Zaterdag 27 februari

Niet veel gedaan, want het regende de hele dag.
We hebben een beetje in de camper gehangen.

Zondag 28 februari

Meer van hetzelfde

Maandag 1 maart

Droog!
We zijn Jerash in gegaan om de Romeinse site te gaan bekijken.
Deze was op zich heel mooi, maar we merkten dat we wat minder onder de indruk raken van al die oude stenen.
Er zijn in deze landen eenmaal bijna geen moderne dingen, dus qua sites is het bijna allemaal oud, en omdat we natuurlijk al vreselijk veel moois gezien hebben, zijn we een beetje verwend aan het raken.
We zijn toen door gereden naar Amman.
We hadden een bepaalde plek in gedachten om te gaan staan.
Het was in een dure wijk op de parkeerplaats van een supermarkt.
Omdat de Jordaniërs vrij spaarzaam zijn met de bewegwijzering kwamen we midden in het oude centrum uit.
We hebben toen maar een taxi voor ons uit laten rijden naar de supermarkt.
Het was een goede plek; vlak, een KFC voor de deur, een giga supermarkt die zeven dagen per week 24 uur per dag open is en voor iets meer dan een Euro zit je met een taxi in het centrum.

Dinsdag 2 maart

We zijn met naar de Citadel gegaan.
Hier was niet zo gek veel van over, maar er was wel een mooi museum.
We kwamen daar een Nederlands stel tegen waar Zazou erg blij van werd.
Ze heeft ze dan in een half uur tijd ook compleet sufgeluld, maar ze vonden het wel gezellig.
Daarna zijn we naar het Wild Jordan centrum gegaan om info te krijgen over de natuurreservaten die ze hier hebben.
Twee van de reservaten waar we heen wilden vielen af omdat er eentje was afgefikt en een ander mocht je pas in vanaf achttien jaar omdat de routes door het park erg heftig waren in de zin van veel zwemmen en abseilen.
Er bleven er gelukkig wel een paar over die we wel kunnen gaan zien als aangename afwisseling voor al het stads en cultuurgeweld.
In het centrum zat ook een eco restaurant waar we lekker gegeten hebben.
Amman is een grote stad die op negentien heuvels gebouwd is, dus je doet alles met de taxi omdat je anders de hele dag met je tong op je schoenen loopt van het klimmen.
We zijn dus weer met de taxi terug gegaan naar de camper.

Woensdag 3 maart

Eerst naar de King Abdullah gardens, die waren in de buurt van onze parkeerplaats.
Het park was een echte aanfluiting.
Er zat ook een lunapark voor kinderen in, maar daar was sinds de opening, tig jaar geleden, niks meer gedaan.
Het was oubollig en vreselijk smerig, je zou je kind eigenlijk nergens in moeten laten, maarja, Zazou vond het er prachtig uitzien dus heeft ze toch een paar ritjes gemaakt.
Daarna zijn we naar het National museum of fine arts gegaan.
Dit was een erg mooi museum wat uit twee tegenover elkaar liggende identieke gebouwen bestond met een beeldentuin er tussen.
Dit was een verademing.
Het museum stond vol met hedendaagse kunst en was mooi gepresenteerd.
Er fijn om na al het ouds wat moderns te zien.
Daarna hebben we in een soort mall nog was gegeten en weer terug naar de camper.

Donderdag 4 maart

Eerst naar het ministerie van toerisme om wat info over de stad te scoren.
De mensen waren zeer behulpzaam, maar wisten eigenlijk niet zo veel, maar we waren toch weer wat wijzer.
Toen zijn we weer naar het centrum gegaan om twee musea en het amfitheater te bekijken.
De musea waren klein, maar erg de moeite waard.
Het waren het folklore en het popular traditions museum.
Het theater was niet zo schokkend, maar Zazou vind het altijd erg leuk om helemaal naar boven te klimmen.
Daarna zijn we naar de Al Husseiny moskee gegaan, maar dat viel tegen voor Bar, want er mochten geen vrouwen in.
Ik ben ook niet gaan kijken want ik heb de moskeeën wel gezien.
Alleen de hele bijzondere wil ik nog bekijken.
Daarna hebben we nog wat in de straatjes rond gelopen en hebben we een taxi gepakt naar de Darat al-Funum foundation.
Dit is een mooi complex voor hedendaagse kunst.
Er was veel conceptuele kunst die we niet zo bijster interessant vonden, maar toch leuk om gezien te hebben.

Vrijdag 5 maart

We zijn eerst naar het Royal Automobile museum gegaan.
Dit was een erg mooi museum vol met Ferrari’s, Rolls Royces, Porches, Mercedessen, Austin Martins, Buick’s, Caddilac’s etc en een hoop oude Harley’s en Indians.
We zijn allebei niet zo autogek, maar dit was een erg tof museum.
Toen we buiten kwamen had de lokale Harley club hun fietsen voor het museum geparkeerd, dus dat was nog een toetje.
Toen ze met veel gebulder weer vertrokken was Ezra erg onder de indruk.
Het kindermuseum lag honderd meter verderop, dus…..
Dit was een amazing museum, veel speelplezier met een wetenschappelijk tintje.
Het zag er allemaal prachtig uit en de kids waren niet te stuiten.
We kwamen daar en Spanjaard tegen met zijn éénjarig zoontje.
Hij werkte voor de Europese Commissie en hield zich bezig met het adviseren van landen over waar ze hun ontwikkelingsgeld aan konden besteden.
Hij had ook voor artsen zonder grenzen gewerkt, dus hij had de hele wereld wel gezien.
Hij was een alleenstaande vader en had zijn zoontje gekregen doordat een Indiase vrouw een eitje had gegeven die had hij bevrucht en was vervolgens in een andere Indiase vrouw geplaatst om te dragen.
Het klikte erg goed tussen ons en de kinders, dus we hebben uren gekletst en de kinderen hebben lekker gedold.
Hij nodigde ons uit om bij hem te komen eten, dus zijn we mee naar zijn huis gegaan.
Hier kwamen ’s avonds ook nog een ander Spaans stel met drie kinderen, dus het was een heksenketel!, maar wel super gezellig.

Zaterdag 6 maart

Ik ben s’ochtends naar de wijk gegaan met bouwmaterialenwinkels (leuk woord voor galgje) om profielen te halen om nog twee grote opbergboxen op het dak te kunnen monteren.
Die boxen waren bij de supermarkt in de aanbieding en omdat we een beetje aan het dichtslibben zijn in de camper, waren ze erg welkom op het dak.
Nadat de boxen op het dak zaten (en al weer bijna vol zaten) zijn we naar dat andere Spaanse stel gegaan om de kinderen te laten spelen.
Dit was erg gezellig en we zijn daarna naar een grote shoppingmall gegaan om wat rond te kijken en om een happie te eten.

Zondag 7 maart

Eerst met een taxi naar Iraq Al-Amir gegaan.
Dit is een natuurgebied net buiten Amman waar wat grotten en (weer) Romeinse ruïnes zijn.
Het was een erg mooi landschap.
Jordanië vinden we sowieso erg mooi qua landschap, het is ruig en erg groen.
Daarna terug naar de camper en wat bootschappen gedaan en toen op pad naar Madaba.
De stad uitkomen was een ramp, want doordat er weer eens op cruciale punten geen borden stonden reden we lekker verkeerd.
Dus toen maar op elk kruispunt de weg vragen.
Uiteindelijk zijn we er gekomen.
Ik heb nog even de weersverwachting gechecked in een internetcafé en de lente gaat hier goed inkicken, de aankomende week rond de dertig graden met wat wind, joeppie!

Maandag 8 maart

In Madaba rondgekeken en alle kerken en mozaïekplekken bezocht.
Madaba is bekend voor de Mozaïeken en vooral om een mozaïek van de eerste landkaart van Palestina.
Er waren mooie mozaïeken bij, maar omdat ze zo oud waren, waren de kleuren allemaal vrij flets.
Daarna zijn we naar Mount Nebo gegaan.
Dit is de plek waar God Mozes het beloofde land zou hebben laten zien.
Je kunt vanaf hier over de Dode zee naar Israël kijken.
Daarna hebben we de camper opgehaald om richting de Dode zee te rijden.
De weg zou behoorlijk gevaarlijk zijn omdat we in Madaba op 1200m boven zeeniveau zaten en de Dode zee ligt 400m onder zeeniveau.
Een behoorlijke afdaling dus.
Het alternatief was bijna helemaal weer terug naar Amman om daar een vlakkere weg te nemen.
We hadden dus toch maar gekozen voor de steile weg, maar daar hadden we binnen vijf minuten al spijt van.
Het was ontiegelijk stijl en één en al haarspeldbochten.
We konden niks anders dan continue remmen, met als gevolg dat de remmen bloedheet werden en ik af en toe bijna geen remdruk meer had.
Da’s niet zo lekker op een berg als dit.
Dus de camper maar aan de kant gezet om te laten koelen en Jordy maar weer eens te bellen voor advies.
Ik had aan Bar gevraagd om even de rem in te trappen om even te kijken of ik de blokken wel zag bewegen.
Toen ze de rem indrukte kwam er een knal en heel veel gesis.
Bar schrok zich dood en ik dacht dat de remleidingen leegspoten, maar het was een band die leegliep.
Doordat de remschijf roodgloeiend was is waarschijnlijk de lucht in de band ook zo erg verhit tot het punt dat hij het niet meer kon hebben, dat kon er ook nog wel bij!
Bar stond met een hopeloos hoofd langs de kant van de weg en daardoor stopte er een auto met rangers, die haalden er weer een auto met tourist police bij (als er iets is met een toerist, komt altijd de tourist police erbij).
Nadat de band verwisseld was waren de remmen inmiddels ook weer wat afgekoeld, dus we konden weer proberen om verder naar beneden te komen.
Bar had er geen vertrouwen meer in, dus die is met de kinderen bij de rangers ingestapt.
Volgens de rangers hadden we het steilste deel gehad en zou het vanaf hier no problem meer zijn.
Deze keer hadden ze gelijk, dus het ging zonder problemen weer verder naar beneden.
We hebben de camper bij het Mövenpick resort voor de deur geparkeerd en hebben daar wat gegeten.
Het resort zag er echt belachelijk mooi uit, ik had nog nooit zo’n sjiek gebeuren gezien.
Dus morgen zouden we hier een dagje gaan zitten.

Dinsdag 9 maart

Vandaag een dagje Mövenpick.
We moesten aan de poort twee dagpassen kopen voor € 30 p.p. maar daar zat ook € 10 consumpties in, niet goedkoop, maar wel erg lekker zo’n verwendag.
Bij het zwembad werd niet gevraagd naar onze passen, omdat ze er vanuit gingen dat niet Jordaniërs gasten van het resort waren.
Dat was mooi, want dan werd er niet € 40 van onze passen afgeschreven, dus konden we het allemaal opeten en drinken.
Het was echt heerlijk om als een vorst behandeld te worden in een schitterende omgeving.
Dobberen in de Dode zee is ook een leuke ervaring, vooral als je gewoon een schoolslagje wil doen ziet het er erg leuk uit, je krijgt je benen niet onder water!
Zazou vond de zee een stuk minder, want ze had een paar blaren op haar voeten en omdat het zoutgehalte zo bizar hoog is prikte dit enorm.
Ze was zo aan het gillen dat een lifeguard met kleren en al het water in dook om haar te “redden”.

Woensdag 10 maart

Weer een dagje Mövenpick, maar nu helemaal gratis, want we hoefden geen dagpas te kopen, foutje dank u!

Donderdag 11 maart

Vanochtend Bar en de kids weer bij het zwembad geparkeerd, helaas niet gratis, en toen ben ik met de camper op zoek gegaan naar iets wat voor een garage kon doorgaan om de remmen te laten ontluchten.
Deze was snel gevonden en een tientje later was alles weer voor de bakker.
Daarna nog wat boodschapjes gedaan en weer terug naar het resort om nog een paar uurtjes te relaxen.
S’avonds geweldig lekker Chinees gegeten, de passen moesten op.

Vrijdag 12 maart

Toen we vanochtend op pad wilden naar Dana had een hersendode Jordaniër z’n autootje haaks op het midden van de camper geparkeerd.
Dit was niet zo handig, want links was een muur, voor een normaal geparkeerde auto, achter een te hoge stoep en rechts het shit autootje.
We kwamen er niet achter van wie hij was, dus met hulp van de politie en tachtig keer steken kwamen we eruit.
Toen op weg naar Dana.
Langs de Dode zee was de weg prima, maar op een gegeven moment moesten we weer de bergen in.
Er kwam geen eind aan het klimmen, maar met de extra fan aan kreeg de motor het net niet te heet.
Weer geen enkele wegwijzer voor het belangrijkste natuur reservaat, dus op elke splitsing maar weer vragen.
Na bijna vier uur kwamen we aan op de campsite.
We dachten hier rustig te kunnen staan, helaas, het was vrijdag dus er waren honderden Jordaniërs hun vrije dag aan het vieren, en nu waren wij er als main attraction, fijn.
Bij het informatiehokje kwamen we er achter dat de campsite en alle wandelpaden nog dicht waren, ook fijn.
Bar helemaal pissed, dus de manager werd uit z’n nest gebeld, vond hij ook fijn.
Het daarop volgende telefoongesprek met Bar vond hij nog fijner!
Volgens de info die wij van het hoofdkantoor in Amman hadden gekregen moest alles open zijn, drukfoutje volgens die gasten hier.
Wat wel echt fijn was, was dat de manager ineens op de camper klopte, hij was naar de campsite geracet.
Hij stelde voor dat wij moesten zeggen welke route we de volgende dag wilden lopen, dan zorgde hij ervoor dat die geprepareerd was.
Dit vonden we een beetje lullig, want dan zouden er waarschijnlijk een aantal gasten op hun vrije dag (en nacht) zich voor ons uit de naad moeten werken.
Dana village was wel open en volgens hem waren de routes daar beter te doen voor de kids en was het daar sowieso mooier.
Hij vroeg ons of we wel a.u.b. een klachtenmail naar de organisatie wilden sturen, want hij zat doordat ze daar foutieve info gaven met een hoop boze toeristen.
Na ongeveer vijf kilometer zwaaiend als Beatrix naar gillende Jordaniërs waren we weer op de gewone weg.
Toen we bij de afslag voor het dorp waren ging de weg wel weer erg stijl naar beneden.
Na een paar kilometer vond ik het wel genoeg, ik wilde geen herhaling van mount Nebo.
Het was al donker en toen ik uitstapte om naar de remmen te kijken had ik geen lampje nodig, ze waren zo roodgloeiend dat je er makkelijk een krant bij kon lezen!
De boel dus maar met water gekoeld.
We stonden naast een uitkijkplatform, dus daar de camper maar opgereden om te laten staan, want we waren er nog niet, maar ik ging dus echt niet verder naar beneden.
Toen we vanaf het platform naar beneden keken om te zien hoe ver het nog naar Dana was werden we door een Belg aangesproken die vroeg of we een lift wilden.
Hij zat daar met zijn Duitse vriendin omdat ze een doctoraal scriptie aan het schrijven waren over Dana en de RSCN (de wildlife organisatie).
Nou, dat was lekker!
Wij met hen naar beneden en daar hebben we in een hotelletje heerlijk Jordaans gegeten met z’n allen voor bijna niks.
Na het eten werden we ook weer lekker bij de camper gedropt, tof!

Zaterdag 13 maart

Vanochtend naar beneden gewandeld om daar in het hotelletje te ontbijten.
We wilden een wandeling maken door de Wadi (vallei), maar Zazou had nog last van een blaar, dus om het voor iedereen leuk te houden hebben we haar bij het hotel gelaten en zijn we met Ezra op pad gegaan.
Ik dacht dat het wel zou kunnen met de buggy, mis!, dus die hebben we na een paar honderd meter in de bosjes gedumpt om later weer op te halen.
Het was ook te gevaarlijk voor Ezra om zelf te lopen, dus dat werd dragen.
Het was een prachtige Wadi en na een paar uur klauteren en vallen (Bar) en zweten (ik) waren we weer bij het hotel.
Daar hebben we eigenlijk voor de rest een beetje rondgehangen en wat gekletst met andere gasten en weer lekker gedineerd.
We werden weer teruggebracht naar de camper, super!

Zondag 14 maart

Rijden naar Aqaba, deze keer niet al te veel klimmen en dalen.
Het was de desert highway, zo’n rechte streep door de woestijn, maar wel bloedheet.
De extra fan moest de hele tijd aan anders trok de motor het qua hitte niet.
Toen we aan kwamen hebben we eerst een aantal hotels voor Bar haar ouders gechecked, want die komen de 19e
Daarna hebben we een plekkie voor onszelf gezocht.
We zijn terecht gekomen bij het bedoeïn garden restaurant.
Daar konden we staan voor een prikkie en gebruik maken van het zwembad, douches, wasmachine, etc. helemaal goed.
We kwamen daar een paar Rotterdammers (Michiel en Heleen)met hun kinderen (Simone en Linet) tegen.
Zij hadden twee meisjes, één van Ezra’s leeftijd en één van vijf.
Zij waren een reis van een half jaar aan het maken met een wereldticket en waren in Japan, Vietnam en Indonesië geweest.
We hebben samen gegeten en het was lekker voor Zazou dat er eens een keer een vriendinnetje was waar ze gewoon Nederlands mee kon praten.

maandag 15 maart

Wasdag!
Eigenlijk niks anders gedaan dan ons met een enorme berg was bezig gehouden en de kindjes hebben lekker met de Nederlandse kindjes gespeeld.
S’avonds hebben we met z’n allen bij een Taiwanees restaurant in de stad gegeten.

Dinsdag 16 maart

We zijn bezig geweest met het omgooien van de winterkleding naar de zomerkleding en de camper kuisen.
Aan het eind van de middag zijn we met Michiel en Heleen en kids in een glassbottom boot gestapt om wat visjes en koraal te bekijken.
Dit viel wat tegen, bij ons voor de deur moet het heel mooi zijn, maar bij de stad was er niet zo veel aan.
Daarna hebben we bij de Mac wat gegeten.

Woensdag 17 maart

Vanochtend op tijd opgestaan omdat we om tien uur met z’n allen bij de ingang van Wadi Rum moesten zijn, dit ligt ongeveer een uur rijden van onze stek.
Wadi Rum is een woestijn met bijzondere bergen, en daar zouden we de hele dag in een 4x4 rondgereden worden en dan s’avonds daar eten en overnachten in een bedoeïenentent.
Wadi Rum was echt super mooi, heel ruig en afwisselend van zandduinen tot bizarre rotsformaties en kloven.
Rond een uur of vijf waren we in het kamp.
We zagen al snel dat dit niet de lekkerste nacht van de reis zou worden.
De matrassen en dekens waren een zandbak en tent was ook niet bepaald winddicht.
Na het eten zijn we eigenlijk al snel naar bed gegaan omdat ze in de gemeenschappelijke tent een lekker vuurtje hadden gemaakt, maar er zit geen schoorsteen o.i.d. in zo’n tent dus voelden we ons al snel een stel gerookte palingen.
Pik donker in die tent, want er is geen elektra in de woestijn, dus maar een kaarsje gescoord en met de kleren aan onder de dekens geschoven.

Donderdag 18 maart

Om zes uur waren we al weer wakker na een winderige nacht.
We hebben wat gegeten en zijn toen weer ingestapt om naar de ingang van Wadi Rum te gaan en een taxi te scoren.
Michiel en Heleen gingen verder richting Amman om vanaf daar naar Syrië door te reizen.
Wij hebben in Aqaba een huurauto geregeld voor Bar haar ouders en zijn toen terug naar de camper gegaan om het woestijnzand van ons af te wassen.
We zijn daarna nog even de stad in geweest om wat rond te kijken.

Vrijdag 19 maart.

Toen we wakker werden stond er een Duitse bakwagen naast ons met een caravan erop gemonteerd.
Het waren leuke mensen met een dochtertje die twee maanden ouder was dan Zazou en een leuke hond.
We hebben wat gekletst en zijn toen naar het vliegveld gereden om Bar haar ouders op te halen.
Die hadden vertraging, maar wij ook want de wegwijzers naar het vliegveld waren weer ver te zoeken.
Daarna zijn we naar het Mövenpick hier gereden, dat is twee km van onze stek vandaan en daar zijn we de rest van de dag geweest om lekker bij te kletsen en natuurlijk lekker te eten.

Zaterdag 20 maart

Lekker aan het zwembad gezeten.

Zondag 21 maart

Vandaag nog een keer naar Wadi Rum, want Bar haar ouders wilden het ook graag zien.
Deze keer zonder slapen, want Cees krijg je met geen stok in zo’n tent om te slapen.
We hadden een 4x4 gehuurd en zijn de woestijn in gereden.
We hebben een andere route gedaan dan de vorige keer, de jongen die ons rond reed wilde de toeristische plekken een beetje omzeilen.
Dit was erg leuk en hij was veel aan het spelen met de jeep, soms hadden we het gevoel dat we van een zandduin zouden afrollen, maar hij wist wat hij aan het doen was.
Bar, Truus en de kids zijn onderweg nog een uurtje op een kameel gestapt voor een ritje.
Onderweg was de jongen nog even gestopt om een vuurtje te maken voor een potje thee en daarna zijn we richting een plek gereden om de zonsondergang te bekijken.
Onderweg kwamen we nog twee keer een aantal kamelen tegen met een baby kameeltje, waar we natuurlijk uitgebreid bij stilgestaan hebben.
De zonsondergang was een beetje minder want de zon had niet zo veel kracht meer waardoor de bergen niet zo mooi rood kleurden als de vorige keer.
En er waren ook geen wolken die voor spectaculaire kleuren zorgden.
Daarna weer terug naar het hotel.

Maandag 22 maart

Lekker dagje strand en zwembad.

Dinsdag 23 maart

Weer zon, zee, strand

Woensdag 24 maart

Vandaag zijn we naar Petra gereden.
Dit is twee uur rijden van Aqaba, maar het is de toeristische trekpleister van het land.
Het zijn allemaal hele oude in de bergen uitgehakte graftombes die je bereikt door een hele mooie lange kloof door te lopen.
Cees ging met een koetsje de kloof door en had Truus mee de koets in getrokken, daar had vooral Truus snel spijt van omdat het ritje nogal hobbelig was en ze niks van de kloof zag omdat ze alleen bezig was met zichzelf in de koets proberen te houden.
Wij zijn door de kloof gewandeld, en het was een bijzonder mooie wandeling.
De kloof is echt prachtig.
Als je de kloof uit komt loop je tegen de Treasury aan.
Dit is het meest imposante tombe van Petra.
Cees wilde niet meer verder, ondanks de poging om hem met veel hulp op een ezel te hijsen.
Hij is bij een restaurantje gaan zitten en wij hebben de kindjes op een ezeltje gezet en zijn verder gelopen.
Nadat we een deel van Petra gezien hadden zijn we terug gegaan naar de ingang omdat we wat wilden eten om daarna er weer in te gaan om Petra by night te gaan bekijken.
We hebben gedineerd in het Mövenpick hotel wat bij de ingang staat.
Cees had geen zin om Petra by night te gaan bekijken, dus die is in het hotel gebleven.
Wij zijn weer naar binnen gegaan.
Ze hadden het hele pad naar de kloof en de kloof zelf verlicht met zakjes met kaarsen erin.
Het liep tot de treasury die ze met honderden zakjes hadden aangelicht.
Daar kregen we een kopje thee en wat muziek te horen.
Daarna zijn we weer terug gelopen en weer de auto ingestapt om terug naar Aqaba te rijden.

Donderdag 25 maart

Weer een dagje zon, zee en strand.
Bar en ik zijn in de middag gaan duiken.
Het is hier mooi, maar niet zoals op de Antillen.
We konden niet zo diep omdat we waarschijnlijk een opkomende verkoudheid hebben waardoor we veel pijn in onze kop kregen door druk in de holtes.
Ik heb nog de hele avond last gehad van pijn in m’n kop.

Vrijdag 26 maart

Rond 12:00 heb ik Cees en Truus weer naar het vliegveld gebracht, want het zat er op.
Het is erg gezellig geweest!
We hebben veel mazzel gehad, want we hebben niet één keer een daggastkaart hoeven kopen en hebben elke dag heerlijk gratis van het overvloedige ontbijtbuffet genoten, super!
Daarna heb ik nog wat bootschappen gedaan en ben weer naar het Mövenpick gegaan, daar zaten Bar en de kids nog.
Het weer was inmiddels omgeslagen, dus geen zwemweer meer.
We zijn nog even bij het strand bij ons voor de deur wezen kijken en zijn toen weer naar de camper gegaan.