Vrijdag 2 oktober

Vandaag wilden we de stad in om wat rond te kijken, maar het regende als een gek, dus dat werd het niet.
Dus maar weer wat school doen zodat Zazou een aantal dagen vrij kon zijn.
Ik was naar de receptie gelopen om te vragen of ze de garage konden bellen die we van de ANWB hadden gekregen om een afspraak te maken.
Ze hadden pas midden volgende week tijd, dat vond ik te lang duren, dus heeft ze nog wat garages gebeld.
Nou, wat garages? Ze heeft er niet overdreven wel 20 gebeld.
Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een soort wegenwacht/sleepdienst die in een heel smal straatje zat waar ik met de camper nauwelijks in kon.
Hij had er even naar gekeken, en kwam tot de conclusie dat de luchtvering geen probleem was om te monteren, maar de bumpstops kon hij niet op een degelijke manier monteren.
Hij had al van allerlei alternatieve manieren bedacht tot het veranderen van veerpootschoteltjes om ze op die manier te monteren, maar hij vond het niet duurzaam genoeg.
Ze moeten er nu natuurlijk voor eens en altijd onder, want we zijn dit gezeik om die bumpstops behoorlijk zat!
Hij zou morgen nog contact opnemen met een groothandel om te kijken of hij toch nog andere bumpstops kon krijgen die hoog genoeg waren en te monteren waren.
We waren dus nog steeds niks verder.
Vlak bij was een enorme shoppingmall waar Bar was, dus haar opgehaald, even wat bij de Mac gegeten en weer terug naar de camping.
(B) Het was heerlijk om even twee uurtjes samen met Ezra te shoppen we hadden het heel erg naar onze zin want met Zazou erbij, hoe lief ze ook is en hoeveel we ook van haar houden, wil momenteel zoveel aandacht dat we vaak het gevoel hebben te weinig aan Ezra toe te komen.
Ben af en toe alvast wat cadeautjes voor de Sint/kerst aan het verzamelen, tegen de tijd dat het zover is weten we zelf niet eens meer wat we gekocht hebben wat het voor ons ook extra spannend maakt.

Zaterdag 3 oktober

Vanochtend eerst maar de garage gebeld om te vragen of hij bumpstops had gevonden, nee dus, de groothandel was dicht.
Het was zaterdag, dit had ik hem gisteravond ook gezegd, maar dat was geen probleem want hij was op zaterdag open.
Stiekem niet.
We zijn toen met de bus naar de stad gegaan.
Eerst een markt bezocht, dat was erg leuk, het eerste deel was een biologische markt en het tweede deel was een gewone markt.
Daarna zijn we met een soort gondellift naar het kasteel gegaan dat op een berg in de stad ligt.
Dit zou het toeristische hoogtepunt van de stad zijn, maar er was niet veel aan.
Het was theoretisch gezien een heel oud kasteel, maar het was in de loop der jaren zo vaak plat gegooid dat er nog één oude muur was, de rest leek vorige week te zijn afgebouwd.
Er was een virtueel museum, maar dat was één ruimte waar een 3D filmpje over de geschiedenis van de stad werd getoond.
Je kon de klokkentoren op voor een mooi uitzicht over de stad.
Dat was wel mooi.
Daarna weer op de binnenplaats van het kasteel lekker wat gegeten en gedronken en toen weer naar beneden met de gondel.
Toeristisch is er niet veel te beleven, maar het is wel een hele mooie en gezellige stad.
Op een plein werd Zazou gewenkt door een meisje, maar we stonden te ver weg om te zien wat het meisje wilde, dus er maar naar toe.
Ze wilde Zazou schminken, dat hoef je dus geen twee keer te vragen.
Het bleek het een Nederlands meisje te zijn die met haar vriend dezelfde reis als wij aan het maken was, alleen dan liftend, schminkend en haar vriend gitaarspelend.
Ze waren nu een dag of tien onderweg en ze hadden nog geen cent uitgegeven aan transport of overnachtingen!
Wij hadden ze ook een slaapplaats aangeboden, maar ze wilden nog naar een full moon party.
Als ze geen slaapplaats zouden kunnen vinden, zouden ze zich melden, maar we hebben niks meer gehoord, dus het zal wel weer gelukt zijn.

Zondag 4 oktober

Weer een heerlijke dag we treffen het echt met het weer. Na al de cultuur maar is een dagje natuur en vermaak voor de kids en natuurlijk ook voor ons dus naar de Ljubljana Zoo.
Zes Euro entree voor een volwassene en voor een jaarabonnement betaal je hetzelfde als bij ons een entree kaartje!
Erg leuke Zoo met leuke speeltuin en de Slovenen weten wat echt genieten is want zelfs in de dierentuin hebben ze bij de speeltuinen ligstoelen ook in de stad overal gezellige zitjes met lekkere luie kussens.
De mensen hier zijn ook vreselijk aardig en behulpzaam, ook in de winkels en de jonge lui spreken goed engels wat de communicatie behoorlijk vergemakkelijkt.
Zazou in de zoo kwijt geraakt maar geen paniek ze heeft dogtags om een regelt het allemaal zelf ze scharrelt iemand op die ze Ed zijn mobiel laat bellen en verteld waar ze zich bevind.
Wij (bar en Zazou) zijn vandaag gebeten bij het voeren van de baby hangbuikzwijntjes nou, die tanden daar is niets schattigs aan!!! Jezus wat deed dat pijn!
Zazou brullen en ik maar flink slikken.
In het bos gedeelte van de Zoo zijn Zazou en ik de mannen kwijt geraakt maar, het is soms ook heerlijk even één op één te zijn.
Zazou had een Paterdavidshert of zoiets gespot, dat is zo leuk van het reizen met kinderen, ze zien hele andere dingen en vanuit een ander perspectief.
Omdat ze zo klein is kon ze onder een trap door kijken en ze voelde de hete adem van het beest bij haar voeten.
Het was een enorm beest en zo lief we hebben het gevoerd met eikels die zij heerlijk vond.
De bus ging pas anderhalf uur later weer naar de stad dus maar een taxi gepakt nou dat is hier spot goedkoop, 5Euro voor een kwartier.
We hebben heerlijk gegeten, eerst naar een adresje wat de Lonely Planet adviseerde wat erg goed en niet zo duur zou zijn, wij vonden het toch niet echt goedkoop en Ed wist zich nog een gezellig ding te herinneren van een van Zazou’s vele plaspauze’s.
Nou, echt geweldig gegeten, uien en champignon soep in een broodje, risotto en natuurlijk varken voor Ed.
De kinderen hebben zichzelf en de rest van de gasten erg vermaakt.

Maandag 5 oktober

Na vanmorgen maar weer eens met de garage gebeld te hebben of hij de bumpstops gevonden had, kregen we te horen dat ze binnen waren en dat we konden komen.
Dus de boel weer opgebroken, de waterhuishouding gedaan, af gewassen, en onszelf gewassen, want je weet nooit wanneer we weer een lekkere douche hebben. Hier zijn we toch altijd zo’n twee uur mee bezig.
Daarna naar de garage gereden waar we na wat trekken aan de weinig spraakzame monteur er achter kwamen dat hij de onderdelen nog niet had.
Het was moeilijk om de goede te vinden zei hij, goh, daar hadden we tot nu toe niks van gemerkt!
Daar zaten we dan in een afgelegen hoek van Ljubljana met de kids.
Die hebben het super goed gedaan.
We hebben wat school gedaan, liedjes gezongen etc.
Bar had ondertussen de buggy van Ezra weer gerepareerd, want die was overal op naden aan het loslaten, en ik heb de blog bij zitten schrijven.
We kwamen er ook achter dat de luchtvering rechts voor ook kapot is, Achrrrr!!! Om gek van te worden, het is natuurlijk een oud beesie maar al dit gezeik hadden we toch niet echt verwacht.
Na anderhalf uur kwam er een monteur met bumpstops.
Ze waren hoog genoeg en zaten in een metalen schotel.
Hij weer onder de camper en toen bleek dat deze er ook niet één, twee, drie onder pasten.
Toen is hij vervolgens nog een poos bezig geweest met boren, slijpen etc. om ze goed te kunnen monteren.
Maar het lukte! hij heeft het super degelijk gemonteerd, hij was behoorlijk perfectionistisch, hij wilde het niet 100% maar 1000% goed hebben.
We waren weer € 550 verder, maar het zat er weer onder.
Toen nog even wat bootschappen gedaan, wat gegeten en toen op naar Turkije.
We zijn bijna gekomen tot de grens van Kroatië met Servië en toen maar op een parkeerplaats langs de snelweg overnacht.

Dinsdag 6 oktober

Vanochtend de camper weer gestart en weer door.
Kroatië uit, Servië in, Servië uit, Bulgarije in, Bulgarije uit, Turkije in.
Het was dus de hele dag zwaaien met paspoorten etc.
We waren nog geen twee uur in Bulgarije en een gaatje in de weg deed de luchtvering links achter al weer knallen, tof, hij zat er nog maar een dag onder!
Rond 1:00 waren we in Turkije.
We zijn naar Edirne gereden (15 km van de grens) om te overnachten.

Woensdag 7 oktober

Na een rumoerige nacht met veel blaffende zwerfhonden, moskeeën die om een uur 5 oproepen tot gebed en veel dolmus busjes die ook rond die tijd gaan rijden, zijn we de stad gaan bekijken.
Het is een leuke stad, maar er is niet zo gek veel te bezichtigen.
Er staat wel het meesterwerk van de architect van veel moskeeën.
Deze was inderdaad erg mooi.
Zazou moest wel weer even wennen aan al die Turken die met de beste bedoelingen even aan haar moesten komen.
Aan het eind van de middag zijn we weer ingestapt om naar Istanbul te gaan.
Achteraf niet de slimste tijd, want toen we bij Istanbul aankwamen zaten we midden in de spits.
Onderweg was ook de andere luchtvering met een grote knal overleden.
Dat zat er dik in, maar het is wel kloten dat we nu weer zonder luchtvering zitten.
Het irritantste is wel dat we nu moeten gaan touwtrekken met de garage in Nederland en met de luchtvering leverancier over de kosten, want we zijn aan onderdelen en montagekosten in totaal al zo’n € 1000 verder voor niks.
De bumpstops zitten er nog wel onder, want het lijkt erop dat die Sloveen dat wel goed gedaan heeft, maar deze zijn dus blijkbaar ook te zacht, want ze zijn nu ook nog maar een cm of tien hoog, dus het gewicht van de camper drukt ze ook een cm of 4 in.
Qua reparatie ben ik er helemaal klaar mee, ik doe niks meer, als de camper in elkaar stort, dan stort ie maar in elkaar.
In principe zou die het zonder luchtvering en met goede bumpstops ook moeten kunnen trekken.
In de spits dus, nou, dat was echt kamikaze rijden!
Wat een debielen!
Iedereen drukt maar door, van een achtbaans weg kan je best een twaalfbaans weg maken, als je je auto er gewoon tussenprakt.
Ik dacht de parkeerplaats waar we de vorige keer hadden gestaan makkelijk terug te kunnen vinden, want ik was toen ook een keer de stad uit gereden en weer terug, en toen ik op de terugweg was vanuit Ankara reed ik er ook weer zo naartoe.
Helaas, het was al donker en we kwamen vanuit een andere richting aanrijden.
Ik heb op een gegeven moment maar een afslag gepakt en daar de weg gevraagd.
We kwamen een man tegen die voor ons uit ging rijden, want hij moest ook die richting uit.
Na zo’n twintig bijna ongelukken stopte hij op de vluchtstrook om ons het laatste stukje uit te leggen.
Zazou was naar voren gekomen met een theedoek als hoofddoek en knalrood gestifte lippen.
Die man zag haar, lag in een deuk en rende naar zijn auto, om met een aantal bananen terug te komen voor haar.
Echt lekker om in een land te zijn met zulke open en gastvrije mensen.
Op een gegeven moment herkende ik het weer.
Snel naar de parkeerplaats, en daar hadden ze ons blijkbaar ook al zien aankomen want er stond al één van de mannen buiten te wachten.
De camper neergezet en de mannen allemaal weer gedag gezegd en Ezra geshowd, want ze wisten nog dat Bar zwanger was toen we de vorige keer weggingen, dus ze wilden het resultaat even bekijken.
Deze mannen spreken werkelijk geen woord Engels, nou eentje dan; o.k., maar we zijn weer uit de prijs gekomen en hebben weer stroom en water.
De kindjes naar bed en toen heb ik nog even twee kumpirs gehaald, want Bar en ik hadden nog niet gegeten.
Een kumpir is een hele grote gepofte aardappel die ze in de schil prakken met boter en kaas en dan worden er nog allemaal groenten en salades ingekwakt, het is een machtige, maar lekkere hap.

Donderdag 8 oktober

We zijn op de tram gestapt naar Sultanamet om te kijken of het “poesjes” café nog bestond.
Het bestond nog, en we werden herkend en met veel kussen ontvangen.
We hebben daar ontbeten en zijn toen naar de andere kant van de Bosphorus gelopen om het Istanbul Modern te gaan bezoeken.
De vaste collectie kenden we al, maar er was ook een tijdelijke expositie van ene Site.
Dit was een beetje wazige conceptuele kunst, niet heel ernstig, maar ook zeker niet erg interessant op een paar dingen na.
Daarna zijn we naar het “waterpijp laantje” wat naast het museum ligt gegaan om wat te eten.
Hier heeft Zazou haar favoriete maïs kunnen eten.
Dit zijn kleine karretjes waar ze gestoomde maïskorrels verkopen waar boter, zout en allerlei kruiden aan toe worden gevoegd.
Wij hebben een Kumpir gegeten en lekker gezeten op zitzakken die alle cafés daar buiten hebben liggen.
Daarna zijn we weer met de tram naar de camper gegaan.

Vrijdag 9 oktober

We zijn in de ochtend naar de Iraanse ambassade gegaan om visa te regelen.
Daar aangekomen waren ze net een half uur dicht, jammer.
Toen hebben we besloten om naar de bazaar te lopen.
Onderweg kwamen we langs een winkel met edelsmid benodigdheden.
Hier heeft bar een boortje gekocht om kralen uit te boren en een setje om goud te testen.
Je voelt je net een csi want je moet eerst het gouden voorwerp over een speciale zwarte steen krassen, dit laat dan een goudkleurig streepje achter.
Op dit streepje doe je dan een chemische vloeistof van het karaat gehalte (14, 18 of 22) wat het voorwerp zou moeten zijn.
Als het streepje blijft staan is het echt, als het verdwijnt is het niet het juiste karaat, of het is geen goud.
Erg handig als we een gouden sieraad zien waar we aan twijfelen of het echt goud is.
Daarna de bazaar in om weer even het sfeertje te proeven.
Daarna in de camper gegeten.

Zaterdag 10 oktober

Bar had gelezen dat er een soort pretparkje was in Istanbul.
Wij daar heen, na een behoorlijke heuvel te hebben beklommen kwamen we in een heel slecht onderhouden park aan.
Na een poosje hadden we het pretparkje gevonden, maar alles was dicht omdat er een tent werd neergezet voor een rockfestivalletje.
Er zou ook een kabelbaan zijn die over het park liep, die was er wel, maar dan moest je eerst nog een behoorlijk stuk klimmen en dan was het een kabelbaantje van ongeveer 300 meter, dus dat was de moeite niet waard.
We hebben toen besloten om naar de spice bazaar te gaan.
Dit was niet zo heel handig op zaterdag, je kon over de hoofden lopen!
We hebben ongeveer de helft gedaan, maar toen werd het wat te veel van het goede, dus zijn we richting de camper gegaan.

Zondag 11 oktober

Bar had in een tijdschrift gelezen dat er in een supersjiek hotel een Italiaans restaurant zat dat deze zondag begon met een familie lunch.
Dit was een aanbieding waarbij je voor €30 per volwassene (kinderen waren gratis) kon lunchen.
We zijn daar naartoe gegaan en het was echt geweldig!
Het leek wel een sterren restaurant en de lunch bestond niet overdreven, uit 10 gangen, waaronder een koud buffet en een desertbuffet.
Het eten was bizar lekker, we hebben genoten.
Daarna hebben we onszelf naar “de winkelstraat” van Istanbul gerold.
Deze straat loopt aan het einde over in een wijk met bijna alleen maar muziekinstrumenten winkels.
Het is hier in Istanbul bijna een 24/7 economie, allen de muziekwinkels waren bijna allemaal dicht op zondag.
Een ander keertje maar even kijken of ik nog wat leuks kan scoren.
Daarna zijn we over de Galatabrug terug gelopen het oude stadsdeel in en hebben we op Zazou’s verzoek nog een hele grote moskee bezocht en toen lekker terug.

Maandag 12 oktober

Visa dag.
De wekker gezet om als één van de eersten bij de Iraanse ambassade te zijn om onze visa’s te regelen.
We hebben nog geen één keer kunnen uitslapen omdat de kids rond 7:00 weer klaar zijn met de nacht.
Nu waren die monsters niet wakker te krijgen!
Bij de ambassade vertelde ze ons dat de visa’s via internet moeten worden aangevraagd, handig, voor niks er vroeg uit!
We zijn toen weer terug gegaan naar de camper om bij het Holliday Inn hotel naast ons Zazou te laten zwemmen.
De kinderen zijn gratis, maar volwassenen mogen €30 aftikken om te zwemmen.
Wij zijn dus maar niet gaan zwemmen.
Ik wilde internetten, dat zou €10 per 24 uur kosten, maar een man achter de balie heeft mij een goldmember gemaakt waardoor ik een pasje kreeg waarmee ik gratis kon internetten, erg prettig, zijn collega’s waren er niet al te blij mee, maar ik had de pas al.
Dus via internet de visa aanvragen geregeld.

Dinsdag 13 oktober

Dit zou één van de laatste mooie dagen zijn, want daarna zou er een paar dagen regen komen.
We wilden nog graag naar de prinsen eilanden die op een uurtje varen van Istanbul liggen.
Dit zijn negen eilanden waarvan er vijf bewoond zijn.
De populatie is normaal gesproken 20.000, maar in de zomer loopt dit op tot 120.000 omdat veel mensen uit Istanbul de hitte en hectiek van de stad ontvluchten en daar gaan relaxen.
Het is daar ook erg relaxt, want behalve de hulpdiensten en de vuilnisdienst, zijn daar geen auto’s.
Het meest voorkomende vervoersmiddel is paard en wagen.
Erg leuk.
We zijn eerst op het één na grootste eiland afgestapt om daar fietsen te huren om een klooster te gaan bekijken.
Dit was een hele toer!
Bar op een fiets met kinderzitje en ik met Zazou op een tandem.
Het was bloedheet en dan de berg op.
We konden het niet zo goed vinden, maar gelukkig kwamen we een meisje tegen die met ons mee wilde fietsen naar het klooster.
Ze vond het al erg vreemd dat we het wilden bezoeken, maar ze bracht ons er heen.
Daar aangekomen vroeg ze nog een keer met handen en voeten of we dit echt wilden zien.
Ja, het was een erg vervallen gebouw waar ze ons naar de achterkant bracht.
Ze ging naar binnen en kwam terug met twee mannen die ook geen woord Engels spraken, maar we werden uitgenodigd om binnen te kijken.
De mannen woonden hier, in het vervallen kloostertje, maar er was nog wel een gebedsruimte die er door zijn vervallenheid erg mooi uit zag met mooie iconen.
Daarna weer de berg af om de boot te pakken naar het grootste eiland.
Hier was meer bedrijvigheid, maar ook geen auto’s.
Er staan super witte mooie houten huizen, afgewisseld met de afgetakelde versies hiervan, echt zonde.
We hebben eerst een beetje rondgestruind, en daarna een tourtje van een uur gemaakt rond het eiland met een koets.
Alle koetsiers hanteren hier dezelfde tarieven, maar we hadden er één gevonden waarmee we (waarschijnlijk door het laagseizoen) konden afpingelen.
Het tourtje was erg leuk, daarna een visje gegeten en op naar de pier voor de laatste boot.
Er was wat commotie bij de poortjes, er ging geen boot meer!
De zee was te wild.
We hadden wel gezien dat op een bepaald stuk de golven hoog tegen de kade opspatten, maar voor de rest was de zee niet zo wild.
Ze vertelden dat er 500 meter verderop misschien nog wel een kleinere boot ging.
Wij daar naartoe.
Onderweg daar heen kwam er opeens een grote golf het land op die Zazou compleet van haar benen sloeg.
Fijn, Zazou een nat pak en het was ondertussen behoorlijk aan het afkoelen.
Daar aangekomen…ook geen boot.
Dit was wel een aardig probleem, want we hadden hier niet op gerekend, dus niks bij ons.
Er zaten daar een paar mannen die de kinderen meteen in gesloten restaurantje parkeerden en drinken en snoep gaven.
Bar ging weer terug naar de hoofd pier om stampij te maken en ik heb geprobeerd of ik bij de mannen iets kon regelen.
Er was er één die alles uit de kast heeft gehaald, tot de emergency boot toe, maar er ging echt geen boot meer.
Bar kwam zo ongeveer schuimbekkend terug, maar ook zonder resultaat.
Ze had wel bij een hotel voor elkaar gekregen dat we daar tegen een zeer zacht prijsje konden overnachten.
Zazou blij, want ze wilde heel graag op het eiland overnachten.
Op naar het hotel dan maar.
Het was een fantastisch oud groot houten hotel.
We hadden een enorm hoge kamer van zes bij acht meter, waar ook nog een hele grote slaapkamer voor Zazou bij zat.
Toch wel leuk om gestrand te zijn!

Woensdag 14 oktober

Vanochtend in het hotel ontbeten en toen de boot terug gepakt.
Daarna hebben we de rest van de dag op de bazaar doorgebracht.

Donderdag 15 oktober

In de ochtend rustig aan gedaan en aan het begin van de middag zijn we naar het wijkje achter de spice bazar gegaan.
In dit wijkje zitten heel veel kralen en sieraden groothandels.
We hebben hier wat rond gelopen en Bar is nog weer bij een groothandel geweest waar ze de vorige keer veel gekocht had.
Er was daar op het kantoor een vrouw die de vorige keer de hele tijd met Zazou gespeeld had.
Die kwam meteen weer aangestormd en wist zelfs Zazou haar naam nog.
Ze had Zazou weer meegenomen naar het kantoor om foto’s van haar te maken.
Bar had weer een hoop ornamentjes gescoord om af te gieten en om gewoon in haar werk te gebruiken.
We hebben toen wat gegeten bij de Burger King en zijn toen weer terug gegaan.

Vrijdag 16 oktober

Weer teug naar de kralenwijk.
Toen we daar even waren begon het te regenen, dus toen zijn we naar de bazaar gelopen omdat die overdekt is.
In de bazaar hebben we mooie dingen gescoord.

Zaterdag 17 oktober

Vandaag in de camper gebleven om een rustige dag te hebben en om wat school met Zazou in te halen.
De dag eindigde met een gat in mijn kop, want Zazou was met de dochter van de parkeerplaats eigenaar in het kantoortje aan het spelen en kwam tussendoor even wat lijm halen.
Ik had de lijm gegeven en Zazou ging weer weg.
Toen ze buiten stond gooide ze de deur dicht, maar die ging weer open omdat er een schoen van mij tussen viel.
Ik bukte om de schoen op te pakken en Zazou zag dat natuurlijk niet omdat ze buiten stond.
Ik stond dus voorover gebukt in de deuropening toen Zazou met een rotklap de deur nog een keer dicht gooide.
Er zit een pinnetje op de deur om hem op slot te doen, en die kreeg ik dus met flinke kracht in mijn kop.
Het bloed spoot er uit en door de klap wilde ik even op de bank gaan zitten, maar ik struikelde een beetje over Ezra die achter me stond.
Dus ik viel ook nog eens in het gangpad.
Ezra maakte veel goed, hij moest een beetje jammeren en zei; oooh! Met zijn hand voor zijn mond (had hij Bar zien doen) en ik kreeg een aai over mijn wang en daarna bleef hij een aantal keer oooh zeggen, het zag er heel gemeend maar lachwekkend uit om zo’n klein mannetje zo “volwassen” te zien reageren.
Na een kwartiertje was het bloeden gestopt en ging het weer.

Zonderdag 18 oktober

Vandaag zijn we omdat het slecht weer was richting de shopping mall Carousel gegaan.
Het zou een mooi winkelcentrum zijn waar ook veel te doen zou zijn voor kinderen.
Het was wel een mooi winkelcentrum, maar de winkels waren niet wereldschokkend.
In de kelder was een soort mini kermis, dus dat was wel leuk voor Zazou.
Toen we aankwamen zagen we dat er naast dit winkelcentrum nog een ander lag.
Hier hebben we ook gekeken en dit was iets minder mooi, maar had wel een verdieping of vijf meer en leukere winkels.
We hebben hier nog wat kleding voor Zazou en Ezra gekocht voor als het straks wat kouder wordt.
We hebben bij de Pizza hut wat gegeten en zijn toen weer naar de camper gegaan.

Maandag 19 oktober

Vandaag in de camper gebleven om wat dingen te regelen die waren blijven liggen (mailtjes, weblog etc.)

Zondag 20 september

We zijn rond 13:00 vertrokken van de camping om nog wat bootschappen te doen en nog wat ijs in te slaan.
Op de parkeerplaats van de supermarkt wilde ik de aggregaat aanzetten om de airco aan te doen.
Niks nie starten nie.
Het moet blijkbaar een traditie gaan worden dat er elke rit iets stuk moet gaan.
Ik heb even gekeken en kwam er achter dat het dopje dat op de bougie zelf zit om hem te klemmen in het rubber kapje er blijkbaar afgetrild was.
Hij zat dus in het rubber kapje en die kon ik niet 1,2,3 er uitkrijgen om weer op de bougie te draaien.
De boel maar even met een stukje karton geklemd zodat er in ieder geval contact was zodat hij kon lopen.
Als we weer op een camping staan ga ik er wel even rustig naar kijken, maar voorlopig doet het ding het weer.
De rest van de rit ging voorspoedig, goede wegen, dus de vering had weinig te verduren.
We waren rond 22:00 in Venetië.
Eerst gekeken op de soort van camper parkeerplaats waar we de vorige keer gestaan hadden, maar daar konden we niet meer op omdat die tot 20:00 open was.
Toen maar wat verderop aan het einde van de weg de camper geparkeerd.
Ik liep nog een rondje en kwam een politiewagen tegen waar ik even bij gechecked heb of we daar mochten staan.
Die gasten spreken natuurlijk twee woorden Engels, maar het leek erop dat ze er geen probleem mee hadden.
Deze plek was lekker rustig en kostte niks, de camper parkeerplaats kostte € 10 per nacht.

Maandag 21 september

Heerlijk geslapen, ontbeten, naar de bus gelopen en 5 minuten later in Venetië uitgestapt.
We wilden eerst naar het Ghetto nuovo (voormalig Joods ghetto) want daar waren we nog niet eerder geweest.
Onderweg daar naartoe nog twee kerken bezocht; de Santa Maria di Nazareth en de San Geremia.
In het ghetto was een Joods museum en je kon met een gids drie synagogen bezoeken.
De synagogen waren mooi, maar de gids draaide met een chagrijnige kop z’n in bijna onverstaanbaar Engels gesproken verhaaltje af.
Ezra was ook niet op zijn best, dus erg relaxt was het niet.
Vervolgens zijn we richting Ponte Rialto gelopen, dit was een aardige tippel, en onderweg natuurlijk 100 winkeltjes in geweest.
Zazou loopt trouwens bijna zonder mekkeren de hele dag mee, dat was de vorige reis wel anders.
Daarna zijn we richting Piazza di Roma gelopen waar het busstation is.
Dit is ook weer een hele tippel en het werd al later, dus de kids alvast een slice pizza gegeven zodat die als we bij de camper waren gelijk hun mandje in konden.
Rond 20:00 de bus gepakt naar de camper.
Hij stond er nog zonder bon of klem, dus ik heb oom agent goed begrepen want ze hebben er dus geen problemen mee.
De aggregaat en airco zijn gouden onderdelen van onze uitrusting want het was nog 35 graden in de camper, en een half uurtje later kon hij weer uit omdat we het koud kregen.

Dinsdag 22 september

Vandaag zijn we met de boot naar de Biënnale geweest, de grote jaarlijkse kunsttentoonstelling.
De Biënnale is verdeeld op twee terreinen, het Arsenale en Giardini.
In de stad zijn ook nog op verschillende locaties in de stad kleine en grotere exposities.
Wij zijn eerst naar Giardini gegaan, daar hebben de deelnemende landen eigen paviljoens.
Zoals altijd met kunst zijn er dingen waar je niks van begrijpt dat het kunst mag heten, maar we hebben er ook prachtige dingen gezien.
Zwitserland spande de kroon wat nietszeggende kunst betreft.
Ze hadden witte doeken en papier met hier en daar een grijs of zwart streepje.
Rusland was weer erg spannend en goed, Nederland had een aantal video installaties waarvan één gebaseerd op de reizen van Marco Polo.
Normaal zijn we niet zo van de audio/visuele afdeling, maar dit was erg goed.
Japan, een land dat vaak sobere kunst laat zien die ons niet zo aanspreekt, had echt een wilde editie dit jaar.
Enorme zwart-wit foto’s van wilde vrouwen met de meest afschuwelijke getruckte borsten.
In het Italiaanse paviljoen was de kunst over het algemeen ook heel mooi.
Over de gehele linie was het Giardini deel erg goed.
Overmorgen gaan we het Arsenale deel bekijken.
Toen we alles gezien hadden was het inmiddels half vijf.
Zazou heeft nog even in een speeltuin gedold en toen zijn we daar in de buurt wat gaan eten en nog even langs de San Marco gelopen en toen weer op een boot gestapt om terug te gaan naar het busstation.
We hebben zwart gevaren omdat de bootkaartjes schreeuwend duur zijn.
Voor een retour kaartje zijn we € 40,80 kwijt met z’n drieën.
Het geeft ook wel een spannend extraatje aan het bootreisje.
Daarna weer naar de camper.

woensdag 23 september

We wilden de San Marco nog een keertje van binnen bekijken, want dat was voor ons meer dan tien jaar geleden.
We zijn er heen gelopen.
De route zou 30 minuten duren, maar wij hebben er ruim twee uur over gedaan omdat we onderweg nog wat gegeten hebben en nog wat winkeltjes bekeken.
Zazou klaagde erg over buikpijn, maar het is bij haar altijd een beetje moeilijk om in te schatten hoe erg het is, door haar hoge drama-queen gehalte.
Alle eventuele oplossingen die we dan aandragen zijn natuurlijk ook niet goed, dus dan lopen de irritaties wel een beetje op.
We zijn uiteindelijk wel de San Marco ingeweest.
Hij maakte wel wat minder indruk dan de vorige keer, misschien doordat we inmiddels door de jaren heen een aantal bijzonder mooie
Kathedralen gezien hebben, maar ik denk dat het vooral kwam omdat de plafonds en muren vol zitten met prachtige mozaïeken met heel veel goud, maar het is allemaal super smerig, waardoor de bling er wel vanaf is.
De vorige keer, een jaar of tien terug dus, was dit allemaal veel blinkender in onze herinnering.
Wat wel het vermelden waard is, is dat Ezra naast Bar stond toen ze een foto aan het maken was, en toen ze weer naar beneden keek was hij weg.
Hij was zelf aan de wandel gegaan en een aantal meters verderop gaan kijken.
Hij had wel vaker een aantal stapjes losgelopen, maar dan onder zware aanmoediging van Bar naar mij en terug.
Nu was hij dus uit eigen initiatief aan de wandel gegaan.
Er zijn lelijkere plaatsen om te leren lopen!
Daarna zijn we weer terug gelopen en onderweg nog een aantal kerken en galeries bezocht.
Er was een galerie waar ze werken hadden van picasso, mondriaan, Botero, miro, Chagall enz. er stonden geen prijzen bij.
Er was in een andere galerie een kunstenaar die foto’s had beplakt met takjes, aarde en insecten en zo het hele portret had vorm gegeven.
Dit was enorm mooi.
Op een mooi plein een pizzaatje gepakt en toen weer naar de bus.

Donderdag 24 september

Vandaag een dagje bij de camper gebleven en wat school van Zazou ingehaald.

Vrijdag 25 september

Tsja…. We weten niet meer wat we gedaan hebben.
In ieder geval weer Venetië in.
Dat krijg je ervan als je het dagboek niet elke dag bijhoudt.

Zaterdag 26 september

Vandaag naar het modern art museum, die ook de op één na belangrijkste Oriëntale collectie hadden.
Dit museum was om te janken, (de kinderen deden dit in het begin ook) we zijn begonnen met Oriëntaalse deel.
Hier was (bijna) alles zo slecht belicht dat ze bij een aantal vitrines zaklampjes hadden liggen om zelf bij te lichten!
Dit kwam niet voort uit bescherming van de voorwerpen, maar gewoon uit lulligheid.
Ze hadden wel een aantal mooie dingen, maar vooral veel van alles.
Samurai zwaarden zijn best mooi, maar na 200 exemplaren verslapt je aandacht toch wat.
Het modern art museum was ook een aanfluiting, ze hadden wel een aantal werken van bekende mensen zoals Klimt, maar het was belabberd opgehangen de bordjes met de info waren moeilijk te vinden en als je ze vond waren het transparante vodjes die eruit zagen alsof ze waren uitgeknipt door een kind van drie.
Het toppunt was dat ze een groot schilderij dat ze waarschijnlijk echt wilden laten zien gewoon half voor een ander schilderij op de grond hadden gezet! Echt respectloos.
We zijn na dit schandaal naar Casa d’Oro gegaan.
Dit was een stuk normaler, mooie dingen en normaal tentoongesteld.
We hadden alleen gehoopt dat het pand (een voormalig paleis) van binnen ook prachtig zou zijn, maar daar was bijna alles strak gestuukt en modern gemaakt.
Hierna zijn we naar Campo Santa Margherita gelopen om weer een lekkere pizza te eten.
Bar dacht rustig te kunnen eten, maar ze was met Ezra op een bankje naast twee oude dametjes gaan zitten, niet erg handig in Italië.
Die twee hebben, niet overdreven zeker een half uur in het Italiaans tegen haar door zitten ratelen, het maakte ze niks uit dat Bar er geen moer van begreep.

Zondag 27 september

Vanochtend zijn we een keertje met de boot vanaf de parkeerplaats naar de stad gegaan.
We deden dit nooit omdat het ons € 45 zou kosten, en dan zaten we in een uithoek van Venetië, maar Bar heeft weer even haar onderhandelingsskills in de strijd gegooid en we konden nu voor € 15 , dat was lekker.
Het was een particulier bedrijfje en niet het gemeentelijke vervoersbedrijf, waardoor er waarschijnlijk wat te onderhandelen viel.
Op de boot zat een Schots gezin met een tweeling van 3 en eentje die een paar dagen scheelde met Ezra.
We kwamen aan de praat en de man was een cameraman die net onderweg terug was van twee maanden Iran en wat Sovjetstaten om een film op te nemen.
Hij had deze trip gedaan in een oude Sovjet auto, ik geloof een Wolga of zoiets.
Hij had nog wat vrije dagen over, dus had hij zijn vrouw en kinderen naar Venetië laten vliegen voor een paar leuke dagen.
Het waren hele toffe mensen en Zazou was ook wel toe aan wat dollen met kinderen, dus hebben we een poos met ze opgetrokken.
Hij had natuurlijk veel te vertellen over zijn trip, en hij had een poosje geleden een oude Britse legertruck gekocht en die vercamperd, super stoer.
Rond een uur of drie zijn ze weer terug naar de parkeerplaats gegaan omdat ze verder wilden voor een bezoek aan vrienden in Duitsland.
Wij zijn naar het Palazzo Grassi gegaan, wat sinds een paar maanden het museum voor hedendaagse kunst is geworden.
Dit was een waanzinnig mooi museum met, naar onze mening, bijna alleen maar geweldige kunst, echt te gek.
Het museum bestond uit twee panden op verschillende locaties, en het was al later, dus de andere locatie was voor morgen.
Onderweg terug naar een boot kwamen we langs het Guggenheim, wat we maar wilden overslaan i.v.m. de hoge entree kosten voor alle musea in Venetië, maar het was nog open na sluitingstijd.
Bar dus naar binnen om te vragen hoe en wat.
Bleek dat het toevallig een familieavond was waarbij je gratis naar binnen kon, er veel te doen was voor kinderen en nog wat te eten kreeg ook.
Dat heet met de neus in de boter vallen!
Het museum was het voormalig huis van Peggy Guggenheim, ze lag ook begraven in de tuin.
Het hing vol met echt grote jongens als Picasso, Max Ernst, Mondriaan, Dali enz.
Heel erg tof om zo even mee te pikken.
Ik dacht trouwens dat Nederlanders erg waren bij een gratis buffet, maar Italianen zijn echt schokkend!
Ze vallen als een meute uitgehongerde zwerfhonden aan, en als er iemand met een dienblad met eten aan kwam lopen haalde die meestal het buffet niet eens.
Daarna terug naar de camper.

Maandag 28 september

Vanochtend naar het andere deel van Palazzo Grassi gegaan.
Dit was ook een heel mooi museum, maar de werken vonden we iets minder interessant dan in het andere deel.
Ondertussen heb ik ook een paar keer gebeld met de ANWB omdat de bumpstops nog steeds niet geregeld waren.
Ik had gisteravond Jordy even gebeld om te vragen of hij misschien iets zou kunnen regelen omdat mijn eigen garage en de ANWB maar wat aan het prutsen waren.
Nou, dat heeft geholpen! Jordy belde dat hij bumpstops gevonden had die hoog genoeg waren, ze waren van een Citroën Jumper, maar dat maakt niks uit.
Jord, je bent zoals vaker weer de reddende engel!
De ANWB zijn echt een stelletje lamzakken, zodra ze doorhadden dat ik een vriend had ingeschakeld kreeg ik het advies dat ik mijn vriend moest pushen om het te regelen, want er waren meer mensen met pech!......
Ik heb dus even geïnformeerd waarvoor ik in godsnaam contributie betaal, en Jordy moest het ook in zijn werktijd zien te regelen en hij is monteur dus als hij pauze heeft hebben de andere autobedrijven dat ook, dus kan hij verder ook niks.
Dus ik heb de ANWB gepushed om ook door te zoeken.
Een paar uur later was het geregeld en ze worden naar de camping in Ljubljana gestuurd.
Daarna hebben we de boot gepakt naar Murano, het glas eiland.
Hier heeft Bar eerst een poos staan praten met een vrouw die kralen workshops gaf en toen zijn we op zoek gegaan naar de Moretti glas fabriek, want Bar wilde kijken of ze glas kon scoren.
We kwamen er achter dat de Moretti fabriek al jaren niet meer bestaat, er is alleen een Moretti school waar glazen sieraden gemaakt worden.
Hier kan je niet kijken, maar ze vertelden ons daar dat het glas dat ze gebruiken gemaakt wordt door Effetre, en de fabriek zat aan de andere kant van het kanaal.
We zijn eerst nog langs een man geweest die gereedschap maakt voor glasblazers en kralenmakers.
De vorige reis waren we hier ook geweest, maar toen stonden we voor een gesloten deur.
Deze keer was hij er wel en hij maakte werkelijk prachtig gereedschap.
Bar heeft daar een rekje gekocht waarop je het glas kan voorverwarmen en een blaaspijpje om kralen te blazen.
Daarna naar de Effetre fabriek.
Er zaten twee mannen op de stoep een sigaretje te roken.
We vroegen of we mochten kijken.
Normaal deden ze dit niet omdat het een fabriek was, maar één van die twee mannen vond het wel leuk om te doen.
Nou, die vond het héél leuk om te doen, hij ging helemaal los!
Hij heeft ons alles laten zien; hoe het van poeder in de oven glas wordt, alle kleuren grondstoffen en glas, de machines uitgelegd en Bar mocht proberen glas te blazen.
En voordat we weggingen had Bar allemaal glas gekregen, dat zorgvuldig werd ingepakt en in de buggy van Ezra werd weggemoffeld omdat er bij de uitgang een camera hing.
Hij heeft ook meerdere keren gezegd dat het een geheim moest blijven, nou dit wilden we wel geheim houden.
Het was heel erg leuk (en heet bij die ovens) om op deze manier een rondleiding te krijgen.

Dinsdag 29 september

De laatste dag Venetië.
Eerst nog even de stad in omdat Bar nog wat kleine Venetiaanse maskertjes wilde halen om mallen van te maken voor haar werk.
Daarna weer naar Murano om de laatste dingen op het verlanglijstje te doen.
Bar was op zoek naar een kraal van een bepaalde kralenmaker waarvan ze er de vorige reis een paar hele mooie gezien had, maar toen niet gekocht.
Deze keer had hij geen kraal waar Bar wild enthousiast van werd.
Toen weer naar de Effetre fabriek omdat Bar wilde proberen om wat hele kleine millefiori te kopen.
Dit kon gisteren niet omdat het magazijn dicht was.
Ze verkochten normaal alleen maar in grote hoeveelheden aan bedrijven, maar Bar kreeg het natuurlijk weer voor elkaar om een zak van 1 kilo te kunnen kopen.
Het geld daarvoor ging volgens ons zo de zak van de werknemer in, maar Bar had haar millefiori.
Daarna zijn we in de boot naar de parkeerplaats gestapt.
Ze vroegen helemaal geen kaartje, dus dat was de laatste “zwarte” bootreis in Venetië.
We zijn geen enkele keer gesnapt, dus we hebben zeker voor zo’n €200 bespaard aan transportkosten.
De bus hebben we ook maar twee keer betaald van de ongeveer twintig ritten, dit doordat de buschauffeurs het gewoonweg teveel moeite vinden om je een kaartje te verkopen.
Bij de camper snel de boel even gekuist en toen op weg naar Ljubljana.
We waren rond 22.30 op de camping.
De kindjes sliepen en Bar was ook doodop, maar ik wilde na een dag of tien niet echt gedoucht te hebben even lekker douchen.
De douches zijn hier geweldig, ik heb nog nooit onder een douche gestaan met zoveel druk, het is bijna lastig om rechtop te blijven staan, heerlijk!

Woensdag 30 september

Vandaag veel gewassen en opgeruimd, want dat was weer erg noodzakelijk.
De kindjes hebben lekker aangekeuteld in de speeltuin.

Donderdag 1 oktober

Vandaag ook weer lekker op de camping aangerommeld.
Morgen gaan we wel weer cultureel doen.