Zondag 8 november
Kamperdagje
Maandag 9 november
Aan het eind van de middag vertrokken richting Bursa.
We reden voor de spits uit, dus het was goed te doen op de weg.
Na ongeveer twee uur rijden hebben we de veerboot gepakt om een groot meer over te steken, anders moesten we er helemaal omheen.
Nu was het een half uurtje op de veerboot en toen waren we aan de overkant.
We hebben de camper vlak voor Bursa op de parkeerplaats van de IKEA gezet.
Dinsdag 10 november
Vanochtend met de bus het centrum in gegaan.
Het eerste plan was om met de camper te gaan en dan in het centrum een parkeerplaats te zoeken, maar Bar had behoefte aan een rustige slaapplaats, dus hebben we besloten om bij de IKEA te blijven staan.
We zijn begonnen met de Koza Han, een zijde markt in een heel mooi gebouw met een grote binnenplaats met een mini moskee.
Zazou had in een winkel een mooie verkleedjurk gezien voor weinig die aangeschaft moest worden en Bar kon natuurlijk ook niet achter blijven, dus heeft ook wat extravagante jurken gepast.
Daarna hebben we nog wat op de bazaar rond gelopen.
Deze was wel heel wat minder interessant dan die van Istanbul, maar dat is ook wel de grootste ven Turkije.
Na de bazaar wilden we de moskee bekijken, maar die was net gesloten, morgen beter.
We hebben nog heerlijk gegeten in een restaurantje en toen weer de bus terug gepakt naar de camper.
Woensdag 11 november
Vanochtend met de taxi naar het poppentheater, want we waren gisteren uitgenodigd door een man op de bazaar die daar ook poppenspeler was.
Het poppenspel had wel wat weg van dat Indonesische schaduwpoppenspel.
Het was leuk om te zien, maar we begrepen natuurlijk geen moer van het verhaal.
Ezra vond het in ieder geval fantastisch.
Daarna zijn we terug het centrum ingegaan om de grote moskee te geen bekijken.
Deze was mooi, wel wat anders dan anderen, want hij had een fontijn binnen en veel Arabische kalligrafie op de muren.
Daarna naar de oudste moskee van Bursa die om de hoek stond, maar deze was niet erg bijzonder.
Hierna zijn we naar het City museum gegaan.
Dit was een mooi museum over de stad met veel nagebouwde taferelen van vroeger, maar er was zo veel info dat we er aan het eind een beetje dol van waren geworden.
Toen hebben we de bus terug gepakt naar de camper en hebben we bij de IKEA een hapje gegeten.
Donderdag 12 november
Vandaag wilden we met de kabelbaan de berg op en dan door gaan rijden richting Pamukkale.
Toen we bij de kabelbaan waren was hij dicht omdat het te hard waaide, jammer.
Toen maar wat eten ingeslagen en gaan rijden.
Dit nam de rest van de dag in beslag.
We hebben overnacht op de parkeerplaats ven een hotel vlak bij Pammukale.
Vrijdag 13 november
Vanochtend de laatste paar kilometers gereden naar Pamukkale.
Er zou een leuke camping zijn, dus die hebben we opgezocht, maar dat was een hotelletje met een stuk of vier parkeerplaatsen, en dat was de camping.
En zou ook internet zijn, maar dat deed het niet, dus was er voor ons niet zo veel reden om daar te gaan overnachten.
We mochten wel ‘op de camping’ parkeren voor de dag en de zeer vriendelijke eigenaresse zou vanavond voor ons koken, lekker dan konden we daarna weer doorrijden.
We waren in Pamukkale voor de kalkbaden.
Op bijna elke toeristische foto van Turkije zie je hier foto’s van.
Het is een bergwand waar, doordat er hete bronnen uitstromen, er door de eeuwen heen enorme kalkafzetting is ontstaan die baden en terrassen heeft gevormd.
Van een afstand zag het er een beetje uit als een smerige piste.
Dichterbij gekomen en als je er doorheen loopt was het prachtig, letterlijk verblindend wit.
Het was dus inderdaad zo mooi als in de boekjes, je moest er alleen niet vanuit het dorp tegenaan kijken.
Bovenaan de kalkbaden lag Hierapolis, de overblijfselen van een oude Romeinse stad.
Deze stad was hier ontstaan doordat de Romeinen ook al gebruik maakten van de bronnen en kalkbaden hier.
Normaal hou ik niet zo van die “oude stenen” maar dit was behoorlijk mooi en het lag prachtig in het landschap.
Er was ook een antiek bad, waar een zwembad was gemaakt waar je tussen de ruïne stukken door kon zwemmen in het warme bronwater.
Bar en Zazou zijn in het “heilzame” water gaan zwemmen.
Daarna zijn we weer teruggegaan naar de “camping” om te eten.
Het was een erg lekkere dag, zo in de natuur na al het stadsgeweld.
Na het eten zijn we weer gaan rijden richting Fethiye.
We wilden eerst een klein stukje rijden tot aan het begin van wat op de kaart een hele mooie route zou zijn.
Toen aan het begin van de route waren hebben we de camper in het piepkleine koude (2 graden) boerendorpje voor de deur van de kruidenier geparkeerd en zijn gaan slapen.
Zaterdag 14 november
Bij de kruidenier wat ontbijt gehaald en gaan rijden.
Het was inderdaad een hele mooie route, maar dwars door de bergen, dus dat schoot niet zo erg op.
In de middag waren we in Fethiye.
Dit is een leuk havenplaatsje.
We hebben hier wat gelunched en zijn toen de laatste paar kilometer naar Ölüdeniz gaan doen.
Dit is ook z’on top tien promostrandfoto van Turkije.
Het dorp was compleet uitgestorven, het seizoen was over.
Er zouden een aantal campings zijn met internet, dus we gingen die even uitchecken.
Ze waren allemaal een beetje ranzig en uitgestorven en ze vroegen toch nog wel een behoorlijke prijs voor een overnachting.
Met de internet voorzieningen schoot het ook niet op; ze hadden de computers naar huis gebracht, de router naar huis gebracht, de router was stuk of er zat alleen bewaking van het terrein die niet eens wisten wat internet was!
Bij de laatste hadden we succes, dit was een camping die alleen plekken voor vaste stacaravans had, maar we mochten op de parkeerplaats staan en gebruik maken van alle faciliteiten voor bijna niks en het was er nog eens schoon ook, top!
Zondag 15 november
Lekker chillen met de billen in het zand op het strand
Maandag 16 november
Meer van dit heerlijke zelfde!
Dinsdag 17 november
Meer, meer!
Woensdag 18 november
Vandaag iets anders ik ga paragliden!
Met een parachute de berg af rennen.
Ik wilde dit al heel lang, maar Bar vond dit altijd te gevaarlijk, maar nu zei ze: moet je doen.
Ölüdeniz strijdt om de beste plaats ter wereld met Rio, dus geen beroerde plek om het te gaan proberen.
Ik werd opgehaald bij de camper en naar het kantoortje gebracht om te wachten op de auto die ons naar boven zou brengen.
Het werd wat langer wachten omdat hij nog wat klanten kon scoren.
Uiteindelijk zaten we in de soort van verlengde landrover waar plaats was voor 13 mensen, maarja, er konden er ook wel 22 in/op!
Dus afgeladen met klanten, instructeurs en parachutes naar boven.
De rit was eerst o.k. maar werd steeds slechter.
De laatste km ging voor mij de lol er wel een beetje af.
Een weggetje waar de auto net op paste met allemaal losse keien en een leuk ravijn.
En de chauffeur maar lekker kletsen met z’n maten en telefoneren, enge poep.
Ik zou een uitgebreide briefing krijgen over het opstijgen en de vlucht.
De briefing bestond uit één zin: when I say run, you run!
o.k., dat moest lukken.
Ze hadden me verteld dat de eerste tien seconden eng waren (doordat je op 1000m hoogte van de berg af rent in het niets) en daarna niet meer.
Dat vond ik totaal geen probleem, maar toen hij een termiekbel had gevonden en hoogte ging winnen en we op 1500m zaten werd het toch wel erg hoog!
Je zit namelijk in/op een soort grote rugzak die met twee haakjes aan die van de instructeur hangt, en die zit ook maar met twee van diezelfde haakjes aan de parachute vast.
Je zal er wel een auto mee op kunnen tillen, maar toch.
Hij vroeg waar we verbleven en is daar toen naar toe gevlogen, wel heel erg tof om zo te zweven.
Onderweg vroeg hij: do you like some tricks?
Ik begon me net een beetje comfortabel te voelen, maar wilde natuurlijk ook geen mietje zijn, dus o.k.!
Hij ging dus even tekeer met dat ding, het zou een coole attractie zijn voor walibi world, shit wat kan zo’n ding snel gaan!
Nadat mijn maag weer terug zat op zijn plek gingen we langzaam naar het strand om te landen.
Toen we daar bijna waren vroeg hij; some more tricks?
Waarom niet!
Look at the glider was de opdracht.
We tolden verticaal naar beneden, leuke G-krachten!
Bar zat op “ons” strand en zag mij tollend achter een berg verdwijnen richting het andere strand en dacht dat ze mij straks uit het zand kon opgraven.
Na een zeer gemakkelijke landing stonden we weer op de grond.
Als laatste.
Ik had het geluk om de beste instructeur te krijgen, daar had Bar bij de eigenaar op aangedrongen, waardoor ik de hoogste, langste en dolste vlucht had.
Ik was bijna een half uur in de lucht geweest, terwijl na tien minuten de eerste al weer geland was, en ik had er het minst voor betaald.
Ik mocht van de eigenaar dan ook niet tegen de anderen vertellen wat mijn prijs was.
Het was een erg toffe ervaring met een paar enge momentjes, ik ben erg blij dat ik het eindelijk een keer heb mogen meemaken.
Donderdag 19 november
Vandaag weer lekker strand en wat internet dingetjes, want het is gelukt om een wifi netwerk te vinden!
donderdag 19 november 2009
maandag 9 november 2009
Dinsdag 20 oktober
Vandaag zijn we op pad gegaan om drie moskeeën te bezoeken die ons nog interessant leken.
De eerste was de Rüstem Pasa een kleine maar hele mooie met heel veel keramieke tegels.
De tweede lag aan de overkant van de weg, maar was werkelijk niets zeggend.
Daarna zijn we in de kralenwijk op zoek gegaan naar mooie kralen voor Bar en Zazou.
Dit nam met die twee dames natuurlijk de rest van de dag in beslag!
Woensdag 21 oktober
Vandaag zijn we in de camper gebleven omdat ik behoorlijk gammel was door een heftige verkoudheid.
Donderdag 22 oktober
Aan het eind van de ochtend ben ik met Ezra met de tram naar het vliegveld gegaan om Truus op te halen.
Ze had het leuke idee om ons een paar daagjes op te zoeken.
We hebben eerst haar bagage naar het hotel gebracht dat tegenover onze parkeerplaats ligt.
Meer dan de helft van haar koffer was gevuld met spullen voor ons, zoals kaas, drop, M&M’s, wat warme kleding voor de kids etc. en een nieuw dekbed want die van ons was zo lek dat we na tig reparaties nog steeds als vogeltjes uit bed stapten.
Toen zijn we naar de camper gegaan waar Truus door Zazou enthousiast ontvangen werd.
We zijn even later vertrokken om een paar moskeeën te bezoeken.
De eerste stond naast de grand bazaar, de Bayzit Camii
Dit was wel een mooie, daarna zijn we naar het universiteits terrein gelopen om de poort en een toren (Beyazit) te gaan bekijken.
We mochten officieel het terrein niet meer op omdat het na 15:00 was, maar de portier liet ons nog even een stukje het terrein op lopen.
Hij vertelde ook dat de toren niet bezichtigd kon worden omdat hij (zoals zoveel nu in Istanbul) in de steigers stond omdat Istanbul volgend jaar de culturele hoofdstad is van Europa.
Toen op naar de Süleymaniye Camii, een van de mooiste moskeeën van de stad.
Wij hadden hem de vorige keer al gezien maar wilden hem aan Truus laten zien.
Jammer!, deze was ook niet te bezichtigen, stond ook in de steigers.
Toen zijn we naar het “poesjes” café gegaan en hebben lekker wat gegeten.
Vrijdag 23 oktober
Vandaag naar Eyup.
Dit is een wijk waar een moskee staat waar de vaandeldrager van Mohammed begraven ligt.
Dit is dus een hardcore moslim bedevaartsoort waar zo goed als geen toeristen rondlopen.
Toen we aankwamen was het nog rustig, maar na 10 minuten liep het stampvol.
Bar en Truus mochten eerst de moskee niet in, maar Bar was erg goed in ik nie begrijp nie, dus ging met Truus naar binnen.
Deze moskee had een aparte vrouweningang waar ze gebruik van hadden moeten maken, maar gelukkig zijn Turken erg vriendelijk, dus no problem.
In Iran moet ze hier wat voorzichtiger mee zijn denk ik, anders krijgt ze denk ik een steen naar d’r kop (als ze mazzel heeft)
Het was een mooie moskee en de ruimte waar de graftombe staat was ook prachtig, maar we werden er als een kudde schapen doorheen gejaagd.
We hebben nog wat in de buurt rondgelopen en zijn we met een kabelbaantje de berg op gegaan.
Die berg is één grote begraafplaats met duizenden grafstenen, erg mooi.
Boven op de berg is een restaurantje met een fantastisch uitzicht over de stad.
We hebben daar gelunched en zijn toen naar beneden gelopen door de begraafplaats.
Het plan was om beneden een veerboot te pakken naar het nieuwe deel om daar bij een Thai te gaan eten.
Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de aanlegplaats was dicht en omdat in dit deel van de stad bijna geen toerist komt spreken ze echt geen woord Engels.
We zijn toen maar gaan lopen in de richting van de volgende aanlegplaats.
Onderweg kwamen we langs een soort pretparkje waar Zazou natuurlijk even mocht dollen.
We hebben daarna maar een taxi gepakt, want het werd al wat later en we waren het geloop en gezoek zat.
Bij de Thai aangekomen zijn we eerst nog even naar een hippe Japanse kledingwinkel gegaan waar Bar vorige week een vest had gezien die ze toch wel graag wilde hebben.
Ik kwam daar ook nog een leuk T-shirt tegen.
Daarna naar de echt naar de Thai waar we echt geweldig gegeten hebben.
Zaterdag 24 oktober
We wilden met de boot een beetje kriskras de Bosphorus over en dan aan de Aziatische kant een paleisje bezichtigen.
Dit bleek ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.
Na vier aanlegplaatsen was er iemand die ons in normaal Engels duidelijk kon maken dat er twee opties waren; met de boot naar de overkant en daar een bus nemen naar het paleisje, of een Bosphorus toer doen op een boot die nergens stopt.
Het werd een boottocht over de bosphorus, want Truus had zin in een boottocht.
De toer was leuk, we hebben het paleisje in ieder geval wel zien liggen!
Toen we weer terug waren hebben we onder de Galatabrug lekker gelunched, een groot voordeel voor ons van het hebben van een bezoeker.
Wij lunchen eigenlijk nooit of we pakken een quick snack on the go.
Na de lunch zijn we nog even de spice bazaar in gegaan, maar daar was het zo idioot druk dat we daar snel klaar mee waren.
Toen nog een stukje gelopen en wat winkeltjes bezocht en daarna met de tram naar het hotel.
Ik toen in de buurt nog een aantal kumpirs gehaald die we op de kamer gegeten hebben.
Zazou bleef weer bij oma slapen en wij konden weer effe ouderwets lekker douchen.
Zondag 25 oktober
We zouden naar het Dolmabahce paleis gaan, want die had Truus nog niet gezien en daarna Italiaans Lunchen in het Hyatt.
We waren op tijd maar het was al knetterdruk.
Een lange rij voor de kassa, kassa ja, één kassa voor honderden mensen!
Dit schoot dus lekker op.
Na een half uur in de rij sufgelult te zijn door een Braziliaan die zichzelf erg graag hoorde praten ging de kassa voor twintig minuten dicht omdat er anders te veel mensen binnen kwamen.
Nu had het voor ons geen zin meer omdat ik het restaurant voor 12:30 gereserveerd had.
De vorige keer dat we hier waren konden we zo doorlopen.
We zijn toen maar vast naar het Hyatt gegaan.
Daar hebben we weer een bizar lekkere tien gangen lunch genoten.
Na de lunch zijn we met een taxi naar het Sakip Sabanci museum gegaan.
Onderweg zijn we door de wijk arnavutköy gereden waar hele mooie oude Ottomaanse houten huizen staan.
Het Sakip Sabanci is een museum van een hele rijke familie die de belangrijkste collectie Ottomaanse kalligrafie bezit.
Er zit ook een modern stuk aangebouwd waar tijdelijke hedendaagse tentoonstellingen te bezichtigen zijn.
In het moderne stuk was een tentoonstelling van Joseph Beuys.
Bar had hier al posters van in de stad gezien, maar we hadden nog niet uitgezocht waar dat museum was, hier dus, twee vliegen in één klap.
Bar was had een andere kunstenaar in gedachten bij de naam Joseph Beuys, want hier was geen moer aan.
De Ottomaanse kalligrafie was wel heel erg mooi.
Toen met de bus terug naar het centrum om de tram naar de camper/hotel te pakken.
Na een aantal minuten in de bus gezeten te hebben kwam ik er achter dat ik mijn multitool die ik bij de ingang van het museum moest afgeven vergeten was.
Ik gauw de bus uit om terug te gaan.
Ik heb geprobeerd om een taxi te pakken omdat het museum net dicht was en ik niet wist hoe lang daar nog iemand zou zijn.
Alleen ik wist de naam van het museum niet meer, dus ik kon het taxichauffeurs niet aan het verstand peuteren waar ik heen moest, lopen dus.
Ik dacht dat het niet zo ver zou zijn omdat we net in de bus zaten, maar we zaten er blijkbaar toch al wat langer in want het was een half uur lopen!
Ik was daar dus drie kwartier na sluitingstijd en dacht dat ik dus mezelf in het zweet had gelopen voor niks, en morgen het hele eind weer kon afleggen, maar er waren nog een paar mannetjes.
Die snapten geen moer van wat ik ze probeerde uit te leggen, maar waren gelukkig zo behulpzaam om met iemand te bellen die Engels sprak.
Het was even zoeken maar toen vonden we hem weer! Pffff, niet voor niks gestresst.
Toen maar een taxi gepakt naar de eindhalte van de tram omdat bar en zo al drie kwartier met de bus onderweg waren en ik de campersleutels bij me had.
Toen ik bij de eindhalte was heb ik even Truus gebeld om te kijken waar zij zaten, maar zij waren een paar haltes van het hotel.
Ik was er twintig minuten later en toen hebben we nog een klein hapje in het hotel gegeten.
Maandag 26 oktober
Vanochtend met Truus ontbeten in het hotel, daarna zijn we illegaal gebruik gaan maken van de hamam, ze hadden ons de afgelopen dagen zoveel gezien dat we voor hotelgasten werden aangezien.
Truus is rond 12:00 met de taxi richting het vliegveld gegaan en wij zijn tot het eind van de middag in de hamam gebleven.
Het was een erg leuke en spontane actie van Truus om ons op te zoeken! Wie volgt?
In het Turks stoombad kwamen we een Koeweiti tegen waar we leuk mee hebben zitten kletsen en hij nodigde ons uit (als we Koeweit halen) om bij hem en zijn gezin langs te komen, tof, dus gelijk telefoonnummers uitgewisseld.
Dinsdag 27 oktober
Vandaag zijn we weer richting de kralenwijk gegaan om spulletjes voor Bar te scoren
Ze is enthousiast bezig om kettingen te maken waar van alles en nog wat aan hangt, foto’s volgen.
Maar zoals jullie begrijpen was dit een dagvullend programma
Woensdag 28 oktober
Vandaag zijn we een dagje in de camper gebleven om wat administratieve dingen af te handelen, zoals mailtjes naar de garage over de luchtvering om te kijken of we wat centen terug kunnen krijgen i.v.m. garantie, weblog, school voor Zazou etc.
Donderdag 29 oktober
Vanochtend met de boot naar het Aziatische deel gegaan.
We wilden kijken of de Turk ballon open was.
Dit is een hele grote luchtballon, ze claimen zelf de grootste ter wereld, die aan een kabel 200 meter de lucht in gaat voor een mooi uitzicht.
Helaas, hij ging niet, te veel wind.
Toen op zoek naar de bazaar, maar die was niet te vinden en de Turken waren het er ook niet over eens waar die was, we werden alle kanten uitgestuurd.
Dit hebben we dus maar laten zitten.
We vonden de mensen hier wel wat onvriendelijker dan in het Europese deel.
Bar wilde in een winkeltje wat kraaltjes etc. kopen en vroeg naar de prijs van de kralen die was o.k. dus zij wat dingetjes uitgezocht en toen we wilden afrekenen was het ineens een heel stuk duurder!
Dat werd dus een hele discussie, en ze heeft de helft dan ook niet gekocht, raar, dit hadden we nog niet meegemaakt.
Toen verder gelopen richting een banketbakker die in een boek werd aangeraden.
Die zag er inderdaad geweldig uit en volgens Bar lekkerder dan Holtkamp!
Daarna zijn we wat rond gaan dolen door de straatjes.
Zoals gezegd zijn dit in onze optiek een ander slag Turken.
We zagen in een soort kringloop winkeltje een paar leuke dingetjes waaronder een hello kitty kammetje voor Zazou.
Het was echt zooi en die botte kerel wilde er best nog behoorlijk wat voor hebben.
Toen we uit de prijs waren sloeg uit het niets de vlam in de pan bij die gast en wilde hij het niet meer verkopen!?
Bar had toen zoiets van; nou, als je er dan geen geld voor wil dan neem ik het toch gewoon mee?
Dus Bar liep met die prullen naar buiten en ik wilde hem gewoon het geld geven, maar hij wilde het echt niet en ging lopen brullen en tieren.
Uiteindelijk heeft Bar de prullen de winkel ingesmeten en zijn we doorgelopen, echt heel bizar!
Tien minuten later zagen we bij een brillenzaak een Oakley zonnebril die ik jaren geleden al op het oog had, maar veel te duur vond.
Hij is heel extreem want hij loopt helemaal over je hoofd heen.
Ik dat ding gepast en ik vond hem wel tof.
Naar de prijs gevraagd en hij was ongeveer €80 i.p.v. €350 omdat het een outlet zaak was, mooi toch?
Ik vond een kleine beschadiging, dus een mooie reden om nog wat van de prijs af te krijgen.
Hij deed er nog een beetje af, mooi!
Ik vond nog een oneffenheid in het glas, dus wilden we hem nog wat goeiekoper, hiervoor moest hij zijn baas bellen.
Tot zover een normaal verlopend onderhandelingsgesprek.
Hij had gebeld en het moest de outlet prijs blijven, maar de verkoper was hier zelf al onder gegaan, dus wilden we het voor de prijs die hij gezegd had, maar dat ging dus niet door.
Hij was waarschijnlijk bang voor zijn baas.
Het was sowieso een koopje, dus o.k., dan voor die €80.
Ik wilde betalen en toen wilde hij hem niet meer verkopen!!??
De derde keer dat we wat wilden kopen aan de Aziatische kant, en dan heb je de onderhandeling rond en dan willen ze niet meer.
Ze begonnen een soort verhaal over kwaliteit en wezen op een soort certificaat op de muur.
Erg jammer, we dachten dat ze hem terug zouden gaan sturen naar de leverancier of zoiets, maar ze knalden hem zo weer de etalage in!
We waren helemaal klaar met het Aziatische deel!
Toen we bij de aanlegsteiger van de boot aankwamen, geen boot en kantoor dicht! Ver voordat de laatste boot zou gaan.
Het begon nu echt lachwekkend te worden.
Ik was wat rond aan het vragen of iemand misschien wist of en wanneer er een boot zou gaan.
Ik kwam twee hippe Turkse meiden tegen die uit Almelo bleken te komen!
De ene werkte al twee jaar voor een Turkse modeontwerper en de andere was net twee weken geleden naar Istanbul gekomen om zich hier te vestigen.
Ze kenden elkaar al vanaf de kleuterschool.
Dit was erg leuk, want het waren hele toffe meiden en in deze geen boot situatie was het heel handig om mensen te hebben die Turks spraken.
Zij moesten ook naar de andere kant, maar zij konden er ook niet achter komen of er nog een boot ging.
De andere, maar mindere, optie was de bus nemen.
Dat hebben we toen maar gedaan.(met 10.000 anderen)
We hebben een uur als sardientjes in de bus gezeten, maar we waren weer aan de overkant.
Het was wel een heel gezellig ritje en ze waren weg van Zazou die één van die meiden echt helemaal sufgeluld had.
We gaan proberen om nog een keertje met ze af te spreken.
Toen snel de tram in naar de camper.
Vrijdag 30 oktober
De hele dag regen voorspeld, dus maar een dag naar de bazaar.
Zaterdag 31 oktober
Ook regen dus weer lekker naar de bazaar
Zondag 1 november
Weer regen, maar drie dagen bazaar is een beetje veel dus vandaag een camperdagje.
Maandag 2 november
Nog steeds regen dus……..bazaar!
Dinsdag 3 november
Vandaag minder regen, dus er maar weer op uit getrokken.
We zijn naar het nieuwe deel gegaan om naar het Pera palace hotel te gaan om thee te drinken want dit zou een super mooi oud hotel zijn.
Het was hartstikke koud en we hebben niet erg veel warme kleding bij ons en de kids groeien bijna uit hun kleding, dus eerst maar even kijken of we wat fatsoenlijks konden vinden in de moderne winkelstraat.
Nadat we geslaagd waren hadden we her en der nog wat geïnformeerd of het pera palace hotel open was omdat we een paar weken geleden voor een gebouw stonden wat ook Pera palace heette, maar dat zat in de verbouwing.
Dat gebouw bleek inderdaad het hotel te zijn, dus die thee ging niet door.
Het werd ook al avond, dus zijn we weer bij die fantastische Thai gaan eten die daar ook in de buurt zat.
Woensdag 4 november
De laatste dag bazaar om nog een paar straatjes met Afghaanse winkeltjes te doen die we nog niet gehad hadden.
Aan het eind van de dag gegeten in het poesjes café en daar kregen we het mailtje binnen van het Iraanse visumbureau dat onze aanvraag goedgekeurd was, eindelijk!
Donderdag 5 november
Vroeg er uit om naar het Iraanse consulaat te gaan om het laatste stuk van het visum traject te regelen.
Bij het consulaat bleek dat onze visumcode met de daar aan hangende info nog niet daar binnen was, lekker dan, we moesten het morgen nog maar eens proberen.
Gek wordt je van die gasten! en je kan er helemaal niks mee want als je pissig wordt trek je toch aan het kortste eind, dus maar slikken en vriendelijk blijven.
Wat wel heel leuk was is dat we daar een ander Nederlands stel tegen kwamen (Rick en Maike) die ongeveer dezelfde reis als wij aan het maken zijn, alleen op twee motoren.
We konden even lekker onze frustraties bij elkaar kwijt en zijn toen samen richting Eminönü gelopen want zij moesten de boot naar het Aziatische deel pakken en wij wilden nog even naar de kralenwijk en we moesten nog even naar het postkantoor.
Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht.
Vrijdag 6 november
Ik zou deze ochtend weer naar het Iraanse consulaat voor poging twee.
Bar zou met de kids in de camper blijven, want zo leuk is het niet om naar het consulaat te gaan.
Ik had nog even de mail gechecked en er was o.a. een mailtje van Rick en Maike en die hadden te horen gekregen dat de gegevens ontvangen waren, top!
Dus snel naar het consulaat want die sluit om 11:30.
Daar ging het allemaal vrij soepel, ik moest nog even weg om wat dingen uit de paspoorten te kopiëren en naar de bank om te betalen, maar toen was het rond.
Ik zou maandag om 10:00 de visa op kunnen halen.
Rick en Maike kwamen om 11:00 binnen vallen om nog snel hun visa te regelen.
Ik stond met Maike te kletsen en Rick was naar de bank om te betalen.
Toen werd ik door het visummannetje weer bij het loket geroepen, wat nu weer!?
Het was deze keer super goed nieuws; ik kon om 12:00 terug komen om de visums al op te halen, wauw!
Rick en Maike mochten waren maandagochtend aan de beurt, maar Rick zei dat ze samen met ons reisden en of zij hun visa dan ook alsjeblieft om 12:00 op mochten halen, dat mocht!
We hebben stom verbaasd even een halfuurtje bij een dönertentje gezeten en toen weer terug.
Vervolgens hebben we nog wel weer bijna een uur op het consulaat zitten wachten (het mannetje moest waarschijnlijk nog even lunchen, kakken, z’n vrouw bellen etc.) maar toen kregen we onze visums.
Daarna heb ik nog wat internet dingen gedaan en toen ik weer bij de camper was zijn we nog even met z’n allen naar een speeltuintje gegaan.
zaterdag 7 november
vanochtend eerst de camper wat opgeruimd en de was weggebracht etc. omdat we zeer binnenkort verder gaan.
Daarna zijn we naar het Aziatische deel gegaan om twee paleizen te bezichtigen die we nog niet gezien hadden.
De eerste was het Kücüksu paleis, dit was een prachtig klein rococo paleisje waar heel weinig toeristen komen omdat het erg ver buiten de toeristische paden ligt.
Dit paleisje diende als soort picknick plek voor de sultan.
Het was echt prachtig!
Daarna snel naar het Beylerbeyi Sarayi, het zomer paleis van de sultan die een stukje verderop lag.
Daar konden we met de laatste toer mee.
Dit was ook heel mooi, maar wel weer veel groter en je werd hier met een groep doorheen gejaagd.
Daarna zijn we nog even langs de geweldige banketbakker gegaan en toen weer met de boot naar de overkant.
Daar zijn we nog even naar de Galatatoren gelopen omdat Zazou hier nog graag op wilde.
Hier heb je een geweldig overzicht van Istanbul.
Daarna nog even wat gegeten en weer terug naar de camper.
Zondag 8 november
Kamperdagje
Morgen gaan we richting Iznik
Vandaag zijn we op pad gegaan om drie moskeeën te bezoeken die ons nog interessant leken.
De eerste was de Rüstem Pasa een kleine maar hele mooie met heel veel keramieke tegels.
De tweede lag aan de overkant van de weg, maar was werkelijk niets zeggend.
Daarna zijn we in de kralenwijk op zoek gegaan naar mooie kralen voor Bar en Zazou.
Dit nam met die twee dames natuurlijk de rest van de dag in beslag!
Woensdag 21 oktober
Vandaag zijn we in de camper gebleven omdat ik behoorlijk gammel was door een heftige verkoudheid.
Donderdag 22 oktober
Aan het eind van de ochtend ben ik met Ezra met de tram naar het vliegveld gegaan om Truus op te halen.
Ze had het leuke idee om ons een paar daagjes op te zoeken.
We hebben eerst haar bagage naar het hotel gebracht dat tegenover onze parkeerplaats ligt.
Meer dan de helft van haar koffer was gevuld met spullen voor ons, zoals kaas, drop, M&M’s, wat warme kleding voor de kids etc. en een nieuw dekbed want die van ons was zo lek dat we na tig reparaties nog steeds als vogeltjes uit bed stapten.
Toen zijn we naar de camper gegaan waar Truus door Zazou enthousiast ontvangen werd.
We zijn even later vertrokken om een paar moskeeën te bezoeken.
De eerste stond naast de grand bazaar, de Bayzit Camii
Dit was wel een mooie, daarna zijn we naar het universiteits terrein gelopen om de poort en een toren (Beyazit) te gaan bekijken.
We mochten officieel het terrein niet meer op omdat het na 15:00 was, maar de portier liet ons nog even een stukje het terrein op lopen.
Hij vertelde ook dat de toren niet bezichtigd kon worden omdat hij (zoals zoveel nu in Istanbul) in de steigers stond omdat Istanbul volgend jaar de culturele hoofdstad is van Europa.
Toen op naar de Süleymaniye Camii, een van de mooiste moskeeën van de stad.
Wij hadden hem de vorige keer al gezien maar wilden hem aan Truus laten zien.
Jammer!, deze was ook niet te bezichtigen, stond ook in de steigers.
Toen zijn we naar het “poesjes” café gegaan en hebben lekker wat gegeten.
Vrijdag 23 oktober
Vandaag naar Eyup.
Dit is een wijk waar een moskee staat waar de vaandeldrager van Mohammed begraven ligt.
Dit is dus een hardcore moslim bedevaartsoort waar zo goed als geen toeristen rondlopen.
Toen we aankwamen was het nog rustig, maar na 10 minuten liep het stampvol.
Bar en Truus mochten eerst de moskee niet in, maar Bar was erg goed in ik nie begrijp nie, dus ging met Truus naar binnen.
Deze moskee had een aparte vrouweningang waar ze gebruik van hadden moeten maken, maar gelukkig zijn Turken erg vriendelijk, dus no problem.
In Iran moet ze hier wat voorzichtiger mee zijn denk ik, anders krijgt ze denk ik een steen naar d’r kop (als ze mazzel heeft)
Het was een mooie moskee en de ruimte waar de graftombe staat was ook prachtig, maar we werden er als een kudde schapen doorheen gejaagd.
We hebben nog wat in de buurt rondgelopen en zijn we met een kabelbaantje de berg op gegaan.
Die berg is één grote begraafplaats met duizenden grafstenen, erg mooi.
Boven op de berg is een restaurantje met een fantastisch uitzicht over de stad.
We hebben daar gelunched en zijn toen naar beneden gelopen door de begraafplaats.
Het plan was om beneden een veerboot te pakken naar het nieuwe deel om daar bij een Thai te gaan eten.
Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de aanlegplaats was dicht en omdat in dit deel van de stad bijna geen toerist komt spreken ze echt geen woord Engels.
We zijn toen maar gaan lopen in de richting van de volgende aanlegplaats.
Onderweg kwamen we langs een soort pretparkje waar Zazou natuurlijk even mocht dollen.
We hebben daarna maar een taxi gepakt, want het werd al wat later en we waren het geloop en gezoek zat.
Bij de Thai aangekomen zijn we eerst nog even naar een hippe Japanse kledingwinkel gegaan waar Bar vorige week een vest had gezien die ze toch wel graag wilde hebben.
Ik kwam daar ook nog een leuk T-shirt tegen.
Daarna naar de echt naar de Thai waar we echt geweldig gegeten hebben.
Zaterdag 24 oktober
We wilden met de boot een beetje kriskras de Bosphorus over en dan aan de Aziatische kant een paleisje bezichtigen.
Dit bleek ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.
Na vier aanlegplaatsen was er iemand die ons in normaal Engels duidelijk kon maken dat er twee opties waren; met de boot naar de overkant en daar een bus nemen naar het paleisje, of een Bosphorus toer doen op een boot die nergens stopt.
Het werd een boottocht over de bosphorus, want Truus had zin in een boottocht.
De toer was leuk, we hebben het paleisje in ieder geval wel zien liggen!
Toen we weer terug waren hebben we onder de Galatabrug lekker gelunched, een groot voordeel voor ons van het hebben van een bezoeker.
Wij lunchen eigenlijk nooit of we pakken een quick snack on the go.
Na de lunch zijn we nog even de spice bazaar in gegaan, maar daar was het zo idioot druk dat we daar snel klaar mee waren.
Toen nog een stukje gelopen en wat winkeltjes bezocht en daarna met de tram naar het hotel.
Ik toen in de buurt nog een aantal kumpirs gehaald die we op de kamer gegeten hebben.
Zazou bleef weer bij oma slapen en wij konden weer effe ouderwets lekker douchen.
Zondag 25 oktober
We zouden naar het Dolmabahce paleis gaan, want die had Truus nog niet gezien en daarna Italiaans Lunchen in het Hyatt.
We waren op tijd maar het was al knetterdruk.
Een lange rij voor de kassa, kassa ja, één kassa voor honderden mensen!
Dit schoot dus lekker op.
Na een half uur in de rij sufgelult te zijn door een Braziliaan die zichzelf erg graag hoorde praten ging de kassa voor twintig minuten dicht omdat er anders te veel mensen binnen kwamen.
Nu had het voor ons geen zin meer omdat ik het restaurant voor 12:30 gereserveerd had.
De vorige keer dat we hier waren konden we zo doorlopen.
We zijn toen maar vast naar het Hyatt gegaan.
Daar hebben we weer een bizar lekkere tien gangen lunch genoten.
Na de lunch zijn we met een taxi naar het Sakip Sabanci museum gegaan.
Onderweg zijn we door de wijk arnavutköy gereden waar hele mooie oude Ottomaanse houten huizen staan.
Het Sakip Sabanci is een museum van een hele rijke familie die de belangrijkste collectie Ottomaanse kalligrafie bezit.
Er zit ook een modern stuk aangebouwd waar tijdelijke hedendaagse tentoonstellingen te bezichtigen zijn.
In het moderne stuk was een tentoonstelling van Joseph Beuys.
Bar had hier al posters van in de stad gezien, maar we hadden nog niet uitgezocht waar dat museum was, hier dus, twee vliegen in één klap.
Bar was had een andere kunstenaar in gedachten bij de naam Joseph Beuys, want hier was geen moer aan.
De Ottomaanse kalligrafie was wel heel erg mooi.
Toen met de bus terug naar het centrum om de tram naar de camper/hotel te pakken.
Na een aantal minuten in de bus gezeten te hebben kwam ik er achter dat ik mijn multitool die ik bij de ingang van het museum moest afgeven vergeten was.
Ik gauw de bus uit om terug te gaan.
Ik heb geprobeerd om een taxi te pakken omdat het museum net dicht was en ik niet wist hoe lang daar nog iemand zou zijn.
Alleen ik wist de naam van het museum niet meer, dus ik kon het taxichauffeurs niet aan het verstand peuteren waar ik heen moest, lopen dus.
Ik dacht dat het niet zo ver zou zijn omdat we net in de bus zaten, maar we zaten er blijkbaar toch al wat langer in want het was een half uur lopen!
Ik was daar dus drie kwartier na sluitingstijd en dacht dat ik dus mezelf in het zweet had gelopen voor niks, en morgen het hele eind weer kon afleggen, maar er waren nog een paar mannetjes.
Die snapten geen moer van wat ik ze probeerde uit te leggen, maar waren gelukkig zo behulpzaam om met iemand te bellen die Engels sprak.
Het was even zoeken maar toen vonden we hem weer! Pffff, niet voor niks gestresst.
Toen maar een taxi gepakt naar de eindhalte van de tram omdat bar en zo al drie kwartier met de bus onderweg waren en ik de campersleutels bij me had.
Toen ik bij de eindhalte was heb ik even Truus gebeld om te kijken waar zij zaten, maar zij waren een paar haltes van het hotel.
Ik was er twintig minuten later en toen hebben we nog een klein hapje in het hotel gegeten.
Maandag 26 oktober
Vanochtend met Truus ontbeten in het hotel, daarna zijn we illegaal gebruik gaan maken van de hamam, ze hadden ons de afgelopen dagen zoveel gezien dat we voor hotelgasten werden aangezien.
Truus is rond 12:00 met de taxi richting het vliegveld gegaan en wij zijn tot het eind van de middag in de hamam gebleven.
Het was een erg leuke en spontane actie van Truus om ons op te zoeken! Wie volgt?
In het Turks stoombad kwamen we een Koeweiti tegen waar we leuk mee hebben zitten kletsen en hij nodigde ons uit (als we Koeweit halen) om bij hem en zijn gezin langs te komen, tof, dus gelijk telefoonnummers uitgewisseld.
Dinsdag 27 oktober
Vandaag zijn we weer richting de kralenwijk gegaan om spulletjes voor Bar te scoren
Ze is enthousiast bezig om kettingen te maken waar van alles en nog wat aan hangt, foto’s volgen.
Maar zoals jullie begrijpen was dit een dagvullend programma
Woensdag 28 oktober
Vandaag zijn we een dagje in de camper gebleven om wat administratieve dingen af te handelen, zoals mailtjes naar de garage over de luchtvering om te kijken of we wat centen terug kunnen krijgen i.v.m. garantie, weblog, school voor Zazou etc.
Donderdag 29 oktober
Vanochtend met de boot naar het Aziatische deel gegaan.
We wilden kijken of de Turk ballon open was.
Dit is een hele grote luchtballon, ze claimen zelf de grootste ter wereld, die aan een kabel 200 meter de lucht in gaat voor een mooi uitzicht.
Helaas, hij ging niet, te veel wind.
Toen op zoek naar de bazaar, maar die was niet te vinden en de Turken waren het er ook niet over eens waar die was, we werden alle kanten uitgestuurd.
Dit hebben we dus maar laten zitten.
We vonden de mensen hier wel wat onvriendelijker dan in het Europese deel.
Bar wilde in een winkeltje wat kraaltjes etc. kopen en vroeg naar de prijs van de kralen die was o.k. dus zij wat dingetjes uitgezocht en toen we wilden afrekenen was het ineens een heel stuk duurder!
Dat werd dus een hele discussie, en ze heeft de helft dan ook niet gekocht, raar, dit hadden we nog niet meegemaakt.
Toen verder gelopen richting een banketbakker die in een boek werd aangeraden.
Die zag er inderdaad geweldig uit en volgens Bar lekkerder dan Holtkamp!
Daarna zijn we wat rond gaan dolen door de straatjes.
Zoals gezegd zijn dit in onze optiek een ander slag Turken.
We zagen in een soort kringloop winkeltje een paar leuke dingetjes waaronder een hello kitty kammetje voor Zazou.
Het was echt zooi en die botte kerel wilde er best nog behoorlijk wat voor hebben.
Toen we uit de prijs waren sloeg uit het niets de vlam in de pan bij die gast en wilde hij het niet meer verkopen!?
Bar had toen zoiets van; nou, als je er dan geen geld voor wil dan neem ik het toch gewoon mee?
Dus Bar liep met die prullen naar buiten en ik wilde hem gewoon het geld geven, maar hij wilde het echt niet en ging lopen brullen en tieren.
Uiteindelijk heeft Bar de prullen de winkel ingesmeten en zijn we doorgelopen, echt heel bizar!
Tien minuten later zagen we bij een brillenzaak een Oakley zonnebril die ik jaren geleden al op het oog had, maar veel te duur vond.
Hij is heel extreem want hij loopt helemaal over je hoofd heen.
Ik dat ding gepast en ik vond hem wel tof.
Naar de prijs gevraagd en hij was ongeveer €80 i.p.v. €350 omdat het een outlet zaak was, mooi toch?
Ik vond een kleine beschadiging, dus een mooie reden om nog wat van de prijs af te krijgen.
Hij deed er nog een beetje af, mooi!
Ik vond nog een oneffenheid in het glas, dus wilden we hem nog wat goeiekoper, hiervoor moest hij zijn baas bellen.
Tot zover een normaal verlopend onderhandelingsgesprek.
Hij had gebeld en het moest de outlet prijs blijven, maar de verkoper was hier zelf al onder gegaan, dus wilden we het voor de prijs die hij gezegd had, maar dat ging dus niet door.
Hij was waarschijnlijk bang voor zijn baas.
Het was sowieso een koopje, dus o.k., dan voor die €80.
Ik wilde betalen en toen wilde hij hem niet meer verkopen!!??
De derde keer dat we wat wilden kopen aan de Aziatische kant, en dan heb je de onderhandeling rond en dan willen ze niet meer.
Ze begonnen een soort verhaal over kwaliteit en wezen op een soort certificaat op de muur.
Erg jammer, we dachten dat ze hem terug zouden gaan sturen naar de leverancier of zoiets, maar ze knalden hem zo weer de etalage in!
We waren helemaal klaar met het Aziatische deel!
Toen we bij de aanlegsteiger van de boot aankwamen, geen boot en kantoor dicht! Ver voordat de laatste boot zou gaan.
Het begon nu echt lachwekkend te worden.
Ik was wat rond aan het vragen of iemand misschien wist of en wanneer er een boot zou gaan.
Ik kwam twee hippe Turkse meiden tegen die uit Almelo bleken te komen!
De ene werkte al twee jaar voor een Turkse modeontwerper en de andere was net twee weken geleden naar Istanbul gekomen om zich hier te vestigen.
Ze kenden elkaar al vanaf de kleuterschool.
Dit was erg leuk, want het waren hele toffe meiden en in deze geen boot situatie was het heel handig om mensen te hebben die Turks spraken.
Zij moesten ook naar de andere kant, maar zij konden er ook niet achter komen of er nog een boot ging.
De andere, maar mindere, optie was de bus nemen.
Dat hebben we toen maar gedaan.(met 10.000 anderen)
We hebben een uur als sardientjes in de bus gezeten, maar we waren weer aan de overkant.
Het was wel een heel gezellig ritje en ze waren weg van Zazou die één van die meiden echt helemaal sufgeluld had.
We gaan proberen om nog een keertje met ze af te spreken.
Toen snel de tram in naar de camper.
Vrijdag 30 oktober
De hele dag regen voorspeld, dus maar een dag naar de bazaar.
Zaterdag 31 oktober
Ook regen dus weer lekker naar de bazaar
Zondag 1 november
Weer regen, maar drie dagen bazaar is een beetje veel dus vandaag een camperdagje.
Maandag 2 november
Nog steeds regen dus……..bazaar!
Dinsdag 3 november
Vandaag minder regen, dus er maar weer op uit getrokken.
We zijn naar het nieuwe deel gegaan om naar het Pera palace hotel te gaan om thee te drinken want dit zou een super mooi oud hotel zijn.
Het was hartstikke koud en we hebben niet erg veel warme kleding bij ons en de kids groeien bijna uit hun kleding, dus eerst maar even kijken of we wat fatsoenlijks konden vinden in de moderne winkelstraat.
Nadat we geslaagd waren hadden we her en der nog wat geïnformeerd of het pera palace hotel open was omdat we een paar weken geleden voor een gebouw stonden wat ook Pera palace heette, maar dat zat in de verbouwing.
Dat gebouw bleek inderdaad het hotel te zijn, dus die thee ging niet door.
Het werd ook al avond, dus zijn we weer bij die fantastische Thai gaan eten die daar ook in de buurt zat.
Woensdag 4 november
De laatste dag bazaar om nog een paar straatjes met Afghaanse winkeltjes te doen die we nog niet gehad hadden.
Aan het eind van de dag gegeten in het poesjes café en daar kregen we het mailtje binnen van het Iraanse visumbureau dat onze aanvraag goedgekeurd was, eindelijk!
Donderdag 5 november
Vroeg er uit om naar het Iraanse consulaat te gaan om het laatste stuk van het visum traject te regelen.
Bij het consulaat bleek dat onze visumcode met de daar aan hangende info nog niet daar binnen was, lekker dan, we moesten het morgen nog maar eens proberen.
Gek wordt je van die gasten! en je kan er helemaal niks mee want als je pissig wordt trek je toch aan het kortste eind, dus maar slikken en vriendelijk blijven.
Wat wel heel leuk was is dat we daar een ander Nederlands stel tegen kwamen (Rick en Maike) die ongeveer dezelfde reis als wij aan het maken zijn, alleen op twee motoren.
We konden even lekker onze frustraties bij elkaar kwijt en zijn toen samen richting Eminönü gelopen want zij moesten de boot naar het Aziatische deel pakken en wij wilden nog even naar de kralenwijk en we moesten nog even naar het postkantoor.
Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht.
Vrijdag 6 november
Ik zou deze ochtend weer naar het Iraanse consulaat voor poging twee.
Bar zou met de kids in de camper blijven, want zo leuk is het niet om naar het consulaat te gaan.
Ik had nog even de mail gechecked en er was o.a. een mailtje van Rick en Maike en die hadden te horen gekregen dat de gegevens ontvangen waren, top!
Dus snel naar het consulaat want die sluit om 11:30.
Daar ging het allemaal vrij soepel, ik moest nog even weg om wat dingen uit de paspoorten te kopiëren en naar de bank om te betalen, maar toen was het rond.
Ik zou maandag om 10:00 de visa op kunnen halen.
Rick en Maike kwamen om 11:00 binnen vallen om nog snel hun visa te regelen.
Ik stond met Maike te kletsen en Rick was naar de bank om te betalen.
Toen werd ik door het visummannetje weer bij het loket geroepen, wat nu weer!?
Het was deze keer super goed nieuws; ik kon om 12:00 terug komen om de visums al op te halen, wauw!
Rick en Maike mochten waren maandagochtend aan de beurt, maar Rick zei dat ze samen met ons reisden en of zij hun visa dan ook alsjeblieft om 12:00 op mochten halen, dat mocht!
We hebben stom verbaasd even een halfuurtje bij een dönertentje gezeten en toen weer terug.
Vervolgens hebben we nog wel weer bijna een uur op het consulaat zitten wachten (het mannetje moest waarschijnlijk nog even lunchen, kakken, z’n vrouw bellen etc.) maar toen kregen we onze visums.
Daarna heb ik nog wat internet dingen gedaan en toen ik weer bij de camper was zijn we nog even met z’n allen naar een speeltuintje gegaan.
zaterdag 7 november
vanochtend eerst de camper wat opgeruimd en de was weggebracht etc. omdat we zeer binnenkort verder gaan.
Daarna zijn we naar het Aziatische deel gegaan om twee paleizen te bezichtigen die we nog niet gezien hadden.
De eerste was het Kücüksu paleis, dit was een prachtig klein rococo paleisje waar heel weinig toeristen komen omdat het erg ver buiten de toeristische paden ligt.
Dit paleisje diende als soort picknick plek voor de sultan.
Het was echt prachtig!
Daarna snel naar het Beylerbeyi Sarayi, het zomer paleis van de sultan die een stukje verderop lag.
Daar konden we met de laatste toer mee.
Dit was ook heel mooi, maar wel weer veel groter en je werd hier met een groep doorheen gejaagd.
Daarna zijn we nog even langs de geweldige banketbakker gegaan en toen weer met de boot naar de overkant.
Daar zijn we nog even naar de Galatatoren gelopen omdat Zazou hier nog graag op wilde.
Hier heb je een geweldig overzicht van Istanbul.
Daarna nog even wat gegeten en weer terug naar de camper.
Zondag 8 november
Kamperdagje
Morgen gaan we richting Iznik
Abonneren op:
Posts (Atom)
