onze reis deel twee

2010-05-12T05:28:00.001-07:00

Woensdag 31 maart

De boot zou om 1:00 vertrekken, maar rond 2:00 konden we pas het hek door om naar de boot te rijden.
Daar konden we aansluiten in een lange rij vrachtwagens die stonden te wachten voor de scanner.
Toen wij aan de beurt waren was het rond 2:30 en konden we de kinderen uit bed halen omdat die niet in de camper mochten blijven i.v.m. de straling.
Toen de camper gescand was konden we door naar de boot.
Maar nog niet erop natuurlijk, want eerst moesten er nog tig vrachtwagens achteruit inrijden.
Ondanks de verbluffende stuurmanskunsten van de meeste chauffeurs duurde het tot 5:00voordat wij aan de beurt waren.
Wij dachten in de camper te blijven, maar dat mocht niet, dus de kinderen weer uit bed gehaald en mee naar boven genomen.
Boven lagen honderden mensen door en op elkaar in de gangpaden te slapen.
Achterin moesten we naar de douane, daar stond een enorme rij, maar wij werden er meteen tussenuit gepikt en waren meteen aan de beurt.
Dat was erg fijn met twee slaapdronken kids.
We moesten de paspoorten inleveren en konden die in Egypte weer ophalen, dat voelt nooit zo fijn, maar geen andere optie.
We hebben toen een plekje gezocht waar de kinderen weer verder zouden kunnen slapen.
Achter op het schip zat nog een restaurant dat niet gebruikt werd, dus daar zat niemand, het leek een prima plek het was er alleen erg koud doordat de airco op vriezen stond.
2Bar zag nog een trap naar boven waar een koord voor zat, Bar denkt altijd dat verboden toegang niet voor haar geldt, dus wij naar boven.
Dit was een soort vip ruimte met lekkere zachte banken waar (natuurlijk) niemand zat.
Ideaal! het was er ook iets minder koud, maar toch nog te koud om lekker te kunnen slapen, dus heb ik de gordijnen maar van de ramen gehaald om als dekens te dienen.
Het was 6:00 toen de boot ging varen, vijf uur later, maar niemand scheen er zich aan te storen.
Tegen tien uur was er land in zicht, maar de eerste poging om het gevaarte aan te meren mislukte om een voor ons onduidelijke reden, hij maakte een grote bocht en weer een uur later was het gelukt.
Toen we van de boot af waren zijn we op zoek gegaan naar het immigratie kantoor voor onze paspoorten.
Wonder boven wonder lagen onze paspoorten daar klaar.
Nog even naar de bank om de visa af te rekenen en klaar!, tenminste dat dacht ik.
We wilden op weg gaan en toen stond er een man te schreeuwen dat we nog ergens anders langs moesten.
Oeps, de auto moest nog ingeklaard worden etc. ik was er door de slapeloze nacht niet helemaal meer bij.
We werden opgevangen door een tourist police agent.
Ik was blij dat hij er was, want het werd een lokettendans waar Iran bij verbleekt.
De camper moest zelfs een nieuw (Egyptisch) kenteken!
Overal was het betalen, belasting hier, registratie kosten en verzekering daar etc.
Bij het tweede loket kreeg ik een map vol papieren waar bij elk volgend loket weer wat uitgehaald of afgestempeld werd.
Vervolgens moesten er op het terrein bij verschillende mannen die daar rondliepen nog handtekeningen gehaald worden.
Alle auto’s en bussen die daar stonden werden helemaal binnenstebuiten gekeerd en alle tassen, koffers en dozen moesten open.
Ik dacht; nu gaan we voor de bijl, dat wordt uren lang de camper uitpakken en weer inpakken.
Gelukkig bleef ons dit bespaard, want na drie keer een man in de camper (waarvan de laatste zo stonk dat Bar meteen demonstratief naar de wierrook greep en die aanstak, waardoor hij de hint begreep en weer snel buiten stond) konden we gaan.
Natuurlijk was er voordat we het haventerrein konden verlaten weer een controle door een mannetje die ging controleren of zijn collega’s hun werk goed hadden gedaan.
We zijn meteen naar Dahab gereden, we waren hier rond 15:00.
Daar hebben we drie mogelijke plekken uitgechecked en hebben gekozen voor een hotel waar we op de parkeerplaats konden staan naast het zwembad.
Het hotel ligt pal aan zee en was wel wat duurder dan de andere, maar hier waren heel veel kinderen en ze hadden ook een oppasservice.
Dit is erg handig voor als we willen duiken.

Donderdag 1 april

Niks gedaan, een beetje bijgekomen van de vorige dag.
Alleen een paar duikscholen gekeken voor de prijzen en een beetje Dahab verkend.
Het is een erg gezellig hippie achtig stadje met veel tentjes met kussens op de grond aan de zee, wel toeristisch, maar wat alternatiever.
Zazou heeft nog anderhalf uur paard gereden, en daadwerkelijk zelf gereden, stoer ding!

Vrijdag 2 april

Eerst wat bij het zwembad gezeten en na Ezra’s middag slaapje naar de andere kant van Dahab gelopen om te gaan snorkelen, want daar zou een mooie plek zijn (Lighthouse).
Dit klopte, het was echt een waanzinnig mooi rif met de meest kleurrijke vissen en koralen, hier in Dahab gaan we zeker duiken!
We zijn qua duiken natuurlijk verwend door Bonaire, maar hier is het zeker zo mooi, misschien wel mooier.
Daarna wat gegeten en nog een wetsuit voor Zazou gekocht (kost geen drol hier; € 12!) want ze krijgt het toch snel koud van het snorkelen.
Het ziet er leuk uit als wij gaan snorkelen.
Ezra zit in een bootje en Zazou zit als een schildpad bij mij op mijn rug met haar hoofd in het water.
Ze vindt het nog een beetje eng al die duizenden vissen om haar heen waaronder veel koraalduivels en andere “enge” vissen, maar ze wordt steeds meer ontspannen.

Zaterdag 3 april

Vanochtend een stuk naar het zuiden van Dahab gelopen om een snorkel/duikplek uit te checken (Islands).
Deze was super mooi, vol met prachtige koralen en vol met vissen.
Dit was tot nu toe de mooiste plek.
Daarna zijn weer terug gelopen naar het hotel en hebben we wat bij het zwembad gezeten en aan het eind van de dag zijn we nog even het dorp in gegaan.

Zondag 4 april

Vanochtend met een 4x4 naar Oasis gegaan, hier liggen een aantal snorkel/duikplekken bij elkaar.
Het was hier erg lekker, je kon lekker in zo’n bedoeïenen tent/restaurant gaan liggen en relaxen en snorkelen.
We vonden het hier onder water wel een beetje minder dan de plek van gisteren.
We zijn hier de hele dag geweest.

Maandag 5 april

Vanochtend met een 4x4 naar Blue hole gereden om te snorkelen.
Dit is een wereldberoemde duikplaats waar elk jaar minimaal vijf duikers omkomen, tof!
Blue hole is een enorm gat met een diameter van ongeveer zestig meter en een paar honderd meter diep.
Er zijn ook twee tunnels één op ongeveer zestig meter en de ander zit op honderdzoveel meter.
Het gaat mis omdat er duikers zijn die de eerste tunnel ingaan met te veel alcohol en te weinig ervaring (meestal Russen en Polen).
Wij vonden de Blue hole niet bijster interessant, dus wij gaan hier niet duiken.
Daarna zijn we op een kameel gestapt om naar Ras Abu Gallum te gaan, dit moest ook een hele mooie snorkelplek zijn, en is niet met een auto te bereiken.
Na anderhalf uur op smalle paden langs het water lopen waren we er.
De kameelrit was leuk, maar de snorkelplek vonden we niet echt de moeite waard.
De plekken die gewoon vlakbij en in het dorp liggen zijn allemaal vele malen mooier.
Daarna weer anderhalf uur terug op de kameel en weer met de 4x4 terug naar het dorp.
We hebben wat gegeten bij de Italiaan en daar kwamen we een Engelse vrouw tegen met een leuk meisje (Brooke) van vijf wat goed klikte met Zazou.

Dinsdag 6 april

We wilden graag duiken vandaag, maar het gaat hier in Egypte anders dan we gewend zijn, want er moet altijd een gids mee.
En hier bij het hotel gaat het nog een stapje verder, want je moet je opgeven en dan beslist de gids vlak voor vertrek waar er gedoken gaat worden en dan wordt de hele groep in de auto’s geladen en weg.
Hier hadden we niet zo veel zin in.
Ten eerste omdat we bij een bepaalde plek (islands) willen gaan duiken omdat we die het mooiste vinden en omdat we ook niet met tig man tegelijk willen duiken.
Daarom maar een dagje bij het zwembad gezeten en Zazou heeft de hele dag met Brooke gespeeld.
Ik heb bij een andere duikschool geregeld dat we morgen middag bij Islands gaan duiken, als de zee rustig genoeg is.
Aan het eind van de middag zijn we nog even het dorp in gegaan, maar Zazou was dood moe, dus zijn we niet lang gebleven en hebben een tosti gegeten in de camper en kon ze vroeg naar bed.

Woensdag 7 t/m 11 april

Nog wat relaxte dagen in Dahab, alleen nog een uitstapje gemaakt naar het Catharina klooster.
Dit hadden we achteraf beter kunnen laten, want dit was een enorm toeristencircus.
Het klooster zelf was groot, maar je kon alleen een kerkje en een museum bezoeken, waar je met busladingen doorheen geperst werd.
Daarna kon je nog de Sinaï berg beklimmen.
Op deze berg zou Mozes de tien geboden hebben ontvangen.
We zijn dit gaan doen, we waren er nu toch, maar het was een klim van zeven kilometer.
We wilden het onszelf wat gemakkelijker maken door een kameel te nemen.
We hadden twee kamelen gehuurd, maar met één van de twee drijvers was er de hele tijd gezeik.
Ze hadden hier hele kleine zadeltjes zodat je er eigenlijk niet met twee personen op kon (kunnen ze meer verdienen).
Bar zat met Ezra en ik met Zazou.
Het was echt te krap voor mij en Zazou, dus ik vroeg of ik eraf kon zodat Zazou alleen kon en ik zou gaan lopen.
De drijver van Bar wilde hun kameel ook laten gaan liggen, maar dat was nergens voor nodig, dus Bar vroeg of hij dit niet wilde doen.
Vervolgens liet hij de kameel met zoveel geweld naar beneden gaan dat Bar Ezra nauwelijks kon vasthouden en zelf met haar schaambot op het houten einde van het zadel klapte.
Bar natuurlijk pislink op die gast en Zazou, die dacht dat de drijver Bar had geslagen, rende meteen op die gast af en begon op hem in te slaan, fel ding!
Het was dus einde kameel.
De andere drijver was wel een aardige vent en die heeft snel een andere kameel voor Bar en Ezra geregeld.
De rest van de tocht naar boven verliep gladjes.
De kamelen konden niet tot helemaal boven, dus het laatste “stukje” moesten we zelf lopen.
Boven aangekomen was het één grote bende van afval, erg leuk op zo’n “heilige” plek.
We zijn hier even geweest en zijn toen snel weer naar beneden gelopen (ruim twee uur naar beneden klauteren) om voor het donker weer beneden te zijn.
Dit hadden we net gehaald.
Voor het laatste stukje naar de parkeerplaats wilde Bar graag een kameel voor haar en Zazou.
Dit weer geregeld, maar natuurlijk kwam er naar een paar honderd meter al weer gezeik, want hij wilde ineens niet meer tot aan de parkeerplaats, maar natuurlijk wilde hij wel de centen voor het hele stuk.
Egyptenaren zijn over het algemeen echt een kutvolk vinden wij, want ze zijn alleen aardig zolang ze denken dat ze wat aan je kunnen verdienen, en ze willen echt overal geld voor.
Zelfs als ze even de deur voor je openhouden als je met de buggy rijdt, of de weg vraagt, wat in ieder ander land gewoon beleefd is, bah!

Maandag 12 april

Vandaag naar Sharm Al Sheikh gereden om daar naar een aquapark te gaan.
Dit was een erg tof waterpark met de meest bizarre glijbanen.
Zazou was een echte bikkel, want ze heeft werkelijk elke glijbaan gehad, en er zaten er echt een paar bij die doodeng waren.
Aan het eind van de dag zijn we doorgereden naar Ras Mohammed, een natuur reservaat.
Het was al dicht dus we konden er zo inrijden zonder kaartje.
We gingen op zoek naar de campsite om daar te overnachten.
Toen we er bijna waren sprong er ineens vanuit het niets een schreeuwende soldaat voor de auto met zijn mitrailleur op ons gericht, aardige jongens die Egyptenaren.
We zijn toen maar achteruit gereden want hij bleef schreeuwen.
Er kwam toen een andere man aan die zei dat als we die gast wat geld gaven dat hij dan wel ophield met schreeuwen en we verder konden.
Dit werkte, dus even een bijdrage geleverd aan de corrupte zooi hier en we konden weer verder.
De campsite was een parkeerplaats bij een bedoeïenen tent, lekker rustig.

Dinsdag 13 april

We werden wakker aan een prachtig turqoise zee in het midden van niks.
Lekker voor de deur (van de camper) en de Bedoeïenen tent gesnorkeld met Ezra in het bootje, die na een prachtige ballade in het bootje in slaap viel.
Veel vissen gezien, het is hier heel ongerept omdat er op deze plek nog geen massatoerisme is.
Zazou had een heel mooi zand bouwwerk gemaakt met koraal wat broerlief het liefst met de grond gelijk maakte maar gelukkig hebben we dat weten te voorkomen anders zou het plotseling een stuk minder ongerept zijn geweest op deze idyllische plek!
S’middags met de camper het natuur park verkent.
We vonden het boven water qua flora en fauna super saai, geen flora en fauna te bekennen, alleen maar zand, maar de onderwaterwereld maakt een hoop goed.
Gesnorkeld met zijn tweetjes bij shark-bay wat echt heel prachtig was, enorme koraal formaties die een duizelingwekkende diepte in gingen, zwemmen tussen scholen met vis met de prachtigste kleuren. We waren er gelukkig laat zodat er geen bussen met tourgroepen meer waren zoals we van anderen hadden gehoord, we hadden dit stukje paradijs weer helemaal voor ons zelf.
Waar we het water in gingen was een vrij nauwe doorgang tussen twee bergen en omdat het park ging sluiten werden we door de politie het water uit gefloten alleen ging er toen iets mis. Ik (B) verloor Ed uit het zicht, we blijven met duiken en snorkelen uit veiligheidsoverwegingen en het gedeelde plezier altijd bij elkaar, maar waar ik ook keek geen Ed!
Niet echt tof maar ik dacht hij is vast snel teruggezwommen naar de kant door het fluitsignaal (hij is een stuk gevoeliger voor gezag dan ik) dus dan maar op eigen houtje!
Maar waar ik ook keek ik zag geen in/uitgang en kon me door al die zelfde rotsen niet meer oriënteren dus bleef ik maar zwemmen met de gedachte om de volgende rots zal het wel zijn.
Maar na een lange tijd, waarbij de golven ook steeds hoger werden en naar heel vaak Ed gebruld te hebben, (heeft geen reet zin bij zoveel bergen en golf geraas) dacht ik dit gaat echt niet goed!
Dus ben ik maar naar een rots gezwommen en ben daar opgeklommen en over allemaal rotsen gegaan als een soort van steenbok.
Ik zag in de verte een hekwerk van een uitkijkpunt waar ik eerder was geweest dus kon ik goddank over land de rest weer terug vinden. De kindjes zaten in de camper maar Ed stond samen met de politie op de uitkijk en ze hadden net een boot geregeld die me zou gaan zoeken.
Ik was pislink op Ed en vond het super onverantwoordelijk dat hij alleen het water was uitgegaan.
Maar na wat LUL’s, wat vreselijk opluchtte, ging het wel weer.
Zazou was erg blij me te zien, in tranen, maar dit omdat Ezra haar aan het bewerken was met de stofzuigerslang!
Ik kan echt niet gemist worden!
Na dit avontuur nog schelpen gezocht met zijn viertjes, waarbij het Ezra vooral te doen was om met schelpen te gooien en van de heuvels te rennen/vallen.
Gegeten in de bedoeïenen tent, traditioneel, volgens een Taiwanese dame die al jaren getrouwd was met een Egyptenaar :
Spaghetti met een heerlijke tomaten saus en hamburgers.
Wel erg lekker, en leuk gezelschap die ons nog leuke reistips aan de hand deden.

Woensdag 14 april

Vandaag een echte rijdag.
Vroeg opstaan 6.30 wat voor de verandering eens makkelijk ging omdat de kleine spookjes al om 6.00 van de partij waren, gelukkig sliepen wij gisteren al om 20.30, nog nooit zo vroeg naar bed gegaan! Wel frustrerend om 766 km te moeten rijden terwijl er ook een boot gaat van Sharm El-Sheikh naar Hurghada slechts 1 ½ uur, helaas, er kunnen geen auto’s aan boord, dus dan maar zo’n 12 uur tuffen! Gelukkig zijn de wegen heel erg goed, de beste tot nu toe in het Midden-Oosten.
In Hurghada een hapje gegeten en na 12 uur aan een stuk rijden even lekker de bennen strekken.
Ed is echte die-hard wat betreft lange afstanden rijden.
Met Zazou een week school in een dag gedaan, ze doet het hartstikke goed.
We zijn gekomen tot Zafarana, want we mochten van de politie niet verder.
Bij het checkpoint slapen maar.

Donderdag 15 april

Van Zafarana naar Luxor gereden.
Daar dachten we een plekje voor de Luxor tempel gevonden te hebben met stroom, helaas, het was toch allemaal weer moeilijk, regels, regels.
We kwamen er achter dat er ook een hotel was die overlanders een parkeerplaats kon bieden.
Daar dus maar heen.
We hebben eerst nog de Luxor tempel bezocht, we stonden er nu toch voor de deur.
De tempel was erg mooi, er stond ook nog veel overeind.
Weer een heel ander soort oude stenen dan dat we tot nu toe gezien hadden, dus leuk.
De campsite/hotel was een rustige leuke plek met een zwembadje en alles was omheind, dus Ezra kon niet weglopen.
Er stonden hier ook twee paar andere Nederlanders, waarvan we één paar al in Aqaba en in Dahab ontmoet hadden.
Het andere stel was met zo’n monster van een vrachtwagen en kwamen net terug uit Afrika en waren op de terugweg naar Nederland.

Vrijdag 16 april

We hebben vandaag wat aangelummeld op de campsite en gekletst met de andere Hollanders.
Het was echt te heet om wat te ondernemen, 40+ en geen wind.
Aan het eind van de middag zijn we nog naar de Karnak tempel gegaan want die was vlakbij.
Deze is nog een stuk groter dan de Luxor tempel en ook erg mooi.
Daarna zijn we de stad ingegaan om wat te gaan eten.
We moesten over de bazaar naar het restaurant.
Wat een gedoe!, we zijn ondertussen heel wat gewend, maar die gasten hier spannen de kroon met hun pusherig-argressieve verkoop methodes.
Je wordt ook doodziek van het allemachtig prachtig, hoe gaat het en kijken, kijken niet kopen wat je ongevraagd naar je hoofd krijgt.
Toen we eindelijk het restaurant hadden bereikt en net zaten kwamen toevallig de andere truck Nederlanders ook binnen, die zich ook door de bazaar geworsteld hadden.
zij typeerden de bazaar als de fatamorgana in de Efteling, waar als het bootje door een infrarood straaltje gaat er iets tot leven komt.
Dit klopt wel, die gasten zitten onderuitgezakt, maar als je op een bepaalde afstand komt komen ze tot leven.
We hebben samen gegeten en Ezra heeft zeker anderhalf uur een show weg gegeven tot groot vermaak van de eigenaar en de andere gasten.
Er zat namelijk een gitarist en waar muziek is moet gedanst worden!

Zaterdag 17 april

Weer bloedheet, dus weinig gedaan.
Aan het eind van de middag hebben we een tochtje gemaakt op de Nijl met een Feloek (Egyptische zeilboot) naar Banana island.
Dit was erg lekker.

Zondag 18 april

Vandaag om zes uur opgestaan om naar de overkant van de Nijl gegaan om de vallei der koningen en wat andere tempels te gaan bekijken.
Dit is natuurlijk een toeristencircus.
We hebben een aantal graftombes bekeken, deze zijn erg indrukwekkend en sommigen zijn erg mooi gedecoreerd.
Het was wel weer bloedheet en in één graftombe was het echt ongelofelijk heet.
Heel raar want je gaat een heel eind een berg in en heel diep onder de grond, waar je juist koelte zou verwachten, maar het was er echt ondragelijk heet.
Ik denk dat ik niet overdrijf als het daar een graad of zestig was, net een sauna, iedereen kwam badend in het zweet weer naar buiten.
Om een uur of vier vonden we het wel mooi geweest en zijn we terug gegaan naar de camper om wat af te koelen in het zwembad.

Maandag 19 april

Rustig dagje en ’s avonds op weg gegaan naar Aswan, dachten we.
Toen we bij het checkpoint aankwamen om Luxor te verlaten, mochten we niet verder.
Toeristen mogen na 18:00 uur niet meer rijden.
Wij nog van alles geprobeerd, maar het mocht niet.
Toen kwam er een politieman bij met een paar sterren op z’n pak.
Hij verzekerde ons dat als we nog even wachtten op een collega van hem, dat we mee konden naar het politiebureau om een vergunning te regelen om wel te kunnen rijden, gratis.
Toen de collega kwam zijn we achter hem aan gereden de stad weer in.
Na weer een poos wachten moest ik bij de commissaris komen en konden we een vergunning krijgen als we €125 betaalden! Dat geld ging natuurlijk rechtstreeks zijn eigen zak in.
Ik heb me meteen omgedraaid en ben zijn kantoor uitgelopen, hufter.
We zijn toen weer naar het checkpoint gereden om daar te overnachten.
Dit mocht natuurlijk ook weer niet, maar omdat we tijdens het wachten een poos gepraat hadden met de politieman met sterren en ons beklag gedaan hadden over de Egyptenaren en dat ze overal geld voor wilden, kon hij regelen dat het wel mocht.
Hij bood ook duizend keer zijn excuses aan (hij had ook gezegd dat de vergunning gratis was, en dat het zo geregeld zou zijn, drie uur dus).

Dinsdag 20 april

Vanochtend vroeg gaan rijden richting Aswan.
Onderweg zijn we gestopt in Esna, Edfu en Kom Ombo om daar oude tempels te gaan bekijken.
De tempels in Esna en Edfu waren erg mooi, maar van die in Kom Ombo stond niet veel meer overeind.
Aan het eind van de middag waren we in Aswan.
We hebben een poosje in de stad gezocht naar een plek om te staan, maar dat is in Egypte niet zo makkelijk.
We hadden ook een naam van een camp site, maar we kwamen er achter dat die door de politie gesloten was.
Gelukkig wist iemand nog een camp site, dus daar maar naartoe.
Het was aan de overkant van de Nijl in een klein dorpje met hele smalle straatjes en lage bomen en laag hangende elektriciteitskabels.
Toen we er waren was deze campsite wel heel erg nieuw, zo nieuw dat de parkeerplaats nog één grote zandbak was.
Het was bloed heet en Bar had de ramen van de camper open gezet.
Ze had dit wel tegen mij gezegd, maar omdat we vast dreigden te komen zitten, was ik dit vergeten.
Terwijl ik bezig was de camper weer aan het rollen te krijgen reed ik het zijraam kompleet aan flarden tegen een zuil van een poort.
Balen! ik was vergeten dat de ramen open stonden en het was er pikdonker, dus ik zag het ook niet in de spiegels.
Het mannetje van de camp site kon natuurlijk wel wat regelen, tegen een debiele prijs.
We hebben het raam dicht getaped en besloten om de volgende dag zelf maar naar de overkant te rijden om zelf wat te regelen.

Woensdag 21 april

Vanochtend weer door de smalle straatjes terug gekropen om weer naar Aswan te gaan.
Daar zijn we met een taxi naar een glasboer gegaan, en hij had zelfs plexiglas!
Daar dus een stuk op maat laten snijden, super!, het kostte ook nog eens geen drol.
Daarna hebben we een feloeka gepakt om naar twee eilandjes in de Nijl te gaan.
Het eerste eiland was een botanische tuin die lekker rustig en mooi was.
De tweede was het Elefantine eiland waar een museum, een tempel en een dorpje op stond.
Het museum was niet erg bijzonder, maar er was wel een hele leuke man die ons rondleidde.
Van de tempel stond er ook niet veel meer, maar het was wel leuk om het te zien.
Op het eilandje was ook een Mövenpick resort, dus we hebben ons daar met de boot laten afzetten.
We hebben hier boven in de enorme (13 verdiepingen) hoge toren wat gedronken en van het geweldige uitzicht genoten.
Daarna hebben we gebruik gemaakt van het buffet, we waren er nu toch, en heerlijk gegeten.

Donderdag 22 april

Weer terug gereden van Aswan naar Luxor.
We wilden eigenlijk nog naar Abu Simbel (verder zuid), maar dit zou zo veel uren in beslag gaan nemen voor één tempel, dat we besloten hadden dit maar te laten.
We waren aan het eind van de middag weer in Luxor.
Toen we een uurtje op de camp site waren kwamen er ruim twintig oranje beplakte Nederlandse voertuigen binnen.
De voertuigen bestonden uit kevers, oude VW busjes, landcruisers, legervoertuigen, trucks en een motorfiets.
Weg rust!, de hele campsite vol met Nederlanders.
Ze waren op weg naar Zuid Afrika om het WK voetbal te gaan bijwonen.
We hebben nog wat was gedaan en het kapotte raam vervangen.
We wilden de volgende ochtend om zes uur opstaan om naar een bepaalde oase te gaan, maar we kwamen er gelukkig achter door met een Egyptische guide van de Nederlanders te praten dat dat echt geen optie was met onze camper, een 4x4 had al moeite om hier te komen.

Vrijdag 23 april

Nog maar een dagje op de camp site om uit te zoeken hoe we verder zouden gaan rijden.

Zaterdag 24 april

Vanochtend vroeg gaan rijden richting Caïro.
De weg schoot de hele dag niet zo erg op omdat we de weg langs de Nijl moesten nemen, want de snelweg mochten we niet op omdat daar geen checkpoints waren.
We hadden bijna de hele dag politiebegeleiding, soms van vier auto’s tegelijk.
Ze zijn blijkbaar als de dood dat ons wat overkomt.
Na de hele dag door dorpjes hobbelen en honderden keren gestopt te zijn voor de dramatisch heftige verkeersdrempels, zijn we gestrand bij een checkpoint zo’n 170km voor Caïro.

Zondag 25 april

Even nadat we vanochtend vertrokken waren vanuit de checkpoint hoorden we ineens een raar ratelend/rinkelend geluid uit de motor.
De v-snaar van de dynamo was aan het afsterven.
Gelukkig had ik hier een reserve van meegenomen.
We zijn door iemand meegenomen naar een “garage” waar een monteur van nog geen tien jaar het klusje zou gaan klaren.
De man verzekerde mij dat het een goede monteur was, hij deed ook altijd zijn auto.
De man had gelijk, het jongentje kroop er onder (niks krik) en heeft de snaar vervangen.
Ik had hem ook de snaar van de stuurbekrachtiging laten vervangen, want die zat er gedraaid op, dus zou het vandaag of morgen ook wel gaan begeven.
Een honderd kilometer onder Caïro was ook een oase die we wel konden zien met de camper.
Daar zijn we eigenlijk het grootste deel van de dag doorheen aan het rijden geweest.
De oase was erg mooi, maar er waren ook tig dorpjes waar we door kwamen vol met zooi en dramatische wegen, maar wij en de camper hebben het overleefd.
Het rare is wel dat de politiebegeleiding een poosje voor de oase ophield, terwijl de oase juist een “gevaarlijk” gebied moest zijn omdat alle terroristen die in 1997 een hoop bommen hadden laten afgaan in Caïro en Luxor hier vandaan kwamen.
We zijn geëindigd in het dorpje Tunis, waar al jaren een Zwitserse vrouw woont die daar een pottenbakkerscentrum begonnen is.
We hebben hier even rondgekeken en zijn daarna schuin aan de overkant bij een restaurantje gaan staan om wat te eten en te overnachten.

Maandag 26 april

Vanochtend het laatste stuk naar Cairo gereden.
In de heksenketel op zoek naar een parkeerplaats downtown in de buurt van het hotel waar Kees en Corien (Bar haar oom en tante) over twee dagen in gaan.
Met heel veel mazzel was het gelukt om op 200 meter van het hotel te parkeren.
Daarna hebben we nog even wat in de buurt rondgelopen.

Dinsdag 27 april

Er is een dierentuin in Cairo, dus op naar de dierentuin.
We waren eerst erg huiverig over hoe de dieren er bij zouden zitten, maar het viel alles mee.
De meeste hadden een groot en schoon hok.
Het algehele beeld van de dierentuin was behoorlijk troosteloos, maar dit kwam vooral omdat er waarschijnlijk sinds de opening niks meer aan onderhoud gedaan was.
Met wat verf en een legertje tuinmannen zou dit opgelost kunnen worden, maar met een entreeprijs van €0,27 zal dit wel nooit gaan gebeuren.
Wat wel erg leuk was, was dat er overal oppassers stonden waarbij je wat voer kon krijgen om de dieren te voeren.
Als enige toeristen daar kregen we soms nog wat meer aangeboden.
Zo mochten we mee achter de schermen bij de Chimpansee’s waar we een baby konden bekijken.
Voordat we het door hadden werd er een chimp bij Bar op schoot gezet die echt geen baby meer was!
Even later konden we kijken bij een “baby” leeuw.
Toen deze het hok uitgehaald werd, was deze al zo groot als een flinke Duitse herder, dus we hebben maar even gevraagd of ze hem snel bij de kinderen vandaan wilden houden en weer terug in het hok wilden stoppen.

Woensdag 28 april

We zijn richting de bazaar vertrokken.
Deze viel in de eerste instantie erg tegen, maar toen we op zoek gingen naar een bepaald restaurant werd het ineens een stuk leuker qua winkeltjes en opdringerigheid.
Aan het eind van de dag zijn we met de taxi Kees en Corien op gaan halen van het vliegveld.
Het was erg leuk om ze weer te zien.
We zijn naar het hotel gereden en zijn later nog wat gaan eten in een restaurantje.

Donderdag 29 april

We zijn naar het Egyptische museum gegaan.
Dit is een giga groot museum waar alle Egyptische schatten liggen waaronder de Tutanchamon schatten.
Het museum opzich was een smerige bende, as usual, en enorm druk.
We hebben de voor ons interessantste vertrekken bezocht en daar hebben we hele mooie dingen gezien.
Daarna zijn we richting het modern art museum gelopen, maar die ging pas een paar uur later open.
Door de ramen konden we zien dat de collectie niet erg geweldig was, dus daar hebben we niet op gewacht.
We zijn even langs de opera gelopen en toen de Nijl weer overgelopen en bij een lekkere Italiaan gaan eten.

Vrijdag 30 april

Er was venochtend weinig zon dus een goede dag om naar Giza te gaan om de piramides te gaan bekijken.
We kunnen echt merken dat we een beetje reismoe aan het worden zijn en dat het tijd wordt om aan de terugweg te gaan beginnen, want we hadden allebei het gevoel van o ja, been there, done that, terwijl het zien van de piramides toch iets meer los zou moeten maken.
Na een rondje om de grootste piramide en langs de Sfinx zijn we weer vertrokken richting de stad om daar de grote moskee te gaan bekijken.
Daarna hebben we nog een poosje in het niet toeristische deel van de bazaar rondgelopen, waar de echte ambachtslieden aan het werk waren in kleine smerige werkplaatsjes.
Het was erg leuk om zo een stukje authentiek Cairo te zien waar niemand een poging doet om je iets te verkopen.
Daarna lekker gegeten in een restaurant in het toeristische deel.

Zaterdag 1 mei

We zijn op weg gegaan naar het science museum voor kinderen.
We hebben ons af laten zetten bij een grote, niet meer in gebruik zijnde moskee in de buurt van het museum.
Het was een mooie moskee, en naast de moskee stond een traditioneel huis dat gerestaureerd was in oorspronkelijke staat.
Nou, hier kon je best wonen! een heel open huis met binnenplaats, loggia, dakterras en prachtige kamers.
Daarna naar het science museum, maar dat bleek onvindbaar te zijn, dus na een poosje zoeken en vragen, maar niet vinden zijn we maar weer de buurt ingegaan met de authentieke werkplaatsen en winkeltjes.
Daarna hebben we wat gegeten en ben ik met de kids naar het hotel gegaan en Bar, Kees en Corien zijn naar een Sufi voorstelling gegaan.

Zondag 2 mei
Vandaag naar het Koptische deel van Cairo gegaan om wat dingen te bekijken.
We zijn begonnen met het Koptisch museum daarna hebben we de St. Joris kerk bezocht, wat een ronde kerk was.
Vervolgens zijn we naar de Maria kerk gegaan.
We wilden nog naar de Ben Ezra moskee, maar daar waren we net vijf minuten na sluitingstijd, helaas
‘s Avonds gegeten in een Zwitsers restaurant bij ons in de straat.
Bar zat dus in de hitte aan de kaasfondue en als toetje chocoladefondue!

Maandag 3 mei

Eerst naar het keramiek museum geweest, dit zat in een klein paleisje, erg mooi.
De collectie was ook mooi, maar het mooiste deel van de collectie was Turks keramiek.
Daarna hebben we in een park wat dichtbij was een broodje gegeten en het “aquarium” bezocht.
Dit was weer een leuke Egyptische poging om iets westers na te bootsen, maar zoals iedere keer wordt er geen onderhoud gepleegd, dus als er een aquarium stuk is, dan blijft dat zo.
Daarna zijn we met een taxi richting een grote begraafplaats gegaan waar mensen ook in de grafmonumenten zouden wonen.
We hebben hier nier zo veel van gezien.
We af en toe een stoel of tafel, maar niet echt aanwijzingen dat hier echt gewoond werd.
Daarna zijn we richting de bazaar gegaan omdat daar in een gebouw een handicraft fair zou zijn.
Die was er wel, maar stelde bijzonder weinig voor.

Dinsdag 4 mei

In de buurt van de airport stond een heel mooi Indiaas uitziend paleis die we nog wilden zien.
Toen we daar aankwamen was het echter dicht wegens renovatie, jammer.
We hebben er omheen gelopen en zijn toen naar het vlakbij gelegen kindermuseum gegaan.
Dit was ook gesloten wegens renovatie!
We zijn toen maar richting het Pharaoic Village gegaan, want we wilden toch iets leuks voor de kids doen.
De Village was een grappig, maar ook heel fout thema park voor kids waar je met een boot door de geschiedenis en tradities van Egypte kon varen.
Na de boot kon je nog rondkijken in allerlei replica’s van tempels etc.
Bar en Corien hebben zelfs Kees en mij zo ver gekregen om verkleed als Ramses II op de foto te gaan.
’s Avonds heerlijk Libanees gegeten.

Woensdag 5 mei

Vertrekdag.
Kees en Corien gingen na een zeer gezellige week weer huiswaarts en wij gingen op weg naar Nuweiba voor wat rust na tien dagen hectische stad.
Om een uur of vijf waren we er.
We stonden met de camper op het strand naast een hotelletje waar we stroom en water konden krijgen.
Het was hier heerlijk rustig en de zee was echt piswarm, lekker!

Donderdag 6 t/m zaterdag 8 mei

Zon, zee, strand.

Vrijdag 9 mei

Na een paar dagen rust wilden we toch nog wel iets meer dan helemaal niks, dus zijn we een klein stukje verder gereden naar Dahab.
Hier zijn we weer bij Inmo gaan staan.

Zaterdag 9 mei t/m dinsdag 12 mei

Zon, zee, strand.

2010-03-27T05:59:00.000-07:00

Zaterdag 27 februari

Niet veel gedaan, want het regende de hele dag.
We hebben een beetje in de camper gehangen.

Zondag 28 februari

Meer van hetzelfde

Maandag 1 maart

Droog!
We zijn Jerash in gegaan om de Romeinse site te gaan bekijken.
Deze was op zich heel mooi, maar we merkten dat we wat minder onder de indruk raken van al die oude stenen.
Er zijn in deze landen eenmaal bijna geen moderne dingen, dus qua sites is het bijna allemaal oud, en omdat we natuurlijk al vreselijk veel moois gezien hebben, zijn we een beetje verwend aan het raken.
We zijn toen door gereden naar Amman.
We hadden een bepaalde plek in gedachten om te gaan staan.
Het was in een dure wijk op de parkeerplaats van een supermarkt.
Omdat de Jordaniërs vrij spaarzaam zijn met de bewegwijzering kwamen we midden in het oude centrum uit.
We hebben toen maar een taxi voor ons uit laten rijden naar de supermarkt.
Het was een goede plek; vlak, een KFC voor de deur, een giga supermarkt die zeven dagen per week 24 uur per dag open is en voor iets meer dan een Euro zit je met een taxi in het centrum.

Dinsdag 2 maart

We zijn met naar de Citadel gegaan.
Hier was niet zo gek veel van over, maar er was wel een mooi museum.
We kwamen daar een Nederlands stel tegen waar Zazou erg blij van werd.
Ze heeft ze dan in een half uur tijd ook compleet sufgeluld, maar ze vonden het wel gezellig.
Daarna zijn we naar het Wild Jordan centrum gegaan om info te krijgen over de natuurreservaten die ze hier hebben.
Twee van de reservaten waar we heen wilden vielen af omdat er eentje was afgefikt en een ander mocht je pas in vanaf achttien jaar omdat de routes door het park erg heftig waren in de zin van veel zwemmen en abseilen.
Er bleven er gelukkig wel een paar over die we wel kunnen gaan zien als aangename afwisseling voor al het stads en cultuurgeweld.
In het centrum zat ook een eco restaurant waar we lekker gegeten hebben.
Amman is een grote stad die op negentien heuvels gebouwd is, dus je doet alles met de taxi omdat je anders de hele dag met je tong op je schoenen loopt van het klimmen.
We zijn dus weer met de taxi terug gegaan naar de camper.

Woensdag 3 maart

Eerst naar de King Abdullah gardens, die waren in de buurt van onze parkeerplaats.
Het park was een echte aanfluiting.
Er zat ook een lunapark voor kinderen in, maar daar was sinds de opening, tig jaar geleden, niks meer gedaan.
Het was oubollig en vreselijk smerig, je zou je kind eigenlijk nergens in moeten laten, maarja, Zazou vond het er prachtig uitzien dus heeft ze toch een paar ritjes gemaakt.
Daarna zijn we naar het National museum of fine arts gegaan.
Dit was een erg mooi museum wat uit twee tegenover elkaar liggende identieke gebouwen bestond met een beeldentuin er tussen.
Dit was een verademing.
Het museum stond vol met hedendaagse kunst en was mooi gepresenteerd.
Er fijn om na al het ouds wat moderns te zien.
Daarna hebben we in een soort mall nog was gegeten en weer terug naar de camper.

Donderdag 4 maart

Eerst naar het ministerie van toerisme om wat info over de stad te scoren.
De mensen waren zeer behulpzaam, maar wisten eigenlijk niet zo veel, maar we waren toch weer wat wijzer.
Toen zijn we weer naar het centrum gegaan om twee musea en het amfitheater te bekijken.
De musea waren klein, maar erg de moeite waard.
Het waren het folklore en het popular traditions museum.
Het theater was niet zo schokkend, maar Zazou vind het altijd erg leuk om helemaal naar boven te klimmen.
Daarna zijn we naar de Al Husseiny moskee gegaan, maar dat viel tegen voor Bar, want er mochten geen vrouwen in.
Ik ben ook niet gaan kijken want ik heb de moskeeën wel gezien.
Alleen de hele bijzondere wil ik nog bekijken.
Daarna hebben we nog wat in de straatjes rond gelopen en hebben we een taxi gepakt naar de Darat al-Funum foundation.
Dit is een mooi complex voor hedendaagse kunst.
Er was veel conceptuele kunst die we niet zo bijster interessant vonden, maar toch leuk om gezien te hebben.

Vrijdag 5 maart

We zijn eerst naar het Royal Automobile museum gegaan.
Dit was een erg mooi museum vol met Ferrari’s, Rolls Royces, Porches, Mercedessen, Austin Martins, Buick’s, Caddilac’s etc en een hoop oude Harley’s en Indians.
We zijn allebei niet zo autogek, maar dit was een erg tof museum.
Toen we buiten kwamen had de lokale Harley club hun fietsen voor het museum geparkeerd, dus dat was nog een toetje.
Toen ze met veel gebulder weer vertrokken was Ezra erg onder de indruk.
Het kindermuseum lag honderd meter verderop, dus…..
Dit was een amazing museum, veel speelplezier met een wetenschappelijk tintje.
Het zag er allemaal prachtig uit en de kids waren niet te stuiten.
We kwamen daar en Spanjaard tegen met zijn éénjarig zoontje.
Hij werkte voor de Europese Commissie en hield zich bezig met het adviseren van landen over waar ze hun ontwikkelingsgeld aan konden besteden.
Hij had ook voor artsen zonder grenzen gewerkt, dus hij had de hele wereld wel gezien.
Hij was een alleenstaande vader en had zijn zoontje gekregen doordat een Indiase vrouw een eitje had gegeven die had hij bevrucht en was vervolgens in een andere Indiase vrouw geplaatst om te dragen.
Het klikte erg goed tussen ons en de kinders, dus we hebben uren gekletst en de kinderen hebben lekker gedold.
Hij nodigde ons uit om bij hem te komen eten, dus zijn we mee naar zijn huis gegaan.
Hier kwamen ’s avonds ook nog een ander Spaans stel met drie kinderen, dus het was een heksenketel!, maar wel super gezellig.

Zaterdag 6 maart

Ik ben s’ochtends naar de wijk gegaan met bouwmaterialenwinkels (leuk woord voor galgje) om profielen te halen om nog twee grote opbergboxen op het dak te kunnen monteren.
Die boxen waren bij de supermarkt in de aanbieding en omdat we een beetje aan het dichtslibben zijn in de camper, waren ze erg welkom op het dak.
Nadat de boxen op het dak zaten (en al weer bijna vol zaten) zijn we naar dat andere Spaanse stel gegaan om de kinderen te laten spelen.
Dit was erg gezellig en we zijn daarna naar een grote shoppingmall gegaan om wat rond te kijken en om een happie te eten.

Zondag 7 maart

Eerst met een taxi naar Iraq Al-Amir gegaan.
Dit is een natuurgebied net buiten Amman waar wat grotten en (weer) Romeinse ruïnes zijn.
Het was een erg mooi landschap.
Jordanië vinden we sowieso erg mooi qua landschap, het is ruig en erg groen.
Daarna terug naar de camper en wat bootschappen gedaan en toen op pad naar Madaba.
De stad uitkomen was een ramp, want doordat er weer eens op cruciale punten geen borden stonden reden we lekker verkeerd.
Dus toen maar op elk kruispunt de weg vragen.
Uiteindelijk zijn we er gekomen.
Ik heb nog even de weersverwachting gechecked in een internetcafé en de lente gaat hier goed inkicken, de aankomende week rond de dertig graden met wat wind, joeppie!

Maandag 8 maart

In Madaba rondgekeken en alle kerken en mozaïekplekken bezocht.
Madaba is bekend voor de Mozaïeken en vooral om een mozaïek van de eerste landkaart van Palestina.
Er waren mooie mozaïeken bij, maar omdat ze zo oud waren, waren de kleuren allemaal vrij flets.
Daarna zijn we naar Mount Nebo gegaan.
Dit is de plek waar God Mozes het beloofde land zou hebben laten zien.
Je kunt vanaf hier over de Dode zee naar Israël kijken.
Daarna hebben we de camper opgehaald om richting de Dode zee te rijden.
De weg zou behoorlijk gevaarlijk zijn omdat we in Madaba op 1200m boven zeeniveau zaten en de Dode zee ligt 400m onder zeeniveau.
Een behoorlijke afdaling dus.
Het alternatief was bijna helemaal weer terug naar Amman om daar een vlakkere weg te nemen.
We hadden dus toch maar gekozen voor de steile weg, maar daar hadden we binnen vijf minuten al spijt van.
Het was ontiegelijk stijl en één en al haarspeldbochten.
We konden niks anders dan continue remmen, met als gevolg dat de remmen bloedheet werden en ik af en toe bijna geen remdruk meer had.
Da’s niet zo lekker op een berg als dit.
Dus de camper maar aan de kant gezet om te laten koelen en Jordy maar weer eens te bellen voor advies.
Ik had aan Bar gevraagd om even de rem in te trappen om even te kijken of ik de blokken wel zag bewegen.
Toen ze de rem indrukte kwam er een knal en heel veel gesis.
Bar schrok zich dood en ik dacht dat de remleidingen leegspoten, maar het was een band die leegliep.
Doordat de remschijf roodgloeiend was is waarschijnlijk de lucht in de band ook zo erg verhit tot het punt dat hij het niet meer kon hebben, dat kon er ook nog wel bij!
Bar stond met een hopeloos hoofd langs de kant van de weg en daardoor stopte er een auto met rangers, die haalden er weer een auto met tourist police bij (als er iets is met een toerist, komt altijd de tourist police erbij).
Nadat de band verwisseld was waren de remmen inmiddels ook weer wat afgekoeld, dus we konden weer proberen om verder naar beneden te komen.
Bar had er geen vertrouwen meer in, dus die is met de kinderen bij de rangers ingestapt.
Volgens de rangers hadden we het steilste deel gehad en zou het vanaf hier no problem meer zijn.
Deze keer hadden ze gelijk, dus het ging zonder problemen weer verder naar beneden.
We hebben de camper bij het Mövenpick resort voor de deur geparkeerd en hebben daar wat gegeten.
Het resort zag er echt belachelijk mooi uit, ik had nog nooit zo’n sjiek gebeuren gezien.
Dus morgen zouden we hier een dagje gaan zitten.

Dinsdag 9 maart

Vandaag een dagje Mövenpick.
We moesten aan de poort twee dagpassen kopen voor € 30 p.p. maar daar zat ook € 10 consumpties in, niet goedkoop, maar wel erg lekker zo’n verwendag.
Bij het zwembad werd niet gevraagd naar onze passen, omdat ze er vanuit gingen dat niet Jordaniërs gasten van het resort waren.
Dat was mooi, want dan werd er niet € 40 van onze passen afgeschreven, dus konden we het allemaal opeten en drinken.
Het was echt heerlijk om als een vorst behandeld te worden in een schitterende omgeving.
Dobberen in de Dode zee is ook een leuke ervaring, vooral als je gewoon een schoolslagje wil doen ziet het er erg leuk uit, je krijgt je benen niet onder water!
Zazou vond de zee een stuk minder, want ze had een paar blaren op haar voeten en omdat het zoutgehalte zo bizar hoog is prikte dit enorm.
Ze was zo aan het gillen dat een lifeguard met kleren en al het water in dook om haar te “redden”.

Woensdag 10 maart

Weer een dagje Mövenpick, maar nu helemaal gratis, want we hoefden geen dagpas te kopen, foutje dank u!

Donderdag 11 maart

Vanochtend Bar en de kids weer bij het zwembad geparkeerd, helaas niet gratis, en toen ben ik met de camper op zoek gegaan naar iets wat voor een garage kon doorgaan om de remmen te laten ontluchten.
Deze was snel gevonden en een tientje later was alles weer voor de bakker.
Daarna nog wat boodschapjes gedaan en weer terug naar het resort om nog een paar uurtjes te relaxen.
S’avonds geweldig lekker Chinees gegeten, de passen moesten op.

Vrijdag 12 maart

Toen we vanochtend op pad wilden naar Dana had een hersendode Jordaniër z’n autootje haaks op het midden van de camper geparkeerd.
Dit was niet zo handig, want links was een muur, voor een normaal geparkeerde auto, achter een te hoge stoep en rechts het shit autootje.
We kwamen er niet achter van wie hij was, dus met hulp van de politie en tachtig keer steken kwamen we eruit.
Toen op weg naar Dana.
Langs de Dode zee was de weg prima, maar op een gegeven moment moesten we weer de bergen in.
Er kwam geen eind aan het klimmen, maar met de extra fan aan kreeg de motor het net niet te heet.
Weer geen enkele wegwijzer voor het belangrijkste natuur reservaat, dus op elke splitsing maar weer vragen.
Na bijna vier uur kwamen we aan op de campsite.
We dachten hier rustig te kunnen staan, helaas, het was vrijdag dus er waren honderden Jordaniërs hun vrije dag aan het vieren, en nu waren wij er als main attraction, fijn.
Bij het informatiehokje kwamen we er achter dat de campsite en alle wandelpaden nog dicht waren, ook fijn.
Bar helemaal pissed, dus de manager werd uit z’n nest gebeld, vond hij ook fijn.
Het daarop volgende telefoongesprek met Bar vond hij nog fijner!
Volgens de info die wij van het hoofdkantoor in Amman hadden gekregen moest alles open zijn, drukfoutje volgens die gasten hier.
Wat wel echt fijn was, was dat de manager ineens op de camper klopte, hij was naar de campsite geracet.
Hij stelde voor dat wij moesten zeggen welke route we de volgende dag wilden lopen, dan zorgde hij ervoor dat die geprepareerd was.
Dit vonden we een beetje lullig, want dan zouden er waarschijnlijk een aantal gasten op hun vrije dag (en nacht) zich voor ons uit de naad moeten werken.
Dana village was wel open en volgens hem waren de routes daar beter te doen voor de kids en was het daar sowieso mooier.
Hij vroeg ons of we wel a.u.b. een klachtenmail naar de organisatie wilden sturen, want hij zat doordat ze daar foutieve info gaven met een hoop boze toeristen.
Na ongeveer vijf kilometer zwaaiend als Beatrix naar gillende Jordaniërs waren we weer op de gewone weg.
Toen we bij de afslag voor het dorp waren ging de weg wel weer erg stijl naar beneden.
Na een paar kilometer vond ik het wel genoeg, ik wilde geen herhaling van mount Nebo.
Het was al donker en toen ik uitstapte om naar de remmen te kijken had ik geen lampje nodig, ze waren zo roodgloeiend dat je er makkelijk een krant bij kon lezen!
De boel dus maar met water gekoeld.
We stonden naast een uitkijkplatform, dus daar de camper maar opgereden om te laten staan, want we waren er nog niet, maar ik ging dus echt niet verder naar beneden.
Toen we vanaf het platform naar beneden keken om te zien hoe ver het nog naar Dana was werden we door een Belg aangesproken die vroeg of we een lift wilden.
Hij zat daar met zijn Duitse vriendin omdat ze een doctoraal scriptie aan het schrijven waren over Dana en de RSCN (de wildlife organisatie).
Nou, dat was lekker!
Wij met hen naar beneden en daar hebben we in een hotelletje heerlijk Jordaans gegeten met z’n allen voor bijna niks.
Na het eten werden we ook weer lekker bij de camper gedropt, tof!

Zaterdag 13 maart

Vanochtend naar beneden gewandeld om daar in het hotelletje te ontbijten.
We wilden een wandeling maken door de Wadi (vallei), maar Zazou had nog last van een blaar, dus om het voor iedereen leuk te houden hebben we haar bij het hotel gelaten en zijn we met Ezra op pad gegaan.
Ik dacht dat het wel zou kunnen met de buggy, mis!, dus die hebben we na een paar honderd meter in de bosjes gedumpt om later weer op te halen.
Het was ook te gevaarlijk voor Ezra om zelf te lopen, dus dat werd dragen.
Het was een prachtige Wadi en na een paar uur klauteren en vallen (Bar) en zweten (ik) waren we weer bij het hotel.
Daar hebben we eigenlijk voor de rest een beetje rondgehangen en wat gekletst met andere gasten en weer lekker gedineerd.
We werden weer teruggebracht naar de camper, super!

Zondag 14 maart

Rijden naar Aqaba, deze keer niet al te veel klimmen en dalen.
Het was de desert highway, zo’n rechte streep door de woestijn, maar wel bloedheet.
De extra fan moest de hele tijd aan anders trok de motor het qua hitte niet.
Toen we aan kwamen hebben we eerst een aantal hotels voor Bar haar ouders gechecked, want die komen de 19e
Daarna hebben we een plekkie voor onszelf gezocht.
We zijn terecht gekomen bij het bedoeïn garden restaurant.
Daar konden we staan voor een prikkie en gebruik maken van het zwembad, douches, wasmachine, etc. helemaal goed.
We kwamen daar een paar Rotterdammers (Michiel en Heleen)met hun kinderen (Simone en Linet) tegen.
Zij hadden twee meisjes, één van Ezra’s leeftijd en één van vijf.
Zij waren een reis van een half jaar aan het maken met een wereldticket en waren in Japan, Vietnam en Indonesië geweest.
We hebben samen gegeten en het was lekker voor Zazou dat er eens een keer een vriendinnetje was waar ze gewoon Nederlands mee kon praten.

maandag 15 maart

Wasdag!
Eigenlijk niks anders gedaan dan ons met een enorme berg was bezig gehouden en de kindjes hebben lekker met de Nederlandse kindjes gespeeld.
S’avonds hebben we met z’n allen bij een Taiwanees restaurant in de stad gegeten.

Dinsdag 16 maart

We zijn bezig geweest met het omgooien van de winterkleding naar de zomerkleding en de camper kuisen.
Aan het eind van de middag zijn we met Michiel en Heleen en kids in een glassbottom boot gestapt om wat visjes en koraal te bekijken.
Dit viel wat tegen, bij ons voor de deur moet het heel mooi zijn, maar bij de stad was er niet zo veel aan.
Daarna hebben we bij de Mac wat gegeten.

Woensdag 17 maart

Vanochtend op tijd opgestaan omdat we om tien uur met z’n allen bij de ingang van Wadi Rum moesten zijn, dit ligt ongeveer een uur rijden van onze stek.
Wadi Rum is een woestijn met bijzondere bergen, en daar zouden we de hele dag in een 4x4 rondgereden worden en dan s’avonds daar eten en overnachten in een bedoeïenentent.
Wadi Rum was echt super mooi, heel ruig en afwisselend van zandduinen tot bizarre rotsformaties en kloven.
Rond een uur of vijf waren we in het kamp.
We zagen al snel dat dit niet de lekkerste nacht van de reis zou worden.
De matrassen en dekens waren een zandbak en tent was ook niet bepaald winddicht.
Na het eten zijn we eigenlijk al snel naar bed gegaan omdat ze in de gemeenschappelijke tent een lekker vuurtje hadden gemaakt, maar er zit geen schoorsteen o.i.d. in zo’n tent dus voelden we ons al snel een stel gerookte palingen.
Pik donker in die tent, want er is geen elektra in de woestijn, dus maar een kaarsje gescoord en met de kleren aan onder de dekens geschoven.

Donderdag 18 maart

Om zes uur waren we al weer wakker na een winderige nacht.
We hebben wat gegeten en zijn toen weer ingestapt om naar de ingang van Wadi Rum te gaan en een taxi te scoren.
Michiel en Heleen gingen verder richting Amman om vanaf daar naar Syrië door te reizen.
Wij hebben in Aqaba een huurauto geregeld voor Bar haar ouders en zijn toen terug naar de camper gegaan om het woestijnzand van ons af te wassen.
We zijn daarna nog even de stad in geweest om wat rond te kijken.

Vrijdag 19 maart.

Toen we wakker werden stond er een Duitse bakwagen naast ons met een caravan erop gemonteerd.
Het waren leuke mensen met een dochtertje die twee maanden ouder was dan Zazou en een leuke hond.
We hebben wat gekletst en zijn toen naar het vliegveld gereden om Bar haar ouders op te halen.
Die hadden vertraging, maar wij ook want de wegwijzers naar het vliegveld waren weer ver te zoeken.
Daarna zijn we naar het Mövenpick hier gereden, dat is twee km van onze stek vandaan en daar zijn we de rest van de dag geweest om lekker bij te kletsen en natuurlijk lekker te eten.

Zaterdag 20 maart

Lekker aan het zwembad gezeten.

Zondag 21 maart

Vandaag nog een keer naar Wadi Rum, want Bar haar ouders wilden het ook graag zien.
Deze keer zonder slapen, want Cees krijg je met geen stok in zo’n tent om te slapen.
We hadden een 4x4 gehuurd en zijn de woestijn in gereden.
We hebben een andere route gedaan dan de vorige keer, de jongen die ons rond reed wilde de toeristische plekken een beetje omzeilen.
Dit was erg leuk en hij was veel aan het spelen met de jeep, soms hadden we het gevoel dat we van een zandduin zouden afrollen, maar hij wist wat hij aan het doen was.
Bar, Truus en de kids zijn onderweg nog een uurtje op een kameel gestapt voor een ritje.
Onderweg was de jongen nog even gestopt om een vuurtje te maken voor een potje thee en daarna zijn we richting een plek gereden om de zonsondergang te bekijken.
Onderweg kwamen we nog twee keer een aantal kamelen tegen met een baby kameeltje, waar we natuurlijk uitgebreid bij stilgestaan hebben.
De zonsondergang was een beetje minder want de zon had niet zo veel kracht meer waardoor de bergen niet zo mooi rood kleurden als de vorige keer.
En er waren ook geen wolken die voor spectaculaire kleuren zorgden.
Daarna weer terug naar het hotel.

Maandag 22 maart

Lekker dagje strand en zwembad.

Dinsdag 23 maart

Weer zon, zee, strand

Woensdag 24 maart

Vandaag zijn we naar Petra gereden.
Dit is twee uur rijden van Aqaba, maar het is de toeristische trekpleister van het land.
Het zijn allemaal hele oude in de bergen uitgehakte graftombes die je bereikt door een hele mooie lange kloof door te lopen.
Cees ging met een koetsje de kloof door en had Truus mee de koets in getrokken, daar had vooral Truus snel spijt van omdat het ritje nogal hobbelig was en ze niks van de kloof zag omdat ze alleen bezig was met zichzelf in de koets proberen te houden.
Wij zijn door de kloof gewandeld, en het was een bijzonder mooie wandeling.
De kloof is echt prachtig.
Als je de kloof uit komt loop je tegen de Treasury aan.
Dit is het meest imposante tombe van Petra.
Cees wilde niet meer verder, ondanks de poging om hem met veel hulp op een ezel te hijsen.
Hij is bij een restaurantje gaan zitten en wij hebben de kindjes op een ezeltje gezet en zijn verder gelopen.
Nadat we een deel van Petra gezien hadden zijn we terug gegaan naar de ingang omdat we wat wilden eten om daarna er weer in te gaan om Petra by night te gaan bekijken.
We hebben gedineerd in het Mövenpick hotel wat bij de ingang staat.
Cees had geen zin om Petra by night te gaan bekijken, dus die is in het hotel gebleven.
Wij zijn weer naar binnen gegaan.
Ze hadden het hele pad naar de kloof en de kloof zelf verlicht met zakjes met kaarsen erin.
Het liep tot de treasury die ze met honderden zakjes hadden aangelicht.
Daar kregen we een kopje thee en wat muziek te horen.
Daarna zijn we weer terug gelopen en weer de auto ingestapt om terug naar Aqaba te rijden.

Donderdag 25 maart

Weer een dagje zon, zee en strand.
Bar en ik zijn in de middag gaan duiken.
Het is hier mooi, maar niet zoals op de Antillen.
We konden niet zo diep omdat we waarschijnlijk een opkomende verkoudheid hebben waardoor we veel pijn in onze kop kregen door druk in de holtes.
Ik heb nog de hele avond last gehad van pijn in m’n kop.

Vrijdag 26 maart

Rond 12:00 heb ik Cees en Truus weer naar het vliegveld gebracht, want het zat er op.
Het is erg gezellig geweest!
We hebben veel mazzel gehad, want we hebben niet één keer een daggastkaart hoeven kopen en hebben elke dag heerlijk gratis van het overvloedige ontbijtbuffet genoten, super!
Daarna heb ik nog wat bootschappen gedaan en ben weer naar het Mövenpick gegaan, daar zaten Bar en de kids nog.
Het weer was inmiddels omgeslagen, dus geen zwemweer meer.
We zijn nog even bij het strand bij ons voor de deur wezen kijken en zijn toen weer naar de camper gegaan.

2010-02-26T13:51:00.000-08:00

Maandag 8 februari

Vanochtend na het ontbijt ben ik even naar een internetcafé geweest om de blog bij te werken.
Hierna zouden we vertrekken naar Syrië.
Toen ik de stroomkabel los wilde koppelen kon dit niet omdat de eigenaar van de parkeerplaats het rolluik van de ruimte waar we ingeplugd zaten op slot had.
De eigenaar die er normaal altijd was, was in geen velden of wegen te bekennen.
Andere mensen die op het terrein bezig waren wisten ook niet waar hij was.
Na een uur wachten kwam Bar op het briljante idee om iemand te vragen om hem te bellen.
Hij zat in het ziekenhuis en zou met een half uur weer terug zijn.
Dat werd drie kwartier, maar hij was er.
We konden dus bijna twee uur later dan gepland op pad.
Wel irritant want we wilden graag met licht de grens over.
Bij de grens aangekomen was het druk en koud.
Turkije uit ging vrij soepel, maar Syrië in was een ander verhaal.
We moesten visa regelen, een autoverzekering regelen en weer fijn een flinke ($110 per week) dieseltax betalen.
Het was weer een fijn heen en weer krijgen tussen de verschillende loketten en de bank.
Toen al het gedoe voorbij was waren we ruim drie en half uur verder!
Bijna even lang als Iran in.
Het was inmiddels al rond 20:00 dus we zijn in het eerste dorp gestopt waar we een restaurantje tegenkwamen.
Daarna doorgereden naar Aleppo.
Een paar km voor Aleppo was een grote shoppingmall waar we niet op de parkeerplaats mochten staan, maar wel net er buiten bij het hokje van de bewaking.
We konden ook stroom krijgen, dus dat was weer lekker.
We wilden niet ’s avonds laat de stad in om een plekje te gaan zoeken, want als dit niet soepel zou verlopen wordt het snel nachtwerk en we waren al doodmoe van het grensgedoe.
Het enige nadeel was dat we langs de doorgaande weg Aleppo in stonden, dus de hele nacht raasde er druk verkeer.

Dinsdag 9 februari

Om negen uur werd er op de camper geklopt.
We moesten weg van de bewaking.
We zijn toen Aleppo ingereden op zoek naar een plekkie voor een paar dagen.
We zagen geen auto parkings, alleen parkeerplaatsen langs de weg waar je €0,80 per uur moest betalen en natuurlijk geen stroom kon krijgen.
Toen we een soort parking zagen en daar stopten kwamen er meteen een aantal mannen op ons aflopen.
Hier was het ook hetzelfde tarief, dus dat was geen optie.
Er was één man bij die gebaarde dat hij wel wat wist.
Hij was ingestapt en leidde ons na een bijna ruzie met een politie/parkeerwacht een rustige straat in naast de citadel.
We moesten voor een pandje parkeren wat van hem was en daar konden we ook stroom krijgen, super!
Even later werd duidelijk dat hij er ook geld voor wilde, en niet weinig ook, €16 per dag!
Na wat onderhandelen ging de helft er af, dus dat was o.k.
We hadden een superplek, rustig maar wel in het hart van de oude stad met uitzicht op de citadel.
Nadat zo ongeveer de hele buurt de camper had bekeken zijn we op pad gegaan om de citadel te bekijken.
Die was vandaag dicht, toen maar een koranschool bekeken en de souks in.
Die zijn erg mooi hier zowel qua architectuur als qua winkeltjes.
In de eerste souk was een cameraploeg van de TRT (Turkse publieke omroep) aan het filmen.
Ze zochten een authentiek uitziende moslim om te figureren naast een Arabier, logisch dus dat ze blij waren dat ik kwam binnenlopen, ik was precies waar ze naar op zoek waren!?
Je snapt er niks van, een stad vol moslims en de enige niet moslim man moet figureren als authentieke moslim!
Na drie takes konden we weer verder.
Een paar souks later zijn we weer naar de camper gegaan omdat we helemaal sufgeluld waren door de winkeliers (en Zazou).
Ze zijn hier een stuk vasthoudender dan in Turkije en halen alles uit de kast om je wat te kunnen verkopen, is weer even wennen.

Woensdag 10 februari

We zijn begonnen met de citadel, dit is een enorme vesting die op een hoge heuvel gebouwd is.
Van binnen is het een soort ruïne, maar wel een mooie waarbij je je nog goed een voorstelling kun maken van hoe het ooit geweest moet zijn.
Het helpt ook mee dat er een aantal gebouwen gerestaureerd zijn zoals de moskee, de hamam, het paleis, het amfitheater en de troonzaal.
Vanaf de muren heb je een fantastisch uitzicht over de stad.
Hierna zijn we weer de bazaar ingedoken om verder te gaan waar we gebleven waren.
De grote moskee staat tegen de bazaar aan, dus daar zijn we gaan kijken.
Deze was niet bijzonder mooi,
Het was wel raar dat de schoenen al bij de ingang van het complex uit moesten.
Dus de gangen en het binnenplein moet je op sokken doen, dat is niet echt een feest als het buiten een graad of vijf is.
Daarna weer de bazaar in en daar nog een lelijke moskee gezien.
We hebben ook een oude karavanserai bekeken, maar dat was totaal vergane glorie en in tegenstelling tot Turkije wordt er hier ook geen moeite gedaan om het er zo authentiek mogelijk te laten uitzien.
Op de bazaar werd ik veel bekeken, ik dacht dat het door mijn oorbellen kwam, maar het was een andere reden.
Blijkbaar lijk ik erg op een bekende acteur die in een soort soapserie de koning van Egypte is.
Er werd mij gevraagd of ik het was en werd ook door een oude man gekust die dacht dat ik de koning van Egypte was.
Wel een goede promotie van authentieke moslim naar de koning van Egypte!
Daarna even naar een hotelletje in de bazaar die wifi had en daarna weer terug naar de grote moskee omdat daar een goed restaurant naast zat.

Donderdag 11 februari

Vandaag wilden we naar het museum van traditional arts, maar we waren eerst nog “even” de bazaar ingelopen om een tafelkleed te scoren die Bar gisteren gezien had, want op vrijdag is alles dicht.
De verkoper die daar zat was erg aardig en we hebben daar vervolgens bijna drie uur zitten kletsen.
Toen had het niet zo veel zin meer om naar het museum te gaan, want die sloot om twee uur.
We zijn toen wel de nieuwe stad in gegaan om daar wat rond te kijken en om naar de tourist information te gaan om te zien of er iets van een dierentuin in Aleppo zat.
Onderweg kwamen we langs een enorme moskee die we al vanaf de citadel hadden zien liggen.
deze moskee was zo nieuw dat hij nog niet af was, maar je kon al wel goed zien dat dit een heel mooi exemplaar gaat worden.
Daarna langs de tourist information.
Er was geen dierentuin in Aleppo, maar wel twee gezellige dames die Bar lang aan de praat hielden.
Op de terugweg zagen we een leuk restaurantje waar we wat gegeten hebben.

Vrijdag 12 februari

Vandaag wel naar het museum geweest.
Dit zou een erg mooi pand kunnen zijn, maar zoals met veel gebouwen hier, erg vergane glorie.
De collectie liet ook erg te wensen over.
Naast het museum stonden ook een paar kerken op een rij, die hebben we bezocht en vooral de Grieks Orthodoxe kerk was erg mooi.
De kerk hing vol met prachtige oude iconen en de beheerder was een erg aardige man die prima Engels sprak en die veel te vertellen had over de kerk.
Daarna hebben we heerlijk gelunched in het Shariton hotel.
Er zat een fantastisch echt Italiaans restaurant in.
Het was erg lekker om weer eens wat Europees voedsel tot ons te nemen.
Daarna hebben we nog wat in de buurt rondgelopen en wat winkeltjes bekeken.
Wat wel irritant is aan de verkopers hier, is dat alles wat je ziet uit Aleppo komt en verry old is.
Dikke bullshit natuurlijk, want ze verkopen hier veel doosjes van hout en kamelenbot waarvan wij weten dat die in Esfahan (Iran) gemaakt worden.
Als je ze hier op aanspreekt verzinnen ze snel dat het wel Iraans design is, maar in Aleppo gemaakt wordt.
We hebben maar één verkoper getroffen die meteen zei dat het uit Esfahan kwam.
Ik heb ook wel eens gevraagd aan een verkoper hoe oud een bepaald pepervaatje was die hij had staan, natuurlijk was die ongeveer vijftig jaar oud, NOT!,
Dit was eenzelfde pepervaatje die ik een paar jaar geleden zelf ook bij de Xenos gekocht had.
Door dit soort testjes weet je wel snel welke winkel je gelijk weer uit kunt lopen en een verbijsterde verkoper achter kunt laten.
Maar dit maakt je wel erg wantrouwig om iets “authentieks” te kopen.

Zaterdag 13 februari

Vanochtend uit Aleppo vertrokken op weg naar Hama.
Onderweg wilden we een paar dode steden bekijken.
Dit zijn steden die zo’n 1500 jaar geleden verlaten zijn.
De echte reden weet men niet, maar vermoedelijk zijn deze steden destijds verlaten omdat handelsroutes veranderden.
De eerste, Ebla, lag op zo’n dertig km van Aleppo.
Hier was niet veel aan, want er was eigenlijk behalve wat grondplannen niks van over.
Er zijn in Syrië tig van die steden.
We zijn snel doorgereden naar een andere op de route waar volgens de boeken meer van overeind moest staan.
Deze wordt blijkbaar minder bezocht, want er was totaal geen bewegwijzering, dus na tig keer de weg vragen waren we er.
Dat naar de weg vragen is hier ook een uitputtingsslag voor mij, want ik kan op dit gebied bijna niet communiceren met die Arabieren.
Ze gebruiken veel gebaren die ik blijkbaar bijna altijd fout interpreteer, wat bij mij nog wel eens behoorlijk wat irritatie veroorzaakt.
Uiteindelijk waren we er.
Deze was inderdaad veel mooier, want er stond nog een boel overeind, sommige gebouwen zelfs nog helemaal.
De kinderen zijn in ieder geval dol op archeologische sites, want ze kunnen lekker rond rennen en klimmen.
We kwamen hier nog een Ier tegen (met een zeer vermoeiende gids) die in zijn eentje was.
Hij was een half jaar bezig geweest om zijn vrouw of vrienden mee te krijgen naar Syrië, maar niemand durfde.
Erg vreemd, want er is hier absoluut niks aan de hand.
Het is een prettig land om door te reizen vol met aardige mensen.
We zijn hier blijven overnachten voor een lekker rustig nachtje na weer een tijd midden in steden te hebben gestaan.
We stonden hier van God en iedereen verlaten in een prachtig landschap.

Zondag 14 februari

Toen we wakker werden liep er een herder met een grote kudde schapen langs de camper door de dode stad.
Ezra en Zazou hebben hier een hele tijd vanuit ons bed naar liggen kijken en vonden het prachtig.
We zijn verder gereden richting Hama.
Dit is een best wel mooie stad, maar we hadden na drie uur eigenlijk alles gezien wat op ons lijstje stond.
Het was prachtig weer, we hebben voor het eerst sinds maanden lekker zonder jas kunnen lopen, de lente komt!
Dat was mooi, want dan konden we vroeg op weg naar Crac de Chevaliers waar een giga kasteel staat.
Toen we bij de camper kwamen zag bar een plas olie onder de camper liggen.
Ik ben er even onder gekropen en, ja hoor, het was van ons, kut!
Jordy maar even snel gebeld en hij dacht dat het versnellingsbakolie was.
Het was dus verstandig om een garage te zoeken voordat de bak weer in puin lag.
We stonden vlak bij de tourist information dus daar de weg gevraagd naar een garage.
Die gast had mij blijkbaar ook niet helemaal goed begrepen want het adres wat we van hem hadden gekregen was van het busstation!
Gelukkig was daar een man die mij wel begreep en hij regelde een vriend die voor ons uit reed naar de garage.
Dit was een “wijk” met honderden soort van garages.
De wegen zagen hier zwart van de olie en andere zooi, en ons laten ze dieseltax betalen i.v.m. het milieu!
De bak lekte op twee plekken.
Om de ene te kunnen fixen zou de bak eraf moeten en voor de andere plek was een pakking nodig die natuurlijk niet te krijgen was.
Er werd besloten om de boel dicht te kitten.
Laten we hopen dat het houdt!
Ruim twee uur later konden we weer vertrekken.
Rond half tien kwamen we aan bij Crac de Chevaliers na ontiegelijk klimmen, ik moest zelfs een keer terug en in z’n één een aanloop nemen anders kwamen we er niet tegen op.
We hebben de camper vlak bij het kasteel langs de weg gezet om te overnachten, ook weer een lekkere rustige plek het enige wat je hoort is het gieren van de wind.

Maandag 15 februari

Na het ontbijt zijn we het kasteel gaan bezoeken.
Het is echt een heel indrukwekkend bouwwerk, wat nog in een zeer goede staat verkeert.
Het bezoeken van dit soort bouwwerken is in dit soort landen wel altijd een spannende onderneming met twee kids, want er staat werkelijk nergens een hekwerk, dus je kan op het dak van een gebouw staan op tientallen meters van de grond en daar zo vanaf lopen.
Er zijn ook tal van gaten in de grond b.v. omdat er kelders onder zitten, maar daar zit dus ook geen hekje om of een ander soort waarschuwingsbordje o.i.d.
Na het kasteel hebben we absurd uitgebreid gelunched.
In het restaurant was er niks te kiezen, het was zitten en afwachten wat je kreeg.
Maar dit was super! de gerechten pasten niet eens allemaal op de tafel.
En dat voor € 11 voor ons allen!
Daarna wilden we naar Palmyra gaan rijden, maar er lag weer een leuke plas olie onder de camper, dus ik ben er maar onder gekropen om te kijken of ik nog iets kon fixen.
Alles zat onder de olie, dus ik kon niet goed bepalen waar het lek zat, dus ik heb elke bout die ik op de bak kon vinden maar extra aangedraaid in de hoop dat de lekkage minder zou worden.
We zijn toen op pad gegaan de woestijn in.
We waren er rond 20:30.
We hoorden van een jongen daar dat er een camping was.
Ik heb daar even gekeken, het was er wel super rustig.
Er was alleen een Duitse jongen op een motor, maar de camping lag wat verder uit het centrum, dus lastiger voor de boodschapjes en de eigenaar sprak geen woord Engels.
We hebben toen geprobeerd om bij een vier sterren hotel dat echt midden tussen de ruïnes lag te staan op de parkeerplaats.
Na wat onderhandelen over de prijs was het goed en kregen we elektra en water.

Dinsdag 16 februari

We hebben vandaag niet zo veel gedaan, wat in het dorp rondgelopen, de was weggebracht en genoten van het lekkere weer (23 graden met zon!)

Woensdag 17 februari

We zijn eerst naar het museum geweest en daarna hebben we een tocht op kamelen gemaakt.
De kinderen vonden het geweldig.
We zijn eerst door de oase gegaan en toen naar een bedoeïenen dorpje waar we thee hebben gedronken en vervolgens weer terug door de ruïnes.
De tocht duurde ruim vijf uur, en aangezien een kameel een behoorlijk oncomfortabel vervoersmiddel is was ik totaal gebroken van het wijdbeens op de kameel zitten met een rugdrager met Ezra erin.
Bar had ook overal spierpijn, maar het was wel weer een ervaring, maar een volgende keer is twee uur ook voldoende!

Donderdag 18 februari

We hebben in de ochtend nog een paar highlites van de ruïnes bekeken, zoals het amfitheater, de tempel van Bel en de tempel van Baal.
Daarna zijn we richting Damascus gereden.
We hebben de camper in de buurt van een grote shoppingmall geparkeerd in een goede buurt van de stad. (de Mercedissen, en B.M.W. X5 en X6 en andere grote jongens vlogen je om de oren)
We kregen namelijk te horen kregen dat het bijna onmogelijk zou worden om ons gevaarte in de binnenstad kwijt te raken.
We stonden lekker rustig tussen de flats.

Vrijdag 19 februari

Vanochtend eerst even bij de shoppingmall gekeken, maar de winkels waren natuurlijk dicht omdat het vrijdag was.
Daarna een taxi gepakt om het centrum in te gaan.
We werden afgezet bij de souk.
Daar zijn we doorheen gelopen om bij de Umayyad moskee te gaan kijken.
Dit is een super mooie en super grote moskee met veel prachtige mozaïeken die heel belangrijk is voor pelgrims omdat Johannes de doper hier ligt en het hoofd van Imam Hoessein.
Bovendien is dit de plek waar Jezus verwacht wordt als hij weer op aarde terugkomt.
Daarna kwamen we langs een oud huis dat ooit prachtig geweest moet zijn, aan de muurschilderingen en plafonds te zien, maar wat nu bijna op instorten stond.
Sommige kamers durfden we niet in omdat het plafond al half naar beneden hing.
Tegenover het huis lag de graftombe van Saladin, een grote Arabische strijder.
Vervolgens zijn we naar de Sayyida Rugayya moskee geweest.
Dit is ook een belangrijke Sjiitische pelgrim plek omdat hier de dochter van Imam Hoessein begraven ligt.
Echt even terug in Iran de Moskee was een waar spiegelpaleis, erg mooi en net als in Iran veel huilende mensen en zingende mannen die zichzelf naarmate het lied aanzwelt zichzelf steeds harder gaan slaan als uiting van hun verdriet om de dood van Imam Hoessein.

Zaterdag 20 februari

Om 12:00 opgepikt door de driver van de olieman om naar een garage te rijden.
Na een half uur waren we bij een kleine garage die er mee bezig ging.
De lijm die de garage in Hama had gebruikt was niet de juiste want hij kon niet tegen hitte, erg handig als je er een versnellingsbak mee dicht probeert te kitten!
Hier werd het werk zorgvuldiger aangepakt het werd dan ook uitgevoerd door de eigenaar met hulp van een twaalf jarig jongentje i.p.v. andersom zoals in Hama.
Het klusje was met een uur of vier geklaard en gelukkig goedkoop maar 35 Euro.
Voor ons een relaxed dagje, kinderen lekker spelen in het buurtje en wij een beetje meekijken naar de reparatie en af en toe wat lezen. Weer een staaltje Syrische gastvrijheid, als het lunchtijd is regelen ze een complete lunch en je mag er niets voor betalen zelfs je blikjes drinken mag je niet betalen.
Het relaxte van het dagje niksen kwam al snel tot een eind toen we Zazou hoorden gillen dat Ezra overreden was. (Ze speelde met verschillende kinderen met een bal in een straat zonder verkeer) Mijn hart stopte met kloppen en ik (B) was binnen een seconde op de plek des onheils.
Meestal is het een zegen om zoveel fantasie te hebben maar op zo’n moment is het vreselijk, ik had hem al bloedend en al onder zo’n mini truckje zien liggen.
Maar godzijdank was het in het echt een ander verhaal! Een klein jongetje met een fiets had hem aangereden.
Alles viel gelukkig erg mee.
Hij huilde nog geen minuut en ging vervolgens weer lekker voetballen maar niet meer uit het zicht al is het maar om een hoekje.
Maar naar een minuut of tien zat bij mij de schrik er nog zo in dat hij weer lekker in de camper ging, vast in zijn stoeltje.
Ze hebben er ook nog een nieuwe voorruit in kunnen zetten, zelfs een originele en dat voor 100 dollar.
In Nederland koste een ruit voor de Kia alleen al 600 Euro.

Zondag 21 februari

Er klopte vanochtend een man tegen de camper, en toen we open deden stond hij daar met een tas vol handdoeken en badlakens.
Welkome to our neigbourhood was de mededeling en toen verdween hij weer.
Dit is ook typisch Syrië, super gastvrij.
We staan hier alleen maar geparkeerd, we komen hier niet wonen, maar toch een warm welkom.
Eerst langs het circus gereden om kaartjes te halen voor de avond.
We zagen het een paar dagen geleden staan en omdat er voor de kids niet zo veel bijzonders te doen is, hadden we besloten te gaan.
Normaal zijn we geen fan van het circus omdat we er niet van houden dat de dieren bijna geen bewegingsruimte hebben.
Daarna zijn we op pad gegaan om een aantal oude Damascus huizen te gaan bekijken.
Dit viel aardig tegen want ze waren in zeer slechte staat en werden vaak nog “bewoond” waardoor je de meeste kamers niet in kon.
Dit was een beetje frustrerend omdat je vaak door de ramen kon zien dat het helemaal niet in gebruik was omdat alles onder een dikke laag stof zat.
Er waren er ook een aantal in de renovatie omdat ze werden omgebouwd tot hotel waardoor je er niet in kon of de boel stond in de steigers.
Daarna hebben we gelunched in een restaurant waar de president vaak zijn gasten mee naar toe neemt.
Je zou dus denken dat dit een peperduur restaurant is, maar we hebben daar voor nog geen € 15 onze buik vol gegeten.
Daarna wilden we nog naar een museum, maar dit ging net dicht, dus hebben we nog wat in de buurt rondgescharreld.
Toen naar het circus.
Het was een Italiaans circus en de voorstelling was erg leuk.
Vooral de kids vonden het fantastisch, zelfs Ezra heeft twee uur ademloos zitten kijken.
Het hoogtepunt was wel dat vijf gasten op motoren met z’n allen in een bal/kooi met een diameter van een maar meter of vier door elkaar heen reden met een rotsnelheid.

Maandag 22 februari

Na een stormachtige nacht waarin we vaker het gevoel hadden dat we in een boot sliepen dan in een camper zijn we naar het nationaal museum gegaan.
Dit was zoals zo veel hier slecht gedisplayed en al decennia niet afgestoft.
De collectie was zeer wisselend.
Daarna naar de handycraft market die naast het museum begon.
Dit was in tegenstelling tot de souk een rustige markt zonder pushy verkopers.
Ze hadden ook erg mooie spullen die veelal ter plekke werden gemaakt.
Je begrijpt dat we hier niet met lege handen weg zijn gelopen, wel met een lege portemonnee.

Dinsdag 23 februari

We zijn verder gegaan op de handycraft market waar we gisteren geëindigd waren.
Hier zijn we het grootste deel van de dag zoet mee geweest.
Daarna zijn we nog naar het oude, niet meer in gebruik zijnde, station gelopen.
We hebben gegeten in een goed aangeschreven “Frans” restaurant, maar hier was afgezien van de croissants niks Frans te vinden en het eten en de service waren beroerd.

Woensdag 24 februari

Vandaag naar de Joodse en christelijke wijken.
Eerst weer een oud huis bezocht, maar weer hetzelfde verhaal; in verregaande staat van ontbinding en je kon nergens in.
De straten hier zaten vol met antiek winkels (met bijbehorende prijzen) met prachtige spullen.
Één winkel was een waar museum.
Het leek een klein winkeltje toen we er voor stonden, maar de ruimtes bleven elkaar maar opvolgen en het was twee verdiepingen hoog.
De man had in twintig jaar tijd een collectie verzameld van Europees en Arabisch antiek waar je met gemak een paar musea mee kon vullen.
De eerste ruimten, die tot de winkel behoorden, waren mooi gedisplayed en in de overige ruimten stonden de spullen opgestapeld en in rijen tegen de muren.
Na van een heleboel spullen een onbetaalbare prijs te horen te hebben gekregen, b.v. een mooi bed voor slechts € 100.000, kwamen we een mooi ingelegd hoekkastje tegen die maar twintig jaar oud was en waar hij van af wilde omdat het geen antiek was.
We zijn dus toch maar weer voor de bijl gegaan, geen idee waar we het ding kwijt kunnen in ons huis.
Voorlopig gaat hij op het dak van de camper.
Daarna naar het Dada paleis, weer een oud huis.
Hier woonde een zeer neurotische en pusherige dame die ons zo snel mogelijk in een aftandse ruimte wilde krijgen waar ze spulletjes had staan voor de verkoop.
We mochten bijna geen foto nemen omdat ze bang was dat we het in een tijdschrift o.i.d. zouden publiceren.
Als de Syrische overheid hier lucht van zou krijgen konden ze haar “paleis” afpakken omdat het in zo’n slechte staat was.
De overheid zou het dan gaan restaureren.
Hier zou het dan ook niet veel beter van worden, want we spraken een Brit, die in één van de oude huizen aan het werk was om er een hotel van te maken, dat de professionele restaurateurs hier werkelijk geen flauw benul hebben van waar ze mee bezig zijn.
Hij liet ons zien dat ze met haakse slijpers te werk gingen om de muren een ruig uiterlijk te geven, terwijl de muren origineel super glad waren.
Wij dachten hetzelfde als de Syrische profs, want we kwamen in gesprek met deze man omdat er mannen bezig waren de muren super glad te maken.
Hij kon ons echter overtuigen door voorbeelden op de oude muren aan te wijzen dat hij het wel degelijk bij het rechte eind had.
Daarna hebben we nog een Armeens orthodoxe kerk bezocht, deze was heel groot en wit van binnen met veel iconen.
Daarna het hoekkastje opgehaald en terug naar de camper.

Donderdag 25 februari

Vandaag begonnen met het Assam Palace, het museum wat eergisteren dicht was.
Dit is een door de overheid gerestaureerd oud huis wat op de authentieke manier is ingericht.
De staat van dit huis is wel het beste tot nu toe, maar laat nog steeds veel te wensen over.
Het was er onbenullig druk, maar dit kwam omdat het vandaag de verjaardag van Mohammed was, dus voor veel mensen een vrije dag.
Na de lunch hebben we nog een beetje over een souk gelopen, maar we waren eigenlijk wel klaar met Damascus, dus we zijn vroeg terug gegaan naar de shoppingmall bij de camper om daar met de kids nog even naar het amusementscentrum te gaan voor wat speelplezier.

Vrijdag 26 februari

Vandaag naar Bosra gereden om het best bewaarde amfitheater ter wereld te bekijken.
Het regende als een gek, maar het was gelukkig even droog toen we het theater gingen bezichtigen.
Het theater ziet er inderdaad nog erg goed uit en er is een groot contrast tussen het podium en de zitplaatsen.
De zitplaatsen zijn van een zwarte steen en het podium van zandsteen.
Er was in Bosra nog wel meer ouds te bekijken, maar het begon weer hard te regenen, dus hebben we besloten om richting Jordanië te gaan.
Bij de grens verliep het voor de verandering eens een keer vlot (twee uur) en de mensen spraken ook goed Engels, wat ook veel tijd en ergernis scheelt.
We zijn meteen doorgereden naar Ja…. Want daar zijn meer oude stenen, maar in een goede conditie.
We hebben een plek gevonden bij een hotel hoog op een berg, de weg was zo stijl dat we een paar keer terug moesten naar een vlakker deel om een aanloop te nemen in z’n eerste versnelling omdat de camper het niet trok.
We kwamen er al snel achter dat dit een veel duurder land is dan Syrië, want de dinar is gelijk aan de Euro, een nachtje bij dit hotel staan kost ons al € 17 !
We waren te moe en wilden niet meer verder op zoek naar een andere plek waarvan we niet zeker wisten of we wel stroom konden krijgen.
Het was erg koud hier, dus we vonden het voor deze keer wel best.

2010-02-08T00:53:00.000-08:00

Zaterdag 9 januari

Het Van verhaal gaat verder.
Vanochtend Marijke van de wereldomroep van het vliegveld gehaald.
Zij had de onderdelen bij zich, dus die eerst bij de garage afgegeven.
De monteurs knikten goedkeurend, dus Jordy had de goede onderdelen geregeld, top!
Daarna zijn we naar het hotel gereden, Bar en de kids moesten nog ontbijten.
In de middag zijn we naar de stad gegaan, om het museum te bezoeken.
Dit hadden we net zo goed niet hoeven doen, want dit was werkelijk een aanfluiting.
Daarna zijn we naar een shoppingmall gelopen omdat Zazou nog even spelen op de “kermis” afdeling te goed had.
Ik ging even de garage bellen om te horen hoe het er voor stond.
Het was weer gemonteerd, maar ze moesten nog olie verversen en ze wilden hem testen, maar ik had de sleutels nog in mijn zak, dus of ik onmiddellijk die kant uit wilde komen.
Ik dus snel naar de garage gereden om de sleutels te brengen.
Daarna Bar, Marijke en kids weer opgehaald en weer terug naar de garage.
Toen we aankwamen stond de brug weer omhoog, oh, oh.
Het was inderdaad mis.
Ze kregen de camper niet aan de praat omdat de brandstofleidingen bevroren waren.
We moesten maandag maar terug komen, dan zouden ze het maken.
Daar hadden we niet zo veel zin in, dus Bar en ik hebben ze geprobeerd over te halen om het toch maar nu te fixen.
Ze wilden het gelukkig nog wel proberen.
Ik heb toen iedereen weer naar het hotel gebracht omdat het niet zo veel zin had om met z’n allen bij de camper te gaan staan blauwbekken.
Toen ik weer terug kwam waren ze met zes man bezig om de klus te klaren.
Ze hebben geprobeerd om de diesel met druk door de leidingen te blazen door met grote druk lucht via de tankdop naar binnen te blazen.
Één monteur kreeg hierdoor een complete dieseldouche, maar na een aantal pogingen was het nog steeds niet gelukt.
Er was blijkbaar een klepje in de brandstofpomp die nog vast zat.
Ze hadden hun best gedaan, maar er zat niks anders op dan te wachten tot maandag, kut, maar het schijnt er deze reis bij te horen dat niks makkelijk loopt.

Zondag 10 januari

Vandaag maar een beetje onze tijd uitgezeten in het hotel.

Maandag 11 januari

Vanochtend om acht uur was ik bij de garage om er voor proberen te zorgen dat de monteurs gelijk bezig gingen met de camper.
Ze waren er al mee bezig en hij liep!
Maar deze vreugde was van korte duur, want toen ze er een stukje mee wilden gaan rijden om de koppelingsplaten te testen wilde hij niet voor of achteruit.
Na nog wat proberen hadden ze de versnellingsbak maar open gemaakt, en er kwamen meteen al stukken tandwiel uitvallen.
De conclusie was snel getrokken, de bak was compleet kapot en er moest een nieuwe voor komen.
Ik had ze toen we daar aankwamen, twee weken geleden, al gezegd dat het waarschijnlijk de versnellingbak was, maar zij zeiden dat het alleen de koppelingsplaten waren en hebben dus ook niet in de bak gekeken.
Zij zijn de monteurs, dus ik dacht het zal wel zo zijn dan, en de koppelingsplaten waren ook kapot dus….
Weer niet vertrekken dus.
In Turkije was er geen versnellingsbak te krijgen.
Gelijk maar de ANWB en wat vrienden in Nederland gevraagd of ze wilden gaan zoeken naar een bak.
Een paar uur later waren er drie bakken gevonden pffff
Na nog weer een aantal telefoontjes met het thuisfront hadden we besloten welke bak we wilden.
Die moest dan gespoten worden zodat het leek alsof hij gereviseerd was omdat er geen slooponderdelen ingevoerd mogen worden.
Dus dit was weer een dagje slikken en weer doorgaan.

Dinsdag 12 januari

Vanochtend eerst de uitgekozen bak betaald bij het sloopbedrijf en aan de ANWB doorgegeven.
Daarna toch maar wat opnames gemaakt met Marijke, anders was ze helemaal voor Jan met de korte achternaam gekomen.
Het werd een beetje improviseren, want een leuk reisfilmpje zat er niet in.
Dus wat gefilmd in het hotel en we zijn naar het “kasteel” gereden om daar wat te filmen.
In het hotel ging het filmen goed, maar bij het kasteel vond Zazou het nodig om zo aso mogelijk te doen, dus dat was erg gezellig.
Uiteindelijk dacht Marijke dat ze wel wat bruikbaars had, dus dat was mooi.

Woensdag 13 januari

Na het ontbijt ben ik snel naar de camper gegaan om wat schoon te maken, want omdat ze met veel geweld diesel door de leidingen geperst hadden, met succes, was de lucht binnen niet te harden (de motorkap zit in de cabine).
Er lagen ook plassen diesel op de matten, het rook dus naar een Iraans pompstation, en Marijke wilde nog wat filmen in de camper met Zazou voor wereldkids, dus de lucht moest even geklaard worden.
Daarna Marijke en Zazou opgehaald en weer naar de camper gebracht.
Zazou had het deze keer erg goed gedaan en Marijke had een half uur film met een vrolijk vertellende Zazou.
Toen weer terug naar het hotel en snel gelunched en toen Marijke naar het vliegveld gebracht.
In het hotel de ANWB gebeld of de bak al onderweg was.
Nee dus, ze vertelden mij dat de sloop het geld nog niet binnen had gehad, dus hij was nog niet eens opgehaald!
Ik dus boos naar de sloop gebeld omdat ik gisteren al betaald had.
Daar vertelden ze me dat ze het geld al lang binnen hadden en ze hadden de ANWB ook al gebeld om dit door te geven, maar die hadden niks meer laten horen.
Dus maar weer pissig de ANWB gebeld, daar kreeg ik sorry, sorry, interne communicatie storing.
Dit kost ons dus wel weer een dag!
Hij werd nu meteen opgehaald.
De rest van de dag weer een beetje rondgehangen.

Donderdag 14 januari

Ik heb de hele dag in mijn nest gelegen want ik voelde me doodziek, griep.
Bar heeft veel school gedaan met Zazou.

Vrijdag 15 januari

Nog steeds veel in bed gebleven want ik was nog steeds gammel.
Bar weer veel school gedaan met Zazou.
Toen we ’s avonds zaten te eten kwam de hotel directeur vragen of we het goed vonden als we geïnterviewd werden door de TRT (de Turkse publieke omroep).
We vonden dit wel goed, maar hadden niet verwacht dat die gasten er twintig minuten later al waren.
Het verliep allemaal vrij rommelig, zeker als je het vergelijkt met Marijke die een paar uur materiaal filmt en dat tot een filmpje van een minuut of drie monteert.
Ze hebben een kwartiertje film gevuld met wat algemene vraagjes waar Ezra de hele tijd vrolijk doorheen aan het zingen was.
Want als hij een microfoon ziet begint hij namelijk te zingen.
Daarna zijn er nog wat foto’s gemaakt en zijn ze weer vertrokken.

Zaterdag 16 januari

Vanochtend eerst maar weer de ANWB gebeld om te vragen of de bak al ergens in Turkije was.
Kreeg ik te horen dat de bak nog steeds in Amsterdam was!
De KLM had hem geweigerd omdat de bak blijkbaar olie was gaan lekken en de doos onder de olie zat.
Ik dacht dat de ANWB wel een bak konden inpakken, maar nee, ik kwam er achter dat die bak helemaal niet meer bij de ANWB geweest was, maar waarschijnlijk vanaf de sloop rechtstreeks naar schiphol was gegaan.
Ze hadden me bij de ANWB de indruk gegeven dat zij hem goed zouden verpakken, niet dus.
Lekker professioneel!
Nu moest de bak weer opgehaald worden en naar een bedrijf gebracht worden om schoongemaakt te worden, leuk zijn we weer een paar dagen verder!
Maandag zou hij weer op het vliegtuig gaan.

Zondag 17 januari

Een beetje in het hotel rondgehangen.

Maandag 18 januari

Weer de ANWB gebeld of de bak in het vliegtuig zat.
Uhhh, nee, de KLM had hem weer geweigerd omdat ze hem herkende als “die vieze bak”
Ze wilden hem alleen meenemen als hij een schoonverklaring had.
Hiervoor moest hij naar weer een ander bedrijf die hem moest checken en hem van de nodige papieren moest voorzien.

Dinsdag 19 januari

Weer de ANWB gebeld, je moet toch wat met je vrije tijd, nie waar?
Ja, hij was bij het schoonverklaar bedrijf geweest en weer opnieuw ingepakt.
Maarrrrr, hij kon vandaag niet vliegen, morgen ook niet, want de eerste cargovlucht ging donderdag, want hij mocht niet op een gewone passagiersvlucht.
Weer twee dagen!

Woensdag 20 januari

Niks bijzonders gedaan.

Donderdag 21 januari

Weer de ANWB gebeld.
Hij zou gaan vliegen vandaag, alles was in orde.
We kregen te horen dat hij om 13:45 vertrok.
Aan het eind van de dag weer gebeld.
Hij was in Istanbul aangekomen!
Het wonder was geschiedt!
Er zou contact met ons worden opgenomen (waarschijnlijk morgen) als hij door de douane was en door zou kunnen naar Van.
.
Vrijdag 22 januari

In de middag maar weer gebeld, want we hadden nog niks gehoord.
Er was weer een nieuw probleem.
De douane had een software probleem, dus konden ze hem niet inklaren!
Is die bak eindelijk in Turkije krijgen we dit weer!
Met een beetje mazzel zou het probleem aan het eind van de middag opgelost zijn.
Weer gebeld aan het eind van de middag.
Je raadt het al….., niet opgelost dus!
Het weekeind waren ze gesloten, dus ze gingen maandag weer verder, weer twee dagen!
We worden er, zoals je begrijpt, hier gillend gek van!
Alles wat fout kan gaan met het ‘simpel’ opsturen van een bak gaat mis, en wij zitten hier maar in de saaiste stad van Turkije.

Zaterdag 23 januari

Vandaag maar wat de stad in gegaan om wat te winkelen om de sleur te doorbreken en de huurauto weer ingeleverd.
Er werden door de verzekering 24 dagen vergoed, en die zaten er vandaag op.
Toen we hem gingen huren hadden we zoiets van, dat halen we makkelijk, een dag of tien is genoeg…..

Zondag 24 januari

Niks bijzonders gedaan.

Maandag 25 januari

Weer gebeld met de ANWB.
Het software probleem was opgelost en hij was ingeklaard.
Hij kon het vliegtuig in naar Van en zou er morgen zijn.

Dinsdag 26 januari

Weer gebeld met de ANWB of hij al aangekomen was.
Kregen we te horen dat hij toch niet was gaan vliegen, maar over de weg getransporteerd werd omdat er geen cargovlucht was, maar hij zou er weer morgen zijn.

Woensdag 27 januari

Weer de ANWB gebeld of ze wisten waar de bak uithing.
Dat wisten ze niet, maar ze gingen het uitzoeken.
Een paar uur later werd ik gebeld of IK al meer wist?!
Zij zouden ons op de hoogte houden, niet andersom!
o.k. sorry, sorry, we gaan het weer uitzoeken.
Een paar uur later werden we weer gebeld, de bak was in Van, en lag bij de transporteur en ze zou aan het eind van de middag terug kunnen bellen met de transporteur over wanneer hij bij de garage zou zijn.
Daar waren we het natuurlijk niet mee eens, het was rond de middag en we wilden niet dat hij pas aan het eind van de middag bij de garage zou zijn, want dan zou hij natuurlijk vandaag niet meer ingebouwd worden.
o.k. sorry, sorry, er zou weer achteraan gegaan worden.
Een uur later belde de garage dat de bak binnen was, yes!!!
Ik snel naar de garage gegaan.
Ze hadden de bak heel snel omgewisseld en hebben even een korte testrit gemaakt, en hij reed goed.
Daarna kwam het afrekenen, de factuur zou gemaakt worden en ik liep nog even naar de camper voor iets.
Ik zag dat Bülent (onze contactpersoon bij de garage) heel pissig werd.
Wat was er aan de hand? de general manager had besloten dat ze één week hotel gingen betalen i.p.v. alle dagen die ons beloofd waren.
Dat kon Bülent dus aan mij gaan vertellen, terwijl wij elke keer als het weer langer duurde hadden gevraagd of het o.k. was, en het was altijd goed, al duurde het honderd dagen.
Bülent voelde zich dus heel lullig.
Het was ook niet netjes van de general manager dat hij de hele tijd de indruk had gewekt dat het allemaal goed was.
Op zich is het natuurlijk al absurd aardig dat een garage al een week hotel betaald, dat zal je in Nederland niet meemaken, maar dit was toch wel de aap uit de mouw waar we voor vreesden.
Ik ben nog een flinke testrit gaan maken van zo’n vijftig kilometer.
De pittige berg over en weer terug waar we stil waren komen te staan.
Hij deed het goed, dus we konden vertrekken!
Het was inmiddels zeven uur, dus het zou morgen worden.
We hebben ’s avonds alvast een hoop in het hotel ingepakt.

Donderdag 28 januari

Vanochtend verder gegaan met inpakken en de waterhuishouding.
Qua water deed niks het meer in de camper, het was twee nachten
-11 geweest, dus de waterpomp en de wc pomp waren bevroren.
De watertanks maar allemaal gevuld met warm water en twee kruiken op de waterpomp gelegd.
Na twee uurtjes werkte alles weer normaal.
Nadat we al het personeel van het hotel in de camper geweest was en we uitgebreid afscheid genomen hadden zijn we op pad gegaan.
De weg was ongelofelijk slecht, vol met enorme gaten.
Na een paar uur rijden begon het ook nog heftig te sneeuwen, dus zestig kilometer per uur was echt de max.
Tegen etenstijd waren we bij een wegrestaurant aangekomen hoog in de bergen.
Er was inmiddels echt geen normale weg meer, ze waren met de weg bezig en hadden over een stuk van minimaal twintig kilometer al het asfalt verwijderd.
Er bleef dus een zandweg vol met kuilen en sneeuw over.
Erg fijn in de bergen!
Het ging steeds harder sneeuwen en we hadden besloten toch maar te proberen om verder te rijden, want we waren bang om hier vast te komen zitten als het de hele nacht door zou sneeuwen.
Het was een goede beslissing, maar het was behoorlijk stressend!
Heel erg klimmen in de sneeuw met vrachtwagens op de weg die niet meer verder de berg op kwamen en in sommige gevallen zelfs achteruit kwamen, en op een gegeven moment haalde een vrachtwagen ons in en toen hij net een paar centimeter voorbij de voorruit was lazerde er aan de zijkant een grote laadklep open.
Een paar seconden eerder en we hadden hem op de camper gehad!
We hebben doorgereden tot elf uur en zijn toen bij een pomp gestopt.
We konden stroom krijgen, dus lekker warm slapen.

Vrijdag 29 januari

Vanochtend aan de laatste negentig kilometer naar Diyarbakir begonnen.
Rond elf uur waren we er.
Het was een onaantrekkelijke stad, waar we eigenlijk alleen de grote moskee en de Han bekeken hebben.
Rond een uur of zes zijn we richting Mardin vertrokken.
Mardin is een heel oud stadje dat tegen een berg aangebouwd ligt en waarschijnlijk op de Unesco lijst terecht gaat komen.
Rond half acht waren we in Mardin.
Vlak voordat je de stad in kan lag een heel groot hotel met een enorme parkeerplaats met een speeltuintje en kippen, hondjes, konijnen en eenden.
We hebben hier gevraagd of we op de parkeerplaats mochten staan en na eerst een nee, kregen we toch een ja met stroom, super!
Eerst voor één nacht en een uurtje later nadat we in het hotel gegeten hadden maakte het niet meer uit, we mochten ook wel een dag of vier blijven.

Zaterdag 30 januari

De haan naast de camper is ook een echte Koerd, want hij is lekker tegendraads; hij gaat herrie schoppen als de zon onder gaat en is lekker stil als de zon opkomt.
Na het ontbijt zijn we met een Dolmus Mardin ingegaan.
We zijn al vrij snel op de bazaar terecht gekomen waar we het grootste deel van de dag rondgestruind hebben.
Verder hebben we de Ulu Cami (grote moskee) bezocht en het stads museum.
’s Avonds hebben we gegeten in het door de Lonely Planet aangeraden restaurant, maar dat was niet te hakken.

Zondag 31 januari

Weer met de Dolmus naar het centrum.
We zijn begonnen met het bezichtigen van het postkantoor, dit was een mooi pand met veel bewerkte stenen.
Het begon steeds harder te regenen, dus zijn we eerst maar gaan lunchen in een mooi hotel.
Hierna zijn we naar de Sultan Isa Medresesi (koran school) gegaan.
Dit was een hele klim vooral met een kinderwagen.
Het gebouw was niet heel bijzonder op de ingang na.
Wat wel bijzonder was, was de politieagent die daar de boel in de gaten hield.
Die wilde met onze kamera foto’s van ons maken en we moesten op bepaalde plekken gaan staan en in bepaalde houdingen (hij was er blijkbaar aan gewend dat iedereen deed wat hij wilde) en heeft inderdaad heel leuke foto’s geschoten.
Daarna heeft zijn we naar de Gazipasa school gegaan, maar die viel erg tegen.
Toen nog even een paar boodschapjes gedaan en weer met de Dolmus naar de camper.

Maandag 1 februari

Eerst zijn we naar het Deyrul Zafaran klooster gegaan.
Dit is een heel oud Syrisch-othodox klooster wat nog steeds in gebruik is.
Het is een klein, maar wel heel mooi klooster.
Daarna naar zijn we op weg gegaan naar Sanliurfa.
Het was zo’n 200km, maar omdat de weg zo dramatisch slecht was hebben we hier wel een uur of vier over gereden.
We kwamen rond 21:00 aan en vonden een plek op een grote parkeerplaats, naast een taxi standplaats waar we stroom konden krijgen.
Het was in de buurt van alle highlites van de stad, maar tegelijkertijd ook de armste wijk, dus we hadden binnen tien minuten al een lijmsnuivende jongen naast de camper staan die geamuseerd was door de show die Ezra achter het raam gaf, maar het gaf ons een minder lekker gevoel.
We gingen deze nacht in ieder geval hier blijven staan en we zouden morgen wel verder zien.

Dinsdag 2 februari

Sanliurfa is een zeer religieuze stad, volgens de moslims zelf staat het op de vierde plaats van de wereld na Mekka, medina, en nog een andere stad.
Abraham zou hier geboren zijn.
Er is ook het verhaal dat Abraham bezig was met het vernietigen van beelden van “heidense” goden.
Daar was koning Nimrod niet van gediend en heeft hem op de brandstapel gezet, maar God had Abraham omhoog gehaald en het vuur in water veranderd en het hout in vissen, en hem toen wat verderop weer neergezet.
Er zijn op de bewuste plek twee grote vijvers vol met “heilige” karpers die de hele dag gevoerd worden door pelgrims (en onze kinderen).
Het is een erg mooi aangelegd park.
We hebben hier wat rondgelopen en de moskee gezien die neergezet is op de plek waar Abraham door God neergezet zou zijn.
We zijn in de grot geweest waar Abraham geboren zou zijn en de eerste zeven jaar van zijn leven doorgebracht zou hebben.
Daarna zijn we nog een stukje de bazaar opgeweest, die was wel erg leuk, dus morgen verder.

Woensdag 3 februari

Naar de bazaar dus!
Op de bazaar kwamen we een jongen tegen die gezellig met ons meegegaan is en ons heeft rondgeleid.
We hebben met hem twee oude traditionele huizen bekeken, de eerste was in gebruik door het lokale ministerie van toerisme en was wel mooi, de ander was in gebruik als soort cultureel centrum.
De huizen waren best mooi, maar in vergelijking met de huizen in Kashan (Iran) vielen ze in het niet.
Daarna hebben we in de camper pannenkoeken gegeten.
S’avonds werd er op de deur van de camper geklopt.
De jongen die de halve dag bij ons was stond voor de deur.
Hij had een vraag; of we hem mee konden nemen naar Nederland of in ieder geval Turkije uit.
Hij had een vrij dramatisch verhaal wat ik hier niet helemaal op ga schrijven, maar we gingen het natuurlijk niet doen.
We hadden niet zo veel trek om voor mensensmokkel in de bak te komen.

Donderdag 4 februari

We zijn na het ontbijt eerst de waterhuishouding gaan doen en toen hebben de kids nog weer even de vissen gevoerd.
Daarna zijn we op weg gegaan naar Gaziantep.
Deze keer was de weg geweldig, zo strak als een vers gestreken tafellaken.
Toen we de stad inreden kwamen we langs een VW dealer.
Omdat de bak af en toe nog (ratelende)geluiden maakt waar we een beetje spichtig van worden zijn we toch maar even gestopt om er naar te laten kijken.
Ik had al wel met Jordy gebeld en het leek hem na mijn verhaal sterk dat er iets groots mis zou zijn, maar liever safe than sorry.
Na twee testritten kwamen de monteurs tot de conclusie dat het geluid werd veroorzaakt door “iets” met de kabel van het koppelingspedaal, wat dat konden ze me niet helemaal duidelijk maken, maar het kon in ieder geval geen kwaad om er mee door te rijden.
Daarna zijn we het centrum ingereden om een plekkie te vinden.
Dit bleek behoorlijk lastig want de stad heeft veel smalle straatjes waar dan wel otoparks in zitten maar dan konden we de draai niet maken.
Na een paar keer bijna compleet vast te lopen in de straatjes zijn we het centrum maar wat uitgereden.
Hier vonden we wel een otopark waar we in konden en stroom konden krijgen, wel voor de hoofdprijs maar we hadden al een aantal dagen gratis stroom gehad, dus vooruit maar.

Vrijdag 5 februari

Eerst naar de bazaar gelopen.
De bazaar was wel mooi qua beeld, maar klein en veelal dezelfde spullen.
We kregen er lucht van dat er een Mc Donald’s in de stad was en daar hadden na ruim zeven weken kebab etc. wel zin in.
De Mac zou in een grote shoppingmall zitten, dus daar zijn we heengelopen.
Na het eten zijn we in de mall nog naar het kinderdeel geweest waar de kids een poos gespeeld hebben.
Er was ook een ijsbaan waar Zazou wilde schaatsen.
Toen ze daar mee bezig was zaten Bar en ik in een restaurantje naast de baan en Ezra was een beetje aan het rondkeutelen.
Toen we ongeveer twee minuten met een ober aan het praten waren was Ezra ineens verdwenen.
In tegenstelling tot zijn zus heeft hij totaal geen problemen met afstanden lopen, wat hij dan dus ook erg graag doet.
Kut! dit hadden we nog niet eerder gehad.
Wij dus allemaal een kant op (inclusief het personeel) maar na vijf minuten nog steeds geen Ezra, en het is echt zo´n Amerikaans grote mall.
Toen de paniek ging toeslaan had het meisje van de ballonnenstal hem in de wc gevonden.
Pffff, we hadden ook net een paar dagen geleden gehoord dat ze in Turkije al een aantal keren kinderen ontvoerd hadden waar ze dan organen uit halen om te verhandelen!
Dat was dus wel even schrikken!

Zaterdag 6 februari

We waren er gisteren achter gekomen dat er hier een dierentuin in de stad was, ik had hem even op internet gechecked en het zag er zowaar goed uit.
Dus dierentuindag!
We zijn er met een Dolmus en een gewone bus heengegaan.
Het was een hele mooie en vooral grote dierentuin.
Het is de derde dierentuin in Europa (dit is Azië, maar goed) qua grootte.
Dit feit kwam de dieren in elk geval ten goede.
Ze zaten bijna allemaal in hele grote, schone en goed uitziende ruimtes.
Het was leuk, ik heb soort van gespeeld met een wolf, hij vond het leuk om naar mijn handen te springen, maar zijn kaken klapten elke keer wel hard dicht als hij weer mishapte.
De rest van de dag hebben we hier doorgebracht.

Zondag 7 februari

Wat ik zeker niet zal missen als we weer thuis zijn, is het ontbijt maken in de camper.
Dit is altijd een soort hindernis baan, want Ezra kan overal bij dus die is altijd naar hete thee, messen, potten jam etc. aan het grijpen.
Dan is het zeker niet ongebruikelijk dat er glazen drinken om gaan en vanochtend was het hoogtepunt dat er een theedoek in de fik vloog die te dicht bij het gas hing.
Toen ik hem in de wasbak had gegooid om te blussen was natuurlijk net het water op, dus dan heb je een kraan die een beetje loopt te spugen.
Ik heb hem dus maar met m’n handen uitgeslagen, ondertussen was het brandalarm ook aan het loeien, dus het was weer lekker rustig ontbijten.
Na het ontbijt zijn we eerst naar het Hasan Süzer etnografisch museum, dit was echt een heel beroerd, in vergaande staat van ontbinding verkerend
Museum .
Hier waren we dus snel klaar mee en zijn toen naar een fotograaf gelopen om pasfoto’s te laten maken voor de Syrische visa.
Daarna zijn we naar het Gaziantep museum gelopen.
Hier hebben ze heel veel prachtige mozaïeken uit het dorp Zeugma.
Deze oud Romeinse vindplaats heeft de overheid onder water laten lopen voor de aanleg van een dam.
Gelukkig zijn ze wel zo verstandig geweest om de prachtige mozaïeken er eerst uit te halen.
Het was inmiddels te laat geworden om nog naar Syrië te gaan rijden, dus zijn we nog maar even naar de shoppingmall gegaan omdat Zazou graag nog een keer op de ijsbaan daar wilde schaatsen.

2010-01-08T12:03:00.000-08:00

Zondag 6 december

Vanochtend doorgereden naar Tabriz.
We waren er aan het einde van de middag.
Meteen op zoek gegaan naar een bedrijf dat onze voorruit kon vervangen.
Na een aantal keren vragen kwamen we bij een bedrijfje dat het zou kunnen doen, maar niet vandaag, morgen.
We wilden bij een hotel op de parkeerplaats gaan staan, maar dat was niet zo makkelijk.
De jongens van het ruitenbedrijf hadden een aantal hotels gebeld en we zijn met hun naar een hotel gereden dat in de buurt lag, maar geen succes.
We mochten voor de winkel staan met stroom, wel makkelijk, hoefden we morgen niet meer te zoeken naar de winkel, en we stonden precies in het centrum.
Wat ook handig was: we hoefden niet meer door de stad met de camper.
Het verkeer is hier echt ongelofelijk! Alles mag, verkeerslichten dienen gewoon als straatverlichting!
De stad inrijden was al een nachtmerrie, je komt ogen tekort, echt complete chaos.
We hadden al gehoord van kennissen die met de motor in Teheran waren aangekomen, dat het daar nog erger was.
Maike was al twee keer van de motor afgereden, gelukkig zonder veel letsel.
Gelukkig zat er om de hoek een internetcafé waar ik nog wat dingen heb kunnen checken, maar hier loop je ook tegen de eerste censuur aan.
We hebben wat google-alerts geactiveerd voor de landen waar we doorheen reizen, maar als je dan de artikelen wil lezen over Iran b.v. over de op handen zijnde studenten demonstraties, kan dit niet omdat de overheid de website heeft geblokkeerd.

Maandag 7 december

Ruit vervangdag.
Dit gaat niet zo snel hier, eerst wachten tot de ruit arriveert, daarna moet hij op maat gesneden worden omdat ze hier geen Volkswagen kennen, (ze noemen het geen Volkswagen, maar Golf)
En ondertussen worden er nog tig klanten tussendoor geholpen.
Aan het einde van de middag zat hij er in, mooi.
We zijn toen nog even Tabriz ingegaan op zoek naar de bazaar.
Dit was een hele opgave, want bijna niemand spreekt hier Engels.
De mensen zijn wel erg aardig en willen je graag helpen, maar door de taalbarrière gaat het niet makkelijk.
Na tig keer vragen waren we er.
Er was weinig aan, een beetje troosteloze bende waar niks bijzonders verkocht werd.
We hebben maar een taxi terug genomen en in de camper gegeten.

Dinsdag 8 december

Op weg naar Ghazvin.
We waren nog geen uur aan het rijden of er sprong al weer een barst in de ruit, kut!
Het was net gelukt om zonder kleerscheuren de stad uit te komen.
Toch maar weer omgedraaid om te kijken of we wat centen terug konden krijgen.
Toen we weer terug waren wilde de man niks doen, we konden twee dagen wachten op een nieuwe ruit, maar daar hadden we geen trek in.
Hoe zeer de mensen van de andere winkels ons ook probeerden te helpen, zelfs door Engelssprekende vrienden te bellen om te tolken, de man gaf geen krimp.
Hij had de ruit op maat moeten snijden, en als dat gebeurd vervalt de garantie.
Dat had hij ons niet gemeld, maarja, we wilden wel weer verder en dit had ons al weer ruim twee uur gekost, dus maar weer ingestapt.
We hebben onderweg bij een pomp geslapen, weer met stroom, dus warm.
Helaas wordt je dan wel om half acht je bed uit getimmerd
Waarschijnlijk omdat ze niet willen dat de baas ziet dat je stroom hebt gehad.
We schrikken ons hier wel elke keer dood van en Zazou is behoorlijk pissig omdat ze nog niet klaar is met slapen.

Woensdag 10 december-woensdag 29 december 2009 IRAN

We zijn inmiddels op de weg terug uit Iran.
Zoals eerder vermeld de blog niet geupdate i.v.m. mogelijke problemen met de Iraanse overheid.
Het is ons echter ook niet gelukt om het voor ons zelf per dag bij te houden aangezien het reizen in Iran alle energie en meer uit ons zoog.
Dus volgt er hier een samenvatting van de maand in Iran.
Allereerst is het een enorme ervaring geweest om in een land te reizen wat zo ver afstaat van onze eigen cultuur en opvattingen.
We hebben het prachtig gevonden maar het was ook een ware uitputtingsslag.
Het begon natuurlijk al behoorlijk fout vanwege het PKK gebeuren vlak voor de grens en dan nog de vier uur durende ellende bij de grens.
Daarbij komt dat je een land als Iran niet zonder vooroordelen binnengaat en ben je in het begin heel erg bezig met wat je wel kan doen/zeggen en wat niet.
Voor Zazou is het niet leuk geweest, er zijn geen voorzieningen voor kinderen in de vorm van dierentuinen, speeltuinen (nauwelijks) of dergelijke en daarbij komt dat er geen kinderen op straat zijn.
In Esfahan hebben we een soort speelparkje gevonden maar dat was ook een behoorlijke tegenvaller voor haar.
In de eerste plaats waren er geen kinderen en werd ze de hele tijd in de gaten gehouden tijdens haar spel en achterna gelopen door een dame gehuld in een zwart gordijn (want overheid dus zijn de vrouwen geheel ingepakt)
Ze voelde zich erg beperkt in haar vrijheid en kwam dus veel bij ons klagen waarbij ze de mevrouw veel boze blikken toewierp.

VERKEER

En we wilden de fietsen nog wel meenemen? Nou, dan heb je echt een dead-wish.
Er schijnt wel gefietst te worden maar je ziet het nauwelijks, nu zijn we wel bijna alleen in grote steden geweest.
Het verkeer is echt ongelofelijk, complete chaos, je vraagt je echt af of er überhaupt wel rijexamens bestaan.
Enkele voorbeelden; oeps afslag gemist!, gewoon even in zijn achteruit, wel te verstaan op de snelweg.
Van een 6 baansweg kun je makkelijk een 10 baans weg maken. STOPlicht; wat betekent stop ook alweer? zelfs al staat er politie men rijdt gewoon door rood.
Voorrangs regels? Ik heb toch altijd voorrang!.
Als voetganger een weg oversteken, zelfs al is er een zebra pad is het haast ondoenlijk.
Je wacht tot er meerdere voetgangers zijn en dan is het… 1,2,3, in godsnaam! Doodeng zeker met twee kleintjes.
Zou dit complete negeren van de verkeersregels misschien een compensatie zijn voor de strakke leefregels?
Metname de steden zijn een hel, de snelwegen zijn oases van rust en overwegend in een goede staat.
De camper is een bezienswaardigheid we lijken wel de Paus in zijn pausmobiel, we worden ingehaald, afgesneden, gefotografeerd, mensen blijven naast ons hangen om ons vervolgens nog een paar keer in te halen zodat ze ons en de camper van alle mogelijke hoeken hebben bekeken.
Meestal erg vermakelijk maar soms ook levensgevaarlijk waardoor ik veel zit te schelden met de nodige gebaren en waar Ed dan weer de zenuwen van krijgt, want als vrouw dien je je hier toch wel low profile te houden.

BEVOLKING

De mensen zijn ontzettend aardig, warm en behulpzaam.
Ook al is de taalbarrière soms nog zo groot ze doen er alles aan om je te helpen, er worden mensen gebeld of opgetrommeld die wel wat Engels spreken, soms zelfs heel erg goed, met name vrouwen. Iedereen wil weten wat we van Iran en de mensen vinden en of we toch alsjeblieft het positieve beeld wat wij hebben willen verspreiden in het westen, waar ze voornamelijk aan negatieve berichtgeving doen.
Je merkt dat mensen voorzichtig zijn wat betreft politieke uitspraken, maar zodra ze het gevoel hebben dat ze veilig kunnen praten willen ze wel graag hun ei kwijt.
De meeste mensen die we gesproken hebben zetten grote vraagtekens bij de verkiezingsuitslag van afgelopen zomer.
De mensen hebben het op het moment bepaald niet makkelijk, de inflatie is enorm, en het huidige regime legt alles aan banden.
Satelliet is verboden, internetcafé’s zitten erg verstopt en als je er dan eindelijk een hebt gevonden zijn de verbindingen tergend langzaam en zijn veel site geblocked.
Ook de embargo’s treffen de gewone mens het hardst.
Je merkt dat ze “gewend” zijn aan een regime van restricties, men is enorm creatief in het omzeilen van de regels en de embargo's.
Tot onze grote verbijstering is de brandstof voor Iraniërs ook op de pas, wat ons echt verbaasde in een land met zoveel olie.
Men krijgt een pas waarmee je voor een gewone auto 80 liter benzine kunt kopen per maand, er is dus een enorme zwarte markt of men heeft meerdere auto’s op zijn naam staan.
Iraanse vrouwen zijn over het algemeen erg mooi om te zien je moet echt je best doen om een lelijk exemplaar te vinden.
Misschien daarom die hoofddoek om al dat moois te verstoppen.
Ze zijn zonder uitzondering tot in de puntjes verzorgd.
Men is hier gek op kinderen, als we voor elke foto van onze kids een Euro zouden krijgen konden we gratis op reis.
Zazou word er soms echt gek van, maar doet haar best vriendelijk te blijven.
Je ziet bijna geen kinderen op straat, af en toe een baby’tje ingepakt als een mummie met tig dekens.
We krijgen dan ook regelmatig te horen dat we Ezra beter in moeten pakken en een muts op moeten zetten.
Soms gaat men zelfs zover dat ze dat wel even voor ons doen, maar dan trekt Ezra met een zeer eigenwijs gezicht zijn muts direct weer van zijn hoofd.
Het leven van kinderen speelt zich voornamelijk binnenshuis en op school af. Misschien ligt dit ook aan het jaargetijde?
Vanaf zes jaar krijgen meisjes en jongens gescheiden onderwijs. Waar we nog wel kinderen hebben gezien is in de moskee, ze worden vanaf baby af aan meegenomen.
Het viel ons erg op dat er in Iran veel minder word opgeroepen tot gebed in vergelijking tot Turkije, je hoort bijna geen moskeeën.
We weten de reden hiervan niet, we vermoeden dat het in Turkije een oproep is tot gebed en dat ze er in Iran vanuit gaan dat je sowieso moet bidden.
Ook hebben we het idee dat er hier veel meer thuis of op de werkplek gebeden word in vergelijking tot Turkije.
Het geloof leeft hier wel heel sterk. De laatste 10 dagen (17-27 dec) is Imam Hoessein herdacht die zón 1400 jaar geleden is vermoord. Deze herdenking staat helemaal in het teken van de rouw en er wordt heel wat afgehuild, het liefst in het openbaar want hoe meer verdriet men heeft des te beter het wordt voor je in het hiernamaals.
De laatste twee dagen waren er ook mannen die zichzelf met kettingen sloegen om uiting te geven aan het lijden van Hoessein. Gelukkig heeft Zazou dit niet meegekregen ze vond het sowieso al erg moeilijk te begrijpen dat mensen nog steeds zo verdrietig waren om een man die al zo lang dood was.
Dit kostte al heel wat uitleg van onze kant.

ONZE ERVARING

Voor het reizen door Iran heb je veel doorzettingsvermogen, geduld en een uitgeruste geest nodig, wat niet altijd tot onze beschikking was.
Het heeft niets te maken met vakantie in de vorm van uit rusten.
De afstanden zijn enorm het land is 40x zo groot als Nederland!
Dus het was behoorlijk wat kilometers vreten.
Wat ons uiteindelijk ook heeft doen besluiten een aantal steden (Shiraz, Persepolis, Yazd) die we eigenlijk erg graag wilde zien toch niet te bezoeken omdat we anders nog dieper het land in gingen en we ons niet altijd veilig hebben gevoeld, met name in Teheran.
Ook zouden we onze visa dan moeten laten verlengen en we hadden niet zoveel zin in het overheidsgedoe.
En het ongenoegen van Zazou speelde ook een grote rol.
Het landschap hebben we geen van allen erg mooi gevonden maar dat heeft misschien ook te maken met het seizoen, heel grauw, dor veel woestijn en heel veel beton in de steden en het was continue heiig.
De prachtige moskeeën, paleizen, musea, huizen, mensen e.d. hebben wel veel goed gemaakt.
Veel dingen die in Europa zo geregeld zijn, zijn hier een ware beproeving voor je geduld.

Tanken; kost minimaal een half uur mede doordat we een kaart met maar 500 liter hadden gekregen dus we steeds afhankelijk waren van vrachtwagenchauffeurs die ons hun kaart wilden lenen.
Als dit gelukt was stond er vaak zoveel druk op de pomp omdat deze voor vrachtwagens waren, dat we de diesel regelmatig met een jerrycan in moesten gieten met het gevolg dat Ed een uur in de wind stonk en schijt humeurig werd.
Als we onze eigen pas gebruikten kon dat maar een keer per dag, ook al hadden we er nog een paar honderd liter opstaan!

Internet; een zeldzaamheid en als je na uren zoeken eindelijk wat had gevonden lag of het netwerk plat of ging het café dicht of was de snelheid om te janken zodat je na twee uur amper wat verder was maar wel inmiddels twee heel vervelende kinderen had wat je ze niet kwalijk kon nemen.

Bellen; allereerst moest je op zoek naar een internationale telefoonkaart wat een ware uitputtingsslag was want in de ene stad verkochten zie die alleen bij de metro in een andere stad weer bij de supermarkt en in een volgende stad hadden ze er nog nooit van gehoord.
Omdat de mensen je zo graag willen helpen sturen ze je steeds weer naar een ander die het misschien verkoopt vervolgens heb je kilometers gelopen.
Iedereen verzekert je elke keer weer not far, close, nou echt niet! Heb je dan eindelijk de kaart dan moet je opzoek naar een telefoon die werkt.
Iedere stad heeft zijn eigen internationale kaart!

Brood; Elke ochtend was het weer een verassing waar Ed mee thuis kwam, alle mogelijke soorten brood hebben de revue gepasseerd. Alleen in Teheran hebben we een fantastische bakker gevonden die elke dag heerlijk vers brood had.

B.V.D; In teheran hadden we met toestemming van de politie voor het bureau geparkeerd, ook omdat ons was verteld dat dit een veilige optie was.
Op de tweede dag kwam de Iraanse B.V.D binnen tijdens ons ontbijt, zonder te kloppen.
Dit gaf ons een heel onprettig gevoel.
Ze waren weliswaar vriendelijk maar alle kasten konden open, de foto’s op de camera werden bekeken, de dvd’s, (Ed kon nog net een Quest wegmoffelen waar een artikel in stond over de Iraanse president).
Ze wilde alles weten tot waar we ons brood kochten aan toe! Vervolgens moesten we de camper 100 meter verder op zetten omdat we het uitzicht van de commissaris zouden belemmeren?! Bullshit natuurlijk!
Wij dachten we staan veilig want ze houden ons een beetje in de gaten, zij dachten waarschijnlijk dat wij hen in de gaten aan het houden waren.

ME; net toen we Esfahan uit reden werd er een blik M.E.'rs opengetrokken die in vol ornaat met grote spoed de stad in gingen.
Op dat soort momenten merkten we allebei dat we toch een bepaalde angst met ons mee droegen tijdens het reizen in Iran. Mensenrechten zijn hier toch van een heel andere orde dan dat wij gewend zijn in Nederland en het komt regelmatig voor dat onschuldige mensen omkomen tijdens een demonstratie of verhoren. Wij zijn dus ongemerkt altijd op ons hoede wat heel veel energie
heeft gekost.

Eendjes voeren; Op een dag in Esfahan dachten we; laten we gewoon even iets simpels, leuks doen met de kids; eendjes voeren bij de Zäyandé rivier.
Simpel, nou dat is dus niets in Iran zelfs eendjes voeren niet.
We beschikten over alle benodigdheden te weten brood en eendjes maar dan toch.
De eendjes wilde niet komen leken bang of hadden hun buik al vol? Maar nee hoor! Een behulpzame Iraniër schoot onze gefrustreerde kinderen te hulp.
Het brood diende eerst zorgvuldig gekneed te worden alvorens het naar ze toe te gooien! Vervolgens gingen ze met zijn allen vechten om het stukje brood, terwijl er al zeker drie broodjes inlagen weliswaar ongekneed.
Dit voorval deed ons eens te meer inzien dat alles anders is in Iran.

DE ROUTE

Tabriz
Soltaniyeh
Qazvin
Tehran
Esfahan
Abyaneh
Kashan

TABRIZ

In Tabriz hebben we alleen de bazaar gezien die we op zich niet heel bijzonder vonden en hebben we de ruit laten vervangen.
Waarom we hier niet meer zijn gaan zien weten we achteraf ook niet helemaal maar, waarschijnlijk waren we nog behoorlijk de kluts kwijt door het P.K.K. gebeuren en het grens gedoe want er zijn meer mooie dingen te bezichtigen dan alleen maar de bazaar.

SOLTANIYEH

OP de weg naar Quazvin zijn we gestopt in Soltaniyeh, een klein dorpje uit de 14e eeuw.
Hier hebben we het Oljeitu mausoleum bezichtigd, en Unesco world heritage site met de grootste koepel van de wereld.
Het was een enorm bouwwerk, weliswaar wat vervallen, maar ze zijn het erg mooi aan het restaureren.
We hebben een leuke rondleiding gekregen van een Iraanse vrouw.
Hierna zijn we naar de Mullah Hasan Kashi tombe gegaan, in de semi woestijn, waar volgens ons bijna nooit iemand komt.
Het was geen spannend gebouw, het lag vooral geïsoleerd.
Het Khanegah Dervish klooster was helaas gesloten.

QAZVIN

We dachten om even bij te komen en omdat Zazou het erg aangaf dat ze daar behoefte aan had; we gaan even een paar nachtjes in een hotel.
Zo makkelijk bedacht zo moeilijk gedaan!
Het hotel was redelijk gauw gevonden door een Taxi te betalen en daar achter aan te rijden.
Ze hadden nog een kamer maar wij moesten eerst nog een parkeerplaats vinden voor ons beessie, dat was een stuk lastiger!
Na eindelijk iets gevonden te hebben en zeker weer een kilometer terug gelopen te zijn, had het hotel plots de kamer niet meer terwijl Ed gezegd had dat we even een parkeerplaats moesten zoeken!Jaaah, ze hadden er nog wel één maar die was gelijk twee keer de prijs! dus maar weer verder gezocht.
Alles zat vol totdat Ed iets had gevonden……….. toen heb ik toch wel even gezegd als ik hier moet gaan slapen ga ik heel hard janken!!!! Zooooo smerig, een rioollucht en een zeiklucht daar zou je, je hond nog niet willen laten slapen.
Dus het eind van het liedje was weer slapen in de camper op de parkeerplaats die alleen over schuine plekken beschikte, maar alles beter dan in dat “hotel”
De volgende dag zijn we naar het Quazvin museum geweest, wat opzich een mooi museum is met kunstschatten uit de streek.
Goede Engelse omschrijvingen en we hebben daar zeker twee uur zitten praten met de directrice over Iran.
Daarna richting de bazaar gelopen en onderweg de Nabi moskee bezocht.
Een moskee met een koepel van prachtig tegelwerk met aan weerskanten grote met mozaïek versierde nissen.
Daarna naar de bazaar, die niet zoveel voorstelde.
We hebben lekker gegeten bij een typisch Iranees restaurant.
We wilden eigenlijk alleen wat drinken, maar dat was geen optie.
Gelukkig maar, want hier heb ik het lekkerste vleesprutje gegeten.
Het eten in Iran is niet om over naar huis te schrijven (wat we nu dus wel doen).
Kebab, kebab, kebab, rijst en bijna geen groenten (alleen als decoratie)
Er is één uitzondering; fesenjun, een kip, walnoot, granaatappel prutje wat er niet uit ziet, maar erg lekker smaakt.
Misschien hebben wij pech gehad en door de taalbarrière de echte Perzische keuken niet ontdekt.
We gaan in Nederland maar eens opzoek naar een Iranees restaurant.
Toen het Chehel Sotun paleis open was zijn we dit gaan bezichtigen.
Dit was als museum niet zo bijzonder, maar het gebouw was erg mooi.
Toen zijn we met de taxi naar het Emämzädé Yé Hussein complex gegaan.
Dit is een prachtig betegeld bouwwerk waar op de binnenplaats een tombe was.
De binnenkant van de tombe was een waar spiegelpaleis, werkelijk alles was gemozaïekt met glas, het kon zo in Disneyworld staan, helaas mochten we geen foto’s maken.
De vrouwen en mannen gedeelten waren gescheiden en Bar moest in een gordijn.
Hierna zijn we nog naar een andere moskee gelopen, de Masjed-é-Jäme.
Toen nog een nachtje schuin geslapen op de parkeerplaats.

TEHRAN

De auto aan de buitenrand van de stad geparkeerd bij de Sharif universiteit, een hele goede tip van Rick en Maaike (om niet het centrum in te gaan) die we in Istanbul leerden kennen en die ons voor waren gegaan en al eerder kennis hadden gemaakt met de hel van het verkeer.
15 minuten met de metro en we stonden in hartje Teheran op het Imam Khomeini plein.
Niet echt mooi, om niet te zeggen lelijk.
Richting de bazaar en het Golestän Palace gelopen op de weg hierna toe een prachtig gebouw gezien. (zie foto website)
We vonden de stad enorm vies, veel uitlaatgassen die door de omliggende bergen allemaal in de stad blijven hangen.
Een echte beton stad.
Het National Museum of Iran was prachtig vooral als je geïnteresseerd bent in archeologie is het een echte aanrader.
Veel mooie dingen uit Persepolis.
Een hele aardige medewerkster ontmoet waar we heel open mee hebben kunnen praten over Iran en de politieke situatie.
Maar ze gaf dan ook gelijk zelf aan dat zij nogal een buitenbeentje was en veelal werd gezien als rebel.
Zij had ook veel buitenlandse contacten in de museum wereld en deed nogal lacherig over de enquête die ze ons gegeven hadden bij het verlaten van het museum (3xA4!)
Zij vond zelf dat er nog wel de nodige verbeteringen aan het museum konden worden aangebracht.
Naar het schijnt was 90% van de collectie in stock.
En inderdaad een plek om iets te drinken zou ook geen overbodige luxe zijn maarja, met dit soort zaken lopen ze enorm achter op westerse musea.
Helaas was het museum of Islamic Arts gesloten, schijnt al jaren gerestaureerd te worden en men heeft geen idee wanneer het af zal zijn.
De leuke dame gaf aan dat een en ander een stuk sneller zou gaan als het een religieus museum o.i.d. zou betreffen, Maarja, aan de andere kant zijn ze ook nog steeds aan het bouwen aan het grafmonument van Khomeini en die is toch ook al een beste poos dood.
Malek Museum bezocht waar ze de beste collectie lak doosjes hebben, doosjes van hout met papier mache die met miniaturen zijn beschilderd en daarna met een speciale lak zijn behandeld, prachtige kaligrafie, miniaturen, meubels en munten.
Het National Jewels Museum helaas niet gezien want het was gesloten toen wij er waren.
Baalde ik (Bar) erg van. Maar 4 dagen per week open en dan alleen maar 2 ½ uur per dag i.v.m. de beveiliging.
Ik wilde het op de terugweg uit Iran nogmaals proberen maar godzijdank had Ed dat uit mijn hoofd gepraat want anders hadden we er precies gezeten tijdens de demonstatie waarbij vele mensen zijn omgekomen.
Ook maar een paar uurtjes doorgebracht in een shoppingmall omdat ze daarin een soort van kinderspeelparadijs/kermis hadden en daar was Zazou echt aan toe.
Al gauw had ze een vriendinnetje gemaakt waarmee ze in verschillende attractie’s is geweest, en natuurlijk gesminkt!
De Bazaar vonden wij veel te druk, een echt wespennest, overdekt maar dat kon de mensen er niet van weerhouden met brommers, motoren en zelfs auto’s te rijden.
We zijn hier dan ook maar een uurtje in geweest en verzuchtte weer eens wat de bazaar van Istanbul toch een paradijs was.
Het Golestän Palace is echt een juweel, hier hebben we echt genoten het is ook net of je helemaal niet in Teheran bent, zo rustig en vredig.
Prachtige gebouwen, overdadig gedecoreerd net alsof je je in de sprookjes van 1001 nacht bevindt.
Ook het Glass & Ceramics museum vonden we super.
Een hele mooie collectie in een prachtig gebouw en ook nog eens heel mooi tentoon gesteld met Engelse beschrijvingen.
Het voltallige personeel liep uit om met Zazou en Ezra te spelen op de bewaking aan toe.
Heerlijk ook voor ons dat we eens lekker met zijn tweetjes rustig konden kijken.
Al met al zijn we 5 ½ dag in Teheran geweest waarvan ook een dag in de camper om ons te bezinnen op de route.
We waren blij om weer verder te gaan omdat we ons hier erg in de gaten gehouden voelden met name Ed.
Hier besloten we definitief dat we niet door Pakistan naar India zouden gaan i.v.m. de gevaarlijke situatie in Pakistan, net die week waren er weer 50 mensen omgekomen tijdens een bomaanslag in Lahore, maar ja wat nu?
Na heel wat uurtjes uitgezoek verder kwamen we er achter dat plan B ook geen doorgang kon vinden. (plan B: met de boot naar Dubai, Oman, Ver. Emiraten, Saudi-Arabië, Jordanië en via noord Afrika terug naar Europa) omdat we niet getrouwd zijn mogen we Saudi niet in! nou ja zeg!
Nog even overwogen om dan maar te trouwen maar hoe meer we lazen over Saudie hoe minder we hier ook zouden willen zijn.
Wat een vrouw onvriendelijk land!
Je mag daar als vrouw niet auto rijden, niet met mannen spreken die geen familie zijn, niet zonder begeleiding van een mannelijk familie lid over straat etc. etc. en trouwen vanuit een verplichting is natuurlijk belachelijk!
Dus besloten we hier nog het een en ander in Iran te gaan zien en dan terug te gaan naar Turkije en vanuit daar maar weer verder te kijken.

ESFAHAN

De weg naar Esfahan toe is een eindeloze, troosteloze zandbak, misschien komt dit ook door het jaargetijde, maar wij konden er niet vrolijk van worden.
Esfahan daar in tegen is prachtig.
Eindelijk een keer op tijd aangekomen op de bestemming, had Ed na twee uur rond vragen en gereden te hebben (achterop een brommer van de zoveelste hulpvaardige Iraniër die zelfs zijn winkel er voor achter liet) nog steeds geen parkeer/slaap plaats gevonden voor de camper.
Uiteindelijk is het mij gelukt om de hotelmanager te overtuigen om ons toch op zijn parkeerterrein te laten staan doordat ik op zijn gevoel van Iraanse gastvrijheid heb ingespeeld.
Een fantastische plek bij de rivier en de Si-o-Seh brug en we mochten niet betalen voor de stroom en het parkeren.
Ook in Esfahan voelden we de frustratie van de mensen over het huidige politieke regime.
De mensen hier durfde er ook vrijer over te praten dan in Teheran.
In Esfahan begonnen we ons iets ontspannender te voelen.
Meidùn-é-Emam Khomeini is een van de grootste pleinen ter wereld gebouwd in 1612 oorspronkelijk werd het gebruikt als polo veld wat je nog veel terug ziet in de oude miniaturen.
Aan het plein liggen drie belangrijke gebouwen die we bezocht hebben.
Het Ali Ghapu Paleis: Behoorlijk vervallen alleen op de bovenste verdieping waren mooie ruimtes met sierlijk uitgehakte nissen en wat erg speciaal was, was de koepel bij de ingang die was zo gebouwd dat er vier hoeken onder gelegen waren en als je in de tegenover gelegen hoeken ging staan kon je met elkaar praten door te fluisteren en dan kon niemand anders dat horen vooral Zazou was hier erg onder de indruk van wij hadden zoiets ook nog nooit meegemaakt.
Masjed-é- Sheikh Lotfollah tegen over het paleis gelegen kleine maar prachtige moskee met name door het waanzinnige tegelwerk.
Masjed-é-Emam, de grote moskee op het plein, dit is ook een prachtige moskee, een enorm grote, met wederom fantastisch tegelwerk, hele mooie minaretten en twee koranscholen.
We hebben in Esfahan ook een Armeense kerk, de Vank kathedraal, bezocht.
Dit is een hele oude kerk, wat opzich al bijzonder is in Iran.
De binnenkant is van top tot teen prachtig beschilderd met bijbelse taferelen, en die verkeren zo ongeveer in nieuwstaat na een zeer gelaagde restauratie.
Ook het bijbehorende museum was erg interessant, wel schokkend door beeldmateriaal van de genocide.
We gaan nu wat korter en bondiger schrijven, want we zijn type moe en krijgen het anders niet af voordat we hopelijk morgen weer gaan rijden.
We zijn vanaf de masjed-e-jame, een prachtige moskee, helemaal teruggelopen naar het Imamplein waar de grote bazaar is.
Esfahan is beroemd om zijn prachtige handycrafts en gelukkig zijn we met de camper, dus voldoende opslagruimte.
Mooie ingelegde doosjes, fotolijstjes, bedoeïenen tassen, etc.
We zijn ook naar het decorative arts museum geweest wat klein maar mooi was.
Daarna hebben we het Chehel Sotun paleis bezocht, dit was redelijk vervallen, maar ze waren ook hier weer volop aan het restaureren, net als in de rest van Iran (en Turkije).
De bruggen van Esfahan zijn heel mooi.
Wij stonden bij de Si-o-seh brug, het is ongelofelijk want hij is behoorlijk hoog, maar er is natuurlijk nergens een hekje o.i.d. wat het toch een enigszins spannend avontuur maakt om met de kids de brug over te gaan.

ABYANEH

Dit is een unesco world herritage dorpje in de bergen.
Alle huizen zijn gebouwd van rode leem en de tijd lijkt hier al honderd jaar stil te staan.
We hebben hier wat rondgelopen en twee moskeetjes bezocht en een fastfood restaurant, waar je als je patat bestelt een zakje chips krijgt.
We wilden gelijk doorrijden naar Kashan, maar het was al weer donker en om op de grote weg terug te komen moesten we nog een uur over smalle bergweggetjes rijden en het leek ons ook wel weer eens heerlijk om in stilte te kunnen slapen, want er was daar niemand.
Dus we hebben daar overnacht, alleen jammer dat Ezra daar anders over dacht, want hij heeft de hele nacht lopen spoken.

KASHAN

Dit is een middelgrote stad, maar erg relaxed.
We hebben deze stad allemaal als leukste en mooiste plek ervaren.
We hebben hier ongelofelijk mooie oude (paleis)huizen bezocht, zie de foto’s. (Khan-e-Borujerdi, Khan-e-Tabatabei, Khan-e-Ameriha)
De huizen zijn verstopt achter enorm hoge lemen muren en zijn ware oases van rust met prachtig aangelegde binnentuinen met vijvers.
Ongelofelijk veel vertrekken met alles erop en eraan, privé badhuizen, keukens, stallen en vaak nog een enorm groot tweede huis waar het personeel verbleef.
Waanzinnige glas in hout ramen, bewerkte openhaarden echte 1001 nacht huizen.
We hebben daar ook een leuk Iraans stel ontmoet uit Teheran waar we ook bijna een dag mee hebben opgetrokken.
We zijn met hen o.a. naar de Fin gardens geweest, wat een klassieke Perzische visie van het paradijs moest zijn, wij vonden het “paradijs” nogal tegenvallen.
Wat wel prettig is, is dat je overal water hoort stromen wat uit een natuurlijke bron komt.
De Sultan Mir Ahmed Hammam, een prachtig badhuis wat helaas niet meer in gebruik is, anders hadden we hier wel wat uurtjes willen doorbrengen.
Wederom waanzinnige tegels, bewerkte plafonds en heel mooi reliëf stucwerk.
We krijgen hier allerlei ideeën voor in een nieuw huis.
De bazaar van Kashan vonden wij qua winkeltjes niet zo bijzonder.
Veelal eerste levensbehoeftes.
Qua architectuur was hij wel heel mooi, mooie koepels en een karavanserai wel donker en smerig.
Vanaf Kashan zijn we in één ruk doorgereden naar de Turkse grens, hier zijn we twee dagen mee bezig geweest.
We wilden een andere grensovergang nemen (Sero) dan op de heenweg omdat we geen stenengooiende PKKers meer wilden tegen komen.
De grensformaliteiten gingen behoorlijk vlot, wel weer vreemd want Bar en de kinderen moesten lopend de grens over, ze mochten dus niet rijdend in de camper de grens over.
Wat me behoorlijk ongerust maakte omdat zij binnen door moesten, ik ze niet kon zien en het één en ander nogal lang duurde.
We waren de grens nog niet over of er kwam een aardige Iraanse man aan die ons zei dat we beter niet verder konden gaan rijden omdat er in het eerst volgende dorp weer gesodemieter was, stenen gooiende P.K.K., kut niet weer!
Bar vroeg hiernaar bij de Turkse politie, maar die zeiden; no problem, toen verloor Bar het even en werd heel boos op de politie want het was zeker een problem.
Toen ze er van overtuigd waren dat wij niet met twee kleine kinderen die kant uit gingen, gaven ze wel toe dat het toch wel gevaarlijk was.
We konden daar blijven staan met stroom en de volgende ochtend gaan rijden, dat was veiliger.
Het leek mij wel een goed plan om om 5:00 te gaan rijden omdat die gasten dan waarschijnlijk wel in bed zouden liggen.
De politie vond dit ook een goed plan en ze hebben ons uitvoerig aan de hand van onze kaart verteld hoe we moesten rijden om zo veilig mogelijk het gebied uit te komen.
Ze hadden ook alvast alle grensformaliteiten afgehandeld zodat we de volgende ochtend zo konden vertrekken.
Ik ben dus om 5:00 gaan rijden en rond 5:30 kwamen we in het stadje aan.
Dit was echt een war-zone, de straten waren zwartgeblakerd van alle brandjes die er gesticht waren en overal militairen achter zandzakken en prikkeldraad, panservoertuigen, tanks e.d.
Echt eng, ik ben hier zo hard als de weg het toeliet doorheen gereden en voor geen stoplicht gestopt.
Bar wasbij de kindjes in bed gekropen in de alkoof zodat ze er zo min mogelijk van mee kregen.
We wilden naar Van, wat nog zo’n 150km verderop lag.
Onderweg waren er nog een stuk of zes militaire posten waar weer paspoortcontroles waren en in de camper gekeken moest worden.
We waren nog 20km voor Van toen de camper er met veel herrie mee nokte.
Nou, dat konden we er nog wel bij hebben!
Na even een traantje weg gepinkt te hebben en na het nodige gevloek de A.N.W.B bellen …..geen bereik van het netwerk door alle bergen!!! Ed is dus maar een berg op geklommen net zo hoog dat hij weer bereik had.
Eigenlijk kon de A.N.W.B niets voor ons doen omdat Turkije vanaf de Bosporus onder Azië valt.
Maar ze hebben wel het nodige voor ons gedaan net als een zeer vriendelijke Turkse meneer die gestopt was om te helpen.
Na een kleine twee uur kwam er een sleepdienst. Maar toen was het gevaar nog niet echt geweken aangezien het wagentje waarschijnlijk maar de helft woog van onze camper.
Twee mannen begonnen met behulp van een lier de camper op hun laadvloer te takkelen terwijl wij er nog inzaten en we op een heuvel stonden!
Vliegensvlug de kids in jassen en schoenen gehesen en kenbaar gemaakt, met handen en voeten want geen Engels, dat we er toch echt uit wilden want veel te gevaarlijk.
Na heel wat takelwerk waarbij de achterkant van de camper het bijna begaf doordat hij helemaal rustte op de bumper i.p.v. op de wielen.
De voorwielen van de takelwagen kwamen los van de grond, maar het is ze gelukt ons 5000 kg wegende beessie op te laden.
Toen volgde een doodenge rit van 20 km door de bergen.
Met z’n allen (6) op een twee persoons bank met 5000 kilo achter ons en de zorgen hoe nu verder.
We werden eerst naar een soort bergingsbedrijf gebracht waar we thee kregen en nog steeds niemand engels sprak, we waren er inmiddels wel achter dat er een Volkswagen dealer in Van was.
Gelukkig kregen we deze dag ook nog fantastisch nieuws……….vrienden van ons zijn zwanger na al die jaren van hopeloos proberen! Nou, dan toch maar weer tranen (van Bar) maar dit keer van blijdschap!
Na de thee ging de rit weer verder en kwamen we zowaar bij een Volkswagen dealer waar ze weer allervriendelijkst waren en zowaar sprak de manager Engels.
Uiteindelijk konden ze de volgende dag kijken wat het probleem was. Eerst zouden we op hun terrein in de camper blijven slapen maar uiteindelijk vond de directeur dit toch niet zo’n goed plan omdat hij onze veiligheid niet kon garanderen en als er wat zou gebeuren bang was voor gedonder met de overheid.
Achteraf bleek dat er al weken grote onrusten waren met de regering en de P.K.K.
Later die week lazen we op het internet dan ook dat op 4 december twee belangrijke P.K.K strijders waren vermoord en op gruwelijke wijze in zakken over de straat waren gesleept onder voortdurend geschop tegen hun lijken.
Niet zo verbazingwekkend dus dat ze op 5 december ons aanvielen met stenen.
Wel bevredigend om nu te weten waarom.
De 28 ste december (toen we aankwamen in Van) waren er 15.000 mensen aan het demonstreren in Van, overal panserwagens, politie etc. en wij maar denken als we maar weer uit Iran zijn zijn we weer veilig in Turkije.
De directeur van de garage stond erop dat we op zijn kosten in een hotel zouden verblijven voor de duur dat de camper gemaakt zou worden.
We konden toen nog niet vermoeden dat dat wel twee weken zou duren.
Een prima hotel, een giga suite en nog voor nop ook! Nou dat hadden we echt even nodig na al die toestanden en vier maanden met zijn vieren op 8m2.
De volgende dag nadat ze met 12 man (en een vrouwtje,Zazou) de camper op de brug hadden gereden bleek dat het de koppelingsplaten waren.
Helaas rijden er hier geen LT 40 dus de onderdelen moesten uit Nederland komen. De A.N.W.B. zou opzoek gaan maar gelukkig hadden we ook ons eigen lijntje, Jordy, die zich al eerder bewezen had met de bumpstops.
Nu, dus weer hij vond ze binnen een vloek en een zucht en ook nog eens met grote korting.
Nu was er inmiddels wel weer een ander probleem, het zo min. 5 dagen maar eerder 10 dagen duren voordat ze hier konden zijn, met name door de lange douane procedure.
En we zaten inmiddels al zón 10 dagen in Van waar niet veel te doen is en waren behoorlijk uitgerust en we wilden verder.
Gelukkig had Bar ineens een helder moment. Marijke, een journalist van de wereldomroep, wilde ons in Turkije komen bezoeken voor een vervolg interview, misschien kon zij de onderdelen meenemen?
En……. Jahoor, dat wilde zij wel, terwijl het eigenlijk van haar leidinggevende niet mocht, beetje link natuurlijk om pakjes van een ander de grens mee over te nemen.
Gelukkig kreeg zij toestemming en Ed verzekerde haar dat ze alles open mocht maken en checken.
Dus komt zij zaterdag 9 januari naar Van en gaan ze de camper direct proberen te maken.
Daarna, als ze de camper gerepareerd krijgen, reist ze vier dagen met ons mee.

ZAZOU HAAR SCHOOL

Het loopt goed qua onderwijs, er zit nu ongeveer een half jaar op.
Over het algemeen doet ze het met twee vingers in haar neus.
We hebben net drie CITO toetsen afgenomen, die ze heel erg goed heeft gemaakt.
We hebben een start gemaakt met lezen, schrijven en rekenen.
Daarnaast doen we de nodige creativiteits dingen.
Nog even een bijzonder momentje; toen we pim pam pet speelden kwam het kaartje van een staatshoofd voorbij.
Nadat we met enkele voorbeelden hadden uitgelegd wat een staatshoofd was, riep Zazou oh, dus ook Atatürk!, onze bek viel open van verbazing, net een dag zes!

TWEE WEKEN VAN

We hebben vooral geprobeerd uit te rusten wat niet altijd meevalt met twee kids en zoveel dingen te regelen en uit te zoeken maar het is best aardig gelukt.
Het eten in het hotel was goed hetzij behoorlijk eentonig maar gelukkig goedkoop en ze hadden WIFI de hemel op aarde na een maand Iran.
In den beginne wilden we niets liever dan terug naar huis maar na enige rust leek het ons geen goed idee om de reis af te sluiten met een kater.
Na veel wikken en wegen en goed uitzoeken wat wel en wat niet veilig was (Minbuza) hebben we besloten naar Syrië te gaan en als alles goed gaat en we hebben het naar onze zin verder naar Jordanië, Egypte en dan, als er een boot gaat, richting Cyprus/Griekenland en anders over land terug.
Helaas bleek namelijk noord Afrika (Libië, Tunesië, Algerijë, Marokko en dan de plas over naar Spanje) geen optie meer want Libië en Algerije zijn op dit moment te gevaarlijk. Berovingsgevaar, kidnapping en je moet in Libië 24/7 een gids bij je hebben, hier hadden we allemaal geen zin in.
De kleine twee weken zijn voorbij gevlogen, het voelt meer als een week.
Gelukkig hebben we een huurauto van de verzekering kunnen krijgen zodat we niet helemaal vast zaten.
Veel is er niet te doen in Van, we zijn een keer naar de universiteit geweest waar we naar Van katten gekeken hebben.
Omdat ze met uitsterven worden bedreigd hebben ze hier op de faculteit diergeneeskunde een fokprogramma.
Het zijn veelal witte langharige katten met een blauw en een geel oog die van zwemmen houden.
Een beetje een teleurstelling, want we konden niet naar binnen maar alleen via de buitenverblijven kijken.
We hebben een stukje om het meer gereden, de boot naar een verderopgelegen eilandje waar een Armeense kerk op staat was absurd duur, dus dat hebben we niet gedaan.
We hebben een beetje in de stad rondgelopen, voornamelijk in een “shoppingmall” op de verdieping met speeltoestellen voor Zazou.
We hebben het Van castle beklommen, het is meer een ruïne, ook weer spannend met kinderen omdat er afgronden zijn van soms we honderd meter zonder enige vorm van hekwerk, dus één kind op de nek en de ander goed vastgehouden (zo goed dat ze klaagde over een pijnlijke hand.)
Oud en nieuw was weer net als de kerst een pijnlijk dieptepunt, ze kennen hier niet eens vuurwerk.
We konden alleen getuige zijn van een vreselijke opvoering van een weeshuis.
En kinderen die de hele tijd om ons heen hingen voor een beetje aandacht, een trieste situatie.
Gelukkig was Zazou haar verjaardag wel redelijk succesvol gezien de omstandigheden.
Poffertjes gebakken in de hotelkeuken met sterretjes, een versierde verjaardagsstoel, slingers en ballonnen, en om het goed te maken een hoop cadeautjes.
We zijn naar een soort kinderspeelparadijs(je) geweest, waar ze op een kunstijsbaan(tje) heeft kunnen schaatsen en in wat speeltoestellen gespeeld heeft.
We hebben zelfs taartjes kunnen vinden die godsgruwelijk duur waren, maar wel goed te eten.(geen Holtkamp, helaas..).
We zullen de weblog vanaf heden wat beter proberen bij te houden als de internetmogelijkheden het toelaten.

2009-12-15T03:51:00.000-08:00

Lieve mensen,

De foto's van het laatste stuk Turkije houden jullie tegoed, want om de foto's hier in Iran er op te zetten duurt uren door de langzame internetverbindingen hier.

2009-12-13T07:07:00.000-08:00

Vrijdag 20 november

Nog een lekker stranddagje.
Het enige uitstapje was dat ik met een man naar Fethiye ben gereden om naar de ING bank te gaan, want Bar haar pas was ingeslikt door een automaat.
We wilden iemand ophalen die de automaat open kon maken, maar de automaten werden beheerd door een ander bedrijf en die kwamen pas dinsdag.
Dus maar onze bank gebeld om de pas te laten blokkeren.

Zaterdag 21 november

Jawel, weer een dag strand.

Zondag 22 november

De laatste dag hier, we moeten echt verder, maar omdat het verderop overdag zo’n dikke tien graden kouder is en in de nacht zelfs pittig kan vriezen, is de motivatie om te gaan niet echt groot.
We hebben de zomerkleding in de dakkoffers gedaan en de winterkleding in de camper gelegd.
Verder de usual, kleding wassen en de camper bijvullen etc.

Maandag 23 november

Vanochtend vertrokken om in Fethiye nog een aantal rots tombes te bekijken.
Toen we daar aankwamen was er een hoop commotie van een groepje zigeuners.
Een jongentje van een jaar of tien had z’n arm gebroken en ze hadden geen vervoer naar het ziekenhuis.
o.k. dan gaan wij wel, maar er kwam net op tijd een broer in een auto opdagen dus het hoefde niet meer.
De tombes waren niet zo erg indrukwekkend, maar toch leuk om even gezien te hebben.
Daarna op naar Konya!
We zijn in Antalya even gestopt om bij een shoppingmall nog wat schoencadeautjes voor de kids te scoren en om wat te eten en toen weer door.
Rond middernacht waren we nog 100km van Konya en hebben de camper langs de kant van de weg bij een soort restaurant/theehuis neergezet en hebben daar overnacht, het was hier 2,5 graden, brrrr

Dinsdag 24 november

Toen ik vanochtend weg wilde rijden stond er op eens een man naast de camper.
Hij sprak geen woord engels en was wat aan het vertellen.
Ik dacht eerst dat hij ons de weg naar Konya wilde vertellen, maar hij wilde een lift, o.k.
In Konya zijn we eerst naar het Mevlana museum gegaan.
Dit is een complex waar vroeger de grote man van de Sufi dansers, een soort filosofische Islam aftakking, de scepter zwaaide.
Dit was zeker de moeite waard.
Toen we daar aankwamen kregen we een smsje van een Brits gezin die we aan het strand ontmoet hadden.
Ze waren ook onderweg naar Konya en wilden kijken of we elkaar konden ontmoeten.
Zij waren een paar dagen eerder vertrokken, maar hadden in een restaurant een tas met strandspullen laten staan waar ook de bril van één van de kinderen inzat.
Die had ik opgehaald en konden we nu dus mooi teruggeven.
Na het museum zijn we naar het Aladdin park gegaan om een moskee en een keramiek en tegel museum te bekijken.
We hebben boven op de heuvel in het park de camper geparkeerd voor de nacht.
De moskee was een ronduit lelijk, sober geval en het museum ging bijna dicht dus daar zijn we doorheen gerend, maar bevatte vooral oude scherven.
We zijn in een cafeetje gaan zitten en toen kregen we bericht van de Britten dat ze er ook bijna waren.
Het weerzien was gezellig en de kids konden lekker dollen.
Hun dochtertje van vijf wilde in de camper blijven logeren, dus dat hebben we gedaan.

Woensdag 25 november

Vanochtend toen Grace werd opgehaald door haar ouders kwam er een Frans stel naar ons toe die ook met een camper ongeveer dezelfde reis aan het maken waren.
Daar hebben we even wat info mee uitgewisseld en met hen zouden we evt. door Pakistan kunnen reizen, maar zij maken een reis van vier jaar en hebben die ongeveer van dag tot dag gepland.
Zij weten nu al dat ze 22 december Pakistan in gaan, niet echt onze manier van reizen, dus de kans dat we samen Pakistan door gaan is erg klein.
We hadden afscheid genomen van de Britten, maar die gingen ook naar Göreme, dus we zouden ze nog wel tegenkomen.
Daarna naar het museum of wooden artefacts & stone carving.
Dit was vooral een heel mooi gebouw met een kleine maar best goede collectie.
We zijn daarna naar het postkantoor gelopen om wat dingetjes naar Nederland op te sturen en daarna naar de Aziziye moskee, dit was een moskee die ons toen we Konya binnen reden al was opgevallen doordat hij een heel ander soort minaretten had dan alle andere die we gezien hadden.
Het was een moskee waarvan de architect heel duidelijk door de westerse barok was beïnvloed, het was echt een gevalletje east meets west.
Voor de ingang kwamen we een stel Oostenrijkse backpackers tegen die net Cappadocië kwamen en ook richting Iran wilden, maar toch maar eerst vanwege de kou naar Syrië en Jordanië gingen, dus dat beloofd wat!
We hadden net een kwartier voordat we hen ontmoetten een Ufo gekocht, dit is een soort grote infrarood grill, om de camper vooral in de nacht op temperatuur te houden, die gaan we dus nodig hebben!
Daarna hebben we nog een paar winkels bekeken en zijn we terug gelopen naar de camper waar we wat gegeten hebben en zijn toen vertrokken naar Göreme.
Een paar uur later waren we in het surrealistische landschap aangekomen wat er doordat het donker was en voor een deel aangelicht was er erg veelbelovend uitzag.
We hebben een paar campings bekeken, maar deze waren dicht of onvindbaar en degene die open was vroeg een kapitaal voor een onaantrekkelijke en vieze bende.
We zijn toen op de parkeerplaats van een klein cave hotelletje in het centrum gaan staan.
We kregen zelfs gratis elektra omdat ze niet wisten wat ze ervoor moesten vragen omdat ze nooit campers op de parkeerplaats gehad hadden, top!

Donderdag 26 november

Het is alsof we op de maan zijn beland!
Het is erg koud, maar de Ufo doet het geweldig, op halve kracht hield hij de camper op 20 graden, terwijl het buiten flink had gevroren want de plassen op de parkeerplaats waren met een dikke laag ijs bedekt.
We hadden de Britten gesmst en die zaten vlak bij, het is ook maar een klein dorpje, en we zouden elkaar in de middag zien om naar een dorpje verderop te gaan waar je een kasteel kon beklimmen om zo op het hoogste punt van Cappadocië te komen en om een wandeling door een vallei te maken.
Het kasteel was eigenlijk een grote rots waar vertrekken in uitgehakt waren.
Het was inderdaad erg hoog, maar wel een fantastisch uitzicht.
Daarna zijn we de vallei ingelopen om zo terug te kunnen lopen naar Göreme.
Dit was makkelijker gezegd dan gedaan.
Er staan geen bordjes o.i.d. en de Britten hadden andere Britten gesproken die verdwaald waren en gelukkig een Turk tegenkwamen die ze terug kon brengen.
Het was een prachtige wandeling, maar terugkomen naar Göreme lukte niet doordat paden doodliepen in ravijnen of steile bergwanden.
Omdat de zon bijna onder was en het ook al weer flink afkoelde zijn we na een aantal mislukte pogingen maar weer teruggelopen zoals we het eerst binnen kwamen.
We hadden niet zo veel trek om met vijf kinderen in de vrieskou de nacht door te brengen.
Toen maar een bus teruggenomen naar Göreme.
We hebben even het cavehotel van de Britten bekeken en zijn toen met z’n allen in een restaurant wat gaan eten.

Vrijdag 27 november

Vanochtend naar het openluchtmuseum gelopen.
Dit was een mooi museum met vooral hele oude kerken die in de rotsen waren uitgehakt.
Ze waren allemaal van binnen beschilderd, maar de één wel veel mooier dan de ander.
Na het museum zijn we naar het Alaturk restaurant gegaan, het beste restaurant van Göreme.
Het was inderdaad heerlijk, en bijna niets duurder dan gisteravond.

Zaterdag 28 november

We hebben het vandaag rustig aan gedaan en wat in de camper gehangen en aan het eind van de middag zijn we nog even het dorp in gegaan om de winkeltjes uit te checken, maar dat was niet veel soeps.
Onderweg zagen we wel een leuk restaurantje waar je lekker op kussens op de grond kon zitten eten, dat hebben we dus gedaan en ook de Britten uitgenodigd.

Zondag 29 november

We zijn vandaag met een dolmus naar Avonos gegaan, dat ligt tien kilometer verderop.
Dit is een pottenbakkersdorp wat erg leuk zou moeten zijn.
Het viel tegen, want het was zeer toeristisch, erg duur en de keramiek was van een shitterige kwaliteit.
We kwamen daar de Britten ook weer tegen en we hebben nog even wat rondgelopen daar, maar zij vonden er ook weinig aan, dus hadden we het plan opgevat om naar de fairy chimneys te gaan kijken in een ander dorp.
We pasten niet met z’n allen in hun auto, dus zijn de vader en oudste zoon op de fiets gestapt.
De fairy chimneys zijn een formatie rotsen die, je raad het al, de vorm van schoorstenen hebben, weer zo’n raar natuurverschijnsel.

Maandag 30 november

Vanochtend met verschillende dolmussen naar Deringklu gegaan.
Hier is de grootste van de tot nu toe ontdekte ondergrondse steden.
Deze stad bestond uit acht verdiepingen, waar er vijf van waren uitgegraven.
In deze stad woonden lang geleden 20.000 mensen.
Het was een doolhof van lage tunnels, trappen en vertrekken.
Leuk om gezien te hebben, maar ongelofelijk dat hier zo veel mensen geleefd hebben.
Toen we terug in Göreme waren zijn we nog een keer naar Alaturk gegaan om te eten, want het was de laatste avond.
Natuurlijk kwam ik toen ik nog even naar de camper liep vader en zoon Brit tegen.
Die zijn toen ook met z’n allen naar het restaurant gekomen.

Dinsdag 1 december

Vandaag eerst wat administratieve dingetjes gedaan, want nu hadden we nog internet en we weten nooit wanneer we dat weer hebben.
Daarna zijn we naar Kayseri gereden.
We hebben in het centrum een plek op een otopark geregeld met stroom, dus we konden weer warm slapen.

Woensdag 2 december

We zijn begonnen met de Kale (oude vesting) en daarna hebben we een moskee in het complex bezocht wat de sultan-moeder had laten bouwen.
Bar had hier nog even in de hamam rondgekeken, maar was hier snel klaar mee, want er liepen daar kakkerlakken in alle soorten en maten.
Toen wilden we naar het etnografische museum.
Dit bleek een bijna onmogelijke opgave.
Niemand in Kayseri weet iets over de musea e.d. die er in de stad zijn.
Bij het zoeken naar het museum kwamen we langs een tombe van de meester van Mevlana (de Dervish meester uit Konya).
We zijn toen al zoekende ook bij het archeologie museum uitgekomen, die hebben we toen ook meteen maar even meegepakt.
We kwamen iemand tegen die wist waar het etnografische museum was en ons wilde brengen, mooi!
Toch niet, reuze aardig van de beste man, maar hij bracht ons weer bij het sultan-moeder complex, terug bij af dus!
We kregen er aardig de pest over in.
Ik wilde nog één poging wagen, ik had de waardeloze kaart nog een keer bestudeerd, en jawel, gevonden!
Het museum was gelukkig de moeite waard.
Daarna zijn we op zoek gegaan naar een bepaalde moskee met een bijzonder interieur.
Na weer een poos zoeken was er een jongen die het wist en die had ons er heen gebracht.
Toen we deze bezichtigd hadden hebben we een taxi gepakt naar de grote moskee en zijn daarna nog even de bazaar in geweest.
Daar zijn we in een tapijtzaak geweest waar we na heel lang kletsen en onderhandelen een kleed gekocht hebben.
We zijn toen terug gegaan naar de camper en op weg gegaan naar Sivas.
Toen we in Sivas aan een taxichauffeur vroegen waar er een otopark was, nam hij ons mee naar een taxi standplaats, waar we mochten staan en stroom konden krijgen.

Donderdag 3 december

We hebben de Sifaiye Medresesi bezocht, dit was een hele oude koraanschool, waar nu op de binnenplaats een theecafé zat en een paar winkeltjes.
Het was een prachtig mooi gedecoreerd gebouw.
Tegenover de koraanschool stonden de resten van nog een andere koraanschool, de Cifte Minareli Medresse, die gerestaureerd werd, maar zelfs in deze staat was hij erg mooi.
Hierna hebben we een broodje gegeten en zijn gaan rijden naar Erzurum.
Toen we hier aankwamen was het wat moeilijker om een plek met stroom te vinden, maar uiteindelijk is het weer gelukt om bij een taxi standplaats te staan, maar het mocht maar tot zeven uur, na wat onderhandelen mocht het tot acht uur, de reden was onduidelijk, maar we waren moe, dus laat maar en we zien het morgenochtend wel.

Vrijdag 4 december

We werden om half acht wakker gebeukt en de stroom ging er af.
Dus aankleden en weg.
We zijn toen naar de Lala Mustafa Pasa Camï gereden en hebben ook de naastliggende Yakutiye Medresse bekeken, maar daar konden we niet in omdat hij gerestaureerd werd.
Daarna hebben we nog wat bootschappen ingeslagen die ze volgens de boeken in Iran niet verkopen, zoals Nutella en spaghetti.
Daarna zijn we naar de Cifte Minareli Medresse gereden.
Deze was wel mooi, maar wel minder als die in Sivas.
Hier hebben we nog even onze ouders gebeld en zijn toen naar Dogubayazit gereden.
Hier zijn we op een “camping” gaan staan.

Zaterdag 5 december

We hebben eerst het Ishak Pasa paleis bezocht, dit lag op de berg boven de “camping”.
Het was een prachtig paleis.
Toen zijn we op weg gegaan naar de grens.
Onderweg naar beneden was ik over een straatklinker gereden die tussen m’n banden was blijven steken, en die zat dus vast.
Bij de bushalte heeft een man ons geholpen die klinker eruit te wrikken.
We zijn toen doorgereden naar de pomp om nog even diesel en LPG te tanken.
Toen we bijna het dorp uit waren zagen we een paar brandende autobanden op de weg met wat mensen erbij.
Er waren in het hele dorp veel mensen op de been, en de camping eigenaar had gezegd dat het een speciale dag was, maar hij kon niet uitleggen wat.
Ik zag dat er gewoon verkeer langs reed, dus wij reden er ook langs.
Toen we er waren zagen dat er allemaal gasten met doeken voor hun gezicht stonden, die toen ze ons zagen stenen van de straat pakten en naar de camper gooiden.
Ik heb het gas compleet ingetrapt, maar we kregen toch twee klinkers tegen de ramen.
Er kwam er één recht voor mijn hoofd op de voorruit, die het gelukkig net hield en één bij Zazou op het zijraam.
We schrokken ons te pletter.
Een paar honderd meter verder zijn we gestopt om aan een vrachtwagenchauffeur te vragen waar de politie zat.
Hij zei dat er vijf km verder een gendarmeriepost zat.
Toen we daar kwamen stonden er een rij Iraanse touringcars en trucks met ingegooide ramen.
Sommigen hadden werkelijk geen raam meer heel.
We hebben al het glas uit de camper geveegd en we zijn naar de gendarmerie gegaan, maar die spraken geen Engels, dus dat schoot niet op.
De Iraniërs hadden de politie gebeld, dus daar hebben we op gewacht.
Ondertussen had Bar de ramen met tape beplakt om de resten bij elkaar te houden.
Toen na een uur of zo de politie eindelijk kwam zeiden ze dat we achter hun aan naar het politiebureau moesten rijden.
Dat betekende weer terug het dorp in, dat was voor Bar een echte no go, dus hebben we kunnen regelen dat de politie de papierhandel bij de gendarmerie kon afhandelen.
We hebben de camper bij de kazerne geparkeerd en zijn toen wel heel warm ontvangen en we kregen eten en drinken.
Na een paar uur konden we weer verder.
We kwamen er achter dat er gisteren een pkk terrorist naar het dorp was gekomen die de aanhangers had aangezet tot deze fijne handelingen.
We hadden besloten toch naar Iran te rijden en daar maar te kijken of we de voorruit konden laten vervangen, want we zagen ook vrachtwagens vol militairen richting het dorp gaan, dus we moesten hier weg.
De grens was nog dertig km, dus dat was te doen en de gendarmerie verzekerde ons dat er tot de grens geen gesodemieter meer was.
Behoorlijk aangeslagen richting de grens dan maar.
Bij de grens zijn we vervolgens vier uur bezig geweest om er over te komen.
Ik dacht dat ik een zenuwinzinking zou krijgen!
De “gewone” paspoort en carnet zaken gingen redelijk vlot, maar het meeste geklooi was om de dieseltoeslag die buitenlanders moeten betalen.
Ik werd geholpen door een paar Iraanse gasten, maar ik vond het lastig om te kunnen bepalen of die gasten me echt wilden helpen, of dat ze er vooral zelf beter van wilden worden.
Het leek er eerst op dat ze de ambtenaar in mijn voordeel wilden omkopen.
Ik had hier wel over gehoord, dus ik liet ze maar wat proberen.
Niemand spreekt hier Engels, dus dat bevorderd de communicatie niet echt.
Op een gegeven moment werd de ambtenaar woedend op die gasten en ik stond er tussen.
Toen kreeg ik door dat die gasten mij ook geld afhandig wilde maken.
Ik kreeg het idee dat ik er bijna was wat douanegedoe betreft, dus heb ik die gasten laten weten dat ik niet op ze zat te wachten.
Gelukkig dropen ze af om vervolgens buiten in een bijna vechtpartij te belanden met anderen.
Ik had mijn dieseltoeslag (€555!) bij de bank betaald, dus weer terug naar de ambtenaar.
Bar was inmiddels ook de camper uitgekomen om te kijken wat er nou zo enorm lang duurde.
Die ambtenaar zag Bar en er kwam voor het eerst een lach op zijn gezicht.
We kregen onze tankpas en konden verder naar het laatste kantoor.
Hier zaten die oplichters ook al weer op mij te wachten.
Ik heb ze weggestuurd en toen ging het snel en we waren eindelijk het land in.
We zijn toen nog een uurtje verder het land in gereden en bij een wegrestaurant gestopt om te slapen.
Dit was echt een sinterklaasavond om nooit te vergeten!

Zondag 6 december

We gaan nu voor zolang we in Iran zijn niks meer op de blog zetten, want al het internetverkeer wordt hier gechecked en we hebben geen behoefte dat we in de problemen komen doordat er een foto of tekst op staat die hen niet aanstaat.
Ze kunnen ons dan namelijk zien als een journalist zonder persvergunning.
Tot later!

2009-11-19T01:54:00.000-08:00

Zondag 8 november

Kamperdagje

Maandag 9 november

Aan het eind van de middag vertrokken richting Bursa.
We reden voor de spits uit, dus het was goed te doen op de weg.
Na ongeveer twee uur rijden hebben we de veerboot gepakt om een groot meer over te steken, anders moesten we er helemaal omheen.
Nu was het een half uurtje op de veerboot en toen waren we aan de overkant.
We hebben de camper vlak voor Bursa op de parkeerplaats van de IKEA gezet.

Dinsdag 10 november

Vanochtend met de bus het centrum in gegaan.
Het eerste plan was om met de camper te gaan en dan in het centrum een parkeerplaats te zoeken, maar Bar had behoefte aan een rustige slaapplaats, dus hebben we besloten om bij de IKEA te blijven staan.
We zijn begonnen met de Koza Han, een zijde markt in een heel mooi gebouw met een grote binnenplaats met een mini moskee.
Zazou had in een winkel een mooie verkleedjurk gezien voor weinig die aangeschaft moest worden en Bar kon natuurlijk ook niet achter blijven, dus heeft ook wat extravagante jurken gepast.
Daarna hebben we nog wat op de bazaar rond gelopen.
Deze was wel heel wat minder interessant dan die van Istanbul, maar dat is ook wel de grootste ven Turkije.
Na de bazaar wilden we de moskee bekijken, maar die was net gesloten, morgen beter.
We hebben nog heerlijk gegeten in een restaurantje en toen weer de bus terug gepakt naar de camper.
Woensdag 11 november

Vanochtend met de taxi naar het poppentheater, want we waren gisteren uitgenodigd door een man op de bazaar die daar ook poppenspeler was.
Het poppenspel had wel wat weg van dat Indonesische schaduwpoppenspel.
Het was leuk om te zien, maar we begrepen natuurlijk geen moer van het verhaal.
Ezra vond het in ieder geval fantastisch.
Daarna zijn we terug het centrum ingegaan om de grote moskee te geen bekijken.
Deze was mooi, wel wat anders dan anderen, want hij had een fontijn binnen en veel Arabische kalligrafie op de muren.
Daarna naar de oudste moskee van Bursa die om de hoek stond, maar deze was niet erg bijzonder.
Hierna zijn we naar het City museum gegaan.
Dit was een mooi museum over de stad met veel nagebouwde taferelen van vroeger, maar er was zo veel info dat we er aan het eind een beetje dol van waren geworden.
Toen hebben we de bus terug gepakt naar de camper en hebben we bij de IKEA een hapje gegeten.

Donderdag 12 november

Vandaag wilden we met de kabelbaan de berg op en dan door gaan rijden richting Pamukkale.
Toen we bij de kabelbaan waren was hij dicht omdat het te hard waaide, jammer.
Toen maar wat eten ingeslagen en gaan rijden.
Dit nam de rest van de dag in beslag.
We hebben overnacht op de parkeerplaats ven een hotel vlak bij Pammukale.

Vrijdag 13 november
Vanochtend de laatste paar kilometers gereden naar Pamukkale.
Er zou een leuke camping zijn, dus die hebben we opgezocht, maar dat was een hotelletje met een stuk of vier parkeerplaatsen, en dat was de camping.
En zou ook internet zijn, maar dat deed het niet, dus was er voor ons niet zo veel reden om daar te gaan overnachten.
We mochten wel ‘op de camping’ parkeren voor de dag en de zeer vriendelijke eigenaresse zou vanavond voor ons koken, lekker dan konden we daarna weer doorrijden.
We waren in Pamukkale voor de kalkbaden.
Op bijna elke toeristische foto van Turkije zie je hier foto’s van.
Het is een bergwand waar, doordat er hete bronnen uitstromen, er door de eeuwen heen enorme kalkafzetting is ontstaan die baden en terrassen heeft gevormd.
Van een afstand zag het er een beetje uit als een smerige piste.
Dichterbij gekomen en als je er doorheen loopt was het prachtig, letterlijk verblindend wit.
Het was dus inderdaad zo mooi als in de boekjes, je moest er alleen niet vanuit het dorp tegenaan kijken.
Bovenaan de kalkbaden lag Hierapolis, de overblijfselen van een oude Romeinse stad.
Deze stad was hier ontstaan doordat de Romeinen ook al gebruik maakten van de bronnen en kalkbaden hier.
Normaal hou ik niet zo van die “oude stenen” maar dit was behoorlijk mooi en het lag prachtig in het landschap.
Er was ook een antiek bad, waar een zwembad was gemaakt waar je tussen de ruïne stukken door kon zwemmen in het warme bronwater.
Bar en Zazou zijn in het “heilzame” water gaan zwemmen.
Daarna zijn we weer teruggegaan naar de “camping” om te eten.
Het was een erg lekkere dag, zo in de natuur na al het stadsgeweld.
Na het eten zijn we weer gaan rijden richting Fethiye.
We wilden eerst een klein stukje rijden tot aan het begin van wat op de kaart een hele mooie route zou zijn.
Toen aan het begin van de route waren hebben we de camper in het piepkleine koude (2 graden) boerendorpje voor de deur van de kruidenier geparkeerd en zijn gaan slapen.

Zaterdag 14 november

Bij de kruidenier wat ontbijt gehaald en gaan rijden.
Het was inderdaad een hele mooie route, maar dwars door de bergen, dus dat schoot niet zo erg op.
In de middag waren we in Fethiye.
Dit is een leuk havenplaatsje.
We hebben hier wat gelunched en zijn toen de laatste paar kilometer naar Ölüdeniz gaan doen.
Dit is ook z’on top tien promostrandfoto van Turkije.
Het dorp was compleet uitgestorven, het seizoen was over.
Er zouden een aantal campings zijn met internet, dus we gingen die even uitchecken.
Ze waren allemaal een beetje ranzig en uitgestorven en ze vroegen toch nog wel een behoorlijke prijs voor een overnachting.
Met de internet voorzieningen schoot het ook niet op; ze hadden de computers naar huis gebracht, de router naar huis gebracht, de router was stuk of er zat alleen bewaking van het terrein die niet eens wisten wat internet was!
Bij de laatste hadden we succes, dit was een camping die alleen plekken voor vaste stacaravans had, maar we mochten op de parkeerplaats staan en gebruik maken van alle faciliteiten voor bijna niks en het was er nog eens schoon ook, top!

Zondag 15 november

Lekker chillen met de billen in het zand op het strand

Maandag 16 november

Meer van dit heerlijke zelfde!
Dinsdag 17 november

Meer, meer!

Woensdag 18 november

Vandaag iets anders ik ga paragliden!
Met een parachute de berg af rennen.
Ik wilde dit al heel lang, maar Bar vond dit altijd te gevaarlijk, maar nu zei ze: moet je doen.
Ölüdeniz strijdt om de beste plaats ter wereld met Rio, dus geen beroerde plek om het te gaan proberen.
Ik werd opgehaald bij de camper en naar het kantoortje gebracht om te wachten op de auto die ons naar boven zou brengen.
Het werd wat langer wachten omdat hij nog wat klanten kon scoren.
Uiteindelijk zaten we in de soort van verlengde landrover waar plaats was voor 13 mensen, maarja, er konden er ook wel 22 in/op!
Dus afgeladen met klanten, instructeurs en parachutes naar boven.
De rit was eerst o.k. maar werd steeds slechter.
De laatste km ging voor mij de lol er wel een beetje af.
Een weggetje waar de auto net op paste met allemaal losse keien en een leuk ravijn.
En de chauffeur maar lekker kletsen met z’n maten en telefoneren, enge poep.
Ik zou een uitgebreide briefing krijgen over het opstijgen en de vlucht.
De briefing bestond uit één zin: when I say run, you run!
o.k., dat moest lukken.
Ze hadden me verteld dat de eerste tien seconden eng waren (doordat je op 1000m hoogte van de berg af rent in het niets) en daarna niet meer.
Dat vond ik totaal geen probleem, maar toen hij een termiekbel had gevonden en hoogte ging winnen en we op 1500m zaten werd het toch wel erg hoog!
Je zit namelijk in/op een soort grote rugzak die met twee haakjes aan die van de instructeur hangt, en die zit ook maar met twee van diezelfde haakjes aan de parachute vast.
Je zal er wel een auto mee op kunnen tillen, maar toch.
Hij vroeg waar we verbleven en is daar toen naar toe gevlogen, wel heel erg tof om zo te zweven.
Onderweg vroeg hij: do you like some tricks?
Ik begon me net een beetje comfortabel te voelen, maar wilde natuurlijk ook geen mietje zijn, dus o.k.!
Hij ging dus even tekeer met dat ding, het zou een coole attractie zijn voor walibi world, shit wat kan zo’n ding snel gaan!
Nadat mijn maag weer terug zat op zijn plek gingen we langzaam naar het strand om te landen.
Toen we daar bijna waren vroeg hij; some more tricks?
Waarom niet!
Look at the glider was de opdracht.
We tolden verticaal naar beneden, leuke G-krachten!
Bar zat op “ons” strand en zag mij tollend achter een berg verdwijnen richting het andere strand en dacht dat ze mij straks uit het zand kon opgraven.
Na een zeer gemakkelijke landing stonden we weer op de grond.
Als laatste.
Ik had het geluk om de beste instructeur te krijgen, daar had Bar bij de eigenaar op aangedrongen, waardoor ik de hoogste, langste en dolste vlucht had.
Ik was bijna een half uur in de lucht geweest, terwijl na tien minuten de eerste al weer geland was, en ik had er het minst voor betaald.
Ik mocht van de eigenaar dan ook niet tegen de anderen vertellen wat mijn prijs was.
Het was een erg toffe ervaring met een paar enge momentjes, ik ben erg blij dat ik het eindelijk een keer heb mogen meemaken.

Donderdag 19 november

Vandaag weer lekker strand en wat internet dingetjes, want het is gelukt om een wifi netwerk te vinden!

2009-11-09T02:33:00.001-08:00

Dinsdag 20 oktober

Vandaag zijn we op pad gegaan om drie moskeeën te bezoeken die ons nog interessant leken.
De eerste was de Rüstem Pasa een kleine maar hele mooie met heel veel keramieke tegels.
De tweede lag aan de overkant van de weg, maar was werkelijk niets zeggend.
Daarna zijn we in de kralenwijk op zoek gegaan naar mooie kralen voor Bar en Zazou.
Dit nam met die twee dames natuurlijk de rest van de dag in beslag!

Woensdag 21 oktober

Vandaag zijn we in de camper gebleven omdat ik behoorlijk gammel was door een heftige verkoudheid.

Donderdag 22 oktober

Aan het eind van de ochtend ben ik met Ezra met de tram naar het vliegveld gegaan om Truus op te halen.
Ze had het leuke idee om ons een paar daagjes op te zoeken.
We hebben eerst haar bagage naar het hotel gebracht dat tegenover onze parkeerplaats ligt.
Meer dan de helft van haar koffer was gevuld met spullen voor ons, zoals kaas, drop, M&M’s, wat warme kleding voor de kids etc. en een nieuw dekbed want die van ons was zo lek dat we na tig reparaties nog steeds als vogeltjes uit bed stapten.
Toen zijn we naar de camper gegaan waar Truus door Zazou enthousiast ontvangen werd.
We zijn even later vertrokken om een paar moskeeën te bezoeken.
De eerste stond naast de grand bazaar, de Bayzit Camii
Dit was wel een mooie, daarna zijn we naar het universiteits terrein gelopen om de poort en een toren (Beyazit) te gaan bekijken.
We mochten officieel het terrein niet meer op omdat het na 15:00 was, maar de portier liet ons nog even een stukje het terrein op lopen.
Hij vertelde ook dat de toren niet bezichtigd kon worden omdat hij (zoals zoveel nu in Istanbul) in de steigers stond omdat Istanbul volgend jaar de culturele hoofdstad is van Europa.
Toen op naar de Süleymaniye Camii, een van de mooiste moskeeën van de stad.
Wij hadden hem de vorige keer al gezien maar wilden hem aan Truus laten zien.
Jammer!, deze was ook niet te bezichtigen, stond ook in de steigers.
Toen zijn we naar het “poesjes” café gegaan en hebben lekker wat gegeten.

Vrijdag 23 oktober

Vandaag naar Eyup.
Dit is een wijk waar een moskee staat waar de vaandeldrager van Mohammed begraven ligt.
Dit is dus een hardcore moslim bedevaartsoort waar zo goed als geen toeristen rondlopen.
Toen we aankwamen was het nog rustig, maar na 10 minuten liep het stampvol.
Bar en Truus mochten eerst de moskee niet in, maar Bar was erg goed in ik nie begrijp nie, dus ging met Truus naar binnen.
Deze moskee had een aparte vrouweningang waar ze gebruik van hadden moeten maken, maar gelukkig zijn Turken erg vriendelijk, dus no problem.
In Iran moet ze hier wat voorzichtiger mee zijn denk ik, anders krijgt ze denk ik een steen naar d’r kop (als ze mazzel heeft)
Het was een mooie moskee en de ruimte waar de graftombe staat was ook prachtig, maar we werden er als een kudde schapen doorheen gejaagd.
We hebben nog wat in de buurt rondgelopen en zijn we met een kabelbaantje de berg op gegaan.
Die berg is één grote begraafplaats met duizenden grafstenen, erg mooi.
Boven op de berg is een restaurantje met een fantastisch uitzicht over de stad.
We hebben daar gelunched en zijn toen naar beneden gelopen door de begraafplaats.
Het plan was om beneden een veerboot te pakken naar het nieuwe deel om daar bij een Thai te gaan eten.
Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de aanlegplaats was dicht en omdat in dit deel van de stad bijna geen toerist komt spreken ze echt geen woord Engels.
We zijn toen maar gaan lopen in de richting van de volgende aanlegplaats.
Onderweg kwamen we langs een soort pretparkje waar Zazou natuurlijk even mocht dollen.
We hebben daarna maar een taxi gepakt, want het werd al wat later en we waren het geloop en gezoek zat.
Bij de Thai aangekomen zijn we eerst nog even naar een hippe Japanse kledingwinkel gegaan waar Bar vorige week een vest had gezien die ze toch wel graag wilde hebben.
Ik kwam daar ook nog een leuk T-shirt tegen.
Daarna naar de echt naar de Thai waar we echt geweldig gegeten hebben.

Zaterdag 24 oktober

We wilden met de boot een beetje kriskras de Bosphorus over en dan aan de Aziatische kant een paleisje bezichtigen.
Dit bleek ook weer makkelijker gezegd dan gedaan.
Na vier aanlegplaatsen was er iemand die ons in normaal Engels duidelijk kon maken dat er twee opties waren; met de boot naar de overkant en daar een bus nemen naar het paleisje, of een Bosphorus toer doen op een boot die nergens stopt.
Het werd een boottocht over de bosphorus, want Truus had zin in een boottocht.
De toer was leuk, we hebben het paleisje in ieder geval wel zien liggen!
Toen we weer terug waren hebben we onder de Galatabrug lekker gelunched, een groot voordeel voor ons van het hebben van een bezoeker.
Wij lunchen eigenlijk nooit of we pakken een quick snack on the go.
Na de lunch zijn we nog even de spice bazaar in gegaan, maar daar was het zo idioot druk dat we daar snel klaar mee waren.
Toen nog een stukje gelopen en wat winkeltjes bezocht en daarna met de tram naar het hotel.
Ik toen in de buurt nog een aantal kumpirs gehaald die we op de kamer gegeten hebben.
Zazou bleef weer bij oma slapen en wij konden weer effe ouderwets lekker douchen.

Zondag 25 oktober

We zouden naar het Dolmabahce paleis gaan, want die had Truus nog niet gezien en daarna Italiaans Lunchen in het Hyatt.
We waren op tijd maar het was al knetterdruk.
Een lange rij voor de kassa, kassa ja, één kassa voor honderden mensen!
Dit schoot dus lekker op.
Na een half uur in de rij sufgelult te zijn door een Braziliaan die zichzelf erg graag hoorde praten ging de kassa voor twintig minuten dicht omdat er anders te veel mensen binnen kwamen.
Nu had het voor ons geen zin meer omdat ik het restaurant voor 12:30 gereserveerd had.
De vorige keer dat we hier waren konden we zo doorlopen.
We zijn toen maar vast naar het Hyatt gegaan.
Daar hebben we weer een bizar lekkere tien gangen lunch genoten.
Na de lunch zijn we met een taxi naar het Sakip Sabanci museum gegaan.
Onderweg zijn we door de wijk arnavutköy gereden waar hele mooie oude Ottomaanse houten huizen staan.
Het Sakip Sabanci is een museum van een hele rijke familie die de belangrijkste collectie Ottomaanse kalligrafie bezit.
Er zit ook een modern stuk aangebouwd waar tijdelijke hedendaagse tentoonstellingen te bezichtigen zijn.
In het moderne stuk was een tentoonstelling van Joseph Beuys.
Bar had hier al posters van in de stad gezien, maar we hadden nog niet uitgezocht waar dat museum was, hier dus, twee vliegen in één klap.
Bar was had een andere kunstenaar in gedachten bij de naam Joseph Beuys, want hier was geen moer aan.
De Ottomaanse kalligrafie was wel heel erg mooi.
Toen met de bus terug naar het centrum om de tram naar de camper/hotel te pakken.
Na een aantal minuten in de bus gezeten te hebben kwam ik er achter dat ik mijn multitool die ik bij de ingang van het museum moest afgeven vergeten was.
Ik gauw de bus uit om terug te gaan.
Ik heb geprobeerd om een taxi te pakken omdat het museum net dicht was en ik niet wist hoe lang daar nog iemand zou zijn.
Alleen ik wist de naam van het museum niet meer, dus ik kon het taxichauffeurs niet aan het verstand peuteren waar ik heen moest, lopen dus.
Ik dacht dat het niet zo ver zou zijn omdat we net in de bus zaten, maar we zaten er blijkbaar toch al wat langer in want het was een half uur lopen!
Ik was daar dus drie kwartier na sluitingstijd en dacht dat ik dus mezelf in het zweet had gelopen voor niks, en morgen het hele eind weer kon afleggen, maar er waren nog een paar mannetjes.
Die snapten geen moer van wat ik ze probeerde uit te leggen, maar waren gelukkig zo behulpzaam om met iemand te bellen die Engels sprak.
Het was even zoeken maar toen vonden we hem weer! Pffff, niet voor niks gestresst.
Toen maar een taxi gepakt naar de eindhalte van de tram omdat bar en zo al drie kwartier met de bus onderweg waren en ik de campersleutels bij me had.
Toen ik bij de eindhalte was heb ik even Truus gebeld om te kijken waar zij zaten, maar zij waren een paar haltes van het hotel.
Ik was er twintig minuten later en toen hebben we nog een klein hapje in het hotel gegeten.

Maandag 26 oktober

Vanochtend met Truus ontbeten in het hotel, daarna zijn we illegaal gebruik gaan maken van de hamam, ze hadden ons de afgelopen dagen zoveel gezien dat we voor hotelgasten werden aangezien.
Truus is rond 12:00 met de taxi richting het vliegveld gegaan en wij zijn tot het eind van de middag in de hamam gebleven.
Het was een erg leuke en spontane actie van Truus om ons op te zoeken! Wie volgt?
In het Turks stoombad kwamen we een Koeweiti tegen waar we leuk mee hebben zitten kletsen en hij nodigde ons uit (als we Koeweit halen) om bij hem en zijn gezin langs te komen, tof, dus gelijk telefoonnummers uitgewisseld.

Dinsdag 27 oktober

Vandaag zijn we weer richting de kralenwijk gegaan om spulletjes voor Bar te scoren
Ze is enthousiast bezig om kettingen te maken waar van alles en nog wat aan hangt, foto’s volgen.
Maar zoals jullie begrijpen was dit een dagvullend programma

Woensdag 28 oktober

Vandaag zijn we een dagje in de camper gebleven om wat administratieve dingen af te handelen, zoals mailtjes naar de garage over de luchtvering om te kijken of we wat centen terug kunnen krijgen i.v.m. garantie, weblog, school voor Zazou etc.

Donderdag 29 oktober

Vanochtend met de boot naar het Aziatische deel gegaan.
We wilden kijken of de Turk ballon open was.
Dit is een hele grote luchtballon, ze claimen zelf de grootste ter wereld, die aan een kabel 200 meter de lucht in gaat voor een mooi uitzicht.
Helaas, hij ging niet, te veel wind.
Toen op zoek naar de bazaar, maar die was niet te vinden en de Turken waren het er ook niet over eens waar die was, we werden alle kanten uitgestuurd.
Dit hebben we dus maar laten zitten.
We vonden de mensen hier wel wat onvriendelijker dan in het Europese deel.
Bar wilde in een winkeltje wat kraaltjes etc. kopen en vroeg naar de prijs van de kralen die was o.k. dus zij wat dingetjes uitgezocht en toen we wilden afrekenen was het ineens een heel stuk duurder!
Dat werd dus een hele discussie, en ze heeft de helft dan ook niet gekocht, raar, dit hadden we nog niet meegemaakt.
Toen verder gelopen richting een banketbakker die in een boek werd aangeraden.
Die zag er inderdaad geweldig uit en volgens Bar lekkerder dan Holtkamp!
Daarna zijn we wat rond gaan dolen door de straatjes.
Zoals gezegd zijn dit in onze optiek een ander slag Turken.
We zagen in een soort kringloop winkeltje een paar leuke dingetjes waaronder een hello kitty kammetje voor Zazou.
Het was echt zooi en die botte kerel wilde er best nog behoorlijk wat voor hebben.
Toen we uit de prijs waren sloeg uit het niets de vlam in de pan bij die gast en wilde hij het niet meer verkopen!?
Bar had toen zoiets van; nou, als je er dan geen geld voor wil dan neem ik het toch gewoon mee?
Dus Bar liep met die prullen naar buiten en ik wilde hem gewoon het geld geven, maar hij wilde het echt niet en ging lopen brullen en tieren.
Uiteindelijk heeft Bar de prullen de winkel ingesmeten en zijn we doorgelopen, echt heel bizar!
Tien minuten later zagen we bij een brillenzaak een Oakley zonnebril die ik jaren geleden al op het oog had, maar veel te duur vond.
Hij is heel extreem want hij loopt helemaal over je hoofd heen.
Ik dat ding gepast en ik vond hem wel tof.
Naar de prijs gevraagd en hij was ongeveer €80 i.p.v. €350 omdat het een outlet zaak was, mooi toch?
Ik vond een kleine beschadiging, dus een mooie reden om nog wat van de prijs af te krijgen.
Hij deed er nog een beetje af, mooi!
Ik vond nog een oneffenheid in het glas, dus wilden we hem nog wat goeiekoper, hiervoor moest hij zijn baas bellen.
Tot zover een normaal verlopend onderhandelingsgesprek.
Hij had gebeld en het moest de outlet prijs blijven, maar de verkoper was hier zelf al onder gegaan, dus wilden we het voor de prijs die hij gezegd had, maar dat ging dus niet door.
Hij was waarschijnlijk bang voor zijn baas.
Het was sowieso een koopje, dus o.k., dan voor die €80.
Ik wilde betalen en toen wilde hij hem niet meer verkopen!!??
De derde keer dat we wat wilden kopen aan de Aziatische kant, en dan heb je de onderhandeling rond en dan willen ze niet meer.
Ze begonnen een soort verhaal over kwaliteit en wezen op een soort certificaat op de muur.
Erg jammer, we dachten dat ze hem terug zouden gaan sturen naar de leverancier of zoiets, maar ze knalden hem zo weer de etalage in!
We waren helemaal klaar met het Aziatische deel!
Toen we bij de aanlegsteiger van de boot aankwamen, geen boot en kantoor dicht! Ver voordat de laatste boot zou gaan.
Het begon nu echt lachwekkend te worden.
Ik was wat rond aan het vragen of iemand misschien wist of en wanneer er een boot zou gaan.
Ik kwam twee hippe Turkse meiden tegen die uit Almelo bleken te komen!
De ene werkte al twee jaar voor een Turkse modeontwerper en de andere was net twee weken geleden naar Istanbul gekomen om zich hier te vestigen.
Ze kenden elkaar al vanaf de kleuterschool.
Dit was erg leuk, want het waren hele toffe meiden en in deze geen boot situatie was het heel handig om mensen te hebben die Turks spraken.
Zij moesten ook naar de andere kant, maar zij konden er ook niet achter komen of er nog een boot ging.
De andere, maar mindere, optie was de bus nemen.
Dat hebben we toen maar gedaan.(met 10.000 anderen)
We hebben een uur als sardientjes in de bus gezeten, maar we waren weer aan de overkant.
Het was wel een heel gezellig ritje en ze waren weg van Zazou die één van die meiden echt helemaal sufgeluld had.
We gaan proberen om nog een keertje met ze af te spreken.
Toen snel de tram in naar de camper.

Vrijdag 30 oktober

De hele dag regen voorspeld, dus maar een dag naar de bazaar.

Zaterdag 31 oktober

Ook regen dus weer lekker naar de bazaar

Zondag 1 november

Weer regen, maar drie dagen bazaar is een beetje veel dus vandaag een camperdagje.

Maandag 2 november

Nog steeds regen dus……..bazaar!

Dinsdag 3 november

Vandaag minder regen, dus er maar weer op uit getrokken.
We zijn naar het nieuwe deel gegaan om naar het Pera palace hotel te gaan om thee te drinken want dit zou een super mooi oud hotel zijn.
Het was hartstikke koud en we hebben niet erg veel warme kleding bij ons en de kids groeien bijna uit hun kleding, dus eerst maar even kijken of we wat fatsoenlijks konden vinden in de moderne winkelstraat.
Nadat we geslaagd waren hadden we her en der nog wat geïnformeerd of het pera palace hotel open was omdat we een paar weken geleden voor een gebouw stonden wat ook Pera palace heette, maar dat zat in de verbouwing.
Dat gebouw bleek inderdaad het hotel te zijn, dus die thee ging niet door.
Het werd ook al avond, dus zijn we weer bij die fantastische Thai gaan eten die daar ook in de buurt zat.

Woensdag 4 november

De laatste dag bazaar om nog een paar straatjes met Afghaanse winkeltjes te doen die we nog niet gehad hadden.
Aan het eind van de dag gegeten in het poesjes café en daar kregen we het mailtje binnen van het Iraanse visumbureau dat onze aanvraag goedgekeurd was, eindelijk!

Donderdag 5 november

Vroeg er uit om naar het Iraanse consulaat te gaan om het laatste stuk van het visum traject te regelen.
Bij het consulaat bleek dat onze visumcode met de daar aan hangende info nog niet daar binnen was, lekker dan, we moesten het morgen nog maar eens proberen.
Gek wordt je van die gasten! en je kan er helemaal niks mee want als je pissig wordt trek je toch aan het kortste eind, dus maar slikken en vriendelijk blijven.
Wat wel heel leuk was is dat we daar een ander Nederlands stel tegen kwamen (Rick en Maike) die ongeveer dezelfde reis als wij aan het maken zijn, alleen op twee motoren.
We konden even lekker onze frustraties bij elkaar kwijt en zijn toen samen richting Eminönü gelopen want zij moesten de boot naar het Aziatische deel pakken en wij wilden nog even naar de kralenwijk en we moesten nog even naar het postkantoor.
Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht.

Vrijdag 6 november

Ik zou deze ochtend weer naar het Iraanse consulaat voor poging twee.
Bar zou met de kids in de camper blijven, want zo leuk is het niet om naar het consulaat te gaan.
Ik had nog even de mail gechecked en er was o.a. een mailtje van Rick en Maike en die hadden te horen gekregen dat de gegevens ontvangen waren, top!
Dus snel naar het consulaat want die sluit om 11:30.
Daar ging het allemaal vrij soepel, ik moest nog even weg om wat dingen uit de paspoorten te kopiëren en naar de bank om te betalen, maar toen was het rond.
Ik zou maandag om 10:00 de visa op kunnen halen.
Rick en Maike kwamen om 11:00 binnen vallen om nog snel hun visa te regelen.
Ik stond met Maike te kletsen en Rick was naar de bank om te betalen.
Toen werd ik door het visummannetje weer bij het loket geroepen, wat nu weer!?
Het was deze keer super goed nieuws; ik kon om 12:00 terug komen om de visums al op te halen, wauw!
Rick en Maike mochten waren maandagochtend aan de beurt, maar Rick zei dat ze samen met ons reisden en of zij hun visa dan ook alsjeblieft om 12:00 op mochten halen, dat mocht!
We hebben stom verbaasd even een halfuurtje bij een dönertentje gezeten en toen weer terug.
Vervolgens hebben we nog wel weer bijna een uur op het consulaat zitten wachten (het mannetje moest waarschijnlijk nog even lunchen, kakken, z’n vrouw bellen etc.) maar toen kregen we onze visums.
Daarna heb ik nog wat internet dingen gedaan en toen ik weer bij de camper was zijn we nog even met z’n allen naar een speeltuintje gegaan.

zaterdag 7 november

vanochtend eerst de camper wat opgeruimd en de was weggebracht etc. omdat we zeer binnenkort verder gaan.
Daarna zijn we naar het Aziatische deel gegaan om twee paleizen te bezichtigen die we nog niet gezien hadden.
De eerste was het Kücüksu paleis, dit was een prachtig klein rococo paleisje waar heel weinig toeristen komen omdat het erg ver buiten de toeristische paden ligt.
Dit paleisje diende als soort picknick plek voor de sultan.
Het was echt prachtig!
Daarna snel naar het Beylerbeyi Sarayi, het zomer paleis van de sultan die een stukje verderop lag.
Daar konden we met de laatste toer mee.
Dit was ook heel mooi, maar wel weer veel groter en je werd hier met een groep doorheen gejaagd.
Daarna zijn we nog even langs de geweldige banketbakker gegaan en toen weer met de boot naar de overkant.
Daar zijn we nog even naar de Galatatoren gelopen omdat Zazou hier nog graag op wilde.
Hier heb je een geweldig overzicht van Istanbul.
Daarna nog even wat gegeten en weer terug naar de camper.

Zondag 8 november

Kamperdagje
Morgen gaan we richting Iznik

2009-10-19T07:45:00.000-07:00

Vrijdag 2 oktober

Vandaag wilden we de stad in om wat rond te kijken, maar het regende als een gek, dus dat werd het niet.
Dus maar weer wat school doen zodat Zazou een aantal dagen vrij kon zijn.
Ik was naar de receptie gelopen om te vragen of ze de garage konden bellen die we van de ANWB hadden gekregen om een afspraak te maken.
Ze hadden pas midden volgende week tijd, dat vond ik te lang duren, dus heeft ze nog wat garages gebeld.
Nou, wat garages? Ze heeft er niet overdreven wel 20 gebeld.
Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een soort wegenwacht/sleepdienst die in een heel smal straatje zat waar ik met de camper nauwelijks in kon.
Hij had er even naar gekeken, en kwam tot de conclusie dat de luchtvering geen probleem was om te monteren, maar de bumpstops kon hij niet op een degelijke manier monteren.
Hij had al van allerlei alternatieve manieren bedacht tot het veranderen van veerpootschoteltjes om ze op die manier te monteren, maar hij vond het niet duurzaam genoeg.
Ze moeten er nu natuurlijk voor eens en altijd onder, want we zijn dit gezeik om die bumpstops behoorlijk zat!
Hij zou morgen nog contact opnemen met een groothandel om te kijken of hij toch nog andere bumpstops kon krijgen die hoog genoeg waren en te monteren waren.
We waren dus nog steeds niks verder.
Vlak bij was een enorme shoppingmall waar Bar was, dus haar opgehaald, even wat bij de Mac gegeten en weer terug naar de camping.
(B) Het was heerlijk om even twee uurtjes samen met Ezra te shoppen we hadden het heel erg naar onze zin want met Zazou erbij, hoe lief ze ook is en hoeveel we ook van haar houden, wil momenteel zoveel aandacht dat we vaak het gevoel hebben te weinig aan Ezra toe te komen.
Ben af en toe alvast wat cadeautjes voor de Sint/kerst aan het verzamelen, tegen de tijd dat het zover is weten we zelf niet eens meer wat we gekocht hebben wat het voor ons ook extra spannend maakt.

Zaterdag 3 oktober

Vanochtend eerst maar de garage gebeld om te vragen of hij bumpstops had gevonden, nee dus, de groothandel was dicht.
Het was zaterdag, dit had ik hem gisteravond ook gezegd, maar dat was geen probleem want hij was op zaterdag open.
Stiekem niet.
We zijn toen met de bus naar de stad gegaan.
Eerst een markt bezocht, dat was erg leuk, het eerste deel was een biologische markt en het tweede deel was een gewone markt.
Daarna zijn we met een soort gondellift naar het kasteel gegaan dat op een berg in de stad ligt.
Dit zou het toeristische hoogtepunt van de stad zijn, maar er was niet veel aan.
Het was theoretisch gezien een heel oud kasteel, maar het was in de loop der jaren zo vaak plat gegooid dat er nog één oude muur was, de rest leek vorige week te zijn afgebouwd.
Er was een virtueel museum, maar dat was één ruimte waar een 3D filmpje over de geschiedenis van de stad werd getoond.
Je kon de klokkentoren op voor een mooi uitzicht over de stad.
Dat was wel mooi.
Daarna weer op de binnenplaats van het kasteel lekker wat gegeten en gedronken en toen weer naar beneden met de gondel.
Toeristisch is er niet veel te beleven, maar het is wel een hele mooie en gezellige stad.
Op een plein werd Zazou gewenkt door een meisje, maar we stonden te ver weg om te zien wat het meisje wilde, dus er maar naar toe.
Ze wilde Zazou schminken, dat hoef je dus geen twee keer te vragen.
Het bleek het een Nederlands meisje te zijn die met haar vriend dezelfde reis als wij aan het maken was, alleen dan liftend, schminkend en haar vriend gitaarspelend.
Ze waren nu een dag of tien onderweg en ze hadden nog geen cent uitgegeven aan transport of overnachtingen!
Wij hadden ze ook een slaapplaats aangeboden, maar ze wilden nog naar een full moon party.
Als ze geen slaapplaats zouden kunnen vinden, zouden ze zich melden, maar we hebben niks meer gehoord, dus het zal wel weer gelukt zijn.

Zondag 4 oktober

Weer een heerlijke dag we treffen het echt met het weer. Na al de cultuur maar is een dagje natuur en vermaak voor de kids en natuurlijk ook voor ons dus naar de Ljubljana Zoo.
Zes Euro entree voor een volwassene en voor een jaarabonnement betaal je hetzelfde als bij ons een entree kaartje!
Erg leuke Zoo met leuke speeltuin en de Slovenen weten wat echt genieten is want zelfs in de dierentuin hebben ze bij de speeltuinen ligstoelen ook in de stad overal gezellige zitjes met lekkere luie kussens.
De mensen hier zijn ook vreselijk aardig en behulpzaam, ook in de winkels en de jonge lui spreken goed engels wat de communicatie behoorlijk vergemakkelijkt.
Zazou in de zoo kwijt geraakt maar geen paniek ze heeft dogtags om een regelt het allemaal zelf ze scharrelt iemand op die ze Ed zijn mobiel laat bellen en verteld waar ze zich bevind.
Wij (bar en Zazou) zijn vandaag gebeten bij het voeren van de baby hangbuikzwijntjes nou, die tanden daar is niets schattigs aan!!! Jezus wat deed dat pijn!
Zazou brullen en ik maar flink slikken.
In het bos gedeelte van de Zoo zijn Zazou en ik de mannen kwijt geraakt maar, het is soms ook heerlijk even één op één te zijn.
Zazou had een Paterdavidshert of zoiets gespot, dat is zo leuk van het reizen met kinderen, ze zien hele andere dingen en vanuit een ander perspectief.
Omdat ze zo klein is kon ze onder een trap door kijken en ze voelde de hete adem van het beest bij haar voeten.
Het was een enorm beest en zo lief we hebben het gevoerd met eikels die zij heerlijk vond.
De bus ging pas anderhalf uur later weer naar de stad dus maar een taxi gepakt nou dat is hier spot goedkoop, 5Euro voor een kwartier.
We hebben heerlijk gegeten, eerst naar een adresje wat de Lonely Planet adviseerde wat erg goed en niet zo duur zou zijn, wij vonden het toch niet echt goedkoop en Ed wist zich nog een gezellig ding te herinneren van een van Zazou’s vele plaspauze’s.
Nou, echt geweldig gegeten, uien en champignon soep in een broodje, risotto en natuurlijk varken voor Ed.
De kinderen hebben zichzelf en de rest van de gasten erg vermaakt.

Maandag 5 oktober

Na vanmorgen maar weer eens met de garage gebeld te hebben of hij de bumpstops gevonden had, kregen we te horen dat ze binnen waren en dat we konden komen.
Dus de boel weer opgebroken, de waterhuishouding gedaan, af gewassen, en onszelf gewassen, want je weet nooit wanneer we weer een lekkere douche hebben. Hier zijn we toch altijd zo’n twee uur mee bezig.
Daarna naar de garage gereden waar we na wat trekken aan de weinig spraakzame monteur er achter kwamen dat hij de onderdelen nog niet had.
Het was moeilijk om de goede te vinden zei hij, goh, daar hadden we tot nu toe niks van gemerkt!
Daar zaten we dan in een afgelegen hoek van Ljubljana met de kids.
Die hebben het super goed gedaan.
We hebben wat school gedaan, liedjes gezongen etc.
Bar had ondertussen de buggy van Ezra weer gerepareerd, want die was overal op naden aan het loslaten, en ik heb de blog bij zitten schrijven.
We kwamen er ook achter dat de luchtvering rechts voor ook kapot is, Achrrrr!!! Om gek van te worden, het is natuurlijk een oud beesie maar al dit gezeik hadden we toch niet echt verwacht.
Na anderhalf uur kwam er een monteur met bumpstops.
Ze waren hoog genoeg en zaten in een metalen schotel.
Hij weer onder de camper en toen bleek dat deze er ook niet één, twee, drie onder pasten.
Toen is hij vervolgens nog een poos bezig geweest met boren, slijpen etc. om ze goed te kunnen monteren.
Maar het lukte! hij heeft het super degelijk gemonteerd, hij was behoorlijk perfectionistisch, hij wilde het niet 100% maar 1000% goed hebben.
We waren weer € 550 verder, maar het zat er weer onder.
Toen nog even wat bootschappen gedaan, wat gegeten en toen op naar Turkije.
We zijn bijna gekomen tot de grens van Kroatië met Servië en toen maar op een parkeerplaats langs de snelweg overnacht.

Dinsdag 6 oktober

Vanochtend de camper weer gestart en weer door.
Kroatië uit, Servië in, Servië uit, Bulgarije in, Bulgarije uit, Turkije in.
Het was dus de hele dag zwaaien met paspoorten etc.
We waren nog geen twee uur in Bulgarije en een gaatje in de weg deed de luchtvering links achter al weer knallen, tof, hij zat er nog maar een dag onder!
Rond 1:00 waren we in Turkije.
We zijn naar Edirne gereden (15 km van de grens) om te overnachten.

Woensdag 7 oktober

Na een rumoerige nacht met veel blaffende zwerfhonden, moskeeën die om een uur 5 oproepen tot gebed en veel dolmus busjes die ook rond die tijd gaan rijden, zijn we de stad gaan bekijken.
Het is een leuke stad, maar er is niet zo gek veel te bezichtigen.
Er staat wel het meesterwerk van de architect van veel moskeeën.
Deze was inderdaad erg mooi.
Zazou moest wel weer even wennen aan al die Turken die met de beste bedoelingen even aan haar moesten komen.
Aan het eind van de middag zijn we weer ingestapt om naar Istanbul te gaan.
Achteraf niet de slimste tijd, want toen we bij Istanbul aankwamen zaten we midden in de spits.
Onderweg was ook de andere luchtvering met een grote knal overleden.
Dat zat er dik in, maar het is wel kloten dat we nu weer zonder luchtvering zitten.
Het irritantste is wel dat we nu moeten gaan touwtrekken met de garage in Nederland en met de luchtvering leverancier over de kosten, want we zijn aan onderdelen en montagekosten in totaal al zo’n € 1000 verder voor niks.
De bumpstops zitten er nog wel onder, want het lijkt erop dat die Sloveen dat wel goed gedaan heeft, maar deze zijn dus blijkbaar ook te zacht, want ze zijn nu ook nog maar een cm of tien hoog, dus het gewicht van de camper drukt ze ook een cm of 4 in.
Qua reparatie ben ik er helemaal klaar mee, ik doe niks meer, als de camper in elkaar stort, dan stort ie maar in elkaar.
In principe zou die het zonder luchtvering en met goede bumpstops ook moeten kunnen trekken.
In de spits dus, nou, dat was echt kamikaze rijden!
Wat een debielen!
Iedereen drukt maar door, van een achtbaans weg kan je best een twaalfbaans weg maken, als je je auto er gewoon tussenprakt.
Ik dacht de parkeerplaats waar we de vorige keer hadden gestaan makkelijk terug te kunnen vinden, want ik was toen ook een keer de stad uit gereden en weer terug, en toen ik op de terugweg was vanuit Ankara reed ik er ook weer zo naartoe.
Helaas, het was al donker en we kwamen vanuit een andere richting aanrijden.
Ik heb op een gegeven moment maar een afslag gepakt en daar de weg gevraagd.
We kwamen een man tegen die voor ons uit ging rijden, want hij moest ook die richting uit.
Na zo’n twintig bijna ongelukken stopte hij op de vluchtstrook om ons het laatste stukje uit te leggen.
Zazou was naar voren gekomen met een theedoek als hoofddoek en knalrood gestifte lippen.
Die man zag haar, lag in een deuk en rende naar zijn auto, om met een aantal bananen terug te komen voor haar.
Echt lekker om in een land te zijn met zulke open en gastvrije mensen.
Op een gegeven moment herkende ik het weer.
Snel naar de parkeerplaats, en daar hadden ze ons blijkbaar ook al zien aankomen want er stond al één van de mannen buiten te wachten.
De camper neergezet en de mannen allemaal weer gedag gezegd en Ezra geshowd, want ze wisten nog dat Bar zwanger was toen we de vorige keer weggingen, dus ze wilden het resultaat even bekijken.
Deze mannen spreken werkelijk geen woord Engels, nou eentje dan; o.k., maar we zijn weer uit de prijs gekomen en hebben weer stroom en water.
De kindjes naar bed en toen heb ik nog even twee kumpirs gehaald, want Bar en ik hadden nog niet gegeten.
Een kumpir is een hele grote gepofte aardappel die ze in de schil prakken met boter en kaas en dan worden er nog allemaal groenten en salades ingekwakt, het is een machtige, maar lekkere hap.

Donderdag 8 oktober

We zijn op de tram gestapt naar Sultanamet om te kijken of het “poesjes” café nog bestond.
Het bestond nog, en we werden herkend en met veel kussen ontvangen.
We hebben daar ontbeten en zijn toen naar de andere kant van de Bosphorus gelopen om het Istanbul Modern te gaan bezoeken.
De vaste collectie kenden we al, maar er was ook een tijdelijke expositie van ene Site.
Dit was een beetje wazige conceptuele kunst, niet heel ernstig, maar ook zeker niet erg interessant op een paar dingen na.
Daarna zijn we naar het “waterpijp laantje” wat naast het museum ligt gegaan om wat te eten.
Hier heeft Zazou haar favoriete maïs kunnen eten.
Dit zijn kleine karretjes waar ze gestoomde maïskorrels verkopen waar boter, zout en allerlei kruiden aan toe worden gevoegd.
Wij hebben een Kumpir gegeten en lekker gezeten op zitzakken die alle cafés daar buiten hebben liggen.
Daarna zijn we weer met de tram naar de camper gegaan.

Vrijdag 9 oktober

We zijn in de ochtend naar de Iraanse ambassade gegaan om visa te regelen.
Daar aangekomen waren ze net een half uur dicht, jammer.
Toen hebben we besloten om naar de bazaar te lopen.
Onderweg kwamen we langs een winkel met edelsmid benodigdheden.
Hier heeft bar een boortje gekocht om kralen uit te boren en een setje om goud te testen.
Je voelt je net een csi want je moet eerst het gouden voorwerp over een speciale zwarte steen krassen, dit laat dan een goudkleurig streepje achter.
Op dit streepje doe je dan een chemische vloeistof van het karaat gehalte (14, 18 of 22) wat het voorwerp zou moeten zijn.
Als het streepje blijft staan is het echt, als het verdwijnt is het niet het juiste karaat, of het is geen goud.
Erg handig als we een gouden sieraad zien waar we aan twijfelen of het echt goud is.
Daarna de bazaar in om weer even het sfeertje te proeven.
Daarna in de camper gegeten.

Zaterdag 10 oktober

Bar had gelezen dat er een soort pretparkje was in Istanbul.
Wij daar heen, na een behoorlijke heuvel te hebben beklommen kwamen we in een heel slecht onderhouden park aan.
Na een poosje hadden we het pretparkje gevonden, maar alles was dicht omdat er een tent werd neergezet voor een rockfestivalletje.
Er zou ook een kabelbaan zijn die over het park liep, die was er wel, maar dan moest je eerst nog een behoorlijk stuk klimmen en dan was het een kabelbaantje van ongeveer 300 meter, dus dat was de moeite niet waard.
We hebben toen besloten om naar de spice bazaar te gaan.
Dit was niet zo heel handig op zaterdag, je kon over de hoofden lopen!
We hebben ongeveer de helft gedaan, maar toen werd het wat te veel van het goede, dus zijn we richting de camper gegaan.

Zondag 11 oktober

Bar had in een tijdschrift gelezen dat er in een supersjiek hotel een Italiaans restaurant zat dat deze zondag begon met een familie lunch.
Dit was een aanbieding waarbij je voor €30 per volwassene (kinderen waren gratis) kon lunchen.
We zijn daar naartoe gegaan en het was echt geweldig!
Het leek wel een sterren restaurant en de lunch bestond niet overdreven, uit 10 gangen, waaronder een koud buffet en een desertbuffet.
Het eten was bizar lekker, we hebben genoten.
Daarna hebben we onszelf naar “de winkelstraat” van Istanbul gerold.
Deze straat loopt aan het einde over in een wijk met bijna alleen maar muziekinstrumenten winkels.
Het is hier in Istanbul bijna een 24/7 economie, allen de muziekwinkels waren bijna allemaal dicht op zondag.
Een ander keertje maar even kijken of ik nog wat leuks kan scoren.
Daarna zijn we over de Galatabrug terug gelopen het oude stadsdeel in en hebben we op Zazou’s verzoek nog een hele grote moskee bezocht en toen lekker terug.

Maandag 12 oktober

Visa dag.
De wekker gezet om als één van de eersten bij de Iraanse ambassade te zijn om onze visa’s te regelen.
We hebben nog geen één keer kunnen uitslapen omdat de kids rond 7:00 weer klaar zijn met de nacht.
Nu waren die monsters niet wakker te krijgen!
Bij de ambassade vertelde ze ons dat de visa’s via internet moeten worden aangevraagd, handig, voor niks er vroeg uit!
We zijn toen weer terug gegaan naar de camper om bij het Holliday Inn hotel naast ons Zazou te laten zwemmen.
De kinderen zijn gratis, maar volwassenen mogen €30 aftikken om te zwemmen.
Wij zijn dus maar niet gaan zwemmen.
Ik wilde internetten, dat zou €10 per 24 uur kosten, maar een man achter de balie heeft mij een goldmember gemaakt waardoor ik een pasje kreeg waarmee ik gratis kon internetten, erg prettig, zijn collega’s waren er niet al te blij mee, maar ik had de pas al.
Dus via internet de visa aanvragen geregeld.

Dinsdag 13 oktober

Dit zou één van de laatste mooie dagen zijn, want daarna zou er een paar dagen regen komen.
We wilden nog graag naar de prinsen eilanden die op een uurtje varen van Istanbul liggen.
Dit zijn negen eilanden waarvan er vijf bewoond zijn.
De populatie is normaal gesproken 20.000, maar in de zomer loopt dit op tot 120.000 omdat veel mensen uit Istanbul de hitte en hectiek van de stad ontvluchten en daar gaan relaxen.
Het is daar ook erg relaxt, want behalve de hulpdiensten en de vuilnisdienst, zijn daar geen auto’s.
Het meest voorkomende vervoersmiddel is paard en wagen.
Erg leuk.
We zijn eerst op het één na grootste eiland afgestapt om daar fietsen te huren om een klooster te gaan bekijken.
Dit was een hele toer!
Bar op een fiets met kinderzitje en ik met Zazou op een tandem.
Het was bloedheet en dan de berg op.
We konden het niet zo goed vinden, maar gelukkig kwamen we een meisje tegen die met ons mee wilde fietsen naar het klooster.
Ze vond het al erg vreemd dat we het wilden bezoeken, maar ze bracht ons er heen.
Daar aangekomen vroeg ze nog een keer met handen en voeten of we dit echt wilden zien.
Ja, het was een erg vervallen gebouw waar ze ons naar de achterkant bracht.
Ze ging naar binnen en kwam terug met twee mannen die ook geen woord Engels spraken, maar we werden uitgenodigd om binnen te kijken.
De mannen woonden hier, in het vervallen kloostertje, maar er was nog wel een gebedsruimte die er door zijn vervallenheid erg mooi uit zag met mooie iconen.
Daarna weer de berg af om de boot te pakken naar het grootste eiland.
Hier was meer bedrijvigheid, maar ook geen auto’s.
Er staan super witte mooie houten huizen, afgewisseld met de afgetakelde versies hiervan, echt zonde.
We hebben eerst een beetje rondgestruind, en daarna een tourtje van een uur gemaakt rond het eiland met een koets.
Alle koetsiers hanteren hier dezelfde tarieven, maar we hadden er één gevonden waarmee we (waarschijnlijk door het laagseizoen) konden afpingelen.
Het tourtje was erg leuk, daarna een visje gegeten en op naar de pier voor de laatste boot.
Er was wat commotie bij de poortjes, er ging geen boot meer!
De zee was te wild.
We hadden wel gezien dat op een bepaald stuk de golven hoog tegen de kade opspatten, maar voor de rest was de zee niet zo wild.
Ze vertelden dat er 500 meter verderop misschien nog wel een kleinere boot ging.
Wij daar naartoe.
Onderweg daar heen kwam er opeens een grote golf het land op die Zazou compleet van haar benen sloeg.
Fijn, Zazou een nat pak en het was ondertussen behoorlijk aan het afkoelen.
Daar aangekomen…ook geen boot.
Dit was wel een aardig probleem, want we hadden hier niet op gerekend, dus niks bij ons.
Er zaten daar een paar mannen die de kinderen meteen in gesloten restaurantje parkeerden en drinken en snoep gaven.
Bar ging weer terug naar de hoofd pier om stampij te maken en ik heb geprobeerd of ik bij de mannen iets kon regelen.
Er was er één die alles uit de kast heeft gehaald, tot de emergency boot toe, maar er ging echt geen boot meer.
Bar kwam zo ongeveer schuimbekkend terug, maar ook zonder resultaat.
Ze had wel bij een hotel voor elkaar gekregen dat we daar tegen een zeer zacht prijsje konden overnachten.
Zazou blij, want ze wilde heel graag op het eiland overnachten.
Op naar het hotel dan maar.
Het was een fantastisch oud groot houten hotel.
We hadden een enorm hoge kamer van zes bij acht meter, waar ook nog een hele grote slaapkamer voor Zazou bij zat.
Toch wel leuk om gestrand te zijn!

Woensdag 14 oktober

Vanochtend in het hotel ontbeten en toen de boot terug gepakt.
Daarna hebben we de rest van de dag op de bazaar doorgebracht.

Donderdag 15 oktober

In de ochtend rustig aan gedaan en aan het begin van de middag zijn we naar het wijkje achter de spice bazar gegaan.
In dit wijkje zitten heel veel kralen en sieraden groothandels.
We hebben hier wat rond gelopen en Bar is nog weer bij een groothandel geweest waar ze de vorige keer veel gekocht had.
Er was daar op het kantoor een vrouw die de vorige keer de hele tijd met Zazou gespeeld had.
Die kwam meteen weer aangestormd en wist zelfs Zazou haar naam nog.
Ze had Zazou weer meegenomen naar het kantoor om foto’s van haar te maken.
Bar had weer een hoop ornamentjes gescoord om af te gieten en om gewoon in haar werk te gebruiken.
We hebben toen wat gegeten bij de Burger King en zijn toen weer terug gegaan.

Vrijdag 16 oktober

Weer teug naar de kralenwijk.
Toen we daar even waren begon het te regenen, dus toen zijn we naar de bazaar gelopen omdat die overdekt is.
In de bazaar hebben we mooie dingen gescoord.

Zaterdag 17 oktober

Vandaag in de camper gebleven om een rustige dag te hebben en om wat school met Zazou in te halen.
De dag eindigde met een gat in mijn kop, want Zazou was met de dochter van de parkeerplaats eigenaar in het kantoortje aan het spelen en kwam tussendoor even wat lijm halen.
Ik had de lijm gegeven en Zazou ging weer weg.
Toen ze buiten stond gooide ze de deur dicht, maar die ging weer open omdat er een schoen van mij tussen viel.
Ik bukte om de schoen op te pakken en Zazou zag dat natuurlijk niet omdat ze buiten stond.
Ik stond dus voorover gebukt in de deuropening toen Zazou met een rotklap de deur nog een keer dicht gooide.
Er zit een pinnetje op de deur om hem op slot te doen, en die kreeg ik dus met flinke kracht in mijn kop.
Het bloed spoot er uit en door de klap wilde ik even op de bank gaan zitten, maar ik struikelde een beetje over Ezra die achter me stond.
Dus ik viel ook nog eens in het gangpad.
Ezra maakte veel goed, hij moest een beetje jammeren en zei; oooh! Met zijn hand voor zijn mond (had hij Bar zien doen) en ik kreeg een aai over mijn wang en daarna bleef hij een aantal keer oooh zeggen, het zag er heel gemeend maar lachwekkend uit om zo’n klein mannetje zo “volwassen” te zien reageren.
Na een kwartiertje was het bloeden gestopt en ging het weer.

Zonderdag 18 oktober

Vandaag zijn we omdat het slecht weer was richting de shopping mall Carousel gegaan.
Het zou een mooi winkelcentrum zijn waar ook veel te doen zou zijn voor kinderen.
Het was wel een mooi winkelcentrum, maar de winkels waren niet wereldschokkend.
In de kelder was een soort mini kermis, dus dat was wel leuk voor Zazou.
Toen we aankwamen zagen we dat er naast dit winkelcentrum nog een ander lag.
Hier hebben we ook gekeken en dit was iets minder mooi, maar had wel een verdieping of vijf meer en leukere winkels.
We hebben hier nog wat kleding voor Zazou en Ezra gekocht voor als het straks wat kouder wordt.
We hebben bij de Pizza hut wat gegeten en zijn toen weer naar de camper gegaan.

Maandag 19 oktober

Vandaag in de camper gebleven om wat dingen te regelen die waren blijven liggen (mailtjes, weblog etc.)

2009-10-01T06:21:00.000-07:00

Zondag 20 september

We zijn rond 13:00 vertrokken van de camping om nog wat bootschappen te doen en nog wat ijs in te slaan.
Op de parkeerplaats van de supermarkt wilde ik de aggregaat aanzetten om de airco aan te doen.
Niks nie starten nie.
Het moet blijkbaar een traditie gaan worden dat er elke rit iets stuk moet gaan.
Ik heb even gekeken en kwam er achter dat het dopje dat op de bougie zelf zit om hem te klemmen in het rubber kapje er blijkbaar afgetrild was.
Hij zat dus in het rubber kapje en die kon ik niet 1,2,3 er uitkrijgen om weer op de bougie te draaien.
De boel maar even met een stukje karton geklemd zodat er in ieder geval contact was zodat hij kon lopen.
Als we weer op een camping staan ga ik er wel even rustig naar kijken, maar voorlopig doet het ding het weer.
De rest van de rit ging voorspoedig, goede wegen, dus de vering had weinig te verduren.
We waren rond 22:00 in Venetië.
Eerst gekeken op de soort van camper parkeerplaats waar we de vorige keer gestaan hadden, maar daar konden we niet meer op omdat die tot 20:00 open was.
Toen maar wat verderop aan het einde van de weg de camper geparkeerd.
Ik liep nog een rondje en kwam een politiewagen tegen waar ik even bij gechecked heb of we daar mochten staan.
Die gasten spreken natuurlijk twee woorden Engels, maar het leek erop dat ze er geen probleem mee hadden.
Deze plek was lekker rustig en kostte niks, de camper parkeerplaats kostte € 10 per nacht.

Maandag 21 september

Heerlijk geslapen, ontbeten, naar de bus gelopen en 5 minuten later in Venetië uitgestapt.
We wilden eerst naar het Ghetto nuovo (voormalig Joods ghetto) want daar waren we nog niet eerder geweest.
Onderweg daar naartoe nog twee kerken bezocht; de Santa Maria di Nazareth en de San Geremia.
In het ghetto was een Joods museum en je kon met een gids drie synagogen bezoeken.
De synagogen waren mooi, maar de gids draaide met een chagrijnige kop z’n in bijna onverstaanbaar Engels gesproken verhaaltje af.
Ezra was ook niet op zijn best, dus erg relaxt was het niet.
Vervolgens zijn we richting Ponte Rialto gelopen, dit was een aardige tippel, en onderweg natuurlijk 100 winkeltjes in geweest.
Zazou loopt trouwens bijna zonder mekkeren de hele dag mee, dat was de vorige reis wel anders.
Daarna zijn we richting Piazza di Roma gelopen waar het busstation is.
Dit is ook weer een hele tippel en het werd al later, dus de kids alvast een slice pizza gegeven zodat die als we bij de camper waren gelijk hun mandje in konden.
Rond 20:00 de bus gepakt naar de camper.
Hij stond er nog zonder bon of klem, dus ik heb oom agent goed begrepen want ze hebben er dus geen problemen mee.
De aggregaat en airco zijn gouden onderdelen van onze uitrusting want het was nog 35 graden in de camper, en een half uurtje later kon hij weer uit omdat we het koud kregen.

Dinsdag 22 september

Vandaag zijn we met de boot naar de Biënnale geweest, de grote jaarlijkse kunsttentoonstelling.
De Biënnale is verdeeld op twee terreinen, het Arsenale en Giardini.
In de stad zijn ook nog op verschillende locaties in de stad kleine en grotere exposities.
Wij zijn eerst naar Giardini gegaan, daar hebben de deelnemende landen eigen paviljoens.
Zoals altijd met kunst zijn er dingen waar je niks van begrijpt dat het kunst mag heten, maar we hebben er ook prachtige dingen gezien.
Zwitserland spande de kroon wat nietszeggende kunst betreft.
Ze hadden witte doeken en papier met hier en daar een grijs of zwart streepje.
Rusland was weer erg spannend en goed, Nederland had een aantal video installaties waarvan één gebaseerd op de reizen van Marco Polo.
Normaal zijn we niet zo van de audio/visuele afdeling, maar dit was erg goed.
Japan, een land dat vaak sobere kunst laat zien die ons niet zo aanspreekt, had echt een wilde editie dit jaar.
Enorme zwart-wit foto’s van wilde vrouwen met de meest afschuwelijke getruckte borsten.
In het Italiaanse paviljoen was de kunst over het algemeen ook heel mooi.
Over de gehele linie was het Giardini deel erg goed.
Overmorgen gaan we het Arsenale deel bekijken.
Toen we alles gezien hadden was het inmiddels half vijf.
Zazou heeft nog even in een speeltuin gedold en toen zijn we daar in de buurt wat gaan eten en nog even langs de San Marco gelopen en toen weer op een boot gestapt om terug te gaan naar het busstation.
We hebben zwart gevaren omdat de bootkaartjes schreeuwend duur zijn.
Voor een retour kaartje zijn we € 40,80 kwijt met z’n drieën.
Het geeft ook wel een spannend extraatje aan het bootreisje.
Daarna weer naar de camper.

woensdag 23 september

We wilden de San Marco nog een keertje van binnen bekijken, want dat was voor ons meer dan tien jaar geleden.
We zijn er heen gelopen.
De route zou 30 minuten duren, maar wij hebben er ruim twee uur over gedaan omdat we onderweg nog wat gegeten hebben en nog wat winkeltjes bekeken.
Zazou klaagde erg over buikpijn, maar het is bij haar altijd een beetje moeilijk om in te schatten hoe erg het is, door haar hoge drama-queen gehalte.
Alle eventuele oplossingen die we dan aandragen zijn natuurlijk ook niet goed, dus dan lopen de irritaties wel een beetje op.
We zijn uiteindelijk wel de San Marco ingeweest.
Hij maakte wel wat minder indruk dan de vorige keer, misschien doordat we inmiddels door de jaren heen een aantal bijzonder mooie
Kathedralen gezien hebben, maar ik denk dat het vooral kwam omdat de plafonds en muren vol zitten met prachtige mozaïeken met heel veel goud, maar het is allemaal super smerig, waardoor de bling er wel vanaf is.
De vorige keer, een jaar of tien terug dus, was dit allemaal veel blinkender in onze herinnering.
Wat wel het vermelden waard is, is dat Ezra naast Bar stond toen ze een foto aan het maken was, en toen ze weer naar beneden keek was hij weg.
Hij was zelf aan de wandel gegaan en een aantal meters verderop gaan kijken.
Hij had wel vaker een aantal stapjes losgelopen, maar dan onder zware aanmoediging van Bar naar mij en terug.
Nu was hij dus uit eigen initiatief aan de wandel gegaan.
Er zijn lelijkere plaatsen om te leren lopen!
Daarna zijn we weer terug gelopen en onderweg nog een aantal kerken en galeries bezocht.
Er was een galerie waar ze werken hadden van picasso, mondriaan, Botero, miro, Chagall enz. er stonden geen prijzen bij.
Er was in een andere galerie een kunstenaar die foto’s had beplakt met takjes, aarde en insecten en zo het hele portret had vorm gegeven.
Dit was enorm mooi.
Op een mooi plein een pizzaatje gepakt en toen weer naar de bus.

Donderdag 24 september

Vandaag een dagje bij de camper gebleven en wat school van Zazou ingehaald.

Vrijdag 25 september

Tsja…. We weten niet meer wat we gedaan hebben.
In ieder geval weer Venetië in.
Dat krijg je ervan als je het dagboek niet elke dag bijhoudt.

Zaterdag 26 september

Vandaag naar het modern art museum, die ook de op één na belangrijkste Oriëntale collectie hadden.
Dit museum was om te janken, (de kinderen deden dit in het begin ook) we zijn begonnen met Oriëntaalse deel.
Hier was (bijna) alles zo slecht belicht dat ze bij een aantal vitrines zaklampjes hadden liggen om zelf bij te lichten!
Dit kwam niet voort uit bescherming van de voorwerpen, maar gewoon uit lulligheid.
Ze hadden wel een aantal mooie dingen, maar vooral veel van alles.
Samurai zwaarden zijn best mooi, maar na 200 exemplaren verslapt je aandacht toch wat.
Het modern art museum was ook een aanfluiting, ze hadden wel een aantal werken van bekende mensen zoals Klimt, maar het was belabberd opgehangen de bordjes met de info waren moeilijk te vinden en als je ze vond waren het transparante vodjes die eruit zagen alsof ze waren uitgeknipt door een kind van drie.
Het toppunt was dat ze een groot schilderij dat ze waarschijnlijk echt wilden laten zien gewoon half voor een ander schilderij op de grond hadden gezet! Echt respectloos.
We zijn na dit schandaal naar Casa d’Oro gegaan.
Dit was een stuk normaler, mooie dingen en normaal tentoongesteld.
We hadden alleen gehoopt dat het pand (een voormalig paleis) van binnen ook prachtig zou zijn, maar daar was bijna alles strak gestuukt en modern gemaakt.
Hierna zijn we naar Campo Santa Margherita gelopen om weer een lekkere pizza te eten.
Bar dacht rustig te kunnen eten, maar ze was met Ezra op een bankje naast twee oude dametjes gaan zitten, niet erg handig in Italië.
Die twee hebben, niet overdreven zeker een half uur in het Italiaans tegen haar door zitten ratelen, het maakte ze niks uit dat Bar er geen moer van begreep.

Zondag 27 september

Vanochtend zijn we een keertje met de boot vanaf de parkeerplaats naar de stad gegaan.
We deden dit nooit omdat het ons € 45 zou kosten, en dan zaten we in een uithoek van Venetië, maar Bar heeft weer even haar onderhandelingsskills in de strijd gegooid en we konden nu voor € 15 , dat was lekker.
Het was een particulier bedrijfje en niet het gemeentelijke vervoersbedrijf, waardoor er waarschijnlijk wat te onderhandelen viel.
Op de boot zat een Schots gezin met een tweeling van 3 en eentje die een paar dagen scheelde met Ezra.
We kwamen aan de praat en de man was een cameraman die net onderweg terug was van twee maanden Iran en wat Sovjetstaten om een film op te nemen.
Hij had deze trip gedaan in een oude Sovjet auto, ik geloof een Wolga of zoiets.
Hij had nog wat vrije dagen over, dus had hij zijn vrouw en kinderen naar Venetië laten vliegen voor een paar leuke dagen.
Het waren hele toffe mensen en Zazou was ook wel toe aan wat dollen met kinderen, dus hebben we een poos met ze opgetrokken.
Hij had natuurlijk veel te vertellen over zijn trip, en hij had een poosje geleden een oude Britse legertruck gekocht en die vercamperd, super stoer.
Rond een uur of drie zijn ze weer terug naar de parkeerplaats gegaan omdat ze verder wilden voor een bezoek aan vrienden in Duitsland.
Wij zijn naar het Palazzo Grassi gegaan, wat sinds een paar maanden het museum voor hedendaagse kunst is geworden.
Dit was een waanzinnig mooi museum met, naar onze mening, bijna alleen maar geweldige kunst, echt te gek.
Het museum bestond uit twee panden op verschillende locaties, en het was al later, dus de andere locatie was voor morgen.
Onderweg terug naar een boot kwamen we langs het Guggenheim, wat we maar wilden overslaan i.v.m. de hoge entree kosten voor alle musea in Venetië, maar het was nog open na sluitingstijd.
Bar dus naar binnen om te vragen hoe en wat.
Bleek dat het toevallig een familieavond was waarbij je gratis naar binnen kon, er veel te doen was voor kinderen en nog wat te eten kreeg ook.
Dat heet met de neus in de boter vallen!
Het museum was het voormalig huis van Peggy Guggenheim, ze lag ook begraven in de tuin.
Het hing vol met echt grote jongens als Picasso, Max Ernst, Mondriaan, Dali enz.
Heel erg tof om zo even mee te pikken.
Ik dacht trouwens dat Nederlanders erg waren bij een gratis buffet, maar Italianen zijn echt schokkend!
Ze vallen als een meute uitgehongerde zwerfhonden aan, en als er iemand met een dienblad met eten aan kwam lopen haalde die meestal het buffet niet eens.
Daarna terug naar de camper.

Maandag 28 september

Vanochtend naar het andere deel van Palazzo Grassi gegaan.
Dit was ook een heel mooi museum, maar de werken vonden we iets minder interessant dan in het andere deel.
Ondertussen heb ik ook een paar keer gebeld met de ANWB omdat de bumpstops nog steeds niet geregeld waren.
Ik had gisteravond Jordy even gebeld om te vragen of hij misschien iets zou kunnen regelen omdat mijn eigen garage en de ANWB maar wat aan het prutsen waren.
Nou, dat heeft geholpen! Jordy belde dat hij bumpstops gevonden had die hoog genoeg waren, ze waren van een Citroën Jumper, maar dat maakt niks uit.
Jord, je bent zoals vaker weer de reddende engel!
De ANWB zijn echt een stelletje lamzakken, zodra ze doorhadden dat ik een vriend had ingeschakeld kreeg ik het advies dat ik mijn vriend moest pushen om het te regelen, want er waren meer mensen met pech!......
Ik heb dus even geïnformeerd waarvoor ik in godsnaam contributie betaal, en Jordy moest het ook in zijn werktijd zien te regelen en hij is monteur dus als hij pauze heeft hebben de andere autobedrijven dat ook, dus kan hij verder ook niks.
Dus ik heb de ANWB gepushed om ook door te zoeken.
Een paar uur later was het geregeld en ze worden naar de camping in Ljubljana gestuurd.
Daarna hebben we de boot gepakt naar Murano, het glas eiland.
Hier heeft Bar eerst een poos staan praten met een vrouw die kralen workshops gaf en toen zijn we op zoek gegaan naar de Moretti glas fabriek, want Bar wilde kijken of ze glas kon scoren.
We kwamen er achter dat de Moretti fabriek al jaren niet meer bestaat, er is alleen een Moretti school waar glazen sieraden gemaakt worden.
Hier kan je niet kijken, maar ze vertelden ons daar dat het glas dat ze gebruiken gemaakt wordt door Effetre, en de fabriek zat aan de andere kant van het kanaal.
We zijn eerst nog langs een man geweest die gereedschap maakt voor glasblazers en kralenmakers.
De vorige reis waren we hier ook geweest, maar toen stonden we voor een gesloten deur.
Deze keer was hij er wel en hij maakte werkelijk prachtig gereedschap.
Bar heeft daar een rekje gekocht waarop je het glas kan voorverwarmen en een blaaspijpje om kralen te blazen.
Daarna naar de Effetre fabriek.
Er zaten twee mannen op de stoep een sigaretje te roken.
We vroegen of we mochten kijken.
Normaal deden ze dit niet omdat het een fabriek was, maar één van die twee mannen vond het wel leuk om te doen.
Nou, die vond het héél leuk om te doen, hij ging helemaal los!
Hij heeft ons alles laten zien; hoe het van poeder in de oven glas wordt, alle kleuren grondstoffen en glas, de machines uitgelegd en Bar mocht proberen glas te blazen.
En voordat we weggingen had Bar allemaal glas gekregen, dat zorgvuldig werd ingepakt en in de buggy van Ezra werd weggemoffeld omdat er bij de uitgang een camera hing.
Hij heeft ook meerdere keren gezegd dat het een geheim moest blijven, nou dit wilden we wel geheim houden.
Het was heel erg leuk (en heet bij die ovens) om op deze manier een rondleiding te krijgen.

Dinsdag 29 september

De laatste dag Venetië.
Eerst nog even de stad in omdat Bar nog wat kleine Venetiaanse maskertjes wilde halen om mallen van te maken voor haar werk.
Daarna weer naar Murano om de laatste dingen op het verlanglijstje te doen.
Bar was op zoek naar een kraal van een bepaalde kralenmaker waarvan ze er de vorige reis een paar hele mooie gezien had, maar toen niet gekocht.
Deze keer had hij geen kraal waar Bar wild enthousiast van werd.
Toen weer naar de Effetre fabriek omdat Bar wilde proberen om wat hele kleine millefiori te kopen.
Dit kon gisteren niet omdat het magazijn dicht was.
Ze verkochten normaal alleen maar in grote hoeveelheden aan bedrijven, maar Bar kreeg het natuurlijk weer voor elkaar om een zak van 1 kilo te kunnen kopen.
Het geld daarvoor ging volgens ons zo de zak van de werknemer in, maar Bar had haar millefiori.
Daarna zijn we in de boot naar de parkeerplaats gestapt.
Ze vroegen helemaal geen kaartje, dus dat was de laatste “zwarte” bootreis in Venetië.
We zijn geen enkele keer gesnapt, dus we hebben zeker voor zo’n €200 bespaard aan transportkosten.
De bus hebben we ook maar twee keer betaald van de ongeveer twintig ritten, dit doordat de buschauffeurs het gewoonweg teveel moeite vinden om je een kaartje te verkopen.
Bij de camper snel de boel even gekuist en toen op weg naar Ljubljana.
We waren rond 22.30 op de camping.
De kindjes sliepen en Bar was ook doodop, maar ik wilde na een dag of tien niet echt gedoucht te hebben even lekker douchen.
De douches zijn hier geweldig, ik heb nog nooit onder een douche gestaan met zoveel druk, het is bijna lastig om rechtop te blijven staan, heerlijk!

Woensdag 30 september

Vandaag veel gewassen en opgeruimd, want dat was weer erg noodzakelijk.
De kindjes hebben lekker aangekeuteld in de speeltuin.

Donderdag 1 oktober

Vandaag ook weer lekker op de camping aangerommeld.
Morgen gaan we wel weer cultureel doen.

2009-09-19T15:22:00.000-07:00

Zaterdag 12 september

Weer een beetje aangerommeld op de camping.
Tijdens het schoolgebeuren was een opdracht om verstoppertje te spelen.
Dit was erg leuk totdat Bar een hele goede verstopplaats wist voor haar en Zazou.
Ze renden daar naartoe, maar onderweg viel Zazou languit op het asfalt met als resultaat een aantal gigantische schaafplekken op haar knieën.
Ik hoefde me niet af te vragen waar ze waren, want Zazou brulde de hele camping bij elkaar.

Zondag 13 september

We waren van plan om met de bus naar een dierentuin/park te gaan bij Stresa.
De bussen zouden gewoon rijden volgens het tijdschema en volgens verschillende mensen aan wie we het vroegen.
Maar stiekem toch niet want we hebben eerst 45 minuten bij de halte onderaan de berg zitten wachten.
Toen maar naar het centrum gelopen, ook geen bus.
We konden ook over het meer met de boot, maar dat zou zo’n € 25 gaan kosten, met de taxi zou het € 15 kosten en dat vonden we een beetje veel voor die 3 km.
Het was ondertussen al 13:00 geweest en park ging om 16:30 dicht, dus het had niet zo veel zin meer, andere keer beter.
Plan b dan maar.
Op naar Isola Pescatore, daar waren we de vorige keer ook niet geweest.
Dit is ook een leuk eilandje, ook erg toeristisch, maar wel aangenaam.
We hebben daar de rest van de middag rondgelopen en heerlijk gegeten.

Maandag 14 september

De ochtend begon met regen en het stopte pas rond een uur of twee, dus we zijn toen ook maar niet meer weg gegaan om wat te gaan doen.

Dinsdag 15 september

Regen, regen, regen, onafgebroken regen.
De hele dag in de camper gezeten.
Ik heb nog wat pogingen ondernomen om bumpstops te regelen, maar ze blijven giga lastig te krijgen.
In Nederland zijn ze niet op voorraad en staan ze bij de Volkswagen importeur in backorder.
Ze kunnen dus morgen binnenkomen of over een maand, dat schiet niet op, te onzeker.
Ik heb toen de garage in Lelystad nog eens gebeld en hij kon aan kopieën komen, ook goed, hij ging ze bestellen en ik zou een uurtje later bellen om te checken wanneer hij ze binnen had, feest.
Toch niet…. de kopieën waren ook niet op voorraad.
Hij kon ze wel bestellen, maar ze waren pas de 23e binnen en dan moesten ze nog naar ons toe.
Het mag dus niet op korte termijn lukken.
Er zit één voordeel aan deze pech, want anders hadden we in Istanbul gezeten tijdens de overstromingen.
Ik heb nog even gebeld met de Nederlandse consulaat in Istanbul en gemaild met het ministerie van buitenlandse zaken of het op dit moment wel handig was om naar Istanbul te gaan, maar ze vertelden me allebei dat het geen punt was.

Woensdag 16 september 2009

Weer de hele dag regen……
De ANWB maar eens ingeschakeld om te kijken of die andere kanalen konden aanboren om sneller aan de bumpstops te komen.
Ze gingen het proberen, afwachten maar weer.

Donderdag 17 september

Yes droog!!
We zijn met de bus naar Stresa gegaan om Vila Palevicino (het dierenpark/tuin) te gaan bekijken.
Het was in die twee jaar sinds de vorige keer best wel achteruit gegaan.
De boel was slechter onderhouden, veel lege hokken, bepaalde groepsdieren die alleen zaten zoals b.v. een aap en een zebra.
Maar het was mooi weer en het was gezellig.
Ergens in het park zag Bar op de grond tussen de struiken een diertje liggen dat onder de vliegen zat en duidelijk dood lag te gaan, maar nog wel de kracht had om z’n kop op te tillen en haar aan te kijken.
Hadden wij natuurlijk weer.
Ik mocht natuurlijk gaan kijken wat het was en of er nog wat aan te redden viel.
Het was een soort eekhoorntje die waarschijnlijk uit de boom gelazerd was.
Het beestje dus maar opgepakt en naar het souvenirwinkeltje gebracht waar er een opzichter werd gehaald.
Het was een baby eekhoorntje en was volgens hem ook niet helemaal geweldig geland.
Hij heeft hem in een kooitje gedaan en zou hem in de gaten houden.
Na het park zijn we nog even Stresa in gegaan.
Onderweg zat Ezra bij mij op m’n nek omdat Zazou moe was en in de buggy lag te pitten.
Hij zat zo te dollen en te hupsen dat hij over zijn nek ging op mijn nek, lekker.
Bar had niks in de gaten, die dacht dat ik enthousiaste geluiden maakte om een winkel.
Het gebeurde voor een golfsport/Mc Gregor winkel, ze snapte mijn “enthousiasme” al niet.
In Stresa was een ambachts marktje.
Veel krea-bea troep, maar ook geweldige homemade pesto en ander lekkers.
We hebben in Stresa lekker gegeten en toen de laatste bus terug gepakt naar de camping.
Hier belde de ANWB dat ze ook geen bumpstops konden vinden, lekker dan.
Ik heb met ze afgesproken dat we wel gaan rijden richting Slovenië en in Lelystad de kopieën te bestellen.
Als die dan rond de 23e binnenkomen worden ze door de ANWB opgehaald en naar de camping in Slovenië gestuurd.
Ze hadden al wel een dealer gevonden in de buurt van de camping om het te laten repareren.
Het wordt rustig rijden en goed op gaten en hobbels letten.

Vrijdag 18 september

Zeer wisselvallig weer, dus maar op de camping gebleven om alvast een beetje kijken hoe we gaan rijden omdat we toch nog een week hebben voordat we in Ljubljana hoeven te zijn voor de reparatie kunnen we het rustig aan doen en checken waar het weer goed is.
Hier zijn we niet erg aan toe gekomen omdat Zazou een behoorlijke pain in the ass is op het moment en zo ongeveer al onze tijd opslokt.
Ze is erg de grenzen aan het verkennen en veel ruzie aan het maken om alles en niks.
Het schoolprogramma neemt op dit soort dagen veel tijd en energie in beslag.
Ze doet al haar opdrachten hartstikke goed, maar het is de hele tijd strijd want ze vind het niet leuk, is brutaal, ze wil te zeer afwijken van de opdracht of ze is ongeconcentreerd.
Ezra is overigens heel erg lief, maar je kan hem ook geen seconde uit het oog verliezen want anders werkt hij zichzelf in de nesten doordat hij dingen wil proberen waar hij nog niet aan toe is.
De box die we hebben meegenomen is dan ook erg handig.
We komen zelf dus niet erg aan onszelf of ontspannen toe.
‘s Avonds hebben we in het restaurant op de camping wat te eten gehaald voor de kids en zijn toen ze sliepen lekker met z’n tweetjes naar het restaurant gegaan, heerlijk!

Zaterdag 19 september

We gaan morgen vertrekken, dus de was gedaan, de water huishouding en de boel maar vast schoongemaakt, want alles wat buiten stond zat onder een laag troep en modder van de regen die er de laatste dagen gevallen is.
We gaan naar Venetië om de Biënnale te bekijken en de weersvoorspellingen zijn goed voor de komende dagen, beter dan in Slovenië.

2009-09-11T13:26:00.000-07:00

Zondag 6 september

We zijn rond 15:00 vertrokken vanuit Grancey le Chateau om naar Baveno te gaan.
We zullen de goede zorgen, het lekkere eten en de ruimte bij Kees en Corien gaan missen! Bedankt!
We zouden een stop maken in Brig (Zwitserland) om even bij Saartje op bezoek te gaan, maar het zat allemaal niet zo erg mee.
Toen we ongeveer 3 uurtjes aan het rijden waren kwamen we bij een wegversmalling waar ze een plak nieuw asfalt gelegd hadden.
De aansluiting was niet zo lekker dus het was een rand van een centimeter of 5.
Dit gaf dus een aardige bonk en ik dacht dat gaat wel goed, maar na een paar minuten hoorde ik de bladveren kreunen.
Camper aan de kant gezet en eronder gekeken en wat ik vermoedde was waar; de luchtvering had het begeven!
De vering zat er net drie weken onder.
Het was wel een aardige bobbel in de weg, maar in India krijgt hij waarschijnlijk honderden van die tikken te verduren, en daarvoor zat die luchtvering er ook onder.
Balen dus!
Toch maar door gereden, maar het werd allemaal te laat om nog bij Saartje langs te gaan.
Toen hebben we de Simplon pas genomen, da’s erg leuk met de camper!
Ik was blij dat het al rond 23:30 was, dus erg rustig, want we gingen met 30km naar boven.
De camper trekt nu stukken beter, maar dit was toch te veel van het goede.
Toen we boven waren dacht ik nu gaat ie zo lekker naar beneden, maar dat ging dus ook met 30km want het was zo stijl dat ik bang was dat de camper er anders vandoor ging.
Dit vrat dus tijd, zodat we om 1:30 pas bij de camping waren.
Toen dus maar de camper naast de camping geparkeerd om te slapen.

Maandag 7 september

Toen we wakker waren hebben we op de camping een plekkie gezocht en ons geïnstalleerd.
Tegen 12:00 kwamen Jan en Stella de camping op om lekker een paar daagjes met ons door te brengen.
De rest van de dag hebben we wat aangelummeld en s’avonds lekker gebarbecued.

Dinsdag 8 september

Na het ontbijt zijn we de berg afgelopen om met de boot naar Isola Bella in het Lago Maggiore te gaan.
Daar wilden we het paleis nog een keertje bezichtigen, dit was nog steeds prachtig.
Jan en Stella zijn na de bezichtiging weer naar de camping gegaan en wij hebben nog een expositie bekeken en zijn toen nog even naar Isola Madre gegaan om het andere paleis te bezichtigen.
Daarna weer terug naar de wal om een ijsje te eten en wat boodschapjes te doen en toen weer de berg op naar de camping.
We wilden een taxi pakken omdat we lamme schouders hadden van de rugdrager van Ezra die we op een rommelmarkt in Frankrijk gekocht hadden.
We zijn dit niet gewend, maar het is wel heel handig voor de plekken waar je niet zo makkelijk rond rijdt met een buggy.
Maar de taxi wilde niet komen voor zo’n kort ritje, dus zelf maar de berg op geklauterd.

Woensdag 9 september

Vandaag weer een lummeldagje op de camping.
Ik heb de spatlap die achter aan de camper hangt er afgehaald en weer opnieuw gemonteerd.
Hij was namelijk doordat de camper lager hangt vanwege de kapotte luchtvering op de weg komen te liggen en door die druk een stuk losgescheurd.
Maar na letterlijk een stuk of 30 bouten en moeren los- en weer vastdraaien hing hij weer.
S’avonds hebben Stella en Jan ons lekker mee uit eten genomen bij de pizzeria op de camping waar we heerlijk gegeten hebben.

Donderdag 10 september

Vanochtend zijn Jan en Stella weer vertrokken om verder te gaan met hun vakantie.
Het was erg gezellig!, we gaan jullie missen.
Ik heb even gebeld met leverancier van de luchtvering hij had ze nog op voorraad en kon ze opsturen.
Tijdens het gesprek kwam ik er achter dat we ook een bumpstop verloren waren, of misschien de vorige eigenaar al, want er zat alleen maar roest.
Dit is waarschijnlijk ook een oorzaak van de kapotte vering.
Hij is bij die klap waarschijnlijk zo ver door geveerd dat het binnenwerk van de luchtvering kapotgeklapt is.
Maar de nog zittende bumpstop is ook wat te laag, dus we laten uit Nederland twee nieuwe overkomen met twee platen waar ze opgemonteerd worden om ze te verhogen om daarmee herhaling te voorkomen.
Het is dus waarschijnlijk een montagefout of een incomplete montagehandleiding, maar dat mogen de garage en de leverancier met elkaar uitvechten i.v.m. de garantie.

Vrijdag 11 september

Vanochtend naar beneden gelopen om met de bus naar Stresa te gaan.
Er hing geen tijdschema in het hokje, dus maar even geïnformeerd.
10 minuten zei een mevrouw in de bar t.o. de bushalte.
Na 20 minuten nog geen bus.
Toen maar even naar een chique hotel gelopen, en die hadden inderdaad wel een tijdschema, nog 15 minuten wachten maar.
Het was maar een ritje van 4 km, maar in dit bergachtige gebied en met 25 graden is de bus toch wel lekker.
Stresa is een erg toeristisch, maar wel leuk dorpje.
We hebben daar wat rondgelopen, gewinkeld en natuurlijk heerlijk ijs gegeten.
Ik kwam daar zelfs een luchtje tegen in een parfumerie waarvan ik in Nederland na een lange zoektocht de moed van had opgegeven.
Ik had dit ooit in Moskou gescoord, en nu dus weer hier, feest!
Aan het water zaten een aantal gehandicapte fietsers uit Engeland.
Die waren hier voor een één of andere wedstrijd en hadden hi-tech aangepaste fietsen.
Ezra vond dit reuze interessant en heeft de fietsen uitgebreid uitgechecked.
Daarna weer met de bus terug en weer de berg opgelopen pffff.
Onderweg even bij het kneuterige, maar superleuke supermarktje wat spul voor het avondeten gehaald.
Ik ben nog even met Zazou gaan zwemmen (Zazou zwemmen ik kijken)
Bar had ondertussen een heerlijke pasta in elkaar gedraaid met de kruidenmixen uit Stresa.
Zazou naar bed en Ezra had zijn wilde uurtje, dus die maar wat rond laten razen in de camper.
Ik zat foto’s op de computer te doen en elke keer als hij zichzelf zag langskomen lag hij in een deuk.

2009-08-31T13:19:00.000-07:00

Zondag 23 aug.

We wilden zondag 23 augustus s’avonds vertrekken (een week later dan gepland).
We waren uiteindelijk om drie uur s’nachts klaar voor vertrek en toen kwam Bar er achter dat ze een belangrijk medicijn vergeten was op te halen bij de apotheek, dus toch maar maandag ochtend weg.
Maandag ochtend eerst langs de apotheek en toen langs Bar haar ouders om de laatste administratieve dingen af te geven en toen……. eindelijk op weg naar Frankrijk om de poesjes weg te brengen.
We waren s’avonds om 22:30 in Grancey le Chateau na 9,5 uur rijden, wat een stuk sneller is dan voorheen, aangezien de camper motorisch is opgelapt en een stuk beter trekt in de bergen.
We zijn aan het proberen om hier wat bij te komen voordat we echt richting Istanbul gaan.
We moeten ook nog een paar kleine dingetjes fixen aan de camper, waaronder het toillet die ergens in België stopte met doorspoelen.
We zijn voor de rest wat bezig in de tuin en rommelen wat aan.
De kinderen vinden het ook erg fijn dat we weer 24/7 beschikbaar zijn, en dat is wel even wennen weer, vooral Ezra is er een sport van aan het maken om zo vroeg mogelijk wakker te worden, ons helemaal wakker te krijgen en vervolgens een uur later weer voor uren te gaan pitten.