooral in de nacht op temperatuur te houden, die gaan we dus nodig hebben!
Daarna hebben we nog een paar winkels bekeken en zijn we terug gelopen naar de camper waar we wat gegeten hebben en zijn toen vertrokken naar Göreme.
Een paar uur later waren we in het surrealistische landschap aangekomen wat er doordat het donker was en voor een deel aangelicht was er erg veelbelovend uitzag.
We hebben een paar campings bekeken, maar deze waren dicht of onvindbaar en degene die open was vroeg een kapitaal voor een onaantrekkelijke en vieze bende.
We zijn toen op de parkeerplaats van een klein cave hotelletje in het centrum gaan staan.
We kregen zelfs gratis elektra omdat ze niet wisten wat ze ervoor moesten vragen omdat ze nooit campers op de parkeerplaats gehad hadden, top!
Donderdag 26 november
Het is alsof we op de maan zijn beland!
Het is erg koud, maar de Ufo doet het geweldig, op halve kracht hield hij de camper op 20 graden, terwijl het buiten flink had gevroren want de plassen op de parkeerplaats waren met een dikke laag ijs bedekt.
We hadden de Britten gesmst en die zaten vlak bij, het is ook maar een klein dorpje, en we zouden elkaar in de middag zien om naar een dorpje verderop te gaan waar je een kasteel kon beklimmen om zo op het hoogste punt van Cappadocië te komen en om een wandeling door een vallei te maken.
Het kasteel was eigenlijk een grote rots waar vertrekken in uitgehakt waren.
Het was inderdaad erg hoog, maar wel een fantastisch uitzicht.
Daarna zijn we de vallei ingelopen om zo terug te kunnen lopen naar Göreme.
Dit was makkelijker gezegd dan gedaan.
Er staan geen bordjes o.i.d. en de Britten hadden andere Britten gesproken die verdwaald waren en gelukkig een Turk tegenkwamen die ze terug kon brengen.
Het was een prachtige wandeling, maar terugkomen naar Göreme lukte niet doordat paden doodliepen in ravijnen of steile bergwanden.
Omdat de zon bijna onder was en het ook al weer flink afkoelde zijn we na een aantal mislukte pogingen maar weer teruggelopen zoals we het eerst binnen kwamen.
We hadden niet zo veel trek om met vijf kinderen in de vrieskou de nacht door te brengen.
Toen maar een bus teruggenomen naar Göreme.
We hebben even het cavehotel van de Britten bekeken en zijn toen met z’n allen in een restaurant wat gaan eten.
Vrijdag 27 november
Vanochtend naar het openluchtmuseum gelopen.
Dit was een mooi museum met vooral hele oude kerken die in de rotsen waren uitgehakt.
Ze waren allemaal van binnen beschilderd, maar de één wel veel mooier dan de ander.
Na het museum zijn we naar het Alaturk restaurant gegaan, het beste restaurant van Göreme.
Het was inderdaad heerlijk, en bijna niets duurder dan gisteravond.
Zaterdag 28 november
We hebben het vandaag rustig aan gedaan en wat in de camper gehangen en aan het eind van de middag zijn we nog even het dorp in gegaan om de winkeltjes uit te checken, maar dat was niet veel soeps.
Onderweg zagen we wel een leuk restaurantje waar je lekker op kussens op de grond kon zitten eten, dat hebben we dus gedaan en ook de Britten uitgenodigd.
Zondag 29 november
We zijn vandaag met een dolmus naar Avonos gegaan, dat ligt tien kilometer verderop.
Dit is een pottenbakkersdorp wat erg leuk zou moeten zijn.
Het viel tegen, want het was zeer toeristisch, erg duur en de keramiek was van een shitterige kwaliteit.
We kwamen daar de Britten ook weer tegen en we hebben nog even wat rondgelopen daar, maar zij vonden er ook weinig aan, dus hadden we het plan opgevat om naar de fairy chimneys te gaan kijken in een ander dorp.
We pasten niet met z’n allen in hun auto, dus zijn de vader en oudste zoon op de fiets gestapt.
De fairy chimneys zijn een formatie rotsen die, je raad het al, de vorm van schoorstenen hebben, weer zo’n raar natuurverschijnsel.
Maandag 30 november
Vanochtend met verschillende dolmussen naar Deringklu gegaan.
Hier is de grootste van de tot nu toe ontdekte ondergrondse steden.
Deze stad bestond uit acht verdiepingen, waar er vijf van waren uitgegraven.
In deze stad woonden lang geleden 20.000 mensen.
Het was een doolhof van lage tunnels, trappen en vertrekken.
Leuk om gezien te hebben, maar ongelofelijk dat hier zo veel mensen geleefd hebben.
Toen we terug in Göreme waren zijn we nog een keer naar Alaturk gegaan om te eten, want het was de laatste avond.
Natuurlijk kwam ik toen ik nog even naar de camper liep vader en zoon Brit tegen.
Die zijn toen ook met z’n allen naar het restaurant gekomen.
Dinsdag 1 december
Vandaag eerst wat administratieve dingetjes gedaan, want nu hadden we nog internet en we weten nooit wanneer we dat weer hebben.
Daarna zijn we naar Kayseri gereden.
We hebben in het centrum een plek op een otopark geregeld met stroom, dus we konden weer warm slapen.
Woensdag 2 december
We zijn begonnen met de Kale (oude vesting) en daarna hebben we een moskee in het complex bezocht wat de sultan-moeder had laten bouwen.
Bar had hier nog even in de hamam rondgekeken, maar was hier snel klaar mee, want er liepen daar kakkerlakken in alle soorten en maten.
Toen wilden we naar het etnografische museum.
Dit bleek een bijna onmogelijke opgave.
Niemand in Kayseri weet iets over de musea e.d. die er in de stad zijn.
Bij het zoeken naar het museum kwamen we langs een tombe van de meester van Mevlana (de Dervish meester uit Konya).
We zijn toen al zoekende ook bij het archeologie museum uitgekomen, die hebben we toen ook meteen maar even meegepakt.
We kwamen iemand tegen die wist waar het etnografische museum was en ons wilde brengen, mooi!
Toch niet, reuze aardig van de beste man, maar hij bracht ons weer bij het sultan-moeder complex, terug bij af dus!
We kregen er aardig de pest over in.
Ik wilde nog één poging wagen, ik had de waardeloze kaart nog een keer bestudeerd, en jawel, gevonden!
Het museum was gelukkig de moeite waard.
Daarna zijn we op zoek gegaan naar een bepaalde moskee met een bijzonder interieur.
Na weer een poos zoeken was er een jongen die het wist en die had ons er heen gebracht.
Toen we deze bezichtigd hadden hebben we een taxi gepakt naar de grote moskee en zijn daarna nog even de bazaar in geweest.
Daar zijn we in een tapijtzaak geweest waar we na heel lang kletsen en onderhandelen een kleed gekocht hebben.
We zijn toen terug gegaan naar de camper en op weg gegaan naar Sivas.
Toen we in Sivas aan een taxichauffeur vroegen waar er een otopark was, nam hij ons mee naar een taxi standplaats, waar we mochten staan en stroom konden krijgen.
Donderdag 3 december
We hebben de Sifaiye Medresesi bezocht, dit was een hele oude koraanschool, waar nu op de binnenplaats een theecafé zat en een paar winkeltjes.
Het was een prachtig mooi gedecoreerd gebouw.
Tegenover de koraanschool stonden de resten van nog een andere koraanschool, de Cifte Minareli Medresse, die gerestaureerd werd, maar zelfs in deze staat was hij erg mooi.
Hierna hebben we een broodje gegeten en zijn gaan rijden naar Erzurum.
Toen we hier aankwamen was het wat moeilijker om een plek met stroom te vinden, maar uiteindelijk is het weer gelukt om bij een taxi standplaats te staan, maar het mocht maar tot zeven uur, na wat onderhandelen mocht het tot acht uur, de reden was onduidelijk, maar we waren moe, dus laat maar en we zien het morgenochtend wel.
Vrijdag 4 december
We werden om half acht wakker gebeukt en de stroom ging er af.
Dus aankleden en weg.
We zijn toen naar de Lala Mustafa Pasa Camï gereden en hebben ook de naastliggende Yakutiye Medresse bekeken, maar daar konden we niet in omdat hij gerestaureerd werd.
Daarna hebben we nog wat bootschappen ingeslagen die ze volgens de boeken in Iran niet verkopen, zoals Nutella en spaghetti.
Daarna zijn we naar de Cifte Minareli Medresse gereden.
Deze was wel mooi, maar wel minder als die in Sivas.
Hier hebben we nog even onze ouders gebeld en zijn toen naar Dogubayazit gereden.
Hier zijn we op een “camping” gaan staan.
Zaterdag 5 december
We hebben eerst het Ishak Pasa paleis bezocht, dit lag op de berg boven de “camping”.
Het was een prachtig paleis.
Toen zijn we op weg gegaan naar de grens.
Onderweg naar beneden was ik over een straatklinker gereden die tussen m’n banden was blijven steken, en die zat dus vast.
Bij de bushalte heeft een man ons geholpen die klinker eruit te wrikken.
We zijn toen doorgereden naar de pomp om nog even diesel en LPG te tanken.
Toen we bijna het dorp uit waren zagen we een paar brandende autobanden op de weg met wat mensen erbij.
Er waren in het hele dorp veel mensen op de been, en de camping eigenaar had gezegd dat het een speciale dag was, maar hij kon niet uitleggen wat.
Ik zag dat er gewoon verkeer langs reed, dus wij reden er ook langs.
Toen we er waren zagen dat er allemaal gasten met doeken voor hun gezicht stonden, die toen ze ons zagen stenen van de straat pakten en naar de camper gooiden.
Ik heb het gas compleet ingetrapt, maar we kregen toch twee klinkers tegen de ramen.
Er kwam er één recht voor mijn hoofd op de voorruit, die het gelukkig net hield en één bij Zazou op het zijraam.
We schrokken ons te pletter.
Een paar honderd meter verder zijn we gestopt om aan een vrachtwagenchauffeur te vragen waar de politie zat.
Hij zei dat er vijf km verder een gendarmeriepost zat.
Toen we daar kwamen stonden er een rij Iraanse touringcars en trucks met ingegooide ramen.
Sommigen hadden werkelijk geen raam meer heel.
We hebben al het glas uit de camper geveegd en we zijn naar de gendarmerie gegaan, maar die spraken geen Engels, dus dat schoot niet op.
De Iraniërs hadden de politie gebeld, dus daar hebben we op gewacht.
Ondertussen had Bar de ramen met tape beplakt om de resten bij elkaar te houden.
Toen na een uur of zo de politie eindelijk kwam zeiden ze dat we achter hun aan naar het politiebureau moesten rijden.
Dat betekende weer terug het dorp in, dat was voor Bar een echte no go, dus hebben we kunnen regelen dat de politie de papierhandel bij de gendarmerie kon afhandelen.
We hebben de camper bij de kazerne geparkeerd en zijn toen wel heel warm ontvangen en we kregen eten en drinken.
Na een paar uur konden we weer verder.
We kwamen er achter dat er gisteren een pkk terrorist naar het dorp was gekomen die de aanhangers had aangezet tot deze fijne handelingen.
We hadden besloten toch naar Iran te rijden en daar maar te kijken of we de voorruit konden laten vervangen, want we zagen ook vrachtwagens vol militairen richting het dorp gaan, dus we moesten hier weg.
De grens was nog dertig km, dus dat was te doen en de gendarmerie verzekerde ons dat er tot de grens geen gesodemieter meer was.
Behoorlijk aangeslagen richting de grens dan maar.
Bij de grens zijn we vervolgens vier uur bezig geweest om er over te komen.
Ik dacht dat ik een zenuwinzinking zou krijgen!
De “gewone” paspoort en carnet zaken gingen redelijk vlot, maar het meeste geklooi was om de dieseltoeslag die buitenlanders moeten betalen.
Ik werd geholpen door een paar Iraanse gasten, maar ik vond het lastig om te kunnen bepalen of die gasten me echt wilden helpen, of dat ze er vooral zelf beter van wilden worden.
Het leek er eerst op dat ze de ambtenaar in mijn voordeel wilden omkopen.
Ik had hier wel over gehoord, dus ik liet ze maar wat proberen.
Niemand spreekt hier Engels, dus dat bevorderd de communicatie niet echt.
Op een gegeven moment werd de ambtenaar woedend op die gasten en ik stond er tussen.
Toen kreeg ik door dat die gasten mij ook geld afhandig wilde maken.
Ik kreeg het idee dat ik er bijna was wat douanegedoe betreft, dus heb ik die gasten laten weten dat ik niet op ze zat te wachten.
Gelukkig dropen ze af om vervolgens buiten in een bijna vechtpartij te belanden met anderen.
Ik had mijn dieseltoeslag (€555!) bij de bank betaald, dus weer terug naar de ambtenaar.
Bar was inmiddels ook de camper uitgekomen om te kijken wat er nou zo enorm lang duurde.
Die ambtenaar zag Bar en er kwam voor het eerst een lach op zijn gezicht.
We kregen onze tankpas en konden verder naar het laatste kantoor.
Hier zaten die oplichters ook al weer op mij te wachten.
Ik heb ze weggestuurd en toen ging het snel en we waren eindelijk het land in.
We zijn toen nog een uurtje verder het land in gereden en bij een wegrestaurant gestopt om te slapen.
Dit was echt een sinterklaasavond om nooit te vergeten!
Zondag 6 december
We gaan nu voor zolang we in Iran zijn niks meer op de blog zetten, want al het internetverkeer wordt hier gechecked en we hebben geen behoefte dat we in de problemen komen doordat er een foto of tekst op staat die hen niet aanstaat.
Ze kunnen ons dan namelijk zien als een journalist zonder persvergunning.
Tot later!
Nog een lekker stranddagje.
Het enige uitstapje was dat ik met een man naar Fethiye ben gereden om naar de ING bank te gaan, want Bar haar pas was ingeslikt door een automaat.
We wilden iemand ophalen die de automaat open kon maken, maar de automaten werden beheerd door een ander bedrijf en die kwamen pas dinsdag.
Dus maar onze bank gebeld om de pas te laten blokkeren.
Zaterdag 21 november
Jawel, weer een dag strand.
Zondag 22 november
De laatste dag hier, we moeten echt verder, maar omdat het verderop overdag zo’n dikke tien graden kouder is en in de nacht zelfs pittig kan vriezen, is de motivatie om te gaan niet echt groot.
We hebben de zomerkleding in de dakkoffers gedaan en de winterkleding in de camper gelegd.
Verder de usual, kleding wassen en de camper bijvullen etc.
Maandag 23 november
Vanochtend vertrokken om in Fethiye nog een aantal rots tombes te bekijken.
Toen we daar aankwamen was er een hoop commotie van een groepje zigeuners.
Een jongentje van een jaar of tien had z’n arm gebroken en ze hadden geen vervoer naar het ziekenhuis.
o.k. dan gaan wij wel, maar er kwam net op tijd een broer in een auto opdagen dus het hoefde niet meer.
De tombes waren niet zo erg indrukwekkend, maar toch leuk om even gezien te hebben.
Daarna op naar Konya!
We zijn in Antalya even gestopt om bij een shoppingmall nog wat schoencadeautjes voor de kids te scoren en om wat te eten en toen weer door.
Rond middernacht waren we nog 100km van Konya en hebben de camper langs de kant van de weg bij een soort restaurant/theehuis neergezet en hebben daar overnacht, het was hier 2,5 graden, brrrr
Dinsdag 24 november
Toen ik vanochtend weg wilde rijden stond er op eens een man naast de camper.
Hij sprak geen woord engels en was wat aan het vertellen.
Ik dacht eerst dat hij ons de weg naar Konya wilde vertellen, maar hij wilde een lift, o.k.
In Konya zijn we eerst naar het Mevlana museum gegaan.
Dit is een complex waar vroeger de grote man van de Sufi dansers, een soort filosofische Islam aftakking, de scepter zwaaide.
Dit was zeker de moeite waard.
Toen we daar aankwamen kregen we een smsje van een Brits gezin die we aan het strand ontmoet hadden.
Ze waren ook onderweg naar Konya en wilden kijken of we elkaar konden ontmoeten.
Zij waren een paar dagen eerder vertrokken, maar hadden in een restaurant een tas met strandspullen laten staan waar ook de bril van één van de kinderen inzat.
Die had ik opgehaald en konden we nu dus mooi teruggeven.
Na het museum zijn we naar het Aladdin park gegaan om een moskee en een keramiek en tegel museum te bekijken.
We hebben boven op de heuvel in het park de camper geparkeerd voor de nacht.
De moskee was een ronduit lelijk, sober geval en het museum ging bijna dicht dus daar zijn we doorheen gerend, maar bevatte vooral oude scherven.
We zijn in een cafeetje gaan zitten en toen kregen we bericht van de Britten dat ze er ook bijna waren.
Het weerzien was gezellig en de kids konden lekker dollen.
Hun dochtertje van vijf wilde in de camper blijven logeren, dus dat hebben we gedaan.
Woensdag 25 november
Vanochtend toen Grace werd opgehaald door haar ouders kwam er een Frans stel naar ons toe die ook met een camper ongeveer dezelfde reis aan het maken waren.
Daar hebben we even wat info mee uitgewisseld en met hen zouden we evt. door Pakistan kunnen reizen, maar zij maken een reis van vier jaar en hebben die ongeveer van dag tot dag gepland.
Zij weten nu al dat ze 22 december Pakistan in gaan, niet echt onze manier van reizen, dus de kans dat we samen Pakistan door gaan is erg klein.
We hadden afscheid genomen van de Britten, maar die gingen ook naar Göreme, dus we zouden ze nog wel tegenkomen.
Daarna naar het museum of wooden artefacts & stone carving.
Dit was vooral een heel mooi gebouw met een kleine maar best goede collectie.
We zijn daarna naar het postkantoor gelopen om wat dingetjes naar Nederland op te sturen en daarna naar de Aziziye moskee, dit was een moskee die ons toen we Konya binnen reden al was opgevallen doordat hij een heel ander soort minaretten had dan alle andere die we gezien hadden.
Het was een moskee waarvan de architect heel duidelijk door de westerse barok was beïnvloed, het was echt een gevalletje east meets west.
Voor de ingang kwamen we een stel Oostenrijkse backpackers tegen die net Cappadocië kwamen en ook richting Iran wilden, maar toch maar eerst vanwege de kou naar Syrië en Jordanië gingen, dus dat beloofd wat!
We hadden net een kwartier voordat we hen ontmoetten een Ufo gekocht, dit is een soort grote infrarood grill, om de camper vooral in de nacht op temperatuur te houden, die gaan we dus nodig hebben!
Daarna hebben we nog een paar winkels bekeken en zijn we terug gelopen naar de camper waar we wat gegeten hebben en zijn toen vertrokken naar Göreme.
Een paar uur later waren we in het surrealistische landschap aangekomen wat er doordat het donker was en voor een deel aangelicht was er erg veelbelovend uitzag.
We hebben een paar campings bekeken, maar deze waren dicht of onvindbaar en degene die open was vroeg een kapitaal voor een onaantrekkelijke en vieze bende.
We zijn toen op de parkeerplaats van een klein cave hotelletje in het centrum gaan staan.
We kregen zelfs gratis elektra omdat ze niet wisten wat ze ervoor moesten vragen omdat ze nooit campers op de parkeerplaats gehad hadden, top!
Donderdag 26 november
Het is alsof we op de maan zijn beland!
Het is erg koud, maar de Ufo doet het geweldig, op halve kracht hield hij de camper op 20 graden, terwijl het buiten flink had gevroren want de plassen op de parkeerplaats waren met een dikke laag ijs bedekt.
We hadden de Britten gesmst en die zaten vlak bij, het is ook maar een klein dorpje, en we zouden elkaar in de middag zien om naar een dorpje verderop te gaan waar je een kasteel kon beklimmen om zo op het hoogste punt van Cappadocië te komen en om een wandeling door een vallei te maken.
Het kasteel was eigenlijk een grote rots waar vertrekken in uitgehakt waren.
Het was inderdaad erg hoog, maar wel een fantastisch uitzicht.
Daarna zijn we de vallei ingelopen om zo terug te kunnen lopen naar Göreme.
Dit was makkelijker gezegd dan gedaan.
Er staan geen bordjes o.i.d. en de Britten hadden andere Britten gesproken die verdwaald waren en gelukkig een Turk tegenkwamen die ze terug kon brengen.
Het was een prachtige wandeling, maar terugkomen naar Göreme lukte niet doordat paden doodliepen in ravijnen of steile bergwanden.
Omdat de zon bijna onder was en het ook al weer flink afkoelde zijn we na een aantal mislukte pogingen maar weer teruggelopen zoals we het eerst binnen kwamen.
We hadden niet zo veel trek om met vijf kinderen in de vrieskou de nacht door te brengen.
Toen maar een bus teruggenomen naar Göreme.
We hebben even het cavehotel van de Britten bekeken en zijn toen met z’n allen in een restaurant wat gaan eten.
Vrijdag 27 november
Vanochtend naar het openluchtmuseum gelopen.
Dit was een mooi museum met vooral hele oude kerken die in de rotsen waren uitgehakt.
Ze waren allemaal van binnen beschilderd, maar de één wel veel mooier dan de ander.
Na het museum zijn we naar het Alaturk restaurant gegaan, het beste restaurant van Göreme.
Het was inderdaad heerlijk, en bijna niets duurder dan gisteravond.
Zaterdag 28 november
We hebben het vandaag rustig aan gedaan en wat in de camper gehangen en aan het eind van de middag zijn we nog even het dorp in gegaan om de winkeltjes uit te checken, maar dat was niet veel soeps.
Onderweg zagen we wel een leuk restaurantje waar je lekker op kussens op de grond kon zitten eten, dat hebben we dus gedaan en ook de Britten uitgenodigd.
Zondag 29 november
We zijn vandaag met een dolmus naar Avonos gegaan, dat ligt tien kilometer verderop.
Dit is een pottenbakkersdorp wat erg leuk zou moeten zijn.
Het viel tegen, want het was zeer toeristisch, erg duur en de keramiek was van een shitterige kwaliteit.
We kwamen daar de Britten ook weer tegen en we hebben nog even wat rondgelopen daar, maar zij vonden er ook weinig aan, dus hadden we het plan opgevat om naar de fairy chimneys te gaan kijken in een ander dorp.
We pasten niet met z’n allen in hun auto, dus zijn de vader en oudste zoon op de fiets gestapt.
De fairy chimneys zijn een formatie rotsen die, je raad het al, de vorm van schoorstenen hebben, weer zo’n raar natuurverschijnsel.
Maandag 30 november
Vanochtend met verschillende dolmussen naar Deringklu gegaan.
Hier is de grootste van de tot nu toe ontdekte ondergrondse steden.
Deze stad bestond uit acht verdiepingen, waar er vijf van waren uitgegraven.
In deze stad woonden lang geleden 20.000 mensen.
Het was een doolhof van lage tunnels, trappen en vertrekken.
Leuk om gezien te hebben, maar ongelofelijk dat hier zo veel mensen geleefd hebben.
Toen we terug in Göreme waren zijn we nog een keer naar Alaturk gegaan om te eten, want het was de laatste avond.
Natuurlijk kwam ik toen ik nog even naar de camper liep vader en zoon Brit tegen.
Die zijn toen ook met z’n allen naar het restaurant gekomen.
Dinsdag 1 december
Vandaag eerst wat administratieve dingetjes gedaan, want nu hadden we nog internet en we weten nooit wanneer we dat weer hebben.
Daarna zijn we naar Kayseri gereden.
We hebben in het centrum een plek op een otopark geregeld met stroom, dus we konden weer warm slapen.
Woensdag 2 december
We zijn begonnen met de Kale (oude vesting) en daarna hebben we een moskee in het complex bezocht wat de sultan-moeder had laten bouwen.
Bar had hier nog even in de hamam rondgekeken, maar was hier snel klaar mee, want er liepen daar kakkerlakken in alle soorten en maten.
Toen wilden we naar het etnografische museum.
Dit bleek een bijna onmogelijke opgave.
Niemand in Kayseri weet iets over de musea e.d. die er in de stad zijn.
Bij het zoeken naar het museum kwamen we langs een tombe van de meester van Mevlana (de Dervish meester uit Konya).
We zijn toen al zoekende ook bij het archeologie museum uitgekomen, die hebben we toen ook meteen maar even meegepakt.
We kwamen iemand tegen die wist waar het etnografische museum was en ons wilde brengen, mooi!
Toch niet, reuze aardig van de beste man, maar hij bracht ons weer bij het sultan-moeder complex, terug bij af dus!
We kregen er aardig de pest over in.
Ik wilde nog één poging wagen, ik had de waardeloze kaart nog een keer bestudeerd, en jawel, gevonden!
Het museum was gelukkig de moeite waard.
Daarna zijn we op zoek gegaan naar een bepaalde moskee met een bijzonder interieur.
Na weer een poos zoeken was er een jongen die het wist en die had ons er heen gebracht.
Toen we deze bezichtigd hadden hebben we een taxi gepakt naar de grote moskee en zijn daarna nog even de bazaar in geweest.
Daar zijn we in een tapijtzaak geweest waar we na heel lang kletsen en onderhandelen een kleed gekocht hebben.
We zijn toen terug gegaan naar de camper en op weg gegaan naar Sivas.
Toen we in Sivas aan een taxichauffeur vroegen waar er een otopark was, nam hij ons mee naar een taxi standplaats, waar we mochten staan en stroom konden krijgen.
Donderdag 3 december
We hebben de Sifaiye Medresesi bezocht, dit was een hele oude koraanschool, waar nu op de binnenplaats een theecafé zat en een paar winkeltjes.
Het was een prachtig mooi gedecoreerd gebouw.
Tegenover de koraanschool stonden de resten van nog een andere koraanschool, de Cifte Minareli Medresse, die gerestaureerd werd, maar zelfs in deze staat was hij erg mooi.
Hierna hebben we een broodje gegeten en zijn gaan rijden naar Erzurum.
Toen we hier aankwamen was het wat moeilijker om een plek met stroom te vinden, maar uiteindelijk is het weer gelukt om bij een taxi standplaats te staan, maar het mocht maar tot zeven uur, na wat onderhandelen mocht het tot acht uur, de reden was onduidelijk, maar we waren moe, dus laat maar en we zien het morgenochtend wel.
Vrijdag 4 december
We werden om half acht wakker gebeukt en de stroom ging er af.
Dus aankleden en weg.
We zijn toen naar de Lala Mustafa Pasa Camï gereden en hebben ook de naastliggende Yakutiye Medresse bekeken, maar daar konden we niet in omdat hij gerestaureerd werd.
Daarna hebben we nog wat bootschappen ingeslagen die ze volgens de boeken in Iran niet verkopen, zoals Nutella en spaghetti.
Daarna zijn we naar de Cifte Minareli Medresse gereden.
Deze was wel mooi, maar wel minder als die in Sivas.
Hier hebben we nog even onze ouders gebeld en zijn toen naar Dogubayazit gereden.
Hier zijn we op een “camping” gaan staan.
Zaterdag 5 december
We hebben eerst het Ishak Pasa paleis bezocht, dit lag op de berg boven de “camping”.
Het was een prachtig paleis.
Toen zijn we op weg gegaan naar de grens.
Onderweg naar beneden was ik over een straatklinker gereden die tussen m’n banden was blijven steken, en die zat dus vast.
Bij de bushalte heeft een man ons geholpen die klinker eruit te wrikken.
We zijn toen doorgereden naar de pomp om nog even diesel en LPG te tanken.
Toen we bijna het dorp uit waren zagen we een paar brandende autobanden op de weg met wat mensen erbij.
Er waren in het hele dorp veel mensen op de been, en de camping eigenaar had gezegd dat het een speciale dag was, maar hij kon niet uitleggen wat.
Ik zag dat er gewoon verkeer langs reed, dus wij reden er ook langs.
Toen we er waren zagen dat er allemaal gasten met doeken voor hun gezicht stonden, die toen ze ons zagen stenen van de straat pakten en naar de camper gooiden.
Ik heb het gas compleet ingetrapt, maar we kregen toch twee klinkers tegen de ramen.
Er kwam er één recht voor mijn hoofd op de voorruit, die het gelukkig net hield en één bij Zazou op het zijraam.
We schrokken ons te pletter.
Een paar honderd meter verder zijn we gestopt om aan een vrachtwagenchauffeur te vragen waar de politie zat.
Hij zei dat er vijf km verder een gendarmeriepost zat.
Toen we daar kwamen stonden er een rij Iraanse touringcars en trucks met ingegooide ramen.
Sommigen hadden werkelijk geen raam meer heel.
We hebben al het glas uit de camper geveegd en we zijn naar de gendarmerie gegaan, maar die spraken geen Engels, dus dat schoot niet op.
De Iraniërs hadden de politie gebeld, dus daar hebben we op gewacht.
Ondertussen had Bar de ramen met tape beplakt om de resten bij elkaar te houden.
Toen na een uur of zo de politie eindelijk kwam zeiden ze dat we achter hun aan naar het politiebureau moesten rijden.
Dat betekende weer terug het dorp in, dat was voor Bar een echte no go, dus hebben we kunnen regelen dat de politie de papierhandel bij de gendarmerie kon afhandelen.
We hebben de camper bij de kazerne geparkeerd en zijn toen wel heel warm ontvangen en we kregen eten en drinken.
Na een paar uur konden we weer verder.
We kwamen er achter dat er gisteren een pkk terrorist naar het dorp was gekomen die de aanhangers had aangezet tot deze fijne handelingen.
We hadden besloten toch naar Iran te rijden en daar maar te kijken of we de voorruit konden laten vervangen, want we zagen ook vrachtwagens vol militairen richting het dorp gaan, dus we moesten hier weg.
De grens was nog dertig km, dus dat was te doen en de gendarmerie verzekerde ons dat er tot de grens geen gesodemieter meer was.
Behoorlijk aangeslagen richting de grens dan maar.
Bij de grens zijn we vervolgens vier uur bezig geweest om er over te komen.
Ik dacht dat ik een zenuwinzinking zou krijgen!
De “gewone” paspoort en carnet zaken gingen redelijk vlot, maar het meeste geklooi was om de dieseltoeslag die buitenlanders moeten betalen.
Ik werd geholpen door een paar Iraanse gasten, maar ik vond het lastig om te kunnen bepalen of die gasten me echt wilden helpen, of dat ze er vooral zelf beter van wilden worden.
Het leek er eerst op dat ze de ambtenaar in mijn voordeel wilden omkopen.
Ik had hier wel over gehoord, dus ik liet ze maar wat proberen.
Niemand spreekt hier Engels, dus dat bevorderd de communicatie niet echt.
Op een gegeven moment werd de ambtenaar woedend op die gasten en ik stond er tussen.
Toen kreeg ik door dat die gasten mij ook geld afhandig wilde maken.
Ik kreeg het idee dat ik er bijna was wat douanegedoe betreft, dus heb ik die gasten laten weten dat ik niet op ze zat te wachten.
Gelukkig dropen ze af om vervolgens buiten in een bijna vechtpartij te belanden met anderen.
Ik had mijn dieseltoeslag (€555!) bij de bank betaald, dus weer terug naar de ambtenaar.
Bar was inmiddels ook de camper uitgekomen om te kijken wat er nou zo enorm lang duurde.
Die ambtenaar zag Bar en er kwam voor het eerst een lach op zijn gezicht.
We kregen onze tankpas en konden verder naar het laatste kantoor.
Hier zaten die oplichters ook al weer op mij te wachten.
Ik heb ze weggestuurd en toen ging het snel en we waren eindelijk het land in.
We zijn toen nog een uurtje verder het land in gereden en bij een wegrestaurant gestopt om te slapen.
Dit was echt een sinterklaasavond om nooit te vergeten!
Zondag 6 december
We gaan nu voor zolang we in Iran zijn niks meer op de blog zetten, want al het internetverkeer wordt hier gechecked en we hebben geen behoefte dat we in de problemen komen doordat er een foto of tekst op staat die hen niet aanstaat.
Ze kunnen ons dan namelijk zien als een journalist zonder persvergunning.
Tot later!
donderdag 19 november 2009
Zondag 8 november
Kamperdagje
Maandag 9 november
Aan het eind van de middag vertrokken richting Bursa.
We reden voor de spits uit, dus het was goed te doen op de weg.
Na ongeveer twee uur rijden hebben we de veerboot gepakt om een groot meer over te steken, anders moesten we er helemaal omheen.
Nu was het een half uurtje op de veerboot en toen waren we aan de overkant.
We hebben de camper vlak voor Bursa op de parkeerplaats van de IKEA gezet.
Dinsdag 10 november
Vanochtend met de bus het centrum in gegaan.
Het eerste plan was om met de camper te gaan en dan in het centrum een parkeerplaats te zoeken, maar Bar had behoefte aan een rustige slaapplaats, dus hebben we besloten om bij de IKEA te blijven staan.
We zijn begonnen met de Koza Han, een zijde markt in een heel mooi gebouw met een grote binnenplaats met een mini moskee.
Zazou had in een winkel een mooie verkleedjurk gezien voor weinig die aangeschaft moest worden en Bar kon natuurlijk ook niet achter blijven, dus heeft ook wat extravagante jurken gepast.
Daarna hebben we nog wat op de bazaar rond gelopen.
Deze was wel heel wat minder interessant dan die van Istanbul, maar dat is ook wel de grootste ven Turkije.
Na de bazaar wilden we de moskee bekijken, maar die was net gesloten, morgen beter.
We hebben nog heerlijk gegeten in een restaurantje en toen weer de bus terug gepakt naar de camper.
Woensdag 11 november
Vanochtend met de taxi naar het poppentheater, want we waren gisteren uitgenodigd door een man op de bazaar die daar ook poppenspeler was.
Het poppenspel had wel wat weg van dat Indonesische schaduwpoppenspel.
Het was leuk om te zien, maar we begrepen natuurlijk geen moer van het verhaal.
Ezra vond het in ieder geval fantastisch.
Daarna zijn we terug het centrum ingegaan om de grote moskee te geen bekijken.
Deze was mooi, wel wat anders dan anderen, want hij had een fontijn binnen en veel Arabische kalligrafie op de muren.
Daarna naar de oudste moskee van Bursa die om de hoek stond, maar deze was niet erg bijzonder.
Hierna zijn we naar het City museum gegaan.
Dit was een mooi museum over de stad met veel nagebouwde taferelen van vroeger, maar er was zo veel info dat we er aan het eind een beetje dol van waren geworden.
Toen hebben we de bus terug gepakt naar de camper en hebben we bij de IKEA een hapje gegeten.
Donderdag 12 november
Vandaag wilden we met de kabelbaan de berg op en dan door gaan rijden richting Pamukkale.
Toen we bij de kabelbaan waren was hij dicht omdat het te hard waaide, jammer.
Toen maar wat eten ingeslagen en gaan rijden.
Dit nam de rest van de dag in beslag.
We hebben overnacht op de parkeerplaats ven een hotel vlak bij Pammukale.
Vrijdag 13 november
Vanochtend de laatste paar kilometers gereden naar Pamukkale.
Er zou een leuke camping zijn, dus die hebben we opgezocht, maar dat was een hotelletje met een stuk of vier parkeerplaatsen, en dat was de camping.
En zou ook internet zijn, maar dat deed het niet, dus was er voor ons niet zo veel reden om daar te gaan overnachten.
We mochten wel ‘op de camping’ parkeren voor de dag en de zeer vriendelijke eigenaresse zou vanavond voor ons koken, lekker dan konden we daarna weer doorrijden.
We waren in Pamukkale voor de kalkbaden.
Op bijna elke toeristische foto van Turkije zie je hier foto’s van.
Het is een bergwand waar, doordat er hete bronnen uitstromen, er door de eeuwen heen enorme kalkafzetting is ontstaan die baden en terrassen heeft gevormd.
Van een afstand zag het er een beetje uit als een smerige piste.
Dichterbij gekomen en als je er doorheen loopt was het prachtig, letterlijk verblindend wit.
Het was dus inderdaad zo mooi als in de boekjes, je moest er alleen niet vanuit het dorp tegenaan kijken.
Bovenaan de kalkbaden lag Hierapolis, de overblijfselen van een oude Romeinse stad.
Deze stad was hier ontstaan doordat de Romeinen ook al gebruik maakten van de bronnen en kalkbaden hier.
Normaal hou ik niet zo van die “oude stenen” maar dit was behoorlijk mooi en het lag prachtig in het landschap.
Er was ook een antiek bad, waar een zwembad was gemaakt waar je tussen de ruïne stukken door kon zwemmen in het warme bronwater.
Bar en Zazou zijn in het “heilzame” water gaan zwemmen.
Daarna zijn we weer teruggegaan naar de “camping” om te eten.
Het was een erg lekkere dag, zo in de natuur na al het stadsgeweld.
Na het eten zijn we weer gaan rijden richting Fethiye.
We wilden eerst een klein stukje rijden tot aan het begin van wat op de kaart een hele mooie route zou zijn.
Toen aan het begin van de route waren hebben we de camper in het piepkleine koude (2 graden) boerendorpje voor de deur van de kruidenier geparkeerd en zijn gaan slapen.
Zaterdag 14 november
Bij de kruidenier wat ontbijt gehaald en gaan rijden.
Het was inderdaad een hele mooie route, maar dwars door de bergen, dus dat schoot niet zo erg op.
In de middag waren we in Fethiye.
Dit is een leuk havenplaatsje.
We hebben hier wat gelunched en zijn toen de laatste paar kilometer naar Ölüdeniz gaan doen.
Dit is ook z’on top tien promostrandfoto van Turkije.
Het dorp was compleet uitgestorven, het seizoen was over.
Er zouden een aantal campings zijn met internet, dus we gingen die even uitchecken.
Ze waren allemaal een beetje ranzig en uitgestorven en ze vroegen toch nog wel een behoorlijke prijs voor een overnachting.
Met de internet voorzieningen schoot het ook niet op; ze hadden de computers naar huis gebracht, de router naar huis gebracht, de router was stuk of er zat alleen bewaking van het terrein die niet eens wisten wat internet was!
Bij de laatste hadden we succes, dit was een camping die alleen plekken voor vaste stacaravans had, maar we mochten op de parkeerplaats staan en gebruik maken van alle faciliteiten voor bijna niks en het was er nog eens schoon ook, top!
Zondag 15 november
Lekker chillen met de billen in het zand op het strand
Maandag 16 november
Meer van dit heerlijke zelfde!
Dinsdag 17 november
Meer, meer!
Woensdag 18 november
Vandaag iets anders ik ga paragliden!
Met een parachute de berg af rennen.
Ik wilde dit al heel lang, maar Bar vond dit altijd te gevaarlijk, maar nu zei ze: moet je doen.
Ölüdeniz strijdt om de beste plaats ter wereld met Rio, dus geen beroerde plek om het te gaan proberen.
Ik werd opgehaald bij de camper en naar het kantoortje gebracht om te wachten op de auto die ons naar boven zou brengen.
Het werd wat langer wachten omdat hij nog wat klanten kon scoren.
Uiteindelijk zaten we in de soort van verlengde landrover waar plaats was voor 13 mensen, maarja, er konden er ook wel 22 in/op!
Dus afgeladen met klanten, instructeurs en parachutes naar boven.
De rit was eerst o.k. maar werd steeds slechter.
De laatste km ging voor mij de lol er wel een beetje af.
Een weggetje waar de auto net op paste met allemaal losse keien en een leuk ravijn.
En de chauffeur maar lekker kletsen met z’n maten en telefoneren, enge poep.
Ik zou een uitgebreide briefing krijgen over het opstijgen en de vlucht.
De briefing bestond uit één zin: when I say run, you run!
o.k., dat moest lukken.
Ze hadden me verteld dat de eerste tien seconden eng waren (doordat je op 1000m hoogte van de berg af rent in het niets) en daarna niet meer.
Dat vond ik totaal geen probleem, maar toen hij een termiekbel had gevonden en hoogte ging winnen en we op 1500m zaten werd het toch wel erg hoog!
Je zit namelijk in/op een soort grote rugzak die met twee haakjes aan die van de instructeur hangt, en die zit ook maar met twee van diezelfde haakjes aan de parachute vast.
Je zal er wel een auto mee op kunnen tillen, maar toch.
Hij vroeg waar we verbleven en is daar toen naar toe gevlogen, wel heel erg tof om zo te zweven.
Onderweg vroeg hij: do you like some tricks?
Ik begon me net een beetje comfortabel te voelen, maar wilde natuurlijk ook geen mietje zijn, dus o.k.!
Hij ging dus even tekeer met dat ding, het zou een coole attractie zijn voor walibi world, shit wat kan zo’n ding snel gaan!
Nadat mijn maag weer terug zat op zijn plek gingen we langzaam naar het strand om te landen.
Toen we daar bijna waren vroeg hij; some more tricks?
Waarom niet!
Look at the glider was de opdracht.
We tolden verticaal naar beneden, leuke G-krachten!
Bar zat op “ons” strand en zag mij tollend achter een berg verdwijnen richting het andere strand en dacht dat ze mij straks uit het zand kon opgraven.
Na een zeer gemakkelijke landing stonden we weer op de grond.
Als laatste.
Ik had het geluk om de beste instructeur te krijgen, daar had Bar bij de eigenaar op aangedrongen, waardoor ik de hoogste, langste en dolste vlucht had.
Ik was bijna een half uur in de lucht geweest, terwijl na tien minuten de eerste al weer geland was, en ik had er het minst voor betaald.
Ik mocht van de eigenaar dan ook niet tegen de anderen vertellen wat mijn prijs was.
Het was een erg toffe ervaring met een paar enge momentjes, ik ben erg blij dat ik het eindelijk een keer heb mogen meemaken.
Donderdag 19 november
Vandaag weer lekker strand en wat internet dingetjes, want het is gelukt om een wifi netwerk te vinden!
Kamperdagje
Maandag 9 november
Aan het eind van de middag vertrokken richting Bursa.
We reden voor de spits uit, dus het was goed te doen op de weg.
Na ongeveer twee uur rijden hebben we de veerboot gepakt om een groot meer over te steken, anders moesten we er helemaal omheen.
Nu was het een half uurtje op de veerboot en toen waren we aan de overkant.
We hebben de camper vlak voor Bursa op de parkeerplaats van de IKEA gezet.
Dinsdag 10 november
Vanochtend met de bus het centrum in gegaan.
Het eerste plan was om met de camper te gaan en dan in het centrum een parkeerplaats te zoeken, maar Bar had behoefte aan een rustige slaapplaats, dus hebben we besloten om bij de IKEA te blijven staan.
We zijn begonnen met de Koza Han, een zijde markt in een heel mooi gebouw met een grote binnenplaats met een mini moskee.
Zazou had in een winkel een mooie verkleedjurk gezien voor weinig die aangeschaft moest worden en Bar kon natuurlijk ook niet achter blijven, dus heeft ook wat extravagante jurken gepast.
Daarna hebben we nog wat op de bazaar rond gelopen.
Deze was wel heel wat minder interessant dan die van Istanbul, maar dat is ook wel de grootste ven Turkije.
Na de bazaar wilden we de moskee bekijken, maar die was net gesloten, morgen beter.
We hebben nog heerlijk gegeten in een restaurantje en toen weer de bus terug gepakt naar de camper.
Woensdag 11 november
Vanochtend met de taxi naar het poppentheater, want we waren gisteren uitgenodigd door een man op de bazaar die daar ook poppenspeler was.
Het poppenspel had wel wat weg van dat Indonesische schaduwpoppenspel.
Het was leuk om te zien, maar we begrepen natuurlijk geen moer van het verhaal.
Ezra vond het in ieder geval fantastisch.
Daarna zijn we terug het centrum ingegaan om de grote moskee te geen bekijken.
Deze was mooi, wel wat anders dan anderen, want hij had een fontijn binnen en veel Arabische kalligrafie op de muren.
Daarna naar de oudste moskee van Bursa die om de hoek stond, maar deze was niet erg bijzonder.
Hierna zijn we naar het City museum gegaan.
Dit was een mooi museum over de stad met veel nagebouwde taferelen van vroeger, maar er was zo veel info dat we er aan het eind een beetje dol van waren geworden.
Toen hebben we de bus terug gepakt naar de camper en hebben we bij de IKEA een hapje gegeten.
Donderdag 12 november
Vandaag wilden we met de kabelbaan de berg op en dan door gaan rijden richting Pamukkale.
Toen we bij de kabelbaan waren was hij dicht omdat het te hard waaide, jammer.
Toen maar wat eten ingeslagen en gaan rijden.
Dit nam de rest van de dag in beslag.
We hebben overnacht op de parkeerplaats ven een hotel vlak bij Pammukale.
Vrijdag 13 november
Vanochtend de laatste paar kilometers gereden naar Pamukkale.
Er zou een leuke camping zijn, dus die hebben we opgezocht, maar dat was een hotelletje met een stuk of vier parkeerplaatsen, en dat was de camping.
En zou ook internet zijn, maar dat deed het niet, dus was er voor ons niet zo veel reden om daar te gaan overnachten.
We mochten wel ‘op de camping’ parkeren voor de dag en de zeer vriendelijke eigenaresse zou vanavond voor ons koken, lekker dan konden we daarna weer doorrijden.
We waren in Pamukkale voor de kalkbaden.
Op bijna elke toeristische foto van Turkije zie je hier foto’s van.
Het is een bergwand waar, doordat er hete bronnen uitstromen, er door de eeuwen heen enorme kalkafzetting is ontstaan die baden en terrassen heeft gevormd.
Van een afstand zag het er een beetje uit als een smerige piste.
Dichterbij gekomen en als je er doorheen loopt was het prachtig, letterlijk verblindend wit.
Het was dus inderdaad zo mooi als in de boekjes, je moest er alleen niet vanuit het dorp tegenaan kijken.
Bovenaan de kalkbaden lag Hierapolis, de overblijfselen van een oude Romeinse stad.
Deze stad was hier ontstaan doordat de Romeinen ook al gebruik maakten van de bronnen en kalkbaden hier.
Normaal hou ik niet zo van die “oude stenen” maar dit was behoorlijk mooi en het lag prachtig in het landschap.
Er was ook een antiek bad, waar een zwembad was gemaakt waar je tussen de ruïne stukken door kon zwemmen in het warme bronwater.
Bar en Zazou zijn in het “heilzame” water gaan zwemmen.
Daarna zijn we weer teruggegaan naar de “camping” om te eten.
Het was een erg lekkere dag, zo in de natuur na al het stadsgeweld.
Na het eten zijn we weer gaan rijden richting Fethiye.
We wilden eerst een klein stukje rijden tot aan het begin van wat op de kaart een hele mooie route zou zijn.
Toen aan het begin van de route waren hebben we de camper in het piepkleine koude (2 graden) boerendorpje voor de deur van de kruidenier geparkeerd en zijn gaan slapen.
Zaterdag 14 november
Bij de kruidenier wat ontbijt gehaald en gaan rijden.
Het was inderdaad een hele mooie route, maar dwars door de bergen, dus dat schoot niet zo erg op.
In de middag waren we in Fethiye.
Dit is een leuk havenplaatsje.
We hebben hier wat gelunched en zijn toen de laatste paar kilometer naar Ölüdeniz gaan doen.
Dit is ook z’on top tien promostrandfoto van Turkije.
Het dorp was compleet uitgestorven, het seizoen was over.
Er zouden een aantal campings zijn met internet, dus we gingen die even uitchecken.
Ze waren allemaal een beetje ranzig en uitgestorven en ze vroegen toch nog wel een behoorlijke prijs voor een overnachting.
Met de internet voorzieningen schoot het ook niet op; ze hadden de computers naar huis gebracht, de router naar huis gebracht, de router was stuk of er zat alleen bewaking van het terrein die niet eens wisten wat internet was!
Bij de laatste hadden we succes, dit was een camping die alleen plekken voor vaste stacaravans had, maar we mochten op de parkeerplaats staan en gebruik maken van alle faciliteiten voor bijna niks en het was er nog eens schoon ook, top!
Zondag 15 november
Lekker chillen met de billen in het zand op het strand
Maandag 16 november
Meer van dit heerlijke zelfde!
Dinsdag 17 november
Meer, meer!
Woensdag 18 november
Vandaag iets anders ik ga paragliden!
Met een parachute de berg af rennen.
Ik wilde dit al heel lang, maar Bar vond dit altijd te gevaarlijk, maar nu zei ze: moet je doen.
Ölüdeniz strijdt om de beste plaats ter wereld met Rio, dus geen beroerde plek om het te gaan proberen.
Ik werd opgehaald bij de camper en naar het kantoortje gebracht om te wachten op de auto die ons naar boven zou brengen.
Het werd wat langer wachten omdat hij nog wat klanten kon scoren.
Uiteindelijk zaten we in de soort van verlengde landrover waar plaats was voor 13 mensen, maarja, er konden er ook wel 22 in/op!
Dus afgeladen met klanten, instructeurs en parachutes naar boven.
De rit was eerst o.k. maar werd steeds slechter.
De laatste km ging voor mij de lol er wel een beetje af.
Een weggetje waar de auto net op paste met allemaal losse keien en een leuk ravijn.
En de chauffeur maar lekker kletsen met z’n maten en telefoneren, enge poep.
Ik zou een uitgebreide briefing krijgen over het opstijgen en de vlucht.
De briefing bestond uit één zin: when I say run, you run!
o.k., dat moest lukken.
Ze hadden me verteld dat de eerste tien seconden eng waren (doordat je op 1000m hoogte van de berg af rent in het niets) en daarna niet meer.
Dat vond ik totaal geen probleem, maar toen hij een termiekbel had gevonden en hoogte ging winnen en we op 1500m zaten werd het toch wel erg hoog!
Je zit namelijk in/op een soort grote rugzak die met twee haakjes aan die van de instructeur hangt, en die zit ook maar met twee van diezelfde haakjes aan de parachute vast.
Je zal er wel een auto mee op kunnen tillen, maar toch.
Hij vroeg waar we verbleven en is daar toen naar toe gevlogen, wel heel erg tof om zo te zweven.
Onderweg vroeg hij: do you like some tricks?
Ik begon me net een beetje comfortabel te voelen, maar wilde natuurlijk ook geen mietje zijn, dus o.k.!
Hij ging dus even tekeer met dat ding, het zou een coole attractie zijn voor walibi world, shit wat kan zo’n ding snel gaan!
Nadat mijn maag weer terug zat op zijn plek gingen we langzaam naar het strand om te landen.
Toen we daar bijna waren vroeg hij; some more tricks?
Waarom niet!
Look at the glider was de opdracht.
We tolden verticaal naar beneden, leuke G-krachten!
Bar zat op “ons” strand en zag mij tollend achter een berg verdwijnen richting het andere strand en dacht dat ze mij straks uit het zand kon opgraven.
Na een zeer gemakkelijke landing stonden we weer op de grond.
Als laatste.
Ik had het geluk om de beste instructeur te krijgen, daar had Bar bij de eigenaar op aangedrongen, waardoor ik de hoogste, langste en dolste vlucht had.
Ik was bijna een half uur in de lucht geweest, terwijl na tien minuten de eerste al weer geland was, en ik had er het minst voor betaald.
Ik mocht van de eigenaar dan ook niet tegen de anderen vertellen wat mijn prijs was.
Het was een erg toffe ervaring met een paar enge momentjes, ik ben erg blij dat ik het eindelijk een keer heb mogen meemaken.
Donderdag 19 november
Vandaag weer lekker strand en wat internet dingetjes, want het is gelukt om een wifi netwerk te vinden!
maandag 9 november 2009
Dinsdag 20 oktober
Vandaag zijn we op pad gegaan om drie moskeeën te bezoeken die ons nog interessant leken.
De eerste was de Rüstem Pasa een kleine maar hele mooie met heel veel keramieke tegels.
De tweede lag aan de overkant van de weg, maar was werkelijk niets zeggend.
Daarna zijn we in de kralenwijk op zoek gegaan naar mooie kralen voor Bar en Zazou.
Dit nam met die twee dames natuurlijk de rest van de dag in beslag!
Woensdag 21 oktober
Vandaag zijn we in de camper gebleven omdat ik behoorlijk gammel was door een heftige verkoudheid.
Donderdag 22 oktober
Aan het eind van de ochtend ben ik met Ezra met de tram naar het vliegveld gegaan om Truus op te halen.
Ze had het leuke idee om ons een paar daagjes op te zoeken.
We hebben eerst haar bagage naar het hotel gebracht dat tegenover onze parkeerplaats ligt.
Meer dan de helft van haar koffer was gevuld met spullen voor ons, zoals kaas, drop, M&M’s, wat warme kleding voor de kids etc. en een nieuw dekbed want die van ons was zo lek dat we na tig reparaties nog steeds als vogeltjes uit bed stapten.
Toen zijn we naar de camper gegaan waar Truus door Zazou enthousiast ontvangen werd.
We zijn even later vertrokken om een paar moskeeën te bezoeken.
De eerste stond naast de grand bazaar, de Bayzit Camii
Dit was wel een mooie, daarna zijn we naar het universiteits terrein gelopen om de poort en een toren (Beyazit) te gaan bekijken.
We mochten officieel het terrein niet meer op omdat het na 15:00 was, maar de portier liet ons nog even een stukje het terrein op lopen.
Hij vertelde ook dat de toren niet bezichtigd kon worden omdat hij (zoals zoveel nu in Istanbul) in de steigers stond omdat Istanbul volgend jaar de culturele hoofdstad is van Europa.
Toen op naar de Süleymaniye Camii, een van de mooiste moskeeën van de stad.
Wij hadden hem de vorige keer al gezien maar wilden hem aan Truus laten zien.
Jammer!, deze was ook niet te bezichtigen, stond ook in de steigers.
Toen zijn we naar het “poesjes” café gegaan en hebben lekker wat gegeten.
Vrijdag 23 oktober
Vandaag naar Eyup.
Dit is een wijk waar een moskee staat waar de vaandeldrager van Mohammed begraven ligt.
Dit is dus een hardcore moslim bedevaartsoort waar zo goed als geen toeristen rondlopen.
Toen we aankwamen was het nog rustig, maar na 10 minuten liep het stampvol.
Bar en Truus mochten eerst de moskee niet in, maar Bar was erg goed in ik nie begrijp nie, dus ging met Truus naar binnen.
Deze moskee had een aparte vrouweningang waar ze gebruik van hadden moeten maken, maar gelukkig zijn Turken erg vriendelijk, dus no problem.
In Iran moet ze hier wat voorzichtiger mee zijn denk ik, anders krijgt ze denk ik een steen naar d’r kop (als ze mazzel heeft)
Het was een mooie moskee en de ruimte waar de graftombe staat was ook prachtig, maar we werden er als een kudde schapen doorheen gejaagd.
We hebben nog wat in de buurt rondgelopen en zijn we met een kabelbaantje de berg op gegaan.
Die berg is één grote begraafplaats met duizenden grafstenen, erg mooi.
Boven op de berg is een restaurantje met een fantastisch uitzicht over de stad.
We hebben daar gelunched en zijn toen naar beneden gelopen door de begraafplaats.
Het plan was om beneden een veerboot te pakken naar het nieuwe deel om daar bij een Thai te gaan eten.
Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de aanlegplaats was dicht en omdat in dit deel van de stad bijna geen toerist komt spreken ze echt geen woord Engels.
We zijn toen maar gaan lopen in de richting van de volgende aanlegplaats.
Onderweg kwamen we langs een soort pretparkje waar Zazou natuurlijk even mocht dollen.
We hebben daarna maar een taxi gepakt, want het werd al wat later en we waren het geloop en gezoek zat.
Bij de Thai aangekomen zijn we eerst nog even naar een hippe Japanse kledingwinkel gegaan waar Bar vorige week een vest had gezien die ze toch wel graag wilde hebben.
Ik kwam daar ook nog een leuk T-shirt tegen.
Daarna naar de echt naar de Thai waar we echt geweldig gegeten hebben.
Zaterdag 24 oktober
We wilden met de boot een beetje kriskras de Bosphorus over en dan aan de Aziatische kant een paleisje bezichtigen.
Dit bleek ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.
Na vier aanlegplaatsen was er iemand die ons in normaal Engels duidelijk kon maken dat er twee opties waren; met de boot naar de overkant en daar een bus nemen naar het paleisje, of een Bosphorus toer doen op een boot die nergens stopt.
Het werd een boottocht over de bosphorus, want Truus had zin in een boottocht.
De toer was leuk, we hebben het paleisje in ieder geval wel zien liggen!
Toen we weer terug waren hebben we onder de Galatabrug lekker gelunched, een groot voordeel voor ons van het hebben van een bezoeker.
Wij lunchen eigenlijk nooit of we pakken een quick snack on the go.
Na de lunch zijn we nog even de spice bazaar in gegaan, maar daar was het zo idioot druk dat we daar snel klaar mee waren.
Toen nog een stukje gelopen en wat winkeltjes bezocht en daarna met de tram naar het hotel.
Ik toen in de buurt nog een aantal kumpirs gehaald die we op de kamer gegeten hebben.
Zazou bleef weer bij oma slapen en wij konden weer effe ouderwets lekker douchen.
Zondag 25 oktober
We zouden naar het Dolmabahce paleis gaan, want die had Truus nog niet gezien en daarna Italiaans Lunchen in het Hyatt.
We waren op tijd maar het was al knetterdruk.
Een lange rij voor de kassa, kassa ja, één kassa voor honderden mensen!
Dit schoot dus lekker op.
Na een half uur in de rij sufgelult te zijn door een Braziliaan die zichzelf erg graag hoorde praten ging de kassa voor twintig minuten dicht omdat er anders te veel mensen binnen kwamen.
Nu had het voor ons geen zin meer omdat ik het restaurant voor 12:30 gereserveerd had.
De vorige keer dat we hier waren konden we zo doorlopen.
We zijn toen maar vast naar het Hyatt gegaan.
Daar hebben we weer een bizar lekkere tien gangen lunch genoten.
Na de lunch zijn we met een taxi naar het Sakip Sabanci museum gegaan.
Onderweg zijn we door de wijk arnavutköy gereden waar hele mooie oude Ottomaanse houten huizen staan.
Het Sakip Sabanci is een museum van een hele rijke familie die de belangrijkste collectie Ottomaanse kalligrafie bezit.
Er zit ook een modern stuk aangebouwd waar tijdelijke hedendaagse tentoonstellingen te bezichtigen zijn.
In het moderne stuk was een tentoonstelling van Joseph Beuys.
Bar had hier al posters van in de stad gezien, maar we hadden nog niet uitgezocht waar dat museum was, hier dus, twee vliegen in één klap.
Bar was had een andere kunstenaar in gedachten bij de naam Joseph Beuys, want hier was geen moer aan.
De Ottomaanse kalligrafie was wel heel erg mooi.
Toen met de bus terug naar het centrum om de tram naar de camper/hotel te pakken.
Na een aantal minuten in de bus gezeten te hebben kwam ik er achter dat ik mijn multitool die ik bij de ingang van het museum moest afgeven vergeten was.
Ik gauw de bus uit om terug te gaan.
Ik heb geprobeerd om een taxi te pakken omdat het museum net dicht was en ik niet wist hoe lang daar nog iemand zou zijn.
Alleen ik wist de naam van het museum niet meer, dus ik kon het taxichauffeurs niet aan het verstand peuteren waar ik heen moest, lopen dus.
Ik dacht dat het niet zo ver zou zijn omdat we net in de bus zaten, maar we zaten er blijkbaar toch al wat langer in want het was een half uur lopen!
Ik was daar dus drie kwartier na sluitingstijd en dacht dat ik dus mezelf in het zweet had gelopen voor niks, en morgen het hele eind weer kon afleggen, maar er waren nog een paar mannetjes.
Die snapten geen moer van wat ik ze probeerde uit te leggen, maar waren gelukkig zo behulpzaam om met iemand te bellen die Engels sprak.
Het was even zoeken maar toen vonden we hem weer! Pffff, niet voor niks gestresst.
Toen maar een taxi gepakt naar de eindhalte van de tram omdat bar en zo al drie kwartier met de bus onderweg waren en ik de campersleutels bij me had.
Toen ik bij de eindhalte was heb ik even Truus gebeld om te kijken waar zij zaten, maar zij waren een paar haltes van het hotel.
Ik was er twintig minuten later en toen hebben we nog een klein hapje in het hotel gegeten.
Maandag 26 oktober
Vanochtend met Truus ontbeten in het hotel, daarna zijn we illegaal gebruik gaan maken van de hamam, ze hadden ons de afgelopen dagen zoveel gezien dat we voor hotelgasten werden aangezien.
Truus is rond 12:00 met de taxi richting het vliegveld gegaan en wij zijn tot het eind van de middag in de hamam gebleven.
Het was een erg leuke en spontane actie van Truus om ons op te zoeken! Wie volgt?
In het Turks stoombad kwamen we een Koeweiti tegen waar we leuk mee hebben zitten kletsen en hij nodigde ons uit (als we Koeweit halen) om bij hem en zijn gezin langs te komen, tof, dus gelijk telefoonnummers uitgewisseld.
Dinsdag 27 oktober
Vandaag zijn we weer richting de kralenwijk gegaan om spulletjes voor Bar te scoren
Ze is enthousiast bezig om kettingen te maken waar van alles en nog wat aan hangt, foto’s volgen.
Maar zoals jullie begrijpen was dit een dagvullend programma
Woensdag 28 oktober
Vandaag zijn we een dagje in de camper gebleven om wat administratieve dingen af te handelen, zoals mailtjes naar de garage over de luchtvering om te kijken of we wat centen terug kunnen krijgen i.v.m. garantie, weblog, school voor Zazou etc.
Donderdag 29 oktober
Vanochtend met de boot naar het Aziatische deel gegaan.
We wilden kijken of de Turk ballon open was.
Dit is een hele grote luchtballon, ze claimen zelf de grootste ter wereld, die aan een kabel 200 meter de lucht in gaat voor een mooi uitzicht.
Helaas, hij ging niet, te veel wind.
Toen op zoek naar de bazaar, maar die was niet te vinden en de Turken waren het er ook niet over eens waar die was, we werden alle kanten uitgestuurd.
Dit hebben we dus maar laten zitten.
We vonden de mensen hier wel wat onvriendelijker dan in het Europese deel.
Bar wilde in een winkeltje wat kraaltjes etc. kopen en vroeg naar de prijs van de kralen die was o.k. dus zij wat dingetjes uitgezocht en toen we wilden afrekenen was het ineens een heel stuk duurder!
Dat werd dus een hele discussie, en ze heeft de helft dan ook niet gekocht, raar, dit hadden we nog niet meegemaakt.
Toen verder gelopen richting een banketbakker die in een boek werd aangeraden.
Die zag er inderdaad geweldig uit en volgens Bar lekkerder dan Holtkamp!
Daarna zijn we wat rond gaan dolen door de straatjes.
Zoals gezegd zijn dit in onze optiek een ander slag Turken.
We zagen in een soort kringloop winkeltje een paar leuke dingetjes waaronder een hello kitty kammetje voor Zazou.
Het was echt zooi en die botte kerel wilde er best nog behoorlijk wat voor hebben.
Toen we uit de prijs waren sloeg uit het niets de vlam in de pan bij die gast en wilde hij het niet meer verkopen!?
Bar had toen zoiets van; nou, als je er dan geen geld voor wil dan neem ik het toch gewoon mee?
Dus Bar liep met die prullen naar buiten en ik wilde hem gewoon het geld geven, maar hij wilde het echt niet en ging lopen brullen en tieren.
Uiteindelijk heeft Bar de prullen de winkel ingesmeten en zijn we doorgelopen, echt heel bizar!
Tien minuten later zagen we bij een brillenzaak een Oakley zonnebril die ik jaren geleden al op het oog had, maar veel te duur vond.
Hij is heel extreem want hij loopt helemaal over je hoofd heen.
Ik dat ding gepast en ik vond hem wel tof.
Naar de prijs gevraagd en hij was ongeveer €80 i.p.v. €350 omdat het een outlet zaak was, mooi toch?
Ik vond een kleine beschadiging, dus een mooie reden om nog wat van de prijs af te krijgen.
Hij deed er nog een beetje af, mooi!
Ik vond nog een oneffenheid in het glas, dus wilden we hem nog wat goeiekoper, hiervoor moest hij zijn baas bellen.
Tot zover een normaal verlopend onderhandelingsgesprek.
Hij had gebeld en het moest de outlet prijs blijven, maar de verkoper was hier zelf al onder gegaan, dus wilden we het voor de prijs die hij gezegd had, maar dat ging dus niet door.
Hij was waarschijnlijk bang voor zijn baas.
Het was sowieso een koopje, dus o.k., dan voor die €80.
Ik wilde betalen en toen wilde hij hem niet meer verkopen!!??
De derde keer dat we wat wilden kopen aan de Aziatische kant, en dan heb je de onderhandeling rond en dan willen ze niet meer.
Ze begonnen een soort verhaal over kwaliteit en wezen op een soort certificaat op de muur.
Erg jammer, we dachten dat ze hem terug zouden gaan sturen naar de leverancier of zoiets, maar ze knalden hem zo weer de etalage in!
We waren helemaal klaar met het Aziatische deel!
Toen we bij de aanlegsteiger van de boot aankwamen, geen boot en kantoor dicht! Ver voordat de laatste boot zou gaan.
Het begon nu echt lachwekkend te worden.
Ik was wat rond aan het vragen of iemand misschien wist of en wanneer er een boot zou gaan.
Ik kwam twee hippe Turkse meiden tegen die uit Almelo bleken te komen!
De ene werkte al twee jaar voor een Turkse modeontwerper en de andere was net twee weken geleden naar Istanbul gekomen om zich hier te vestigen.
Ze kenden elkaar al vanaf de kleuterschool.
Dit was erg leuk, want het waren hele toffe meiden en in deze geen boot situatie was het heel handig om mensen te hebben die Turks spraken.
Zij moesten ook naar de andere kant, maar zij konden er ook niet achter komen of er nog een boot ging.
De andere, maar mindere, optie was de bus nemen.
Dat hebben we toen maar gedaan.(met 10.000 anderen)
We hebben een uur als sardientjes in de bus gezeten, maar we waren weer aan de overkant.
Het was wel een heel gezellig ritje en ze waren weg van Zazou die één van die meiden echt helemaal sufgeluld had.
We gaan proberen om nog een keertje met ze af te spreken.
Toen snel de tram in naar de camper.
Vrijdag 30 oktober
De hele dag regen voorspeld, dus maar een dag naar de bazaar.
Zaterdag 31 oktober
Ook regen dus weer lekker naar de bazaar
Zondag 1 november
Weer regen, maar drie dagen bazaar is een beetje veel dus vandaag een camperdagje.
Maandag 2 november
Nog steeds regen dus……..bazaar!
Dinsdag 3 november
Vandaag minder regen, dus er maar weer op uit getrokken.
We zijn naar het nieuwe deel gegaan om naar het Pera palace hotel te gaan om thee te drinken want dit zou een super mooi oud hotel zijn.
Het was hartstikke koud en we hebben niet erg veel warme kleding bij ons en de kids groeien bijna uit hun kleding, dus eerst maar even kijken of we wat fatsoenlijks konden vinden in de moderne winkelstraat.
Nadat we geslaagd waren hadden we her en der nog wat geïnformeerd of het pera palace hotel open was omdat we een paar weken geleden voor een gebouw stonden wat ook Pera palace heette, maar dat zat in de verbouwing.
Dat gebouw bleek inderdaad het hotel te zijn, dus die thee ging niet door.
Het werd ook al avond, dus zijn we weer bij die fantastische Thai gaan eten die daar ook in de buurt zat.
Woensdag 4 november
De laatste dag bazaar om nog een paar straatjes met Afghaanse winkeltjes te doen die we nog niet gehad hadden.
Aan het eind van de dag gegeten in het poesjes café en daar kregen we het mailtje binnen van het Iraanse visumbureau dat onze aanvraag goedgekeurd was, eindelijk!
Donderdag 5 november
Vroeg er uit om naar het Iraanse consulaat te gaan om het laatste stuk van het visum traject te regelen.
Bij het consulaat bleek dat onze visumcode met de daar aan hangende info nog niet daar binnen was, lekker dan, we moesten het morgen nog maar eens proberen.
Gek wordt je van die gasten! en je kan er helemaal niks mee want als je pissig wordt trek je toch aan het kortste eind, dus maar slikken en vriendelijk blijven.
Wat wel heel leuk was is dat we daar een ander Nederlands stel tegen kwamen (Rick en Maike) die ongeveer dezelfde reis als wij aan het maken zijn, alleen op twee motoren.
We konden even lekker onze frustraties bij elkaar kwijt en zijn toen samen richting Eminönü gelopen want zij moesten de boot naar het Aziatische deel pakken en wij wilden nog even naar de kralenwijk en we moesten nog even naar het postkantoor.
Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht.
Vrijdag 6 november
Ik zou deze ochtend weer naar het Iraanse consulaat voor poging twee.
Bar zou met de kids in de camper blijven, want zo leuk is het niet om naar het consulaat te gaan.
Ik had nog even de mail gechecked en er was o.a. een mailtje van Rick en Maike en die hadden te horen gekregen dat de gegevens ontvangen waren, top!
Dus snel naar het consulaat want die sluit om 11:30.
Daar ging het allemaal vrij soepel, ik moest nog even weg om wat dingen uit de paspoorten te kopiëren en naar de bank om te betalen, maar toen was het rond.
Ik zou maandag om 10:00 de visa op kunnen halen.
Rick en Maike kwamen om 11:00 binnen vallen om nog snel hun visa te regelen.
Ik stond met Maike te kletsen en Rick was naar de bank om te betalen.
Toen werd ik door het visummannetje weer bij het loket geroepen, wat nu weer!?
Het was deze keer super goed nieuws; ik kon om 12:00 terug komen om de visums al op te halen, wauw!
Rick en Maike mochten waren maandagochtend aan de beurt, maar Rick zei dat ze samen met ons reisden en of zij hun visa dan ook alsjeblieft om 12:00 op mochten halen, dat mocht!
We hebben stom verbaasd even een halfuurtje bij een dönertentje gezeten en toen weer terug.
Vervolgens hebben we nog wel weer bijna een uur op het consulaat zitten wachten (het mannetje moest waarschijnlijk nog even lunchen, kakken, z’n vrouw bellen etc.) maar toen kregen we onze visums.
Daarna heb ik nog wat internet dingen gedaan en toen ik weer bij de camper was zijn we nog even met z’n allen naar een speeltuintje gegaan.
zaterdag 7 november
vanochtend eerst de camper wat opgeruimd en de was weggebracht etc. omdat we zeer binnenkort verder gaan.
Daarna zijn we naar het Aziatische deel gegaan om twee paleizen te bezichtigen die we nog niet gezien hadden.
De eerste was het Kücüksu paleis, dit was een prachtig klein rococo paleisje waar heel weinig toeristen komen omdat het erg ver buiten de toeristische paden ligt.
Dit paleisje diende als soort picknick plek voor de sultan.
Het was echt prachtig!
Daarna snel naar het Beylerbeyi Sarayi, het zomer paleis van de sultan die een stukje verderop lag.
Daar konden we met de laatste toer mee.
Dit was ook heel mooi, maar wel weer veel groter en je werd hier met een groep doorheen gejaagd.
Daarna zijn we nog even langs de geweldige banketbakker gegaan en toen weer met de boot naar de overkant.
Daar zijn we nog even naar de Galatatoren gelopen omdat Zazou hier nog graag op wilde.
Hier heb je een geweldig overzicht van Istanbul.
Daarna nog even wat gegeten en weer terug naar de camper.
Zondag 8 november
Kamperdagje
Morgen gaan we richting Iznik
Vandaag zijn we op pad gegaan om drie moskeeën te bezoeken die ons nog interessant leken.
De eerste was de Rüstem Pasa een kleine maar hele mooie met heel veel keramieke tegels.
De tweede lag aan de overkant van de weg, maar was werkelijk niets zeggend.
Daarna zijn we in de kralenwijk op zoek gegaan naar mooie kralen voor Bar en Zazou.
Dit nam met die twee dames natuurlijk de rest van de dag in beslag!
Woensdag 21 oktober
Vandaag zijn we in de camper gebleven omdat ik behoorlijk gammel was door een heftige verkoudheid.
Donderdag 22 oktober
Aan het eind van de ochtend ben ik met Ezra met de tram naar het vliegveld gegaan om Truus op te halen.
Ze had het leuke idee om ons een paar daagjes op te zoeken.
We hebben eerst haar bagage naar het hotel gebracht dat tegenover onze parkeerplaats ligt.
Meer dan de helft van haar koffer was gevuld met spullen voor ons, zoals kaas, drop, M&M’s, wat warme kleding voor de kids etc. en een nieuw dekbed want die van ons was zo lek dat we na tig reparaties nog steeds als vogeltjes uit bed stapten.
Toen zijn we naar de camper gegaan waar Truus door Zazou enthousiast ontvangen werd.
We zijn even later vertrokken om een paar moskeeën te bezoeken.
De eerste stond naast de grand bazaar, de Bayzit Camii
Dit was wel een mooie, daarna zijn we naar het universiteits terrein gelopen om de poort en een toren (Beyazit) te gaan bekijken.
We mochten officieel het terrein niet meer op omdat het na 15:00 was, maar de portier liet ons nog even een stukje het terrein op lopen.
Hij vertelde ook dat de toren niet bezichtigd kon worden omdat hij (zoals zoveel nu in Istanbul) in de steigers stond omdat Istanbul volgend jaar de culturele hoofdstad is van Europa.
Toen op naar de Süleymaniye Camii, een van de mooiste moskeeën van de stad.
Wij hadden hem de vorige keer al gezien maar wilden hem aan Truus laten zien.
Jammer!, deze was ook niet te bezichtigen, stond ook in de steigers.
Toen zijn we naar het “poesjes” café gegaan en hebben lekker wat gegeten.
Vrijdag 23 oktober
Vandaag naar Eyup.
Dit is een wijk waar een moskee staat waar de vaandeldrager van Mohammed begraven ligt.
Dit is dus een hardcore moslim bedevaartsoort waar zo goed als geen toeristen rondlopen.
Toen we aankwamen was het nog rustig, maar na 10 minuten liep het stampvol.
Bar en Truus mochten eerst de moskee niet in, maar Bar was erg goed in ik nie begrijp nie, dus ging met Truus naar binnen.
Deze moskee had een aparte vrouweningang waar ze gebruik van hadden moeten maken, maar gelukkig zijn Turken erg vriendelijk, dus no problem.
In Iran moet ze hier wat voorzichtiger mee zijn denk ik, anders krijgt ze denk ik een steen naar d’r kop (als ze mazzel heeft)
Het was een mooie moskee en de ruimte waar de graftombe staat was ook prachtig, maar we werden er als een kudde schapen doorheen gejaagd.
We hebben nog wat in de buurt rondgelopen en zijn we met een kabelbaantje de berg op gegaan.
Die berg is één grote begraafplaats met duizenden grafstenen, erg mooi.
Boven op de berg is een restaurantje met een fantastisch uitzicht over de stad.
We hebben daar gelunched en zijn toen naar beneden gelopen door de begraafplaats.
Het plan was om beneden een veerboot te pakken naar het nieuwe deel om daar bij een Thai te gaan eten.
Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de aanlegplaats was dicht en omdat in dit deel van de stad bijna geen toerist komt spreken ze echt geen woord Engels.
We zijn toen maar gaan lopen in de richting van de volgende aanlegplaats.
Onderweg kwamen we langs een soort pretparkje waar Zazou natuurlijk even mocht dollen.
We hebben daarna maar een taxi gepakt, want het werd al wat later en we waren het geloop en gezoek zat.
Bij de Thai aangekomen zijn we eerst nog even naar een hippe Japanse kledingwinkel gegaan waar Bar vorige week een vest had gezien die ze toch wel graag wilde hebben.
Ik kwam daar ook nog een leuk T-shirt tegen.
Daarna naar de echt naar de Thai waar we echt geweldig gegeten hebben.
Zaterdag 24 oktober
We wilden met de boot een beetje kriskras de Bosphorus over en dan aan de Aziatische kant een paleisje bezichtigen.
Dit bleek ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.
Na vier aanlegplaatsen was er iemand die ons in normaal Engels duidelijk kon maken dat er twee opties waren; met de boot naar de overkant en daar een bus nemen naar het paleisje, of een Bosphorus toer doen op een boot die nergens stopt.
Het werd een boottocht over de bosphorus, want Truus had zin in een boottocht.
De toer was leuk, we hebben het paleisje in ieder geval wel zien liggen!
Toen we weer terug waren hebben we onder de Galatabrug lekker gelunched, een groot voordeel voor ons van het hebben van een bezoeker.
Wij lunchen eigenlijk nooit of we pakken een quick snack on the go.
Na de lunch zijn we nog even de spice bazaar in gegaan, maar daar was het zo idioot druk dat we daar snel klaar mee waren.
Toen nog een stukje gelopen en wat winkeltjes bezocht en daarna met de tram naar het hotel.
Ik toen in de buurt nog een aantal kumpirs gehaald die we op de kamer gegeten hebben.
Zazou bleef weer bij oma slapen en wij konden weer effe ouderwets lekker douchen.
Zondag 25 oktober
We zouden naar het Dolmabahce paleis gaan, want die had Truus nog niet gezien en daarna Italiaans Lunchen in het Hyatt.
We waren op tijd maar het was al knetterdruk.
Een lange rij voor de kassa, kassa ja, één kassa voor honderden mensen!
Dit schoot dus lekker op.
Na een half uur in de rij sufgelult te zijn door een Braziliaan die zichzelf erg graag hoorde praten ging de kassa voor twintig minuten dicht omdat er anders te veel mensen binnen kwamen.
Nu had het voor ons geen zin meer omdat ik het restaurant voor 12:30 gereserveerd had.
De vorige keer dat we hier waren konden we zo doorlopen.
We zijn toen maar vast naar het Hyatt gegaan.
Daar hebben we weer een bizar lekkere tien gangen lunch genoten.
Na de lunch zijn we met een taxi naar het Sakip Sabanci museum gegaan.
Onderweg zijn we door de wijk arnavutköy gereden waar hele mooie oude Ottomaanse houten huizen staan.
Het Sakip Sabanci is een museum van een hele rijke familie die de belangrijkste collectie Ottomaanse kalligrafie bezit.
Er zit ook een modern stuk aangebouwd waar tijdelijke hedendaagse tentoonstellingen te bezichtigen zijn.
In het moderne stuk was een tentoonstelling van Joseph Beuys.
Bar had hier al posters van in de stad gezien, maar we hadden nog niet uitgezocht waar dat museum was, hier dus, twee vliegen in één klap.
Bar was had een andere kunstenaar in gedachten bij de naam Joseph Beuys, want hier was geen moer aan.
De Ottomaanse kalligrafie was wel heel erg mooi.
Toen met de bus terug naar het centrum om de tram naar de camper/hotel te pakken.
Na een aantal minuten in de bus gezeten te hebben kwam ik er achter dat ik mijn multitool die ik bij de ingang van het museum moest afgeven vergeten was.
Ik gauw de bus uit om terug te gaan.
Ik heb geprobeerd om een taxi te pakken omdat het museum net dicht was en ik niet wist hoe lang daar nog iemand zou zijn.
Alleen ik wist de naam van het museum niet meer, dus ik kon het taxichauffeurs niet aan het verstand peuteren waar ik heen moest, lopen dus.
Ik dacht dat het niet zo ver zou zijn omdat we net in de bus zaten, maar we zaten er blijkbaar toch al wat langer in want het was een half uur lopen!
Ik was daar dus drie kwartier na sluitingstijd en dacht dat ik dus mezelf in het zweet had gelopen voor niks, en morgen het hele eind weer kon afleggen, maar er waren nog een paar mannetjes.
Die snapten geen moer van wat ik ze probeerde uit te leggen, maar waren gelukkig zo behulpzaam om met iemand te bellen die Engels sprak.
Het was even zoeken maar toen vonden we hem weer! Pffff, niet voor niks gestresst.
Toen maar een taxi gepakt naar de eindhalte van de tram omdat bar en zo al drie kwartier met de bus onderweg waren en ik de campersleutels bij me had.
Toen ik bij de eindhalte was heb ik even Truus gebeld om te kijken waar zij zaten, maar zij waren een paar haltes van het hotel.
Ik was er twintig minuten later en toen hebben we nog een klein hapje in het hotel gegeten.
Maandag 26 oktober
Vanochtend met Truus ontbeten in het hotel, daarna zijn we illegaal gebruik gaan maken van de hamam, ze hadden ons de afgelopen dagen zoveel gezien dat we voor hotelgasten werden aangezien.
Truus is rond 12:00 met de taxi richting het vliegveld gegaan en wij zijn tot het eind van de middag in de hamam gebleven.
Het was een erg leuke en spontane actie van Truus om ons op te zoeken! Wie volgt?
In het Turks stoombad kwamen we een Koeweiti tegen waar we leuk mee hebben zitten kletsen en hij nodigde ons uit (als we Koeweit halen) om bij hem en zijn gezin langs te komen, tof, dus gelijk telefoonnummers uitgewisseld.
Dinsdag 27 oktober
Vandaag zijn we weer richting de kralenwijk gegaan om spulletjes voor Bar te scoren
Ze is enthousiast bezig om kettingen te maken waar van alles en nog wat aan hangt, foto’s volgen.
Maar zoals jullie begrijpen was dit een dagvullend programma
Woensdag 28 oktober
Vandaag zijn we een dagje in de camper gebleven om wat administratieve dingen af te handelen, zoals mailtjes naar de garage over de luchtvering om te kijken of we wat centen terug kunnen krijgen i.v.m. garantie, weblog, school voor Zazou etc.
Donderdag 29 oktober
Vanochtend met de boot naar het Aziatische deel gegaan.
We wilden kijken of de Turk ballon open was.
Dit is een hele grote luchtballon, ze claimen zelf de grootste ter wereld, die aan een kabel 200 meter de lucht in gaat voor een mooi uitzicht.
Helaas, hij ging niet, te veel wind.
Toen op zoek naar de bazaar, maar die was niet te vinden en de Turken waren het er ook niet over eens waar die was, we werden alle kanten uitgestuurd.
Dit hebben we dus maar laten zitten.
We vonden de mensen hier wel wat onvriendelijker dan in het Europese deel.
Bar wilde in een winkeltje wat kraaltjes etc. kopen en vroeg naar de prijs van de kralen die was o.k. dus zij wat dingetjes uitgezocht en toen we wilden afrekenen was het ineens een heel stuk duurder!
Dat werd dus een hele discussie, en ze heeft de helft dan ook niet gekocht, raar, dit hadden we nog niet meegemaakt.
Toen verder gelopen richting een banketbakker die in een boek werd aangeraden.
Die zag er inderdaad geweldig uit en volgens Bar lekkerder dan Holtkamp!
Daarna zijn we wat rond gaan dolen door de straatjes.
Zoals gezegd zijn dit in onze optiek een ander slag Turken.
We zagen in een soort kringloop winkeltje een paar leuke dingetjes waaronder een hello kitty kammetje voor Zazou.
Het was echt zooi en die botte kerel wilde er best nog behoorlijk wat voor hebben.
Toen we uit de prijs waren sloeg uit het niets de vlam in de pan bij die gast en wilde hij het niet meer verkopen!?
Bar had toen zoiets van; nou, als je er dan geen geld voor wil dan neem ik het toch gewoon mee?
Dus Bar liep met die prullen naar buiten en ik wilde hem gewoon het geld geven, maar hij wilde het echt niet en ging lopen brullen en tieren.
Uiteindelijk heeft Bar de prullen de winkel ingesmeten en zijn we doorgelopen, echt heel bizar!
Tien minuten later zagen we bij een brillenzaak een Oakley zonnebril die ik jaren geleden al op het oog had, maar veel te duur vond.
Hij is heel extreem want hij loopt helemaal over je hoofd heen.
Ik dat ding gepast en ik vond hem wel tof.
Naar de prijs gevraagd en hij was ongeveer €80 i.p.v. €350 omdat het een outlet zaak was, mooi toch?
Ik vond een kleine beschadiging, dus een mooie reden om nog wat van de prijs af te krijgen.
Hij deed er nog een beetje af, mooi!
Ik vond nog een oneffenheid in het glas, dus wilden we hem nog wat goeiekoper, hiervoor moest hij zijn baas bellen.
Tot zover een normaal verlopend onderhandelingsgesprek.
Hij had gebeld en het moest de outlet prijs blijven, maar de verkoper was hier zelf al onder gegaan, dus wilden we het voor de prijs die hij gezegd had, maar dat ging dus niet door.
Hij was waarschijnlijk bang voor zijn baas.
Het was sowieso een koopje, dus o.k., dan voor die €80.
Ik wilde betalen en toen wilde hij hem niet meer verkopen!!??
De derde keer dat we wat wilden kopen aan de Aziatische kant, en dan heb je de onderhandeling rond en dan willen ze niet meer.
Ze begonnen een soort verhaal over kwaliteit en wezen op een soort certificaat op de muur.
Erg jammer, we dachten dat ze hem terug zouden gaan sturen naar de leverancier of zoiets, maar ze knalden hem zo weer de etalage in!
We waren helemaal klaar met het Aziatische deel!
Toen we bij de aanlegsteiger van de boot aankwamen, geen boot en kantoor dicht! Ver voordat de laatste boot zou gaan.
Het begon nu echt lachwekkend te worden.
Ik was wat rond aan het vragen of iemand misschien wist of en wanneer er een boot zou gaan.
Ik kwam twee hippe Turkse meiden tegen die uit Almelo bleken te komen!
De ene werkte al twee jaar voor een Turkse modeontwerper en de andere was net twee weken geleden naar Istanbul gekomen om zich hier te vestigen.
Ze kenden elkaar al vanaf de kleuterschool.
Dit was erg leuk, want het waren hele toffe meiden en in deze geen boot situatie was het heel handig om mensen te hebben die Turks spraken.
Zij moesten ook naar de andere kant, maar zij konden er ook niet achter komen of er nog een boot ging.
De andere, maar mindere, optie was de bus nemen.
Dat hebben we toen maar gedaan.(met 10.000 anderen)
We hebben een uur als sardientjes in de bus gezeten, maar we waren weer aan de overkant.
Het was wel een heel gezellig ritje en ze waren weg van Zazou die één van die meiden echt helemaal sufgeluld had.
We gaan proberen om nog een keertje met ze af te spreken.
Toen snel de tram in naar de camper.
Vrijdag 30 oktober
De hele dag regen voorspeld, dus maar een dag naar de bazaar.
Zaterdag 31 oktober
Ook regen dus weer lekker naar de bazaar
Zondag 1 november
Weer regen, maar drie dagen bazaar is een beetje veel dus vandaag een camperdagje.
Maandag 2 november
Nog steeds regen dus……..bazaar!
Dinsdag 3 november
Vandaag minder regen, dus er maar weer op uit getrokken.
We zijn naar het nieuwe deel gegaan om naar het Pera palace hotel te gaan om thee te drinken want dit zou een super mooi oud hotel zijn.
Het was hartstikke koud en we hebben niet erg veel warme kleding bij ons en de kids groeien bijna uit hun kleding, dus eerst maar even kijken of we wat fatsoenlijks konden vinden in de moderne winkelstraat.
Nadat we geslaagd waren hadden we her en der nog wat geïnformeerd of het pera palace hotel open was omdat we een paar weken geleden voor een gebouw stonden wat ook Pera palace heette, maar dat zat in de verbouwing.
Dat gebouw bleek inderdaad het hotel te zijn, dus die thee ging niet door.
Het werd ook al avond, dus zijn we weer bij die fantastische Thai gaan eten die daar ook in de buurt zat.
Woensdag 4 november
De laatste dag bazaar om nog een paar straatjes met Afghaanse winkeltjes te doen die we nog niet gehad hadden.
Aan het eind van de dag gegeten in het poesjes café en daar kregen we het mailtje binnen van het Iraanse visumbureau dat onze aanvraag goedgekeurd was, eindelijk!
Donderdag 5 november
Vroeg er uit om naar het Iraanse consulaat te gaan om het laatste stuk van het visum traject te regelen.
Bij het consulaat bleek dat onze visumcode met de daar aan hangende info nog niet daar binnen was, lekker dan, we moesten het morgen nog maar eens proberen.
Gek wordt je van die gasten! en je kan er helemaal niks mee want als je pissig wordt trek je toch aan het kortste eind, dus maar slikken en vriendelijk blijven.
Wat wel heel leuk was is dat we daar een ander Nederlands stel tegen kwamen (Rick en Maike) die ongeveer dezelfde reis als wij aan het maken zijn, alleen op twee motoren.
We konden even lekker onze frustraties bij elkaar kwijt en zijn toen samen richting Eminönü gelopen want zij moesten de boot naar het Aziatische deel pakken en wij wilden nog even naar de kralenwijk en we moesten nog even naar het postkantoor.
Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht.
Vrijdag 6 november
Ik zou deze ochtend weer naar het Iraanse consulaat voor poging twee.
Bar zou met de kids in de camper blijven, want zo leuk is het niet om naar het consulaat te gaan.
Ik had nog even de mail gechecked en er was o.a. een mailtje van Rick en Maike en die hadden te horen gekregen dat de gegevens ontvangen waren, top!
Dus snel naar het consulaat want die sluit om 11:30.
Daar ging het allemaal vrij soepel, ik moest nog even weg om wat dingen uit de paspoorten te kopiëren en naar de bank om te betalen, maar toen was het rond.
Ik zou maandag om 10:00 de visa op kunnen halen.
Rick en Maike kwamen om 11:00 binnen vallen om nog snel hun visa te regelen.
Ik stond met Maike te kletsen en Rick was naar de bank om te betalen.
Toen werd ik door het visummannetje weer bij het loket geroepen, wat nu weer!?
Het was deze keer super goed nieuws; ik kon om 12:00 terug komen om de visums al op te halen, wauw!
Rick en Maike mochten waren maandagochtend aan de beurt, maar Rick zei dat ze samen met ons reisden en of zij hun visa dan ook alsjeblieft om 12:00 op mochten halen, dat mocht!
We hebben stom verbaasd even een halfuurtje bij een dönertentje gezeten en toen weer terug.
Vervolgens hebben we nog wel weer bijna een uur op het consulaat zitten wachten (het mannetje moest waarschijnlijk nog even lunchen, kakken, z’n vrouw bellen etc.) maar toen kregen we onze visums.
Daarna heb ik nog wat internet dingen gedaan en toen ik weer bij de camper was zijn we nog even met z’n allen naar een speeltuintje gegaan.
zaterdag 7 november
vanochtend eerst de camper wat opgeruimd en de was weggebracht etc. omdat we zeer binnenkort verder gaan.
Daarna zijn we naar het Aziatische deel gegaan om twee paleizen te bezichtigen die we nog niet gezien hadden.
De eerste was het Kücüksu paleis, dit was een prachtig klein rococo paleisje waar heel weinig toeristen komen omdat het erg ver buiten de toeristische paden ligt.
Dit paleisje diende als soort picknick plek voor de sultan.
Het was echt prachtig!
Daarna snel naar het Beylerbeyi Sarayi, het zomer paleis van de sultan die een stukje verderop lag.
Daar konden we met de laatste toer mee.
Dit was ook heel mooi, maar wel weer veel groter en je werd hier met een groep doorheen gejaagd.
Daarna zijn we nog even langs de geweldige banketbakker gegaan en toen weer met de boot naar de overkant.
Daar zijn we nog even naar de Galatatoren gelopen omdat Zazou hier nog graag op wilde.
Hier heb je een geweldig overzicht van Istanbul.
Daarna nog even wat gegeten en weer terug naar de camper.
Zondag 8 november
Kamperdagje
Morgen gaan we richting Iznik
maandag 19 oktober 2009
Vrijdag 2 oktober
Vandaag wilden we de stad in om wat rond te kijken, maar het regende als een gek, dus dat werd het niet.
Dus maar weer wat school doen zodat Zazou een aantal dagen vrij kon zijn.
Ik was naar de receptie gelopen om te vragen of ze de garage konden bellen die we van de ANWB hadden gekregen om een afspraak te maken.
Ze hadden pas midden volgende week tijd, dat vond ik te lang duren, dus heeft ze nog wat garages gebeld.
Nou, wat garages? Ze heeft er niet overdreven wel 20 gebeld.
Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een soort wegenwacht/sleepdienst die in een heel smal straatje zat waar ik met de camper nauwelijks in kon.
Hij had er even naar gekeken, en kwam tot de conclusie dat de luchtvering geen probleem was om te monteren, maar de bumpstops kon hij niet op een degelijke manier monteren.
Hij had al van allerlei alternatieve manieren bedacht tot het veranderen van veerpootschoteltjes om ze op die manier te monteren, maar hij vond het niet duurzaam genoeg.
Ze moeten er nu natuurlijk voor eens en altijd onder, want we zijn dit gezeik om die bumpstops behoorlijk zat!
Hij zou morgen nog contact opnemen met een groothandel om te kijken of hij toch nog andere bumpstops kon krijgen die hoog genoeg waren en te monteren waren.
We waren dus nog steeds niks verder.
Vlak bij was een enorme shoppingmall waar Bar was, dus haar opgehaald, even wat bij de Mac gegeten en weer terug naar de camping.
(B) Het was heerlijk om even twee uurtjes samen met Ezra te shoppen we hadden het heel erg naar onze zin want met Zazou erbij, hoe lief ze ook is en hoeveel we ook van haar houden, wil momenteel zoveel aandacht dat we vaak het gevoel hebben te weinig aan Ezra toe te komen.
Ben af en toe alvast wat cadeautjes voor de Sint/kerst aan het verzamelen, tegen de tijd dat het zover is weten we zelf niet eens meer wat we gekocht hebben wat het voor ons ook extra spannend maakt.
Zaterdag 3 oktober
Vanochtend eerst maar de garage gebeld om te vragen of hij bumpstops had gevonden, nee dus, de groothandel was dicht.
Het was zaterdag, dit had ik hem gisteravond ook gezegd, maar dat was geen probleem want hij was op zaterdag open.
Stiekem niet.
We zijn toen met de bus naar de stad gegaan.
Eerst een markt bezocht, dat was erg leuk, het eerste deel was een biologische markt en het tweede deel was een gewone markt.
Daarna zijn we met een soort gondellift naar het kasteel gegaan dat op een berg in de stad ligt.
Dit zou het toeristische hoogtepunt van de stad zijn, maar er was niet veel aan.
Het was theoretisch gezien een heel oud kasteel, maar het was in de loop der jaren zo vaak plat gegooid dat er nog één oude muur was, de rest leek vorige week te zijn afgebouwd.
Er was een virtueel museum, maar dat was één ruimte waar een 3D filmpje over de geschiedenis van de stad werd getoond.
Je kon de klokkentoren op voor een mooi uitzicht over de stad.
Dat was wel mooi.
Daarna weer op de binnenplaats van het kasteel lekker wat gegeten en gedronken en toen weer naar beneden met de gondel.
Toeristisch is er niet veel te beleven, maar het is wel een hele mooie en gezellige stad.
Op een plein werd Zazou gewenkt door een meisje, maar we stonden te ver weg om te zien wat het meisje wilde, dus er maar naar toe.
Ze wilde Zazou schminken, dat hoef je dus geen twee keer te vragen.
Het bleek het een Nederlands meisje te zijn die met haar vriend dezelfde reis als wij aan het maken was, alleen dan liftend, schminkend en haar vriend gitaarspelend.
Ze waren nu een dag of tien onderweg en ze hadden nog geen cent uitgegeven aan transport of overnachtingen!
Wij hadden ze ook een slaapplaats aangeboden, maar ze wilden nog naar een full moon party.
Als ze geen slaapplaats zouden kunnen vinden, zouden ze zich melden, maar we hebben niks meer gehoord, dus het zal wel weer gelukt zijn.
Zondag 4 oktober
Weer een heerlijke dag we treffen het echt met het weer. Na al de cultuur maar is een dagje natuur en vermaak voor de kids en natuurlijk ook voor ons dus naar de Ljubljana Zoo.
Zes Euro entree voor een volwassene en voor een jaarabonnement betaal je hetzelfde als bij ons een entree kaartje!
Erg leuke Zoo met leuke speeltuin en de Slovenen weten wat echt genieten is want zelfs in de dierentuin hebben ze bij de speeltuinen ligstoelen ook in de stad overal gezellige zitjes met lekkere luie kussens.
De mensen hier zijn ook vreselijk aardig en behulpzaam, ook in de winkels en de jonge lui spreken goed engels wat de communicatie behoorlijk vergemakkelijkt.
Zazou in de zoo kwijt geraakt maar geen paniek ze heeft dogtags om een regelt het allemaal zelf ze scharrelt iemand op die ze Ed zijn mobiel laat bellen en verteld waar ze zich bevind.
Wij (bar en Zazou) zijn vandaag gebeten bij het voeren van de baby hangbuikzwijntjes nou, die tanden daar is niets schattigs aan!!! Jezus wat deed dat pijn!
Zazou brullen en ik maar flink slikken.
In het bos gedeelte van de Zoo zijn Zazou en ik de mannen kwijt geraakt maar, het is soms ook heerlijk even één op één te zijn.
Zazou had een Paterdavidshert of zoiets gespot, dat is zo leuk van het reizen met kinderen, ze zien hele andere dingen en vanuit een ander perspectief.
Omdat ze zo klein is kon ze onder een trap door kijken en ze voelde de hete adem van het beest bij haar voeten.
Het was een enorm beest en zo lief we hebben het gevoerd met eikels die zij heerlijk vond.
De bus ging pas anderhalf uur later weer naar de stad dus maar een taxi gepakt nou dat is hier spot goedkoop, 5Euro voor een kwartier.
We hebben heerlijk gegeten, eerst naar een adresje wat de Lonely Planet adviseerde wat erg goed en niet zo duur zou zijn, wij vonden het toch niet echt goedkoop en Ed wist zich nog een gezellig ding te herinneren van een van Zazou’s vele plaspauze’s.
Nou, echt geweldig gegeten, uien en champignon soep in een broodje, risotto en natuurlijk varken voor Ed.
De kinderen hebben zichzelf en de rest van de gasten erg vermaakt.
Maandag 5 oktober
Na vanmorgen maar weer eens met de garage gebeld te hebben of hij de bumpstops gevonden had, kregen we te horen dat ze binnen waren en dat we konden komen.
Dus de boel weer opgebroken, de waterhuishouding gedaan, af gewassen, en onszelf gewassen, want je weet nooit wanneer we weer een lekkere douche hebben. Hier zijn we toch altijd zo’n twee uur mee bezig.
Daarna naar de garage gereden waar we na wat trekken aan de weinig spraakzame monteur er achter kwamen dat hij de onderdelen nog niet had.
Het was moeilijk om de goede te vinden zei hij, goh, daar hadden we tot nu toe niks van gemerkt!
Daar zaten we dan in een afgelegen hoek van Ljubljana met de kids.
Die hebben het super goed gedaan.
We hebben wat school gedaan, liedjes gezongen etc.
Bar had ondertussen de buggy van Ezra weer gerepareerd, want die was overal op naden aan het loslaten, en ik heb de blog bij zitten schrijven.
We kwamen er ook achter dat de luchtvering rechts voor ook kapot is, Achrrrr!!! Om gek van te worden, het is natuurlijk een oud beesie maar al dit gezeik hadden we toch niet echt verwacht.
Na anderhalf uur kwam er een monteur met bumpstops.
Ze waren hoog genoeg en zaten in een metalen schotel.
Hij weer onder de camper en toen bleek dat deze er ook niet één, twee, drie onder pasten.
Toen is hij vervolgens nog een poos bezig geweest met boren, slijpen etc. om ze goed te kunnen monteren.
Maar het lukte! hij heeft het super degelijk gemonteerd, hij was behoorlijk perfectionistisch, hij wilde het niet 100% maar 1000% goed hebben.
We waren weer € 550 verder, maar het zat er weer onder.
Toen nog even wat bootschappen gedaan, wat gegeten en toen op naar Turkije.
We zijn bijna gekomen tot de grens van Kroatië met Servië en toen maar op een parkeerplaats langs de snelweg overnacht.
Dinsdag 6 oktober
Vanochtend de camper weer gestart en weer door.
Kroatië uit, Servië in, Servië uit, Bulgarije in, Bulgarije uit, Turkije in.
Het was dus de hele dag zwaaien met paspoorten etc.
We waren nog geen twee uur in Bulgarije en een gaatje in de weg deed de luchtvering links achter al weer knallen, tof, hij zat er nog maar een dag onder!
Rond 1:00 waren we in Turkije.
We zijn naar Edirne gereden (15 km van de grens) om te overnachten.
Woensdag 7 oktober
Na een rumoerige nacht met veel blaffende zwerfhonden, moskeeën die om een uur 5 oproepen tot gebed en veel dolmus busjes die ook rond die tijd gaan rijden, zijn we de stad gaan bekijken.
Het is een leuke stad, maar er is niet zo gek veel te bezichtigen.
Er staat wel het meesterwerk van de architect van veel moskeeën.
Deze was inderdaad erg mooi.
Zazou moest wel weer even wennen aan al die Turken die met de beste bedoelingen even aan haar moesten komen.
Aan het eind van de middag zijn we weer ingestapt om naar Istanbul te gaan.
Achteraf niet de slimste tijd, want toen we bij Istanbul aankwamen zaten we midden in de spits.
Onderweg was ook de andere luchtvering met een grote knal overleden.
Dat zat er dik in, maar het is wel kloten dat we nu weer zonder luchtvering zitten.
Het irritantste is wel dat we nu moeten gaan touwtrekken met de garage in Nederland en met de luchtvering leverancier over de kosten, want we zijn aan onderdelen en montagekosten in totaal al zo’n € 1000 verder voor niks.
De bumpstops zitten er nog wel onder, want het lijkt erop dat die Sloveen dat wel goed gedaan heeft, maar deze zijn dus blijkbaar ook te zacht, want ze zijn nu ook nog maar een cm of tien hoog, dus het gewicht van de camper drukt ze ook een cm of 4 in.
Qua reparatie ben ik er helemaal klaar mee, ik doe niks meer, als de camper in elkaar stort, dan stort ie maar in elkaar.
In principe zou die het zonder luchtvering en met goede bumpstops ook moeten kunnen trekken.
In de spits dus, nou, dat was echt kamikaze rijden!
Wat een debielen!
Iedereen drukt maar door, van een achtbaans weg kan je best een twaalfbaans weg maken, als je je auto er gewoon tussenprakt.
Ik dacht de parkeerplaats waar we de vorige keer hadden gestaan makkelijk terug te kunnen vinden, want ik was toen ook een keer de stad uit gereden en weer terug, en toen ik op de terugweg was vanuit Ankara reed ik er ook weer zo naartoe.
Helaas, het was al donker en we kwamen vanuit een andere richting aanrijden.
Ik heb op een gegeven moment maar een afslag gepakt en daar de weg gevraagd.
We kwamen een man tegen die voor ons uit ging rijden, want hij moest ook die richting uit.
Na zo’n twintig bijna ongelukken stopte hij op de vluchtstrook om ons het laatste stukje uit te leggen.
Zazou was naar voren gekomen met een theedoek als hoofddoek en knalrood gestifte lippen.
Die man zag haar, lag in een deuk en rende naar zijn auto, om met een aantal bananen terug te komen voor haar.
Echt lekker om in een land te zijn met zulke open en gastvrije mensen.
Op een gegeven moment herkende ik het weer.
Snel naar de parkeerplaats, en daar hadden ze ons blijkbaar ook al zien aankomen want er stond al één van de mannen buiten te wachten.
De camper neergezet en de mannen allemaal weer gedag gezegd en Ezra geshowd, want ze wisten nog dat Bar zwanger was toen we de vorige keer weggingen, dus ze wilden het resultaat even bekijken.
Deze mannen spreken werkelijk geen woord Engels, nou eentje dan; o.k., maar we zijn weer uit de prijs gekomen en hebben weer stroom en water.
De kindjes naar bed en toen heb ik nog even twee kumpirs gehaald, want Bar en ik hadden nog niet gegeten.
Een kumpir is een hele grote gepofte aardappel die ze in de schil prakken met boter en kaas en dan worden er nog allemaal groenten en salades ingekwakt, het is een machtige, maar lekkere hap.
Donderdag 8 oktober
We zijn op de tram gestapt naar Sultanamet om te kijken of het “poesjes” café nog bestond.
Het bestond nog, en we werden herkend en met veel kussen ontvangen.
We hebben daar ontbeten en zijn toen naar de andere kant van de Bosphorus gelopen om het Istanbul Modern te gaan bezoeken.
De vaste collectie kenden we al, maar er was ook een tijdelijke expositie van ene Site.
Dit was een beetje wazige conceptuele kunst, niet heel ernstig, maar ook zeker niet erg interessant op een paar dingen na.
Daarna zijn we naar het “waterpijp laantje” wat naast het museum ligt gegaan om wat te eten.
Hier heeft Zazou haar favoriete maïs kunnen eten.
Dit zijn kleine karretjes waar ze gestoomde maïskorrels verkopen waar boter, zout en allerlei kruiden aan toe worden gevoegd.
Wij hebben een Kumpir gegeten en lekker gezeten op zitzakken die alle cafés daar buiten hebben liggen.
Daarna zijn we weer met de tram naar de camper gegaan.
Vrijdag 9 oktober
We zijn in de ochtend naar de Iraanse ambassade gegaan om visa te regelen.
Daar aangekomen waren ze net een half uur dicht, jammer.
Toen hebben we besloten om naar de bazaar te lopen.
Onderweg kwamen we langs een winkel met edelsmid benodigdheden.
Hier heeft bar een boortje gekocht om kralen uit te boren en een setje om goud te testen.
Je voelt je net een csi want je moet eerst het gouden voorwerp over een speciale zwarte steen krassen, dit laat dan een goudkleurig streepje achter.
Op dit streepje doe je dan een chemische vloeistof van het karaat gehalte (14, 18 of 22) wat het voorwerp zou moeten zijn.
Als het streepje blijft staan is het echt, als het verdwijnt is het niet het juiste karaat, of het is geen goud.
Erg handig als we een gouden sieraad zien waar we aan twijfelen of het echt goud is.
Daarna de bazaar in om weer even het sfeertje te proeven.
Daarna in de camper gegeten.
Zaterdag 10 oktober
Bar had gelezen dat er een soort pretparkje was in Istanbul.
Wij daar heen, na een behoorlijke heuvel te hebben beklommen kwamen we in een heel slecht onderhouden park aan.
Na een poosje hadden we het pretparkje gevonden, maar alles was dicht omdat er een tent werd neergezet voor een rockfestivalletje.
Er zou ook een kabelbaan zijn die over het park liep, die was er wel, maar dan moest je eerst nog een behoorlijk stuk klimmen en dan was het een kabelbaantje van ongeveer 300 meter, dus dat was de moeite niet waard.
We hebben toen besloten om naar de spice bazaar te gaan.
Dit was niet zo heel handig op zaterdag, je kon over de hoofden lopen!
We hebben ongeveer de helft gedaan, maar toen werd het wat te veel van het goede, dus zijn we richting de camper gegaan.
Zondag 11 oktober
Bar had in een tijdschrift gelezen dat er in een supersjiek hotel een Italiaans restaurant zat dat deze zondag begon met een familie lunch.
Dit was een aanbieding waarbij je voor €30 per volwassene (kinderen waren gratis) kon lunchen.
We zijn daar naartoe gegaan en het was echt geweldig!
Het leek wel een sterren restaurant en de lunch bestond niet overdreven, uit 10 gangen, waaronder een koud buffet en een desertbuffet.
Het eten was bizar lekker, we hebben genoten.
Daarna hebben we onszelf naar “de winkelstraat” van Istanbul gerold.
Deze straat loopt aan het einde over in een wijk met bijna alleen maar muziekinstrumenten winkels.
Het is hier in Istanbul bijna een 24/7 economie, allen de muziekwinkels waren bijna allemaal dicht op zondag.
Een ander keertje maar even kijken of ik nog wat leuks kan scoren.
Daarna zijn we over de Galatabrug terug gelopen het oude stadsdeel in en hebben we op Zazou’s verzoek nog een hele grote moskee bezocht en toen lekker terug.
Maandag 12 oktober
Visa dag.
De wekker gezet om als één van de eersten bij de Iraanse ambassade te zijn om onze visa’s te regelen.
We hebben nog geen één keer kunnen uitslapen omdat de kids rond 7:00 weer klaar zijn met de nacht.
Nu waren die monsters niet wakker te krijgen!
Bij de ambassade vertelde ze ons dat de visa’s via internet moeten worden aangevraagd, handig, voor niks er vroeg uit!
We zijn toen weer terug gegaan naar de camper om bij het Holliday Inn hotel naast ons Zazou te laten zwemmen.
De kinderen zijn gratis, maar volwassenen mogen €30 aftikken om te zwemmen.
Wij zijn dus maar niet gaan zwemmen.
Ik wilde internetten, dat zou €10 per 24 uur kosten, maar een man achter de balie heeft mij een goldmember gemaakt waardoor ik een pasje kreeg waarmee ik gratis kon internetten, erg prettig, zijn collega’s waren er niet al te blij mee, maar ik had de pas al.
Dus via internet de visa aanvragen geregeld.
Dinsdag 13 oktober
Dit zou één van de laatste mooie dagen zijn, want daarna zou er een paar dagen regen komen.
We wilden nog graag naar de prinsen eilanden die op een uurtje varen van Istanbul liggen.
Dit zijn negen eilanden waarvan er vijf bewoond zijn.
De populatie is normaal gesproken 20.000, maar in de zomer loopt dit op tot 120.000 omdat veel mensen uit Istanbul de hitte en hectiek van de stad ontvluchten en daar gaan relaxen.
Het is daar ook erg relaxt, want behalve de hulpdiensten en de vuilnisdienst, zijn daar geen auto’s.
Het meest voorkomende vervoersmiddel is paard en wagen.
Erg leuk.
We zijn eerst op het één na grootste eiland afgestapt om daar fietsen te huren om een klooster te gaan bekijken.
Dit was een hele toer!
Bar op een fiets met kinderzitje en ik met Zazou op een tandem.
Het was bloedheet en dan de berg op.
We konden het niet zo goed vinden, maar gelukkig kwamen we een meisje tegen die met ons mee wilde fietsen naar het klooster.
Ze vond het al erg vreemd dat we het wilden bezoeken, maar ze bracht ons er heen.
Daar aangekomen vroeg ze nog een keer met handen en voeten of we dit echt wilden zien.
Ja, het was een erg vervallen gebouw waar ze ons naar de achterkant bracht.
Ze ging naar binnen en kwam terug met twee mannen die ook geen woord Engels spraken, maar we werden uitgenodigd om binnen te kijken.
De mannen woonden hier, in het vervallen kloostertje, maar er was nog wel een gebedsruimte die er door zijn vervallenheid erg mooi uit zag met mooie iconen.
Daarna weer de berg af om de boot te pakken naar het grootste eiland.
Hier was meer bedrijvigheid, maar ook geen auto’s.
Er staan super witte mooie houten huizen, afgewisseld met de afgetakelde versies hiervan, echt zonde.
We hebben eerst een beetje rondgestruind, en daarna een tourtje van een uur gemaakt rond het eiland met een koets.
Alle koetsiers hanteren hier dezelfde tarieven, maar we hadden er één gevonden waarmee we (waarschijnlijk door het laagseizoen) konden afpingelen.
Het tourtje was erg leuk, daarna een visje gegeten en op naar de pier voor de laatste boot.
Er was wat commotie bij de poortjes, er ging geen boot meer!
De zee was te wild.
We hadden wel gezien dat op een bepaald stuk de golven hoog tegen de kade opspatten, maar voor de rest was de zee niet zo wild.
Ze vertelden dat er 500 meter verderop misschien nog wel een kleinere boot ging.
Wij daar naartoe.
Onderweg daar heen kwam er opeens een grote golf het land op die Zazou compleet van haar benen sloeg.
Fijn, Zazou een nat pak en het was ondertussen behoorlijk aan het afkoelen.
Daar aangekomen…ook geen boot.
Dit was wel een aardig probleem, want we hadden hier niet op gerekend, dus niks bij ons.
Er zaten daar een paar mannen die de kinderen meteen in gesloten restaurantje parkeerden en drinken en snoep gaven.
Bar ging weer terug naar de hoofd pier om stampij te maken en ik heb geprobeerd of ik bij de mannen iets kon regelen.
Er was er één die alles uit de kast heeft gehaald, tot de emergency boot toe, maar er ging echt geen boot meer.
Bar kwam zo ongeveer schuimbekkend terug, maar ook zonder resultaat.
Ze had wel bij een hotel voor elkaar gekregen dat we daar tegen een zeer zacht prijsje konden overnachten.
Zazou blij, want ze wilde heel graag op het eiland overnachten.
Op naar het hotel dan maar.
Het was een fantastisch oud groot houten hotel.
We hadden een enorm hoge kamer van zes bij acht meter, waar ook nog een hele grote slaapkamer voor Zazou bij zat.
Toch wel leuk om gestrand te zijn!
Woensdag 14 oktober
Vanochtend in het hotel ontbeten en toen de boot terug gepakt.
Daarna hebben we de rest van de dag op de bazaar doorgebracht.
Donderdag 15 oktober
In de ochtend rustig aan gedaan en aan het begin van de middag zijn we naar het wijkje achter de spice bazar gegaan.
In dit wijkje zitten heel veel kralen en sieraden groothandels.
We hebben hier wat rond gelopen en Bar is nog weer bij een groothandel geweest waar ze de vorige keer veel gekocht had.
Er was daar op het kantoor een vrouw die de vorige keer de hele tijd met Zazou gespeeld had.
Die kwam meteen weer aangestormd en wist zelfs Zazou haar naam nog.
Ze had Zazou weer meegenomen naar het kantoor om foto’s van haar te maken.
Bar had weer een hoop ornamentjes gescoord om af te gieten en om gewoon in haar werk te gebruiken.
We hebben toen wat gegeten bij de Burger King en zijn toen weer terug gegaan.
Vrijdag 16 oktober
Weer teug naar de kralenwijk.
Toen we daar even waren begon het te regenen, dus toen zijn we naar de bazaar gelopen omdat die overdekt is.
In de bazaar hebben we mooie dingen gescoord.
Zaterdag 17 oktober
Vandaag in de camper gebleven om een rustige dag te hebben en om wat school met Zazou in te halen.
De dag eindigde met een gat in mijn kop, want Zazou was met de dochter van de parkeerplaats eigenaar in het kantoortje aan het spelen en kwam tussendoor even wat lijm halen.
Ik had de lijm gegeven en Zazou ging weer weg.
Toen ze buiten stond gooide ze de deur dicht, maar die ging weer open omdat er een schoen van mij tussen viel.
Ik bukte om de schoen op te pakken en Zazou zag dat natuurlijk niet omdat ze buiten stond.
Ik stond dus voorover gebukt in de deuropening toen Zazou met een rotklap de deur nog een keer dicht gooide.
Er zit een pinnetje op de deur om hem op slot te doen, en die kreeg ik dus met flinke kracht in mijn kop.
Het bloed spoot er uit en door de klap wilde ik even op de bank gaan zitten, maar ik struikelde een beetje over Ezra die achter me stond.
Dus ik viel ook nog eens in het gangpad.
Ezra maakte veel goed, hij moest een beetje jammeren en zei; oooh! Met zijn hand voor zijn mond (had hij Bar zien doen) en ik kreeg een aai over mijn wang en daarna bleef hij een aantal keer oooh zeggen, het zag er heel gemeend maar lachwekkend uit om zo’n klein mannetje zo “volwassen” te zien reageren.
Na een kwartiertje was het bloeden gestopt en ging het weer.
Zonderdag 18 oktober
Vandaag zijn we omdat het slecht weer was richting de shopping mall Carousel gegaan.
Het zou een mooi winkelcentrum zijn waar ook veel te doen zou zijn voor kinderen.
Het was wel een mooi winkelcentrum, maar de winkels waren niet wereldschokkend.
In de kelder was een soort mini kermis, dus dat was wel leuk voor Zazou.
Toen we aankwamen zagen we dat er naast dit winkelcentrum nog een ander lag.
Hier hebben we ook gekeken en dit was iets minder mooi, maar had wel een verdieping of vijf meer en leukere winkels.
We hebben hier nog wat kleding voor Zazou en Ezra gekocht voor als het straks wat kouder wordt.
We hebben bij de Pizza hut wat gegeten en zijn toen weer naar de camper gegaan.
Maandag 19 oktober
Vandaag in de camper gebleven om wat dingen te regelen die waren blijven liggen (mailtjes, weblog etc.)
Vandaag wilden we de stad in om wat rond te kijken, maar het regende als een gek, dus dat werd het niet.
Dus maar weer wat school doen zodat Zazou een aantal dagen vrij kon zijn.
Ik was naar de receptie gelopen om te vragen of ze de garage konden bellen die we van de ANWB hadden gekregen om een afspraak te maken.
Ze hadden pas midden volgende week tijd, dat vond ik te lang duren, dus heeft ze nog wat garages gebeld.
Nou, wat garages? Ze heeft er niet overdreven wel 20 gebeld.
Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een soort wegenwacht/sleepdienst die in een heel smal straatje zat waar ik met de camper nauwelijks in kon.
Hij had er even naar gekeken, en kwam tot de conclusie dat de luchtvering geen probleem was om te monteren, maar de bumpstops kon hij niet op een degelijke manier monteren.
Hij had al van allerlei alternatieve manieren bedacht tot het veranderen van veerpootschoteltjes om ze op die manier te monteren, maar hij vond het niet duurzaam genoeg.
Ze moeten er nu natuurlijk voor eens en altijd onder, want we zijn dit gezeik om die bumpstops behoorlijk zat!
Hij zou morgen nog contact opnemen met een groothandel om te kijken of hij toch nog andere bumpstops kon krijgen die hoog genoeg waren en te monteren waren.
We waren dus nog steeds niks verder.
Vlak bij was een enorme shoppingmall waar Bar was, dus haar opgehaald, even wat bij de Mac gegeten en weer terug naar de camping.
(B) Het was heerlijk om even twee uurtjes samen met Ezra te shoppen we hadden het heel erg naar onze zin want met Zazou erbij, hoe lief ze ook is en hoeveel we ook van haar houden, wil momenteel zoveel aandacht dat we vaak het gevoel hebben te weinig aan Ezra toe te komen.
Ben af en toe alvast wat cadeautjes voor de Sint/kerst aan het verzamelen, tegen de tijd dat het zover is weten we zelf niet eens meer wat we gekocht hebben wat het voor ons ook extra spannend maakt.
Zaterdag 3 oktober
Vanochtend eerst maar de garage gebeld om te vragen of hij bumpstops had gevonden, nee dus, de groothandel was dicht.
Het was zaterdag, dit had ik hem gisteravond ook gezegd, maar dat was geen probleem want hij was op zaterdag open.
Stiekem niet.
We zijn toen met de bus naar de stad gegaan.
Eerst een markt bezocht, dat was erg leuk, het eerste deel was een biologische markt en het tweede deel was een gewone markt.
Daarna zijn we met een soort gondellift naar het kasteel gegaan dat op een berg in de stad ligt.
Dit zou het toeristische hoogtepunt van de stad zijn, maar er was niet veel aan.
Het was theoretisch gezien een heel oud kasteel, maar het was in de loop der jaren zo vaak plat gegooid dat er nog één oude muur was, de rest leek vorige week te zijn afgebouwd.
Er was een virtueel museum, maar dat was één ruimte waar een 3D filmpje over de geschiedenis van de stad werd getoond.
Je kon de klokkentoren op voor een mooi uitzicht over de stad.
Dat was wel mooi.
Daarna weer op de binnenplaats van het kasteel lekker wat gegeten en gedronken en toen weer naar beneden met de gondel.
Toeristisch is er niet veel te beleven, maar het is wel een hele mooie en gezellige stad.
Op een plein werd Zazou gewenkt door een meisje, maar we stonden te ver weg om te zien wat het meisje wilde, dus er maar naar toe.
Ze wilde Zazou schminken, dat hoef je dus geen twee keer te vragen.
Het bleek het een Nederlands meisje te zijn die met haar vriend dezelfde reis als wij aan het maken was, alleen dan liftend, schminkend en haar vriend gitaarspelend.
Ze waren nu een dag of tien onderweg en ze hadden nog geen cent uitgegeven aan transport of overnachtingen!
Wij hadden ze ook een slaapplaats aangeboden, maar ze wilden nog naar een full moon party.
Als ze geen slaapplaats zouden kunnen vinden, zouden ze zich melden, maar we hebben niks meer gehoord, dus het zal wel weer gelukt zijn.
Zondag 4 oktober
Weer een heerlijke dag we treffen het echt met het weer. Na al de cultuur maar is een dagje natuur en vermaak voor de kids en natuurlijk ook voor ons dus naar de Ljubljana Zoo.
Zes Euro entree voor een volwassene en voor een jaarabonnement betaal je hetzelfde als bij ons een entree kaartje!
Erg leuke Zoo met leuke speeltuin en de Slovenen weten wat echt genieten is want zelfs in de dierentuin hebben ze bij de speeltuinen ligstoelen ook in de stad overal gezellige zitjes met lekkere luie kussens.
De mensen hier zijn ook vreselijk aardig en behulpzaam, ook in de winkels en de jonge lui spreken goed engels wat de communicatie behoorlijk vergemakkelijkt.
Zazou in de zoo kwijt geraakt maar geen paniek ze heeft dogtags om een regelt het allemaal zelf ze scharrelt iemand op die ze Ed zijn mobiel laat bellen en verteld waar ze zich bevind.
Wij (bar en Zazou) zijn vandaag gebeten bij het voeren van de baby hangbuikzwijntjes nou, die tanden daar is niets schattigs aan!!! Jezus wat deed dat pijn!
Zazou brullen en ik maar flink slikken.
In het bos gedeelte van de Zoo zijn Zazou en ik de mannen kwijt geraakt maar, het is soms ook heerlijk even één op één te zijn.
Zazou had een Paterdavidshert of zoiets gespot, dat is zo leuk van het reizen met kinderen, ze zien hele andere dingen en vanuit een ander perspectief.
Omdat ze zo klein is kon ze onder een trap door kijken en ze voelde de hete adem van het beest bij haar voeten.
Het was een enorm beest en zo lief we hebben het gevoerd met eikels die zij heerlijk vond.
De bus ging pas anderhalf uur later weer naar de stad dus maar een taxi gepakt nou dat is hier spot goedkoop, 5Euro voor een kwartier.
We hebben heerlijk gegeten, eerst naar een adresje wat de Lonely Planet adviseerde wat erg goed en niet zo duur zou zijn, wij vonden het toch niet echt goedkoop en Ed wist zich nog een gezellig ding te herinneren van een van Zazou’s vele plaspauze’s.
Nou, echt geweldig gegeten, uien en champignon soep in een broodje, risotto en natuurlijk varken voor Ed.
De kinderen hebben zichzelf en de rest van de gasten erg vermaakt.
Maandag 5 oktober
Na vanmorgen maar weer eens met de garage gebeld te hebben of hij de bumpstops gevonden had, kregen we te horen dat ze binnen waren en dat we konden komen.
Dus de boel weer opgebroken, de waterhuishouding gedaan, af gewassen, en onszelf gewassen, want je weet nooit wanneer we weer een lekkere douche hebben. Hier zijn we toch altijd zo’n twee uur mee bezig.
Daarna naar de garage gereden waar we na wat trekken aan de weinig spraakzame monteur er achter kwamen dat hij de onderdelen nog niet had.
Het was moeilijk om de goede te vinden zei hij, goh, daar hadden we tot nu toe niks van gemerkt!
Daar zaten we dan in een afgelegen hoek van Ljubljana met de kids.
Die hebben het super goed gedaan.
We hebben wat school gedaan, liedjes gezongen etc.
Bar had ondertussen de buggy van Ezra weer gerepareerd, want die was overal op naden aan het loslaten, en ik heb de blog bij zitten schrijven.
We kwamen er ook achter dat de luchtvering rechts voor ook kapot is, Achrrrr!!! Om gek van te worden, het is natuurlijk een oud beesie maar al dit gezeik hadden we toch niet echt verwacht.
Na anderhalf uur kwam er een monteur met bumpstops.
Ze waren hoog genoeg en zaten in een metalen schotel.
Hij weer onder de camper en toen bleek dat deze er ook niet één, twee, drie onder pasten.
Toen is hij vervolgens nog een poos bezig geweest met boren, slijpen etc. om ze goed te kunnen monteren.
Maar het lukte! hij heeft het super degelijk gemonteerd, hij was behoorlijk perfectionistisch, hij wilde het niet 100% maar 1000% goed hebben.
We waren weer € 550 verder, maar het zat er weer onder.
Toen nog even wat bootschappen gedaan, wat gegeten en toen op naar Turkije.
We zijn bijna gekomen tot de grens van Kroatië met Servië en toen maar op een parkeerplaats langs de snelweg overnacht.
Dinsdag 6 oktober
Vanochtend de camper weer gestart en weer door.
Kroatië uit, Servië in, Servië uit, Bulgarije in, Bulgarije uit, Turkije in.
Het was dus de hele dag zwaaien met paspoorten etc.
We waren nog geen twee uur in Bulgarije en een gaatje in de weg deed de luchtvering links achter al weer knallen, tof, hij zat er nog maar een dag onder!
Rond 1:00 waren we in Turkije.
We zijn naar Edirne gereden (15 km van de grens) om te overnachten.
Woensdag 7 oktober
Na een rumoerige nacht met veel blaffende zwerfhonden, moskeeën die om een uur 5 oproepen tot gebed en veel dolmus busjes die ook rond die tijd gaan rijden, zijn we de stad gaan bekijken.
Het is een leuke stad, maar er is niet zo gek veel te bezichtigen.
Er staat wel het meesterwerk van de architect van veel moskeeën.
Deze was inderdaad erg mooi.
Zazou moest wel weer even wennen aan al die Turken die met de beste bedoelingen even aan haar moesten komen.
Aan het eind van de middag zijn we weer ingestapt om naar Istanbul te gaan.
Achteraf niet de slimste tijd, want toen we bij Istanbul aankwamen zaten we midden in de spits.
Onderweg was ook de andere luchtvering met een grote knal overleden.
Dat zat er dik in, maar het is wel kloten dat we nu weer zonder luchtvering zitten.
Het irritantste is wel dat we nu moeten gaan touwtrekken met de garage in Nederland en met de luchtvering leverancier over de kosten, want we zijn aan onderdelen en montagekosten in totaal al zo’n € 1000 verder voor niks.
De bumpstops zitten er nog wel onder, want het lijkt erop dat die Sloveen dat wel goed gedaan heeft, maar deze zijn dus blijkbaar ook te zacht, want ze zijn nu ook nog maar een cm of tien hoog, dus het gewicht van de camper drukt ze ook een cm of 4 in.
Qua reparatie ben ik er helemaal klaar mee, ik doe niks meer, als de camper in elkaar stort, dan stort ie maar in elkaar.
In principe zou die het zonder luchtvering en met goede bumpstops ook moeten kunnen trekken.
In de spits dus, nou, dat was echt kamikaze rijden!
Wat een debielen!
Iedereen drukt maar door, van een achtbaans weg kan je best een twaalfbaans weg maken, als je je auto er gewoon tussenprakt.
Ik dacht de parkeerplaats waar we de vorige keer hadden gestaan makkelijk terug te kunnen vinden, want ik was toen ook een keer de stad uit gereden en weer terug, en toen ik op de terugweg was vanuit Ankara reed ik er ook weer zo naartoe.
Helaas, het was al donker en we kwamen vanuit een andere richting aanrijden.
Ik heb op een gegeven moment maar een afslag gepakt en daar de weg gevraagd.
We kwamen een man tegen die voor ons uit ging rijden, want hij moest ook die richting uit.
Na zo’n twintig bijna ongelukken stopte hij op de vluchtstrook om ons het laatste stukje uit te leggen.
Zazou was naar voren gekomen met een theedoek als hoofddoek en knalrood gestifte lippen.
Die man zag haar, lag in een deuk en rende naar zijn auto, om met een aantal bananen terug te komen voor haar.
Echt lekker om in een land te zijn met zulke open en gastvrije mensen.
Op een gegeven moment herkende ik het weer.
Snel naar de parkeerplaats, en daar hadden ze ons blijkbaar ook al zien aankomen want er stond al één van de mannen buiten te wachten.
De camper neergezet en de mannen allemaal weer gedag gezegd en Ezra geshowd, want ze wisten nog dat Bar zwanger was toen we de vorige keer weggingen, dus ze wilden het resultaat even bekijken.
Deze mannen spreken werkelijk geen woord Engels, nou eentje dan; o.k., maar we zijn weer uit de prijs gekomen en hebben weer stroom en water.
De kindjes naar bed en toen heb ik nog even twee kumpirs gehaald, want Bar en ik hadden nog niet gegeten.
Een kumpir is een hele grote gepofte aardappel die ze in de schil prakken met boter en kaas en dan worden er nog allemaal groenten en salades ingekwakt, het is een machtige, maar lekkere hap.
Donderdag 8 oktober
We zijn op de tram gestapt naar Sultanamet om te kijken of het “poesjes” café nog bestond.
Het bestond nog, en we werden herkend en met veel kussen ontvangen.
We hebben daar ontbeten en zijn toen naar de andere kant van de Bosphorus gelopen om het Istanbul Modern te gaan bezoeken.
De vaste collectie kenden we al, maar er was ook een tijdelijke expositie van ene Site.
Dit was een beetje wazige conceptuele kunst, niet heel ernstig, maar ook zeker niet erg interessant op een paar dingen na.
Daarna zijn we naar het “waterpijp laantje” wat naast het museum ligt gegaan om wat te eten.
Hier heeft Zazou haar favoriete maïs kunnen eten.
Dit zijn kleine karretjes waar ze gestoomde maïskorrels verkopen waar boter, zout en allerlei kruiden aan toe worden gevoegd.
Wij hebben een Kumpir gegeten en lekker gezeten op zitzakken die alle cafés daar buiten hebben liggen.
Daarna zijn we weer met de tram naar de camper gegaan.
Vrijdag 9 oktober
We zijn in de ochtend naar de Iraanse ambassade gegaan om visa te regelen.
Daar aangekomen waren ze net een half uur dicht, jammer.
Toen hebben we besloten om naar de bazaar te lopen.
Onderweg kwamen we langs een winkel met edelsmid benodigdheden.
Hier heeft bar een boortje gekocht om kralen uit te boren en een setje om goud te testen.
Je voelt je net een csi want je moet eerst het gouden voorwerp over een speciale zwarte steen krassen, dit laat dan een goudkleurig streepje achter.
Op dit streepje doe je dan een chemische vloeistof van het karaat gehalte (14, 18 of 22) wat het voorwerp zou moeten zijn.
Als het streepje blijft staan is het echt, als het verdwijnt is het niet het juiste karaat, of het is geen goud.
Erg handig als we een gouden sieraad zien waar we aan twijfelen of het echt goud is.
Daarna de bazaar in om weer even het sfeertje te proeven.
Daarna in de camper gegeten.
Zaterdag 10 oktober
Bar had gelezen dat er een soort pretparkje was in Istanbul.
Wij daar heen, na een behoorlijke heuvel te hebben beklommen kwamen we in een heel slecht onderhouden park aan.
Na een poosje hadden we het pretparkje gevonden, maar alles was dicht omdat er een tent werd neergezet voor een rockfestivalletje.
Er zou ook een kabelbaan zijn die over het park liep, die was er wel, maar dan moest je eerst nog een behoorlijk stuk klimmen en dan was het een kabelbaantje van ongeveer 300 meter, dus dat was de moeite niet waard.
We hebben toen besloten om naar de spice bazaar te gaan.
Dit was niet zo heel handig op zaterdag, je kon over de hoofden lopen!
We hebben ongeveer de helft gedaan, maar toen werd het wat te veel van het goede, dus zijn we richting de camper gegaan.
Zondag 11 oktober
Bar had in een tijdschrift gelezen dat er in een supersjiek hotel een Italiaans restaurant zat dat deze zondag begon met een familie lunch.
Dit was een aanbieding waarbij je voor €30 per volwassene (kinderen waren gratis) kon lunchen.
We zijn daar naartoe gegaan en het was echt geweldig!
Het leek wel een sterren restaurant en de lunch bestond niet overdreven, uit 10 gangen, waaronder een koud buffet en een desertbuffet.
Het eten was bizar lekker, we hebben genoten.
Daarna hebben we onszelf naar “de winkelstraat” van Istanbul gerold.
Deze straat loopt aan het einde over in een wijk met bijna alleen maar muziekinstrumenten winkels.
Het is hier in Istanbul bijna een 24/7 economie, allen de muziekwinkels waren bijna allemaal dicht op zondag.
Een ander keertje maar even kijken of ik nog wat leuks kan scoren.
Daarna zijn we over de Galatabrug terug gelopen het oude stadsdeel in en hebben we op Zazou’s verzoek nog een hele grote moskee bezocht en toen lekker terug.
Maandag 12 oktober
Visa dag.
De wekker gezet om als één van de eersten bij de Iraanse ambassade te zijn om onze visa’s te regelen.
We hebben nog geen één keer kunnen uitslapen omdat de kids rond 7:00 weer klaar zijn met de nacht.
Nu waren die monsters niet wakker te krijgen!
Bij de ambassade vertelde ze ons dat de visa’s via internet moeten worden aangevraagd, handig, voor niks er vroeg uit!
We zijn toen weer terug gegaan naar de camper om bij het Holliday Inn hotel naast ons Zazou te laten zwemmen.
De kinderen zijn gratis, maar volwassenen mogen €30 aftikken om te zwemmen.
Wij zijn dus maar niet gaan zwemmen.
Ik wilde internetten, dat zou €10 per 24 uur kosten, maar een man achter de balie heeft mij een goldmember gemaakt waardoor ik een pasje kreeg waarmee ik gratis kon internetten, erg prettig, zijn collega’s waren er niet al te blij mee, maar ik had de pas al.
Dus via internet de visa aanvragen geregeld.
Dinsdag 13 oktober
Dit zou één van de laatste mooie dagen zijn, want daarna zou er een paar dagen regen komen.
We wilden nog graag naar de prinsen eilanden die op een uurtje varen van Istanbul liggen.
Dit zijn negen eilanden waarvan er vijf bewoond zijn.
De populatie is normaal gesproken 20.000, maar in de zomer loopt dit op tot 120.000 omdat veel mensen uit Istanbul de hitte en hectiek van de stad ontvluchten en daar gaan relaxen.
Het is daar ook erg relaxt, want behalve de hulpdiensten en de vuilnisdienst, zijn daar geen auto’s.
Het meest voorkomende vervoersmiddel is paard en wagen.
Erg leuk.
We zijn eerst op het één na grootste eiland afgestapt om daar fietsen te huren om een klooster te gaan bekijken.
Dit was een hele toer!
Bar op een fiets met kinderzitje en ik met Zazou op een tandem.
Het was bloedheet en dan de berg op.
We konden het niet zo goed vinden, maar gelukkig kwamen we een meisje tegen die met ons mee wilde fietsen naar het klooster.
Ze vond het al erg vreemd dat we het wilden bezoeken, maar ze bracht ons er heen.
Daar aangekomen vroeg ze nog een keer met handen en voeten of we dit echt wilden zien.
Ja, het was een erg vervallen gebouw waar ze ons naar de achterkant bracht.
Ze ging naar binnen en kwam terug met twee mannen die ook geen woord Engels spraken, maar we werden uitgenodigd om binnen te kijken.
De mannen woonden hier, in het vervallen kloostertje, maar er was nog wel een gebedsruimte die er door zijn vervallenheid erg mooi uit zag met mooie iconen.
Daarna weer de berg af om de boot te pakken naar het grootste eiland.
Hier was meer bedrijvigheid, maar ook geen auto’s.
Er staan super witte mooie houten huizen, afgewisseld met de afgetakelde versies hiervan, echt zonde.
We hebben eerst een beetje rondgestruind, en daarna een tourtje van een uur gemaakt rond het eiland met een koets.
Alle koetsiers hanteren hier dezelfde tarieven, maar we hadden er één gevonden waarmee we (waarschijnlijk door het laagseizoen) konden afpingelen.
Het tourtje was erg leuk, daarna een visje gegeten en op naar de pier voor de laatste boot.
Er was wat commotie bij de poortjes, er ging geen boot meer!
De zee was te wild.
We hadden wel gezien dat op een bepaald stuk de golven hoog tegen de kade opspatten, maar voor de rest was de zee niet zo wild.
Ze vertelden dat er 500 meter verderop misschien nog wel een kleinere boot ging.
Wij daar naartoe.
Onderweg daar heen kwam er opeens een grote golf het land op die Zazou compleet van haar benen sloeg.
Fijn, Zazou een nat pak en het was ondertussen behoorlijk aan het afkoelen.
Daar aangekomen…ook geen boot.
Dit was wel een aardig probleem, want we hadden hier niet op gerekend, dus niks bij ons.
Er zaten daar een paar mannen die de kinderen meteen in gesloten restaurantje parkeerden en drinken en snoep gaven.
Bar ging weer terug naar de hoofd pier om stampij te maken en ik heb geprobeerd of ik bij de mannen iets kon regelen.
Er was er één die alles uit de kast heeft gehaald, tot de emergency boot toe, maar er ging echt geen boot meer.
Bar kwam zo ongeveer schuimbekkend terug, maar ook zonder resultaat.
Ze had wel bij een hotel voor elkaar gekregen dat we daar tegen een zeer zacht prijsje konden overnachten.
Zazou blij, want ze wilde heel graag op het eiland overnachten.
Op naar het hotel dan maar.
Het was een fantastisch oud groot houten hotel.
We hadden een enorm hoge kamer van zes bij acht meter, waar ook nog een hele grote slaapkamer voor Zazou bij zat.
Toch wel leuk om gestrand te zijn!
Woensdag 14 oktober
Vanochtend in het hotel ontbeten en toen de boot terug gepakt.
Daarna hebben we de rest van de dag op de bazaar doorgebracht.
Donderdag 15 oktober
In de ochtend rustig aan gedaan en aan het begin van de middag zijn we naar het wijkje achter de spice bazar gegaan.
In dit wijkje zitten heel veel kralen en sieraden groothandels.
We hebben hier wat rond gelopen en Bar is nog weer bij een groothandel geweest waar ze de vorige keer veel gekocht had.
Er was daar op het kantoor een vrouw die de vorige keer de hele tijd met Zazou gespeeld had.
Die kwam meteen weer aangestormd en wist zelfs Zazou haar naam nog.
Ze had Zazou weer meegenomen naar het kantoor om foto’s van haar te maken.
Bar had weer een hoop ornamentjes gescoord om af te gieten en om gewoon in haar werk te gebruiken.
We hebben toen wat gegeten bij de Burger King en zijn toen weer terug gegaan.
Vrijdag 16 oktober
Weer teug naar de kralenwijk.
Toen we daar even waren begon het te regenen, dus toen zijn we naar de bazaar gelopen omdat die overdekt is.
In de bazaar hebben we mooie dingen gescoord.
Zaterdag 17 oktober
Vandaag in de camper gebleven om een rustige dag te hebben en om wat school met Zazou in te halen.
De dag eindigde met een gat in mijn kop, want Zazou was met de dochter van de parkeerplaats eigenaar in het kantoortje aan het spelen en kwam tussendoor even wat lijm halen.
Ik had de lijm gegeven en Zazou ging weer weg.
Toen ze buiten stond gooide ze de deur dicht, maar die ging weer open omdat er een schoen van mij tussen viel.
Ik bukte om de schoen op te pakken en Zazou zag dat natuurlijk niet omdat ze buiten stond.
Ik stond dus voorover gebukt in de deuropening toen Zazou met een rotklap de deur nog een keer dicht gooide.
Er zit een pinnetje op de deur om hem op slot te doen, en die kreeg ik dus met flinke kracht in mijn kop.
Het bloed spoot er uit en door de klap wilde ik even op de bank gaan zitten, maar ik struikelde een beetje over Ezra die achter me stond.
Dus ik viel ook nog eens in het gangpad.
Ezra maakte veel goed, hij moest een beetje jammeren en zei; oooh! Met zijn hand voor zijn mond (had hij Bar zien doen) en ik kreeg een aai over mijn wang en daarna bleef hij een aantal keer oooh zeggen, het zag er heel gemeend maar lachwekkend uit om zo’n klein mannetje zo “volwassen” te zien reageren.
Na een kwartiertje was het bloeden gestopt en ging het weer.
Zonderdag 18 oktober
Vandaag zijn we omdat het slecht weer was richting de shopping mall Carousel gegaan.
Het zou een mooi winkelcentrum zijn waar ook veel te doen zou zijn voor kinderen.
Het was wel een mooi winkelcentrum, maar de winkels waren niet wereldschokkend.
In de kelder was een soort mini kermis, dus dat was wel leuk voor Zazou.
Toen we aankwamen zagen we dat er naast dit winkelcentrum nog een ander lag.
Hier hebben we ook gekeken en dit was iets minder mooi, maar had wel een verdieping of vijf meer en leukere winkels.
We hebben hier nog wat kleding voor Zazou en Ezra gekocht voor als het straks wat kouder wordt.
We hebben bij de Pizza hut wat gegeten en zijn toen weer naar de camper gegaan.
Maandag 19 oktober
Vandaag in de camper gebleven om wat dingen te regelen die waren blijven liggen (mailtjes, weblog etc.)
donderdag 1 oktober 2009
Zondag 20 september
We zijn rond 13:00 vertrokken van de camping om nog wat bootschappen te doen en nog wat ijs in te slaan.
Op de parkeerplaats van de supermarkt wilde ik de aggregaat aanzetten om de airco aan te doen.
Niks nie starten nie.
Het moet blijkbaar een traditie gaan worden dat er elke rit iets stuk moet gaan.
Ik heb even gekeken en kwam er achter dat het dopje dat op de bougie zelf zit om hem te klemmen in het rubber kapje er blijkbaar afgetrild was.
Hij zat dus in het rubber kapje en die kon ik niet 1,2,3 er uitkrijgen om weer op de bougie te draaien.
De boel maar even met een stukje karton geklemd zodat er in ieder geval contact was zodat hij kon lopen.
Als we weer op een camping staan ga ik er wel even rustig naar kijken, maar voorlopig doet het ding het weer.
De rest van de rit ging voorspoedig, goede wegen, dus de vering had weinig te verduren.
We waren rond 22:00 in Venetië.
Eerst gekeken op de soort van camper parkeerplaats waar we de vorige keer gestaan hadden, maar daar konden we niet meer op omdat die tot 20:00 open was.
Toen maar wat verderop aan het einde van de weg de camper geparkeerd.
Ik liep nog een rondje en kwam een politiewagen tegen waar ik even bij gechecked heb of we daar mochten staan.
Die gasten spreken natuurlijk twee woorden Engels, maar het leek erop dat ze er geen probleem mee hadden.
Deze plek was lekker rustig en kostte niks, de camper parkeerplaats kostte € 10 per nacht.
Maandag 21 september
Heerlijk geslapen, ontbeten, naar de bus gelopen en 5 minuten later in Venetië uitgestapt.
We wilden eerst naar het Ghetto nuovo (voormalig Joods ghetto) want daar waren we nog niet eerder geweest.
Onderweg daar naartoe nog twee kerken bezocht; de Santa Maria di Nazareth en de San Geremia.
In het ghetto was een Joods museum en je kon met een gids drie synagogen bezoeken.
De synagogen waren mooi, maar de gids draaide met een chagrijnige kop z’n in bijna onverstaanbaar Engels gesproken verhaaltje af.
Ezra was ook niet op zijn best, dus erg relaxt was het niet.
Vervolgens zijn we richting Ponte Rialto gelopen, dit was een aardige tippel, en onderweg natuurlijk 100 winkeltjes in geweest.
Zazou loopt trouwens bijna zonder mekkeren de hele dag mee, dat was de vorige reis wel anders.
Daarna zijn we richting Piazza di Roma gelopen waar het busstation is.
Dit is ook weer een hele tippel en het werd al later, dus de kids alvast een slice pizza gegeven zodat die als we bij de camper waren gelijk hun mandje in konden.
Rond 20:00 de bus gepakt naar de camper.
Hij stond er nog zonder bon of klem, dus ik heb oom agent goed begrepen want ze hebben er dus geen problemen mee.
De aggregaat en airco zijn gouden onderdelen van onze uitrusting want het was nog 35 graden in de camper, en een half uurtje later kon hij weer uit omdat we het koud kregen.
Dinsdag 22 september
Vandaag zijn we met de boot naar de Biënnale geweest, de grote jaarlijkse kunsttentoonstelling.
De Biënnale is verdeeld op twee terreinen, het Arsenale en Giardini.
In de stad zijn ook nog op verschillende locaties in de stad kleine en grotere exposities.
Wij zijn eerst naar Giardini gegaan, daar hebben de deelnemende landen eigen paviljoens.
Zoals altijd met kunst zijn er dingen waar je niks van begrijpt dat het kunst mag heten, maar we hebben er ook prachtige dingen gezien.
Zwitserland spande de kroon wat nietszeggende kunst betreft.
Ze hadden witte doeken en papier met hier en daar een grijs of zwart streepje.
Rusland was weer erg spannend en goed, Nederland had een aantal video installaties waarvan één gebaseerd op de reizen van Marco Polo.
Normaal zijn we niet zo van de audio/visuele afdeling, maar dit was erg goed.
Japan, een land dat vaak sobere kunst laat zien die ons niet zo aanspreekt, had echt een wilde editie dit jaar.
Enorme zwart-wit foto’s van wilde vrouwen met de meest afschuwelijke getruckte borsten.
In het Italiaanse paviljoen was de kunst over het algemeen ook heel mooi.
Over de gehele linie was het Giardini deel erg goed.
Overmorgen gaan we het Arsenale deel bekijken.
Toen we alles gezien hadden was het inmiddels half vijf.
Zazou heeft nog even in een speeltuin gedold en toen zijn we daar in de buurt wat gaan eten en nog even langs de San Marco gelopen en toen weer op een boot gestapt om terug te gaan naar het busstation.
We hebben zwart gevaren omdat de bootkaartjes schreeuwend duur zijn.
Voor een retour kaartje zijn we € 40,80 kwijt met z’n drieën.
Het geeft ook wel een spannend extraatje aan het bootreisje.
Daarna weer naar de camper.
woensdag 23 september
We wilden de San Marco nog een keertje van binnen bekijken, want dat was voor ons meer dan tien jaar geleden.
We zijn er heen gelopen.
De route zou 30 minuten duren, maar wij hebben er ruim twee uur over gedaan omdat we onderweg nog wat gegeten hebben en nog wat winkeltjes bekeken.
Zazou klaagde erg over buikpijn, maar het is bij haar altijd een beetje moeilijk om in te schatten hoe erg het is, door haar hoge drama-queen gehalte.
Alle eventuele oplossingen die we dan aandragen zijn natuurlijk ook niet goed, dus dan lopen de irritaties wel een beetje op.
We zijn uiteindelijk wel de San Marco ingeweest.
Hij maakte wel wat minder indruk dan de vorige keer, misschien doordat we inmiddels door de jaren heen een aantal bijzonder mooie
Kathedralen gezien hebben, maar ik denk dat het vooral kwam omdat de plafonds en muren vol zitten met prachtige mozaïeken met heel veel goud, maar het is allemaal super smerig, waardoor de bling er wel vanaf is.
De vorige keer, een jaar of tien terug dus, was dit allemaal veel blinkender in onze herinnering.
Wat wel het vermelden waard is, is dat Ezra naast Bar stond toen ze een foto aan het maken was, en toen ze weer naar beneden keek was hij weg.
Hij was zelf aan de wandel gegaan en een aantal meters verderop gaan kijken.
Hij had wel vaker een aantal stapjes losgelopen, maar dan onder zware aanmoediging van Bar naar mij en terug.
Nu was hij dus uit eigen initiatief aan de wandel gegaan.
Er zijn lelijkere plaatsen om te leren lopen!
Daarna zijn we weer terug gelopen en onderweg nog een aantal kerken en galeries bezocht.
Er was een galerie waar ze werken hadden van picasso, mondriaan, Botero, miro, Chagall enz. er stonden geen prijzen bij.
Er was in een andere galerie een kunstenaar die foto’s had beplakt met takjes, aarde en insecten en zo het hele portret had vorm gegeven.
Dit was enorm mooi.
Op een mooi plein een pizzaatje gepakt en toen weer naar de bus.
Donderdag 24 september
Vandaag een dagje bij de camper gebleven en wat school van Zazou ingehaald.
Vrijdag 25 september
Tsja…. We weten niet meer wat we gedaan hebben.
In ieder geval weer Venetië in.
Dat krijg je ervan als je het dagboek niet elke dag bijhoudt.
Zaterdag 26 september
Vandaag naar het modern art museum, die ook de op één na belangrijkste Oriëntale collectie hadden.
Dit museum was om te janken, (de kinderen deden dit in het begin ook) we zijn begonnen met Oriëntaalse deel.
Hier was (bijna) alles zo slecht belicht dat ze bij een aantal vitrines zaklampjes hadden liggen om zelf bij te lichten!
Dit kwam niet voort uit bescherming van de voorwerpen, maar gewoon uit lulligheid.
Ze hadden wel een aantal mooie dingen, maar vooral veel van alles.
Samurai zwaarden zijn best mooi, maar na 200 exemplaren verslapt je aandacht toch wat.
Het modern art museum was ook een aanfluiting, ze hadden wel een aantal werken van bekende mensen zoals Klimt, maar het was belabberd opgehangen de bordjes met de info waren moeilijk te vinden en als je ze vond waren het transparante vodjes die eruit zagen alsof ze waren uitgeknipt door een kind van drie.
Het toppunt was dat ze een groot schilderij dat ze waarschijnlijk echt wilden laten zien gewoon half voor een ander schilderij op de grond hadden gezet! Echt respectloos.
We zijn na dit schandaal naar Casa d’Oro gegaan.
Dit was een stuk normaler, mooie dingen en normaal tentoongesteld.
We hadden alleen gehoopt dat het pand (een voormalig paleis) van binnen ook prachtig zou zijn, maar daar was bijna alles strak gestuukt en modern gemaakt.
Hierna zijn we naar Campo Santa Margherita gelopen om weer een lekkere pizza te eten.
Bar dacht rustig te kunnen eten, maar ze was met Ezra op een bankje naast twee oude dametjes gaan zitten, niet erg handig in Italië.
Die twee hebben, niet overdreven zeker een half uur in het Italiaans tegen haar door zitten ratelen, het maakte ze niks uit dat Bar er geen moer van begreep.
Zondag 27 september
Vanochtend zijn we een keertje met de boot vanaf de parkeerplaats naar de stad gegaan.
We deden dit nooit omdat het ons € 45 zou kosten, en dan zaten we in een uithoek van Venetië, maar Bar heeft weer even haar onderhandelingsskills in de strijd gegooid en we konden nu voor € 15 , dat was lekker.
Het was een particulier bedrijfje en niet het gemeentelijke vervoersbedrijf, waardoor er waarschijnlijk wat te onderhandelen viel.
Op de boot zat een Schots gezin met een tweeling van 3 en eentje die een paar dagen scheelde met Ezra.
We kwamen aan de praat en de man was een cameraman die net onderweg terug was van twee maanden Iran en wat Sovjetstaten om een film op te nemen.
Hij had deze trip gedaan in een oude Sovjet auto, ik geloof een Wolga of zoiets.
Hij had nog wat vrije dagen over, dus had hij zijn vrouw en kinderen naar Venetië laten vliegen voor een paar leuke dagen.
Het waren hele toffe mensen en Zazou was ook wel toe aan wat dollen met kinderen, dus hebben we een poos met ze opgetrokken.
Hij had natuurlijk veel te vertellen over zijn trip, en hij had een poosje geleden een oude Britse legertruck gekocht en die vercamperd, super stoer.
Rond een uur of drie zijn ze weer terug naar de parkeerplaats gegaan omdat ze verder wilden voor een bezoek aan vrienden in Duitsland.
Wij zijn naar het Palazzo Grassi gegaan, wat sinds een paar maanden het museum voor hedendaagse kunst is geworden.
Dit was een waanzinnig mooi museum met, naar onze mening, bijna alleen maar geweldige kunst, echt te gek.
Het museum bestond uit twee panden op verschillende locaties, en het was al later, dus de andere locatie was voor morgen.
Onderweg terug naar een boot kwamen we langs het Guggenheim, wat we maar wilden overslaan i.v.m. de hoge entree kosten voor alle musea in Venetië, maar het was nog open na sluitingstijd.
Bar dus naar binnen om te vragen hoe en wat.
Bleek dat het toevallig een familieavond was waarbij je gratis naar binnen kon, er veel te doen was voor kinderen en nog wat te eten kreeg ook.
Dat heet met de neus in de boter vallen!
Het museum was het voormalig huis van Peggy Guggenheim, ze lag ook begraven in de tuin.
Het hing vol met echt grote jongens als Picasso, Max Ernst, Mondriaan, Dali enz.
Heel erg tof om zo even mee te pikken.
Ik dacht trouwens dat Nederlanders erg waren bij een gratis buffet, maar Italianen zijn echt schokkend!
Ze vallen als een meute uitgehongerde zwerfhonden aan, en als er iemand met een dienblad met eten aan kwam lopen haalde die meestal het buffet niet eens.
Daarna terug naar de camper.
Maandag 28 september
Vanochtend naar het andere deel van Palazzo Grassi gegaan.
Dit was ook een heel mooi museum, maar de werken vonden we iets minder interessant dan in het andere deel.
Ondertussen heb ik ook een paar keer gebeld met de ANWB omdat de bumpstops nog steeds niet geregeld waren.
Ik had gisteravond Jordy even gebeld om te vragen of hij misschien iets zou kunnen regelen omdat mijn eigen garage en de ANWB maar wat aan het prutsen waren.
Nou, dat heeft geholpen! Jordy belde dat hij bumpstops gevonden had die hoog genoeg waren, ze waren van een Citroën Jumper, maar dat maakt niks uit.
Jord, je bent zoals vaker weer de reddende engel!
De ANWB zijn echt een stelletje lamzakken, zodra ze doorhadden dat ik een vriend had ingeschakeld kreeg ik het advies dat ik mijn vriend moest pushen om het te regelen, want er waren meer mensen met pech!......
Ik heb dus even geïnformeerd waarvoor ik in godsnaam contributie betaal, en Jordy moest het ook in zijn werktijd zien te regelen en hij is monteur dus als hij pauze heeft hebben de andere autobedrijven dat ook, dus kan hij verder ook niks.
Dus ik heb de ANWB gepushed om ook door te zoeken.
Een paar uur later was het geregeld en ze worden naar de camping in Ljubljana gestuurd.
Daarna hebben we de boot gepakt naar Murano, het glas eiland.
Hier heeft Bar eerst een poos staan praten met een vrouw die kralen workshops gaf en toen zijn we op zoek gegaan naar de Moretti glas fabriek, want Bar wilde kijken of ze glas kon scoren.
We kwamen er achter dat de Moretti fabriek al jaren niet meer bestaat, er is alleen een Moretti school waar glazen sieraden gemaakt worden.
Hier kan je niet kijken, maar ze vertelden ons daar dat het glas dat ze gebruiken gemaakt wordt door Effetre, en de fabriek zat aan de andere kant van het kanaal.
We zijn eerst nog langs een man geweest die gereedschap maakt voor glasblazers en kralenmakers.
De vorige reis waren we hier ook geweest, maar toen stonden we voor een gesloten deur.
Deze keer was hij er wel en hij maakte werkelijk prachtig gereedschap.
Bar heeft daar een rekje gekocht waarop je het glas kan voorverwarmen en een blaaspijpje om kralen te blazen.
Daarna naar de Effetre fabriek.
Er zaten twee mannen op de stoep een sigaretje te roken.
We vroegen of we mochten kijken.
Normaal deden ze dit niet omdat het een fabriek was, maar één van die twee mannen vond het wel leuk om te doen.
Nou, die vond het héél leuk om te doen, hij ging helemaal los!
Hij heeft ons alles laten zien; hoe het van poeder in de oven glas wordt, alle kleuren grondstoffen en glas, de machines uitgelegd en Bar mocht proberen glas te blazen.
En voordat we weggingen had Bar allemaal glas gekregen, dat zorgvuldig werd ingepakt en in de buggy van Ezra werd weggemoffeld omdat er bij de uitgang een camera hing.
Hij heeft ook meerdere keren gezegd dat het een geheim moest blijven, nou dit wilden we wel geheim houden.
Het was heel erg leuk (en heet bij die ovens) om op deze manier een rondleiding te krijgen.
Dinsdag 29 september
De laatste dag Venetië.
Eerst nog even de stad in omdat Bar nog wat kleine Venetiaanse maskertjes wilde halen om mallen van te maken voor haar werk.
Daarna weer naar Murano om de laatste dingen op het verlanglijstje te doen.
Bar was op zoek naar een kraal van een bepaalde kralenmaker waarvan ze er de vorige reis een paar hele mooie gezien had, maar toen niet gekocht.
Deze keer had hij geen kraal waar Bar wild enthousiast van werd.
Toen weer naar de Effetre fabriek omdat Bar wilde proberen om wat hele kleine millefiori te kopen.
Dit kon gisteren niet omdat het magazijn dicht was.
Ze verkochten normaal alleen maar in grote hoeveelheden aan bedrijven, maar Bar kreeg het natuurlijk weer voor elkaar om een zak van 1 kilo te kunnen kopen.
Het geld daarvoor ging volgens ons zo de zak van de werknemer in, maar Bar had haar millefiori.
Daarna zijn we in de boot naar de parkeerplaats gestapt.
Ze vroegen helemaal geen kaartje, dus dat was de laatste “zwarte” bootreis in Venetië.
We zijn geen enkele keer gesnapt, dus we hebben zeker voor zo’n €200 bespaard aan transportkosten.
De bus hebben we ook maar twee keer betaald van de ongeveer twintig ritten, dit doordat de buschauffeurs het gewoonweg teveel moeite vinden om je een kaartje te verkopen.
Bij de camper snel de boel even gekuist en toen op weg naar Ljubljana.
We waren rond 22.30 op de camping.
De kindjes sliepen en Bar was ook doodop, maar ik wilde na een dag of tien niet echt gedoucht te hebben even lekker douchen.
De douches zijn hier geweldig, ik heb nog nooit onder een douche gestaan met zoveel druk, het is bijna lastig om rechtop te blijven staan, heerlijk!
Woensdag 30 september
Vandaag veel gewassen en opgeruimd, want dat was weer erg noodzakelijk.
De kindjes hebben lekker aangekeuteld in de speeltuin.
Donderdag 1 oktober
Vandaag ook weer lekker op de camping aangerommeld.
Morgen gaan we wel weer cultureel doen.
We zijn rond 13:00 vertrokken van de camping om nog wat bootschappen te doen en nog wat ijs in te slaan.
Op de parkeerplaats van de supermarkt wilde ik de aggregaat aanzetten om de airco aan te doen.
Niks nie starten nie.
Het moet blijkbaar een traditie gaan worden dat er elke rit iets stuk moet gaan.
Ik heb even gekeken en kwam er achter dat het dopje dat op de bougie zelf zit om hem te klemmen in het rubber kapje er blijkbaar afgetrild was.
Hij zat dus in het rubber kapje en die kon ik niet 1,2,3 er uitkrijgen om weer op de bougie te draaien.
De boel maar even met een stukje karton geklemd zodat er in ieder geval contact was zodat hij kon lopen.
Als we weer op een camping staan ga ik er wel even rustig naar kijken, maar voorlopig doet het ding het weer.
De rest van de rit ging voorspoedig, goede wegen, dus de vering had weinig te verduren.
We waren rond 22:00 in Venetië.
Eerst gekeken op de soort van camper parkeerplaats waar we de vorige keer gestaan hadden, maar daar konden we niet meer op omdat die tot 20:00 open was.
Toen maar wat verderop aan het einde van de weg de camper geparkeerd.
Ik liep nog een rondje en kwam een politiewagen tegen waar ik even bij gechecked heb of we daar mochten staan.
Die gasten spreken natuurlijk twee woorden Engels, maar het leek erop dat ze er geen probleem mee hadden.
Deze plek was lekker rustig en kostte niks, de camper parkeerplaats kostte € 10 per nacht.
Maandag 21 september
Heerlijk geslapen, ontbeten, naar de bus gelopen en 5 minuten later in Venetië uitgestapt.
We wilden eerst naar het Ghetto nuovo (voormalig Joods ghetto) want daar waren we nog niet eerder geweest.
Onderweg daar naartoe nog twee kerken bezocht; de Santa Maria di Nazareth en de San Geremia.
In het ghetto was een Joods museum en je kon met een gids drie synagogen bezoeken.
De synagogen waren mooi, maar de gids draaide met een chagrijnige kop z’n in bijna onverstaanbaar Engels gesproken verhaaltje af.
Ezra was ook niet op zijn best, dus erg relaxt was het niet.
Vervolgens zijn we richting Ponte Rialto gelopen, dit was een aardige tippel, en onderweg natuurlijk 100 winkeltjes in geweest.
Zazou loopt trouwens bijna zonder mekkeren de hele dag mee, dat was de vorige reis wel anders.
Daarna zijn we richting Piazza di Roma gelopen waar het busstation is.
Dit is ook weer een hele tippel en het werd al later, dus de kids alvast een slice pizza gegeven zodat die als we bij de camper waren gelijk hun mandje in konden.
Rond 20:00 de bus gepakt naar de camper.
Hij stond er nog zonder bon of klem, dus ik heb oom agent goed begrepen want ze hebben er dus geen problemen mee.
De aggregaat en airco zijn gouden onderdelen van onze uitrusting want het was nog 35 graden in de camper, en een half uurtje later kon hij weer uit omdat we het koud kregen.
Dinsdag 22 september
Vandaag zijn we met de boot naar de Biënnale geweest, de grote jaarlijkse kunsttentoonstelling.
De Biënnale is verdeeld op twee terreinen, het Arsenale en Giardini.
In de stad zijn ook nog op verschillende locaties in de stad kleine en grotere exposities.
Wij zijn eerst naar Giardini gegaan, daar hebben de deelnemende landen eigen paviljoens.
Zoals altijd met kunst zijn er dingen waar je niks van begrijpt dat het kunst mag heten, maar we hebben er ook prachtige dingen gezien.
Zwitserland spande de kroon wat nietszeggende kunst betreft.
Ze hadden witte doeken en papier met hier en daar een grijs of zwart streepje.
Rusland was weer erg spannend en goed, Nederland had een aantal video installaties waarvan één gebaseerd op de reizen van Marco Polo.
Normaal zijn we niet zo van de audio/visuele afdeling, maar dit was erg goed.
Japan, een land dat vaak sobere kunst laat zien die ons niet zo aanspreekt, had echt een wilde editie dit jaar.
Enorme zwart-wit foto’s van wilde vrouwen met de meest afschuwelijke getruckte borsten.
In het Italiaanse paviljoen was de kunst over het algemeen ook heel mooi.
Over de gehele linie was het Giardini deel erg goed.
Overmorgen gaan we het Arsenale deel bekijken.
Toen we alles gezien hadden was het inmiddels half vijf.
Zazou heeft nog even in een speeltuin gedold en toen zijn we daar in de buurt wat gaan eten en nog even langs de San Marco gelopen en toen weer op een boot gestapt om terug te gaan naar het busstation.
We hebben zwart gevaren omdat de bootkaartjes schreeuwend duur zijn.
Voor een retour kaartje zijn we € 40,80 kwijt met z’n drieën.
Het geeft ook wel een spannend extraatje aan het bootreisje.
Daarna weer naar de camper.
woensdag 23 september
We wilden de San Marco nog een keertje van binnen bekijken, want dat was voor ons meer dan tien jaar geleden.
We zijn er heen gelopen.
De route zou 30 minuten duren, maar wij hebben er ruim twee uur over gedaan omdat we onderweg nog wat gegeten hebben en nog wat winkeltjes bekeken.
Zazou klaagde erg over buikpijn, maar het is bij haar altijd een beetje moeilijk om in te schatten hoe erg het is, door haar hoge drama-queen gehalte.
Alle eventuele oplossingen die we dan aandragen zijn natuurlijk ook niet goed, dus dan lopen de irritaties wel een beetje op.
We zijn uiteindelijk wel de San Marco ingeweest.
Hij maakte wel wat minder indruk dan de vorige keer, misschien doordat we inmiddels door de jaren heen een aantal bijzonder mooie
Kathedralen gezien hebben, maar ik denk dat het vooral kwam omdat de plafonds en muren vol zitten met prachtige mozaïeken met heel veel goud, maar het is allemaal super smerig, waardoor de bling er wel vanaf is.
De vorige keer, een jaar of tien terug dus, was dit allemaal veel blinkender in onze herinnering.
Wat wel het vermelden waard is, is dat Ezra naast Bar stond toen ze een foto aan het maken was, en toen ze weer naar beneden keek was hij weg.
Hij was zelf aan de wandel gegaan en een aantal meters verderop gaan kijken.
Hij had wel vaker een aantal stapjes losgelopen, maar dan onder zware aanmoediging van Bar naar mij en terug.
Nu was hij dus uit eigen initiatief aan de wandel gegaan.
Er zijn lelijkere plaatsen om te leren lopen!
Daarna zijn we weer terug gelopen en onderweg nog een aantal kerken en galeries bezocht.
Er was een galerie waar ze werken hadden van picasso, mondriaan, Botero, miro, Chagall enz. er stonden geen prijzen bij.
Er was in een andere galerie een kunstenaar die foto’s had beplakt met takjes, aarde en insecten en zo het hele portret had vorm gegeven.
Dit was enorm mooi.
Op een mooi plein een pizzaatje gepakt en toen weer naar de bus.
Donderdag 24 september
Vandaag een dagje bij de camper gebleven en wat school van Zazou ingehaald.
Vrijdag 25 september
Tsja…. We weten niet meer wat we gedaan hebben.
In ieder geval weer Venetië in.
Dat krijg je ervan als je het dagboek niet elke dag bijhoudt.
Zaterdag 26 september
Vandaag naar het modern art museum, die ook de op één na belangrijkste Oriëntale collectie hadden.
Dit museum was om te janken, (de kinderen deden dit in het begin ook) we zijn begonnen met Oriëntaalse deel.
Hier was (bijna) alles zo slecht belicht dat ze bij een aantal vitrines zaklampjes hadden liggen om zelf bij te lichten!
Dit kwam niet voort uit bescherming van de voorwerpen, maar gewoon uit lulligheid.
Ze hadden wel een aantal mooie dingen, maar vooral veel van alles.
Samurai zwaarden zijn best mooi, maar na 200 exemplaren verslapt je aandacht toch wat.
Het modern art museum was ook een aanfluiting, ze hadden wel een aantal werken van bekende mensen zoals Klimt, maar het was belabberd opgehangen de bordjes met de info waren moeilijk te vinden en als je ze vond waren het transparante vodjes die eruit zagen alsof ze waren uitgeknipt door een kind van drie.
Het toppunt was dat ze een groot schilderij dat ze waarschijnlijk echt wilden laten zien gewoon half voor een ander schilderij op de grond hadden gezet! Echt respectloos.
We zijn na dit schandaal naar Casa d’Oro gegaan.
Dit was een stuk normaler, mooie dingen en normaal tentoongesteld.
We hadden alleen gehoopt dat het pand (een voormalig paleis) van binnen ook prachtig zou zijn, maar daar was bijna alles strak gestuukt en modern gemaakt.
Hierna zijn we naar Campo Santa Margherita gelopen om weer een lekkere pizza te eten.
Bar dacht rustig te kunnen eten, maar ze was met Ezra op een bankje naast twee oude dametjes gaan zitten, niet erg handig in Italië.
Die twee hebben, niet overdreven zeker een half uur in het Italiaans tegen haar door zitten ratelen, het maakte ze niks uit dat Bar er geen moer van begreep.
Zondag 27 september
Vanochtend zijn we een keertje met de boot vanaf de parkeerplaats naar de stad gegaan.
We deden dit nooit omdat het ons € 45 zou kosten, en dan zaten we in een uithoek van Venetië, maar Bar heeft weer even haar onderhandelingsskills in de strijd gegooid en we konden nu voor € 15 , dat was lekker.
Het was een particulier bedrijfje en niet het gemeentelijke vervoersbedrijf, waardoor er waarschijnlijk wat te onderhandelen viel.
Op de boot zat een Schots gezin met een tweeling van 3 en eentje die een paar dagen scheelde met Ezra.
We kwamen aan de praat en de man was een cameraman die net onderweg terug was van twee maanden Iran en wat Sovjetstaten om een film op te nemen.
Hij had deze trip gedaan in een oude Sovjet auto, ik geloof een Wolga of zoiets.
Hij had nog wat vrije dagen over, dus had hij zijn vrouw en kinderen naar Venetië laten vliegen voor een paar leuke dagen.
Het waren hele toffe mensen en Zazou was ook wel toe aan wat dollen met kinderen, dus hebben we een poos met ze opgetrokken.
Hij had natuurlijk veel te vertellen over zijn trip, en hij had een poosje geleden een oude Britse legertruck gekocht en die vercamperd, super stoer.
Rond een uur of drie zijn ze weer terug naar de parkeerplaats gegaan omdat ze verder wilden voor een bezoek aan vrienden in Duitsland.
Wij zijn naar het Palazzo Grassi gegaan, wat sinds een paar maanden het museum voor hedendaagse kunst is geworden.
Dit was een waanzinnig mooi museum met, naar onze mening, bijna alleen maar geweldige kunst, echt te gek.
Het museum bestond uit twee panden op verschillende locaties, en het was al later, dus de andere locatie was voor morgen.
Onderweg terug naar een boot kwamen we langs het Guggenheim, wat we maar wilden overslaan i.v.m. de hoge entree kosten voor alle musea in Venetië, maar het was nog open na sluitingstijd.
Bar dus naar binnen om te vragen hoe en wat.
Bleek dat het toevallig een familieavond was waarbij je gratis naar binnen kon, er veel te doen was voor kinderen en nog wat te eten kreeg ook.
Dat heet met de neus in de boter vallen!
Het museum was het voormalig huis van Peggy Guggenheim, ze lag ook begraven in de tuin.
Het hing vol met echt grote jongens als Picasso, Max Ernst, Mondriaan, Dali enz.
Heel erg tof om zo even mee te pikken.
Ik dacht trouwens dat Nederlanders erg waren bij een gratis buffet, maar Italianen zijn echt schokkend!
Ze vallen als een meute uitgehongerde zwerfhonden aan, en als er iemand met een dienblad met eten aan kwam lopen haalde die meestal het buffet niet eens.
Daarna terug naar de camper.
Maandag 28 september
Vanochtend naar het andere deel van Palazzo Grassi gegaan.
Dit was ook een heel mooi museum, maar de werken vonden we iets minder interessant dan in het andere deel.
Ondertussen heb ik ook een paar keer gebeld met de ANWB omdat de bumpstops nog steeds niet geregeld waren.
Ik had gisteravond Jordy even gebeld om te vragen of hij misschien iets zou kunnen regelen omdat mijn eigen garage en de ANWB maar wat aan het prutsen waren.
Nou, dat heeft geholpen! Jordy belde dat hij bumpstops gevonden had die hoog genoeg waren, ze waren van een Citroën Jumper, maar dat maakt niks uit.
Jord, je bent zoals vaker weer de reddende engel!
De ANWB zijn echt een stelletje lamzakken, zodra ze doorhadden dat ik een vriend had ingeschakeld kreeg ik het advies dat ik mijn vriend moest pushen om het te regelen, want er waren meer mensen met pech!......
Ik heb dus even geïnformeerd waarvoor ik in godsnaam contributie betaal, en Jordy moest het ook in zijn werktijd zien te regelen en hij is monteur dus als hij pauze heeft hebben de andere autobedrijven dat ook, dus kan hij verder ook niks.
Dus ik heb de ANWB gepushed om ook door te zoeken.
Een paar uur later was het geregeld en ze worden naar de camping in Ljubljana gestuurd.
Daarna hebben we de boot gepakt naar Murano, het glas eiland.
Hier heeft Bar eerst een poos staan praten met een vrouw die kralen workshops gaf en toen zijn we op zoek gegaan naar de Moretti glas fabriek, want Bar wilde kijken of ze glas kon scoren.
We kwamen er achter dat de Moretti fabriek al jaren niet meer bestaat, er is alleen een Moretti school waar glazen sieraden gemaakt worden.
Hier kan je niet kijken, maar ze vertelden ons daar dat het glas dat ze gebruiken gemaakt wordt door Effetre, en de fabriek zat aan de andere kant van het kanaal.
We zijn eerst nog langs een man geweest die gereedschap maakt voor glasblazers en kralenmakers.
De vorige reis waren we hier ook geweest, maar toen stonden we voor een gesloten deur.
Deze keer was hij er wel en hij maakte werkelijk prachtig gereedschap.
Bar heeft daar een rekje gekocht waarop je het glas kan voorverwarmen en een blaaspijpje om kralen te blazen.
Daarna naar de Effetre fabriek.
Er zaten twee mannen op de stoep een sigaretje te roken.
We vroegen of we mochten kijken.
Normaal deden ze dit niet omdat het een fabriek was, maar één van die twee mannen vond het wel leuk om te doen.
Nou, die vond het héél leuk om te doen, hij ging helemaal los!
Hij heeft ons alles laten zien; hoe het van poeder in de oven glas wordt, alle kleuren grondstoffen en glas, de machines uitgelegd en Bar mocht proberen glas te blazen.
En voordat we weggingen had Bar allemaal glas gekregen, dat zorgvuldig werd ingepakt en in de buggy van Ezra werd weggemoffeld omdat er bij de uitgang een camera hing.
Hij heeft ook meerdere keren gezegd dat het een geheim moest blijven, nou dit wilden we wel geheim houden.
Het was heel erg leuk (en heet bij die ovens) om op deze manier een rondleiding te krijgen.
Dinsdag 29 september
De laatste dag Venetië.
Eerst nog even de stad in omdat Bar nog wat kleine Venetiaanse maskertjes wilde halen om mallen van te maken voor haar werk.
Daarna weer naar Murano om de laatste dingen op het verlanglijstje te doen.
Bar was op zoek naar een kraal van een bepaalde kralenmaker waarvan ze er de vorige reis een paar hele mooie gezien had, maar toen niet gekocht.
Deze keer had hij geen kraal waar Bar wild enthousiast van werd.
Toen weer naar de Effetre fabriek omdat Bar wilde proberen om wat hele kleine millefiori te kopen.
Dit kon gisteren niet omdat het magazijn dicht was.
Ze verkochten normaal alleen maar in grote hoeveelheden aan bedrijven, maar Bar kreeg het natuurlijk weer voor elkaar om een zak van 1 kilo te kunnen kopen.
Het geld daarvoor ging volgens ons zo de zak van de werknemer in, maar Bar had haar millefiori.
Daarna zijn we in de boot naar de parkeerplaats gestapt.
Ze vroegen helemaal geen kaartje, dus dat was de laatste “zwarte” bootreis in Venetië.
We zijn geen enkele keer gesnapt, dus we hebben zeker voor zo’n €200 bespaard aan transportkosten.
De bus hebben we ook maar twee keer betaald van de ongeveer twintig ritten, dit doordat de buschauffeurs het gewoonweg teveel moeite vinden om je een kaartje te verkopen.
Bij de camper snel de boel even gekuist en toen op weg naar Ljubljana.
We waren rond 22.30 op de camping.
De kindjes sliepen en Bar was ook doodop, maar ik wilde na een dag of tien niet echt gedoucht te hebben even lekker douchen.
De douches zijn hier geweldig, ik heb nog nooit onder een douche gestaan met zoveel druk, het is bijna lastig om rechtop te blijven staan, heerlijk!
Woensdag 30 september
Vandaag veel gewassen en opgeruimd, want dat was weer erg noodzakelijk.
De kindjes hebben lekker aangekeuteld in de speeltuin.
Donderdag 1 oktober
Vandaag ook weer lekker op de camping aangerommeld.
Morgen gaan we wel weer cultureel doen.
zaterdag 19 september 2009
Zaterdag 12 september
Weer een beetje aangerommeld op de camping.
Tijdens het schoolgebeuren was een opdracht om verstoppertje te spelen.
Dit was erg leuk totdat Bar een hele goede verstopplaats wist voor haar en Zazou.
Ze renden daar naartoe, maar onderweg viel Zazou languit op het asfalt met als resultaat een aantal gigantische schaafplekken op haar knieën.
Ik hoefde me niet af te vragen waar ze waren, want Zazou brulde de hele camping bij elkaar.
Zondag 13 september
We waren van plan om met de bus naar een dierentuin/park te gaan bij Stresa.
De bussen zouden gewoon rijden volgens het tijdschema en volgens verschillende mensen aan wie we het vroegen.
Maar stiekem toch niet want we hebben eerst 45 minuten bij de halte onderaan de berg zitten wachten.
Toen maar naar het centrum gelopen, ook geen bus.
We konden ook over het meer met de boot, maar dat zou zo’n € 25 gaan kosten, met de taxi zou het € 15 kosten en dat vonden we een beetje veel voor die 3 km.
Het was ondertussen al 13:00 geweest en park ging om 16:30 dicht, dus het had niet zo veel zin meer, andere keer beter.
Plan b dan maar.
Op naar Isola Pescatore, daar waren we de vorige keer ook niet geweest.
Dit is ook een leuk eilandje, ook erg toeristisch, maar wel aangenaam.
We hebben daar de rest van de middag rondgelopen en heerlijk gegeten.
Maandag 14 september
De ochtend begon met regen en het stopte pas rond een uur of twee, dus we zijn toen ook maar niet meer weg gegaan om wat te gaan doen.
Dinsdag 15 september
Regen, regen, regen, onafgebroken regen.
De hele dag in de camper gezeten.
Ik heb nog wat pogingen ondernomen om bumpstops te regelen, maar ze blijven giga lastig te krijgen.
In Nederland zijn ze niet op voorraad en staan ze bij de Volkswagen importeur in backorder.
Ze kunnen dus morgen binnenkomen of over een maand, dat schiet niet op, te onzeker.
Ik heb toen de garage in Lelystad nog eens gebeld en hij kon aan kopieën komen, ook goed, hij ging ze bestellen en ik zou een uurtje later bellen om te checken wanneer hij ze binnen had, feest.
Toch niet…. de kopieën waren ook niet op voorraad.
Hij kon ze wel bestellen, maar ze waren pas de 23e binnen en dan moesten ze nog naar ons toe.
Het mag dus niet op korte termijn lukken.
Er zit één voordeel aan deze pech, want anders hadden we in Istanbul gezeten tijdens de overstromingen.
Ik heb nog even gebeld met de Nederlandse consulaat in Istanbul en gemaild met het ministerie van buitenlandse zaken of het op dit moment wel handig was om naar Istanbul te gaan, maar ze vertelden me allebei dat het geen punt was.
Woensdag 16 september 2009
Weer de hele dag regen……
De ANWB maar eens ingeschakeld om te kijken of die andere kanalen konden aanboren om sneller aan de bumpstops te komen.
Ze gingen het proberen, afwachten maar weer.
Donderdag 17 september
Yes droog!!
We zijn met de bus naar Stresa gegaan om Vila Palevicino (het dierenpark/tuin) te gaan bekijken.
Het was in die twee jaar sinds de vorige keer best wel achteruit gegaan.
De boel was slechter onderhouden, veel lege hokken, bepaalde groepsdieren die alleen zaten zoals b.v. een aap en een zebra.
Maar het was mooi weer en het was gezellig.
Ergens in het park zag Bar op de grond tussen de struiken een diertje liggen dat onder de vliegen zat en duidelijk dood lag te gaan, maar nog wel de kracht had om z’n kop op te tillen en haar aan te kijken.
Hadden wij natuurlijk weer.
Ik mocht natuurlijk gaan kijken wat het was en of er nog wat aan te redden viel.
Het was een soort eekhoorntje die waarschijnlijk uit de boom gelazerd was.
Het beestje dus maar opgepakt en naar het souvenirwinkeltje gebracht waar er een opzichter werd gehaald.
Het was een baby eekhoorntje en was volgens hem ook niet helemaal geweldig geland.
Hij heeft hem in een kooitje gedaan en zou hem in de gaten houden.
Na het park zijn we nog even Stresa in gegaan.
Onderweg zat Ezra bij mij op m’n nek omdat Zazou moe was en in de buggy lag te pitten.
Hij zat zo te dollen en te hupsen dat hij over zijn nek ging op mijn nek, lekker.
Bar had niks in de gaten, die dacht dat ik enthousiaste geluiden maakte om een winkel.
Het gebeurde voor een golfsport/Mc Gregor winkel, ze snapte mijn “enthousiasme” al niet.
In Stresa was een ambachts marktje.
Veel krea-bea troep, maar ook geweldige homemade pesto en ander lekkers.
We hebben in Stresa lekker gegeten en toen de laatste bus terug gepakt naar de camping.
Hier belde de ANWB dat ze ook geen bumpstops konden vinden, lekker dan.
Ik heb met ze afgesproken dat we wel gaan rijden richting Slovenië en in Lelystad de kopieën te bestellen.
Als die dan rond de 23e binnenkomen worden ze door de ANWB opgehaald en naar de camping in Slovenië gestuurd.
Ze hadden al wel een dealer gevonden in de buurt van de camping om het te laten repareren.
Het wordt rustig rijden en goed op gaten en hobbels letten.
Vrijdag 18 september
Zeer wisselvallig weer, dus maar op de camping gebleven om alvast een beetje kijken hoe we gaan rijden omdat we toch nog een week hebben voordat we in Ljubljana hoeven te zijn voor de reparatie kunnen we het rustig aan doen en checken waar het weer goed is.
Hier zijn we niet erg aan toe gekomen omdat Zazou een behoorlijke pain in the ass is op het moment en zo ongeveer al onze tijd opslokt.
Ze is erg de grenzen aan het verkennen en veel ruzie aan het maken om alles en niks.
Het schoolprogramma neemt op dit soort dagen veel tijd en energie in beslag.
Ze doet al haar opdrachten hartstikke goed, maar het is de hele tijd strijd want ze vind het niet leuk, is brutaal, ze wil te zeer afwijken van de opdracht of ze is ongeconcentreerd.
Ezra is overigens heel erg lief, maar je kan hem ook geen seconde uit het oog verliezen want anders werkt hij zichzelf in de nesten doordat hij dingen wil proberen waar hij nog niet aan toe is.
De box die we hebben meegenomen is dan ook erg handig.
We komen zelf dus niet erg aan onszelf of ontspannen toe.
‘s Avonds hebben we in het restaurant op de camping wat te eten gehaald voor de kids en zijn toen ze sliepen lekker met z’n tweetjes naar het restaurant gegaan, heerlijk!
Zaterdag 19 september
We gaan morgen vertrekken, dus de was gedaan, de water huishouding en de boel maar vast schoongemaakt, want alles wat buiten stond zat onder een laag troep en modder van de regen die er de laatste dagen gevallen is.
We gaan naar Venetië om de Biënnale te bekijken en de weersvoorspellingen zijn goed voor de komende dagen, beter dan in Slovenië.
Weer een beetje aangerommeld op de camping.
Tijdens het schoolgebeuren was een opdracht om verstoppertje te spelen.
Dit was erg leuk totdat Bar een hele goede verstopplaats wist voor haar en Zazou.
Ze renden daar naartoe, maar onderweg viel Zazou languit op het asfalt met als resultaat een aantal gigantische schaafplekken op haar knieën.
Ik hoefde me niet af te vragen waar ze waren, want Zazou brulde de hele camping bij elkaar.
Zondag 13 september
We waren van plan om met de bus naar een dierentuin/park te gaan bij Stresa.
De bussen zouden gewoon rijden volgens het tijdschema en volgens verschillende mensen aan wie we het vroegen.
Maar stiekem toch niet want we hebben eerst 45 minuten bij de halte onderaan de berg zitten wachten.
Toen maar naar het centrum gelopen, ook geen bus.
We konden ook over het meer met de boot, maar dat zou zo’n € 25 gaan kosten, met de taxi zou het € 15 kosten en dat vonden we een beetje veel voor die 3 km.
Het was ondertussen al 13:00 geweest en park ging om 16:30 dicht, dus het had niet zo veel zin meer, andere keer beter.
Plan b dan maar.
Op naar Isola Pescatore, daar waren we de vorige keer ook niet geweest.
Dit is ook een leuk eilandje, ook erg toeristisch, maar wel aangenaam.
We hebben daar de rest van de middag rondgelopen en heerlijk gegeten.
Maandag 14 september
De ochtend begon met regen en het stopte pas rond een uur of twee, dus we zijn toen ook maar niet meer weg gegaan om wat te gaan doen.
Dinsdag 15 september
Regen, regen, regen, onafgebroken regen.
De hele dag in de camper gezeten.
Ik heb nog wat pogingen ondernomen om bumpstops te regelen, maar ze blijven giga lastig te krijgen.
In Nederland zijn ze niet op voorraad en staan ze bij de Volkswagen importeur in backorder.
Ze kunnen dus morgen binnenkomen of over een maand, dat schiet niet op, te onzeker.
Ik heb toen de garage in Lelystad nog eens gebeld en hij kon aan kopieën komen, ook goed, hij ging ze bestellen en ik zou een uurtje later bellen om te checken wanneer hij ze binnen had, feest.
Toch niet…. de kopieën waren ook niet op voorraad.
Hij kon ze wel bestellen, maar ze waren pas de 23e binnen en dan moesten ze nog naar ons toe.
Het mag dus niet op korte termijn lukken.
Er zit één voordeel aan deze pech, want anders hadden we in Istanbul gezeten tijdens de overstromingen.
Ik heb nog even gebeld met de Nederlandse consulaat in Istanbul en gemaild met het ministerie van buitenlandse zaken of het op dit moment wel handig was om naar Istanbul te gaan, maar ze vertelden me allebei dat het geen punt was.
Woensdag 16 september 2009
Weer de hele dag regen……
De ANWB maar eens ingeschakeld om te kijken of die andere kanalen konden aanboren om sneller aan de bumpstops te komen.
Ze gingen het proberen, afwachten maar weer.
Donderdag 17 september
Yes droog!!
We zijn met de bus naar Stresa gegaan om Vila Palevicino (het dierenpark/tuin) te gaan bekijken.
Het was in die twee jaar sinds de vorige keer best wel achteruit gegaan.
De boel was slechter onderhouden, veel lege hokken, bepaalde groepsdieren die alleen zaten zoals b.v. een aap en een zebra.
Maar het was mooi weer en het was gezellig.
Ergens in het park zag Bar op de grond tussen de struiken een diertje liggen dat onder de vliegen zat en duidelijk dood lag te gaan, maar nog wel de kracht had om z’n kop op te tillen en haar aan te kijken.
Hadden wij natuurlijk weer.
Ik mocht natuurlijk gaan kijken wat het was en of er nog wat aan te redden viel.
Het was een soort eekhoorntje die waarschijnlijk uit de boom gelazerd was.
Het beestje dus maar opgepakt en naar het souvenirwinkeltje gebracht waar er een opzichter werd gehaald.
Het was een baby eekhoorntje en was volgens hem ook niet helemaal geweldig geland.
Hij heeft hem in een kooitje gedaan en zou hem in de gaten houden.
Na het park zijn we nog even Stresa in gegaan.
Onderweg zat Ezra bij mij op m’n nek omdat Zazou moe was en in de buggy lag te pitten.
Hij zat zo te dollen en te hupsen dat hij over zijn nek ging op mijn nek, lekker.
Bar had niks in de gaten, die dacht dat ik enthousiaste geluiden maakte om een winkel.
Het gebeurde voor een golfsport/Mc Gregor winkel, ze snapte mijn “enthousiasme” al niet.
In Stresa was een ambachts marktje.
Veel krea-bea troep, maar ook geweldige homemade pesto en ander lekkers.
We hebben in Stresa lekker gegeten en toen de laatste bus terug gepakt naar de camping.
Hier belde de ANWB dat ze ook geen bumpstops konden vinden, lekker dan.
Ik heb met ze afgesproken dat we wel gaan rijden richting Slovenië en in Lelystad de kopieën te bestellen.
Als die dan rond de 23e binnenkomen worden ze door de ANWB opgehaald en naar de camping in Slovenië gestuurd.
Ze hadden al wel een dealer gevonden in de buurt van de camping om het te laten repareren.
Het wordt rustig rijden en goed op gaten en hobbels letten.
Vrijdag 18 september
Zeer wisselvallig weer, dus maar op de camping gebleven om alvast een beetje kijken hoe we gaan rijden omdat we toch nog een week hebben voordat we in Ljubljana hoeven te zijn voor de reparatie kunnen we het rustig aan doen en checken waar het weer goed is.
Hier zijn we niet erg aan toe gekomen omdat Zazou een behoorlijke pain in the ass is op het moment en zo ongeveer al onze tijd opslokt.
Ze is erg de grenzen aan het verkennen en veel ruzie aan het maken om alles en niks.
Het schoolprogramma neemt op dit soort dagen veel tijd en energie in beslag.
Ze doet al haar opdrachten hartstikke goed, maar het is de hele tijd strijd want ze vind het niet leuk, is brutaal, ze wil te zeer afwijken van de opdracht of ze is ongeconcentreerd.
Ezra is overigens heel erg lief, maar je kan hem ook geen seconde uit het oog verliezen want anders werkt hij zichzelf in de nesten doordat hij dingen wil proberen waar hij nog niet aan toe is.
De box die we hebben meegenomen is dan ook erg handig.
We komen zelf dus niet erg aan onszelf of ontspannen toe.
‘s Avonds hebben we in het restaurant op de camping wat te eten gehaald voor de kids en zijn toen ze sliepen lekker met z’n tweetjes naar het restaurant gegaan, heerlijk!
Zaterdag 19 september
We gaan morgen vertrekken, dus de was gedaan, de water huishouding en de boel maar vast schoongemaakt, want alles wat buiten stond zat onder een laag troep en modder van de regen die er de laatste dagen gevallen is.
We gaan naar Venetië om de Biënnale te bekijken en de weersvoorspellingen zijn goed voor de komende dagen, beter dan in Slovenië.
vrijdag 11 september 2009
Zondag 6 september
We zijn rond 15:00 vertrokken vanuit Grancey le Chateau om naar Baveno te gaan.
We zullen de goede zorgen, het lekkere eten en de ruimte bij Kees en Corien gaan missen! Bedankt!
We zouden een stop maken in Brig (Zwitserland) om even bij Saartje op bezoek te gaan, maar het zat allemaal niet zo erg mee.
Toen we ongeveer 3 uurtjes aan het rijden waren kwamen we bij een wegversmalling waar ze een plak nieuw asfalt gelegd hadden.
De aansluiting was niet zo lekker dus het was een rand van een centimeter of 5.
Dit gaf dus een aardige bonk en ik dacht dat gaat wel goed, maar na een paar minuten hoorde ik de bladveren kreunen.
Camper aan de kant gezet en eronder gekeken en wat ik vermoedde was waar; de luchtvering had het begeven!
De vering zat er net drie weken onder.
Het was wel een aardige bobbel in de weg, maar in India krijgt hij waarschijnlijk honderden van die tikken te verduren, en daarvoor zat die luchtvering er ook onder.
Balen dus!
Toch maar door gereden, maar het werd allemaal te laat om nog bij Saartje langs te gaan.
Toen hebben we de Simplon pas genomen, da’s erg leuk met de camper!
Ik was blij dat het al rond 23:30 was, dus erg rustig, want we gingen met 30km naar boven.
De camper trekt nu stukken beter, maar dit was toch te veel van het goede.
Toen we boven waren dacht ik nu gaat ie zo lekker naar beneden, maar dat ging dus ook met 30km want het was zo stijl dat ik bang was dat de camper er anders vandoor ging.
Dit vrat dus tijd, zodat we om 1:30 pas bij de camping waren.
Toen dus maar de camper naast de camping geparkeerd om te slapen.
Maandag 7 september
Toen we wakker waren hebben we op de camping een plekkie gezocht en ons geïnstalleerd.
Tegen 12:00 kwamen Jan en Stella de camping op om lekker een paar daagjes met ons door te brengen.
De rest van de dag hebben we wat aangelummeld en s’avonds lekker gebarbecued.
Dinsdag 8 september
Na het ontbijt zijn we de berg afgelopen om met de boot naar Isola Bella in het Lago Maggiore te gaan.
Daar wilden we het paleis nog een keertje bezichtigen, dit was nog steeds prachtig.
Jan en Stella zijn na de bezichtiging weer naar de camping gegaan en wij hebben nog een expositie bekeken en zijn toen nog even naar Isola Madre gegaan om het andere paleis te bezichtigen.
Daarna weer terug naar de wal om een ijsje te eten en wat boodschapjes te doen en toen weer de berg op naar de camping.
We wilden een taxi pakken omdat we lamme schouders hadden van de rugdrager van Ezra die we op een rommelmarkt in Frankrijk gekocht hadden.
We zijn dit niet gewend, maar het is wel heel handig voor de plekken waar je niet zo makkelijk rond rijdt met een buggy.
Maar de taxi wilde niet komen voor zo’n kort ritje, dus zelf maar de berg op geklauterd.
Woensdag 9 september
Vandaag weer een lummeldagje op de camping.
Ik heb de spatlap die achter aan de camper hangt er afgehaald en weer opnieuw gemonteerd.
Hij was namelijk doordat de camper lager hangt vanwege de kapotte luchtvering op de weg komen te liggen en door die druk een stuk losgescheurd.
Maar na letterlijk een stuk of 30 bouten en moeren los- en weer vastdraaien hing hij weer.
S’avonds hebben Stella en Jan ons lekker mee uit eten genomen bij de pizzeria op de camping waar we heerlijk gegeten hebben.
Donderdag 10 september
Vanochtend zijn Jan en Stella weer vertrokken om verder te gaan met hun vakantie.
Het was erg gezellig!, we gaan jullie missen.
Ik heb even gebeld met leverancier van de luchtvering hij had ze nog op voorraad en kon ze opsturen.
Tijdens het gesprek kwam ik er achter dat we ook een bumpstop verloren waren, of misschien de vorige eigenaar al, want er zat alleen maar roest.
Dit is waarschijnlijk ook een oorzaak van de kapotte vering.
Hij is bij die klap waarschijnlijk zo ver door geveerd dat het binnenwerk van de luchtvering kapotgeklapt is.
Maar de nog zittende bumpstop is ook wat te laag, dus we laten uit Nederland twee nieuwe overkomen met twee platen waar ze opgemonteerd worden om ze te verhogen om daarmee herhaling te voorkomen.
Het is dus waarschijnlijk een montagefout of een incomplete montagehandleiding, maar dat mogen de garage en de leverancier met elkaar uitvechten i.v.m. de garantie.
Vrijdag 11 september
Vanochtend naar beneden gelopen om met de bus naar Stresa te gaan.
Er hing geen tijdschema in het hokje, dus maar even geïnformeerd.
10 minuten zei een mevrouw in de bar t.o. de bushalte.
Na 20 minuten nog geen bus.
Toen maar even naar een chique hotel gelopen, en die hadden inderdaad wel een tijdschema, nog 15 minuten wachten maar.
Het was maar een ritje van 4 km, maar in dit bergachtige gebied en met 25 graden is de bus toch wel lekker.
Stresa is een erg toeristisch, maar wel leuk dorpje.
We hebben daar wat rondgelopen, gewinkeld en natuurlijk heerlijk ijs gegeten.
Ik kwam daar zelfs een luchtje tegen in een parfumerie waarvan ik in Nederland na een lange zoektocht de moed van had opgegeven.
Ik had dit ooit in Moskou gescoord, en nu dus weer hier, feest!
Aan het water zaten een aantal gehandicapte fietsers uit Engeland.
Die waren hier voor een één of andere wedstrijd en hadden hi-tech aangepaste fietsen.
Ezra vond dit reuze interessant en heeft de fietsen uitgebreid uitgechecked.
Daarna weer met de bus terug en weer de berg opgelopen pffff.
Onderweg even bij het kneuterige, maar superleuke supermarktje wat spul voor het avondeten gehaald.
Ik ben nog even met Zazou gaan zwemmen (Zazou zwemmen ik kijken)
Bar had ondertussen een heerlijke pasta in elkaar gedraaid met de kruidenmixen uit Stresa.
Zazou naar bed en Ezra had zijn wilde uurtje, dus die maar wat rond laten razen in de camper.
Ik zat foto’s op de computer te doen en elke keer als hij zichzelf zag langskomen lag hij in een deuk.
We zijn rond 15:00 vertrokken vanuit Grancey le Chateau om naar Baveno te gaan.
We zullen de goede zorgen, het lekkere eten en de ruimte bij Kees en Corien gaan missen! Bedankt!
We zouden een stop maken in Brig (Zwitserland) om even bij Saartje op bezoek te gaan, maar het zat allemaal niet zo erg mee.
Toen we ongeveer 3 uurtjes aan het rijden waren kwamen we bij een wegversmalling waar ze een plak nieuw asfalt gelegd hadden.
De aansluiting was niet zo lekker dus het was een rand van een centimeter of 5.
Dit gaf dus een aardige bonk en ik dacht dat gaat wel goed, maar na een paar minuten hoorde ik de bladveren kreunen.
Camper aan de kant gezet en eronder gekeken en wat ik vermoedde was waar; de luchtvering had het begeven!
De vering zat er net drie weken onder.
Het was wel een aardige bobbel in de weg, maar in India krijgt hij waarschijnlijk honderden van die tikken te verduren, en daarvoor zat die luchtvering er ook onder.
Balen dus!
Toch maar door gereden, maar het werd allemaal te laat om nog bij Saartje langs te gaan.
Toen hebben we de Simplon pas genomen, da’s erg leuk met de camper!
Ik was blij dat het al rond 23:30 was, dus erg rustig, want we gingen met 30km naar boven.
De camper trekt nu stukken beter, maar dit was toch te veel van het goede.
Toen we boven waren dacht ik nu gaat ie zo lekker naar beneden, maar dat ging dus ook met 30km want het was zo stijl dat ik bang was dat de camper er anders vandoor ging.
Dit vrat dus tijd, zodat we om 1:30 pas bij de camping waren.
Toen dus maar de camper naast de camping geparkeerd om te slapen.
Maandag 7 september
Toen we wakker waren hebben we op de camping een plekkie gezocht en ons geïnstalleerd.
Tegen 12:00 kwamen Jan en Stella de camping op om lekker een paar daagjes met ons door te brengen.
De rest van de dag hebben we wat aangelummeld en s’avonds lekker gebarbecued.
Dinsdag 8 september
Na het ontbijt zijn we de berg afgelopen om met de boot naar Isola Bella in het Lago Maggiore te gaan.
Daar wilden we het paleis nog een keertje bezichtigen, dit was nog steeds prachtig.
Jan en Stella zijn na de bezichtiging weer naar de camping gegaan en wij hebben nog een expositie bekeken en zijn toen nog even naar Isola Madre gegaan om het andere paleis te bezichtigen.
Daarna weer terug naar de wal om een ijsje te eten en wat boodschapjes te doen en toen weer de berg op naar de camping.
We wilden een taxi pakken omdat we lamme schouders hadden van de rugdrager van Ezra die we op een rommelmarkt in Frankrijk gekocht hadden.
We zijn dit niet gewend, maar het is wel heel handig voor de plekken waar je niet zo makkelijk rond rijdt met een buggy.
Maar de taxi wilde niet komen voor zo’n kort ritje, dus zelf maar de berg op geklauterd.
Woensdag 9 september
Vandaag weer een lummeldagje op de camping.
Ik heb de spatlap die achter aan de camper hangt er afgehaald en weer opnieuw gemonteerd.
Hij was namelijk doordat de camper lager hangt vanwege de kapotte luchtvering op de weg komen te liggen en door die druk een stuk losgescheurd.
Maar na letterlijk een stuk of 30 bouten en moeren los- en weer vastdraaien hing hij weer.
S’avonds hebben Stella en Jan ons lekker mee uit eten genomen bij de pizzeria op de camping waar we heerlijk gegeten hebben.
Donderdag 10 september
Vanochtend zijn Jan en Stella weer vertrokken om verder te gaan met hun vakantie.
Het was erg gezellig!, we gaan jullie missen.
Ik heb even gebeld met leverancier van de luchtvering hij had ze nog op voorraad en kon ze opsturen.
Tijdens het gesprek kwam ik er achter dat we ook een bumpstop verloren waren, of misschien de vorige eigenaar al, want er zat alleen maar roest.
Dit is waarschijnlijk ook een oorzaak van de kapotte vering.
Hij is bij die klap waarschijnlijk zo ver door geveerd dat het binnenwerk van de luchtvering kapotgeklapt is.
Maar de nog zittende bumpstop is ook wat te laag, dus we laten uit Nederland twee nieuwe overkomen met twee platen waar ze opgemonteerd worden om ze te verhogen om daarmee herhaling te voorkomen.
Het is dus waarschijnlijk een montagefout of een incomplete montagehandleiding, maar dat mogen de garage en de leverancier met elkaar uitvechten i.v.m. de garantie.
Vrijdag 11 september
Vanochtend naar beneden gelopen om met de bus naar Stresa te gaan.
Er hing geen tijdschema in het hokje, dus maar even geïnformeerd.
10 minuten zei een mevrouw in de bar t.o. de bushalte.
Na 20 minuten nog geen bus.
Toen maar even naar een chique hotel gelopen, en die hadden inderdaad wel een tijdschema, nog 15 minuten wachten maar.
Het was maar een ritje van 4 km, maar in dit bergachtige gebied en met 25 graden is de bus toch wel lekker.
Stresa is een erg toeristisch, maar wel leuk dorpje.
We hebben daar wat rondgelopen, gewinkeld en natuurlijk heerlijk ijs gegeten.
Ik kwam daar zelfs een luchtje tegen in een parfumerie waarvan ik in Nederland na een lange zoektocht de moed van had opgegeven.
Ik had dit ooit in Moskou gescoord, en nu dus weer hier, feest!
Aan het water zaten een aantal gehandicapte fietsers uit Engeland.
Die waren hier voor een één of andere wedstrijd en hadden hi-tech aangepaste fietsen.
Ezra vond dit reuze interessant en heeft de fietsen uitgebreid uitgechecked.
Daarna weer met de bus terug en weer de berg opgelopen pffff.
Onderweg even bij het kneuterige, maar superleuke supermarktje wat spul voor het avondeten gehaald.
Ik ben nog even met Zazou gaan zwemmen (Zazou zwemmen ik kijken)
Bar had ondertussen een heerlijke pasta in elkaar gedraaid met de kruidenmixen uit Stresa.
Zazou naar bed en Ezra had zijn wilde uurtje, dus die maar wat rond laten razen in de camper.
Ik zat foto’s op de computer te doen en elke keer als hij zichzelf zag langskomen lag hij in een deuk.
Abonneren op:
Posts (Atom)
