Woensdag 31 maart

De boot zou om 1:00 vertrekken, maar rond 2:00 konden we pas het hek door om naar de boot te rijden.
Daar konden we aansluiten in een lange rij vrachtwagens die stonden te wachten voor de scanner.
Toen wij aan de beurt waren was het rond 2:30 en konden we de kinderen uit bed halen omdat die niet in de camper mochten blijven i.v.m. de straling.
Toen de camper gescand was konden we door naar de boot.
Maar nog niet erop natuurlijk, want eerst moesten er nog tig vrachtwagens achteruit inrijden.
Ondanks de verbluffende stuurmanskunsten van de meeste chauffeurs duurde het tot 5:00voordat wij aan de beurt waren.
Wij dachten in de camper te blijven, maar dat mocht niet, dus de kinderen weer uit bed gehaald en mee naar boven genomen.
Boven lagen honderden mensen door en op elkaar in de gangpaden te slapen.
Achterin moesten we naar de douane, daar stond een enorme rij, maar wij werden er meteen tussenuit gepikt en waren meteen aan de beurt.
Dat was erg fijn met twee slaapdronken kids.
We moesten de paspoorten inleveren en konden die in Egypte weer ophalen, dat voelt nooit zo fijn, maar geen andere optie.
We hebben toen een plekje gezocht waar de kinderen weer verder zouden kunnen slapen.
Achter op het schip zat nog een restaurant dat niet gebruikt werd, dus daar zat niemand, het leek een prima plek het was er alleen erg koud doordat de airco op vriezen stond.
2Bar zag nog een trap naar boven waar een koord voor zat, Bar denkt altijd dat verboden toegang niet voor haar geldt, dus wij naar boven.
Dit was een soort vip ruimte met lekkere zachte banken waar (natuurlijk) niemand zat.
Ideaal! het was er ook iets minder koud, maar toch nog te koud om lekker te kunnen slapen, dus heb ik de gordijnen maar van de ramen gehaald om als dekens te dienen.
Het was 6:00 toen de boot ging varen, vijf uur later, maar niemand scheen er zich aan te storen.
Tegen tien uur was er land in zicht, maar de eerste poging om het gevaarte aan te meren mislukte om een voor ons onduidelijke reden, hij maakte een grote bocht en weer een uur later was het gelukt.
Toen we van de boot af waren zijn we op zoek gegaan naar het immigratie kantoor voor onze paspoorten.
Wonder boven wonder lagen onze paspoorten daar klaar.
Nog even naar de bank om de visa af te rekenen en klaar!, tenminste dat dacht ik.
We wilden op weg gaan en toen stond er een man te schreeuwen dat we nog ergens anders langs moesten.
Oeps, de auto moest nog ingeklaard worden etc. ik was er door de slapeloze nacht niet helemaal meer bij.
We werden opgevangen door een tourist police agent.
Ik was blij dat hij er was, want het werd een lokettendans waar Iran bij verbleekt.
De camper moest zelfs een nieuw (Egyptisch) kenteken!
Overal was het betalen, belasting hier, registratie kosten en verzekering daar etc.
Bij het tweede loket kreeg ik een map vol papieren waar bij elk volgend loket weer wat uitgehaald of afgestempeld werd.
Vervolgens moesten er op het terrein bij verschillende mannen die daar rondliepen nog handtekeningen gehaald worden.
Alle auto’s en bussen die daar stonden werden helemaal binnenstebuiten gekeerd en alle tassen, koffers en dozen moesten open.
Ik dacht; nu gaan we voor de bijl, dat wordt uren lang de camper uitpakken en weer inpakken.
Gelukkig bleef ons dit bespaard, want na drie keer een man in de camper (waarvan de laatste zo stonk dat Bar meteen demonstratief naar de wierrook greep en die aanstak, waardoor hij de hint begreep en weer snel buiten stond) konden we gaan.
Natuurlijk was er voordat we het haventerrein konden verlaten weer een controle door een mannetje die ging controleren of zijn collega’s hun werk goed hadden gedaan.
We zijn meteen naar Dahab gereden, we waren hier rond 15:00.
Daar hebben we drie mogelijke plekken uitgechecked en hebben gekozen voor een hotel waar we op de parkeerplaats konden staan naast het zwembad.
Het hotel ligt pal aan zee en was wel wat duurder dan de andere, maar hier waren heel veel kinderen en ze hadden ook een oppasservice.
Dit is erg handig voor als we willen duiken.

Donderdag 1 april

Niks gedaan, een beetje bijgekomen van de vorige dag.
Alleen een paar duikscholen gekeken voor de prijzen en een beetje Dahab verkend.
Het is een erg gezellig hippie achtig stadje met veel tentjes met kussens op de grond aan de zee, wel toeristisch, maar wat alternatiever.
Zazou heeft nog anderhalf uur paard gereden, en daadwerkelijk zelf gereden, stoer ding!

Vrijdag 2 april

Eerst wat bij het zwembad gezeten en na Ezra’s middag slaapje naar de andere kant van Dahab gelopen om te gaan snorkelen, want daar zou een mooie plek zijn (Lighthouse).
Dit klopte, het was echt een waanzinnig mooi rif met de meest kleurrijke vissen en koralen, hier in Dahab gaan we zeker duiken!
We zijn qua duiken natuurlijk verwend door Bonaire, maar hier is het zeker zo mooi, misschien wel mooier.
Daarna wat gegeten en nog een wetsuit voor Zazou gekocht (kost geen drol hier; € 12!) want ze krijgt het toch snel koud van het snorkelen.
Het ziet er leuk uit als wij gaan snorkelen.
Ezra zit in een bootje en Zazou zit als een schildpad bij mij op mijn rug met haar hoofd in het water.
Ze vindt het nog een beetje eng al die duizenden vissen om haar heen waaronder veel koraalduivels en andere “enge” vissen, maar ze wordt steeds meer ontspannen.

Zaterdag 3 april

Vanochtend een stuk naar het zuiden van Dahab gelopen om een snorkel/duikplek uit te checken (Islands).
Deze was super mooi, vol met prachtige koralen en vol met vissen.
Dit was tot nu toe de mooiste plek.
Daarna zijn weer terug gelopen naar het hotel en hebben we wat bij het zwembad gezeten en aan het eind van de dag zijn we nog even het dorp in gegaan.

Zondag 4 april

Vanochtend met een 4x4 naar Oasis gegaan, hier liggen een aantal snorkel/duikplekken bij elkaar.
Het was hier erg lekker, je kon lekker in zo’n bedoeïenen tent/restaurant gaan liggen en relaxen en snorkelen.
We vonden het hier onder water wel een beetje minder dan de plek van gisteren.
We zijn hier de hele dag geweest.

Maandag 5 april

Vanochtend met een 4x4 naar Blue hole gereden om te snorkelen.
Dit is een wereldberoemde duikplaats waar elk jaar minimaal vijf duikers omkomen, tof!
Blue hole is een enorm gat met een diameter van ongeveer zestig meter en een paar honderd meter diep.
Er zijn ook twee tunnels één op ongeveer zestig meter en de ander zit op honderdzoveel meter.
Het gaat mis omdat er duikers zijn die de eerste tunnel ingaan met te veel alcohol en te weinig ervaring (meestal Russen en Polen).
Wij vonden de Blue hole niet bijster interessant, dus wij gaan hier niet duiken.
Daarna zijn we op een kameel gestapt om naar Ras Abu Gallum te gaan, dit moest ook een hele mooie snorkelplek zijn, en is niet met een auto te bereiken.
Na anderhalf uur op smalle paden langs het water lopen waren we er.
De kameelrit was leuk, maar de snorkelplek vonden we niet echt de moeite waard.
De plekken die gewoon vlakbij en in het dorp liggen zijn allemaal vele malen mooier.
Daarna weer anderhalf uur terug op de kameel en weer met de 4x4 terug naar het dorp.
We hebben wat gegeten bij de Italiaan en daar kwamen we een Engelse vrouw tegen met een leuk meisje (Brooke) van vijf wat goed klikte met Zazou.

Dinsdag 6 april

We wilden graag duiken vandaag, maar het gaat hier in Egypte anders dan we gewend zijn, want er moet altijd een gids mee.
En hier bij het hotel gaat het nog een stapje verder, want je moet je opgeven en dan beslist de gids vlak voor vertrek waar er gedoken gaat worden en dan wordt de hele groep in de auto’s geladen en weg.
Hier hadden we niet zo veel zin in.
Ten eerste omdat we bij een bepaalde plek (islands) willen gaan duiken omdat we die het mooiste vinden en omdat we ook niet met tig man tegelijk willen duiken.
Daarom maar een dagje bij het zwembad gezeten en Zazou heeft de hele dag met Brooke gespeeld.
Ik heb bij een andere duikschool geregeld dat we morgen middag bij Islands gaan duiken, als de zee rustig genoeg is.
Aan het eind van de middag zijn we nog even het dorp in gegaan, maar Zazou was dood moe, dus zijn we niet lang gebleven en hebben een tosti gegeten in de camper en kon ze vroeg naar bed.

Woensdag 7 t/m 11 april

Nog wat relaxte dagen in Dahab, alleen nog een uitstapje gemaakt naar het Catharina klooster.
Dit hadden we achteraf beter kunnen laten, want dit was een enorm toeristencircus.
Het klooster zelf was groot, maar je kon alleen een kerkje en een museum bezoeken, waar je met busladingen doorheen geperst werd.
Daarna kon je nog de Sinaï berg beklimmen.
Op deze berg zou Mozes de tien geboden hebben ontvangen.
We zijn dit gaan doen, we waren er nu toch, maar het was een klim van zeven kilometer.
We wilden het onszelf wat gemakkelijker maken door een kameel te nemen.
We hadden twee kamelen gehuurd, maar met één van de twee drijvers was er de hele tijd gezeik.
Ze hadden hier hele kleine zadeltjes zodat je er eigenlijk niet met twee personen op kon (kunnen ze meer verdienen).
Bar zat met Ezra en ik met Zazou.
Het was echt te krap voor mij en Zazou, dus ik vroeg of ik eraf kon zodat Zazou alleen kon en ik zou gaan lopen.
De drijver van Bar wilde hun kameel ook laten gaan liggen, maar dat was nergens voor nodig, dus Bar vroeg of hij dit niet wilde doen.
Vervolgens liet hij de kameel met zoveel geweld naar beneden gaan dat Bar Ezra nauwelijks kon vasthouden en zelf met haar schaambot op het houten einde van het zadel klapte.
Bar natuurlijk pislink op die gast en Zazou, die dacht dat de drijver Bar had geslagen, rende meteen op die gast af en begon op hem in te slaan, fel ding!
Het was dus einde kameel.
De andere drijver was wel een aardige vent en die heeft snel een andere kameel voor Bar en Ezra geregeld.
De rest van de tocht naar boven verliep gladjes.
De kamelen konden niet tot helemaal boven, dus het laatste “stukje” moesten we zelf lopen.
Boven aangekomen was het één grote bende van afval, erg leuk op zo’n “heilige” plek.
We zijn hier even geweest en zijn toen snel weer naar beneden gelopen (ruim twee uur naar beneden klauteren) om voor het donker weer beneden te zijn.
Dit hadden we net gehaald.
Voor het laatste stukje naar de parkeerplaats wilde Bar graag een kameel voor haar en Zazou.
Dit weer geregeld, maar natuurlijk kwam er naar een paar honderd meter al weer gezeik, want hij wilde ineens niet meer tot aan de parkeerplaats, maar natuurlijk wilde hij wel de centen voor het hele stuk.
Egyptenaren zijn over het algemeen echt een kutvolk vinden wij, want ze zijn alleen aardig zolang ze denken dat ze wat aan je kunnen verdienen, en ze willen echt overal geld voor.
Zelfs als ze even de deur voor je openhouden als je met de buggy rijdt, of de weg vraagt, wat in ieder ander land gewoon beleefd is, bah!

Maandag 12 april

Vandaag naar Sharm Al Sheikh gereden om daar naar een aquapark te gaan.
Dit was een erg tof waterpark met de meest bizarre glijbanen.
Zazou was een echte bikkel, want ze heeft werkelijk elke glijbaan gehad, en er zaten er echt een paar bij die doodeng waren.
Aan het eind van de dag zijn we doorgereden naar Ras Mohammed, een natuur reservaat.
Het was al dicht dus we konden er zo inrijden zonder kaartje.
We gingen op zoek naar de campsite om daar te overnachten.
Toen we er bijna waren sprong er ineens vanuit het niets een schreeuwende soldaat voor de auto met zijn mitrailleur op ons gericht, aardige jongens die Egyptenaren.
We zijn toen maar achteruit gereden want hij bleef schreeuwen.
Er kwam toen een andere man aan die zei dat als we die gast wat geld gaven dat hij dan wel ophield met schreeuwen en we verder konden.
Dit werkte, dus even een bijdrage geleverd aan de corrupte zooi hier en we konden weer verder.
De campsite was een parkeerplaats bij een bedoeïenen tent, lekker rustig.

Dinsdag 13 april

We werden wakker aan een prachtig turqoise zee in het midden van niks.
Lekker voor de deur (van de camper) en de Bedoeïenen tent gesnorkeld met Ezra in het bootje, die na een prachtige ballade in het bootje in slaap viel.
Veel vissen gezien, het is hier heel ongerept omdat er op deze plek nog geen massatoerisme is.
Zazou had een heel mooi zand bouwwerk gemaakt met koraal wat broerlief het liefst met de grond gelijk maakte maar gelukkig hebben we dat weten te voorkomen anders zou het plotseling een stuk minder ongerept zijn geweest op deze idyllische plek!
S’middags met de camper het natuur park verkent.
We vonden het boven water qua flora en fauna super saai, geen flora en fauna te bekennen, alleen maar zand, maar de onderwaterwereld maakt een hoop goed.
Gesnorkeld met zijn tweetjes bij shark-bay wat echt heel prachtig was, enorme koraal formaties die een duizelingwekkende diepte in gingen, zwemmen tussen scholen met vis met de prachtigste kleuren. We waren er gelukkig laat zodat er geen bussen met tourgroepen meer waren zoals we van anderen hadden gehoord, we hadden dit stukje paradijs weer helemaal voor ons zelf.
Waar we het water in gingen was een vrij nauwe doorgang tussen twee bergen en omdat het park ging sluiten werden we door de politie het water uit gefloten alleen ging er toen iets mis. Ik (B) verloor Ed uit het zicht, we blijven met duiken en snorkelen uit veiligheidsoverwegingen en het gedeelde plezier altijd bij elkaar, maar waar ik ook keek geen Ed!
Niet echt tof maar ik dacht hij is vast snel teruggezwommen naar de kant door het fluitsignaal (hij is een stuk gevoeliger voor gezag dan ik) dus dan maar op eigen houtje!
Maar waar ik ook keek ik zag geen in/uitgang en kon me door al die zelfde rotsen niet meer oriënteren dus bleef ik maar zwemmen met de gedachte om de volgende rots zal het wel zijn.
Maar na een lange tijd, waarbij de golven ook steeds hoger werden en naar heel vaak Ed gebruld te hebben, (heeft geen reet zin bij zoveel bergen en golf geraas) dacht ik dit gaat echt niet goed!
Dus ben ik maar naar een rots gezwommen en ben daar opgeklommen en over allemaal rotsen gegaan als een soort van steenbok.
Ik zag in de verte een hekwerk van een uitkijkpunt waar ik eerder was geweest dus kon ik goddank over land de rest weer terug vinden. De kindjes zaten in de camper maar Ed stond samen met de politie op de uitkijk en ze hadden net een boot geregeld die me zou gaan zoeken.
Ik was pislink op Ed en vond het super onverantwoordelijk dat hij alleen het water was uitgegaan.
Maar na wat LUL’s, wat vreselijk opluchtte, ging het wel weer.
Zazou was erg blij me te zien, in tranen, maar dit omdat Ezra haar aan het bewerken was met de stofzuigerslang!
Ik kan echt niet gemist worden!
Na dit avontuur nog schelpen gezocht met zijn viertjes, waarbij het Ezra vooral te doen was om met schelpen te gooien en van de heuvels te rennen/vallen.
Gegeten in de bedoeïenen tent, traditioneel, volgens een Taiwanese dame die al jaren getrouwd was met een Egyptenaar :
Spaghetti met een heerlijke tomaten saus en hamburgers.
Wel erg lekker, en leuk gezelschap die ons nog leuke reistips aan de hand deden.

Woensdag 14 april

Vandaag een echte rijdag.
Vroeg opstaan 6.30 wat voor de verandering eens makkelijk ging omdat de kleine spookjes al om 6.00 van de partij waren, gelukkig sliepen wij gisteren al om 20.30, nog nooit zo vroeg naar bed gegaan! Wel frustrerend om 766 km te moeten rijden terwijl er ook een boot gaat van Sharm El-Sheikh naar Hurghada slechts 1 ½ uur, helaas, er kunnen geen auto’s aan boord, dus dan maar zo’n 12 uur tuffen! Gelukkig zijn de wegen heel erg goed, de beste tot nu toe in het Midden-Oosten.
In Hurghada een hapje gegeten en na 12 uur aan een stuk rijden even lekker de bennen strekken.
Ed is echte die-hard wat betreft lange afstanden rijden.
Met Zazou een week school in een dag gedaan, ze doet het hartstikke goed.
We zijn gekomen tot Zafarana, want we mochten van de politie niet verder.
Bij het checkpoint slapen maar.

Donderdag 15 april

Van Zafarana naar Luxor gereden.
Daar dachten we een plekje voor de Luxor tempel gevonden te hebben met stroom, helaas, het was toch allemaal weer moeilijk, regels, regels.
We kwamen er achter dat er ook een hotel was die overlanders een parkeerplaats kon bieden.
Daar dus maar heen.
We hebben eerst nog de Luxor tempel bezocht, we stonden er nu toch voor de deur.
De tempel was erg mooi, er stond ook nog veel overeind.
Weer een heel ander soort oude stenen dan dat we tot nu toe gezien hadden, dus leuk.
De campsite/hotel was een rustige leuke plek met een zwembadje en alles was omheind, dus Ezra kon niet weglopen.
Er stonden hier ook twee paar andere Nederlanders, waarvan we één paar al in Aqaba en in Dahab ontmoet hadden.
Het andere stel was met zo’n monster van een vrachtwagen en kwamen net terug uit Afrika en waren op de terugweg naar Nederland.

Vrijdag 16 april

We hebben vandaag wat aangelummeld op de campsite en gekletst met de andere Hollanders.
Het was echt te heet om wat te ondernemen, 40+ en geen wind.
Aan het eind van de middag zijn we nog naar de Karnak tempel gegaan want die was vlakbij.
Deze is nog een stuk groter dan de Luxor tempel en ook erg mooi.
Daarna zijn we de stad ingegaan om wat te gaan eten.
We moesten over de bazaar naar het restaurant.
Wat een gedoe!, we zijn ondertussen heel wat gewend, maar die gasten hier spannen de kroon met hun pusherig-argressieve verkoop methodes.
Je wordt ook doodziek van het allemachtig prachtig, hoe gaat het en kijken, kijken niet kopen wat je ongevraagd naar je hoofd krijgt.
Toen we eindelijk het restaurant hadden bereikt en net zaten kwamen toevallig de andere truck Nederlanders ook binnen, die zich ook door de bazaar geworsteld hadden.
zij typeerden de bazaar als de fatamorgana in de Efteling, waar als het bootje door een infrarood straaltje gaat er iets tot leven komt.
Dit klopt wel, die gasten zitten onderuitgezakt, maar als je op een bepaalde afstand komt komen ze tot leven.
We hebben samen gegeten en Ezra heeft zeker anderhalf uur een show weg gegeven tot groot vermaak van de eigenaar en de andere gasten.
Er zat namelijk een gitarist en waar muziek is moet gedanst worden!

Zaterdag 17 april

Weer bloedheet, dus weinig gedaan.
Aan het eind van de middag hebben we een tochtje gemaakt op de Nijl met een Feloek (Egyptische zeilboot) naar Banana island.
Dit was erg lekker.

Zondag 18 april

Vandaag om zes uur opgestaan om naar de overkant van de Nijl gegaan om de vallei der koningen en wat andere tempels te gaan bekijken.
Dit is natuurlijk een toeristencircus.
We hebben een aantal graftombes bekeken, deze zijn erg indrukwekkend en sommigen zijn erg mooi gedecoreerd.
Het was wel weer bloedheet en in één graftombe was het echt ongelofelijk heet.
Heel raar want je gaat een heel eind een berg in en heel diep onder de grond, waar je juist koelte zou verwachten, maar het was er echt ondragelijk heet.
Ik denk dat ik niet overdrijf als het daar een graad of zestig was, net een sauna, iedereen kwam badend in het zweet weer naar buiten.
Om een uur of vier vonden we het wel mooi geweest en zijn we terug gegaan naar de camper om wat af te koelen in het zwembad.

Maandag 19 april

Rustig dagje en ’s avonds op weg gegaan naar Aswan, dachten we.
Toen we bij het checkpoint aankwamen om Luxor te verlaten, mochten we niet verder.
Toeristen mogen na 18:00 uur niet meer rijden.
Wij nog van alles geprobeerd, maar het mocht niet.
Toen kwam er een politieman bij met een paar sterren op z’n pak.
Hij verzekerde ons dat als we nog even wachtten op een collega van hem, dat we mee konden naar het politiebureau om een vergunning te regelen om wel te kunnen rijden, gratis.
Toen de collega kwam zijn we achter hem aan gereden de stad weer in.
Na weer een poos wachten moest ik bij de commissaris komen en konden we een vergunning krijgen als we €125 betaalden! Dat geld ging natuurlijk rechtstreeks zijn eigen zak in.
Ik heb me meteen omgedraaid en ben zijn kantoor uitgelopen, hufter.
We zijn toen weer naar het checkpoint gereden om daar te overnachten.
Dit mocht natuurlijk ook weer niet, maar omdat we tijdens het wachten een poos gepraat hadden met de politieman met sterren en ons beklag gedaan hadden over de Egyptenaren en dat ze overal geld voor wilden, kon hij regelen dat het wel mocht.
Hij bood ook duizend keer zijn excuses aan (hij had ook gezegd dat de vergunning gratis was, en dat het zo geregeld zou zijn, drie uur dus).

Dinsdag 20 april

Vanochtend vroeg gaan rijden richting Aswan.
Onderweg zijn we gestopt in Esna, Edfu en Kom Ombo om daar oude tempels te gaan bekijken.
De tempels in Esna en Edfu waren erg mooi, maar van die in Kom Ombo stond niet veel meer overeind.
Aan het eind van de middag waren we in Aswan.
We hebben een poosje in de stad gezocht naar een plek om te staan, maar dat is in Egypte niet zo makkelijk.
We hadden ook een naam van een camp site, maar we kwamen er achter dat die door de politie gesloten was.
Gelukkig wist iemand nog een camp site, dus daar maar naartoe.
Het was aan de overkant van de Nijl in een klein dorpje met hele smalle straatjes en lage bomen en laag hangende elektriciteitskabels.
Toen we er waren was deze campsite wel heel erg nieuw, zo nieuw dat de parkeerplaats nog één grote zandbak was.
Het was bloed heet en Bar had de ramen van de camper open gezet.
Ze had dit wel tegen mij gezegd, maar omdat we vast dreigden te komen zitten, was ik dit vergeten.
Terwijl ik bezig was de camper weer aan het rollen te krijgen reed ik het zijraam kompleet aan flarden tegen een zuil van een poort.
Balen! ik was vergeten dat de ramen open stonden en het was er pikdonker, dus ik zag het ook niet in de spiegels.
Het mannetje van de camp site kon natuurlijk wel wat regelen, tegen een debiele prijs.
We hebben het raam dicht getaped en besloten om de volgende dag zelf maar naar de overkant te rijden om zelf wat te regelen.

Woensdag 21 april

Vanochtend weer door de smalle straatjes terug gekropen om weer naar Aswan te gaan.
Daar zijn we met een taxi naar een glasboer gegaan, en hij had zelfs plexiglas!
Daar dus een stuk op maat laten snijden, super!, het kostte ook nog eens geen drol.
Daarna hebben we een feloeka gepakt om naar twee eilandjes in de Nijl te gaan.
Het eerste eiland was een botanische tuin die lekker rustig en mooi was.
De tweede was het Elefantine eiland waar een museum, een tempel en een dorpje op stond.
Het museum was niet erg bijzonder, maar er was wel een hele leuke man die ons rondleidde.
Van de tempel stond er ook niet veel meer, maar het was wel leuk om het te zien.
Op het eilandje was ook een Mövenpick resort, dus we hebben ons daar met de boot laten afzetten.
We hebben hier boven in de enorme (13 verdiepingen) hoge toren wat gedronken en van het geweldige uitzicht genoten.
Daarna hebben we gebruik gemaakt van het buffet, we waren er nu toch, en heerlijk gegeten.

Donderdag 22 april

Weer terug gereden van Aswan naar Luxor.
We wilden eigenlijk nog naar Abu Simbel (verder zuid), maar dit zou zo veel uren in beslag gaan nemen voor één tempel, dat we besloten hadden dit maar te laten.
We waren aan het eind van de middag weer in Luxor.
Toen we een uurtje op de camp site waren kwamen er ruim twintig oranje beplakte Nederlandse voertuigen binnen.
De voertuigen bestonden uit kevers, oude VW busjes, landcruisers, legervoertuigen, trucks en een motorfiets.
Weg rust!, de hele campsite vol met Nederlanders.
Ze waren op weg naar Zuid Afrika om het WK voetbal te gaan bijwonen.
We hebben nog wat was gedaan en het kapotte raam vervangen.
We wilden de volgende ochtend om zes uur opstaan om naar een bepaalde oase te gaan, maar we kwamen er gelukkig achter door met een Egyptische guide van de Nederlanders te praten dat dat echt geen optie was met onze camper, een 4x4 had al moeite om hier te komen.

Vrijdag 23 april

Nog maar een dagje op de camp site om uit te zoeken hoe we verder zouden gaan rijden.

Zaterdag 24 april

Vanochtend vroeg gaan rijden richting Caïro.
De weg schoot de hele dag niet zo erg op omdat we de weg langs de Nijl moesten nemen, want de snelweg mochten we niet op omdat daar geen checkpoints waren.
We hadden bijna de hele dag politiebegeleiding, soms van vier auto’s tegelijk.
Ze zijn blijkbaar als de dood dat ons wat overkomt.
Na de hele dag door dorpjes hobbelen en honderden keren gestopt te zijn voor de dramatisch heftige verkeersdrempels, zijn we gestrand bij een checkpoint zo’n 170km voor Caïro.

Zondag 25 april

Even nadat we vanochtend vertrokken waren vanuit de checkpoint hoorden we ineens een raar ratelend/rinkelend geluid uit de motor.
De v-snaar van de dynamo was aan het afsterven.
Gelukkig had ik hier een reserve van meegenomen.
We zijn door iemand meegenomen naar een “garage” waar een monteur van nog geen tien jaar het klusje zou gaan klaren.
De man verzekerde mij dat het een goede monteur was, hij deed ook altijd zijn auto.
De man had gelijk, het jongentje kroop er onder (niks krik) en heeft de snaar vervangen.
Ik had hem ook de snaar van de stuurbekrachtiging laten vervangen, want die zat er gedraaid op, dus zou het vandaag of morgen ook wel gaan begeven.
Een honderd kilometer onder Caïro was ook een oase die we wel konden zien met de camper.
Daar zijn we eigenlijk het grootste deel van de dag doorheen aan het rijden geweest.
De oase was erg mooi, maar er waren ook tig dorpjes waar we door kwamen vol met zooi en dramatische wegen, maar wij en de camper hebben het overleefd.
Het rare is wel dat de politiebegeleiding een poosje voor de oase ophield, terwijl de oase juist een “gevaarlijk” gebied moest zijn omdat alle terroristen die in 1997 een hoop bommen hadden laten afgaan in Caïro en Luxor hier vandaan kwamen.
We zijn geëindigd in het dorpje Tunis, waar al jaren een Zwitserse vrouw woont die daar een pottenbakkerscentrum begonnen is.
We hebben hier even rondgekeken en zijn daarna schuin aan de overkant bij een restaurantje gaan staan om wat te eten en te overnachten.

Maandag 26 april

Vanochtend het laatste stuk naar Cairo gereden.
In de heksenketel op zoek naar een parkeerplaats downtown in de buurt van het hotel waar Kees en Corien (Bar haar oom en tante) over twee dagen in gaan.
Met heel veel mazzel was het gelukt om op 200 meter van het hotel te parkeren.
Daarna hebben we nog even wat in de buurt rondgelopen.

Dinsdag 27 april

Er is een dierentuin in Cairo, dus op naar de dierentuin.
We waren eerst erg huiverig over hoe de dieren er bij zouden zitten, maar het viel alles mee.
De meeste hadden een groot en schoon hok.
Het algehele beeld van de dierentuin was behoorlijk troosteloos, maar dit kwam vooral omdat er waarschijnlijk sinds de opening niks meer aan onderhoud gedaan was.
Met wat verf en een legertje tuinmannen zou dit opgelost kunnen worden, maar met een entreeprijs van €0,27 zal dit wel nooit gaan gebeuren.
Wat wel erg leuk was, was dat er overal oppassers stonden waarbij je wat voer kon krijgen om de dieren te voeren.
Als enige toeristen daar kregen we soms nog wat meer aangeboden.
Zo mochten we mee achter de schermen bij de Chimpansee’s waar we een baby konden bekijken.
Voordat we het door hadden werd er een chimp bij Bar op schoot gezet die echt geen baby meer was!
Even later konden we kijken bij een “baby” leeuw.
Toen deze het hok uitgehaald werd, was deze al zo groot als een flinke Duitse herder, dus we hebben maar even gevraagd of ze hem snel bij de kinderen vandaan wilden houden en weer terug in het hok wilden stoppen.

Woensdag 28 april

We zijn richting de bazaar vertrokken.
Deze viel in de eerste instantie erg tegen, maar toen we op zoek gingen naar een bepaald restaurant werd het ineens een stuk leuker qua winkeltjes en opdringerigheid.
Aan het eind van de dag zijn we met de taxi Kees en Corien op gaan halen van het vliegveld.
Het was erg leuk om ze weer te zien.
We zijn naar het hotel gereden en zijn later nog wat gaan eten in een restaurantje.

Donderdag 29 april

We zijn naar het Egyptische museum gegaan.
Dit is een giga groot museum waar alle Egyptische schatten liggen waaronder de Tutanchamon schatten.
Het museum opzich was een smerige bende, as usual, en enorm druk.
We hebben de voor ons interessantste vertrekken bezocht en daar hebben we hele mooie dingen gezien.
Daarna zijn we richting het modern art museum gelopen, maar die ging pas een paar uur later open.
Door de ramen konden we zien dat de collectie niet erg geweldig was, dus daar hebben we niet op gewacht.
We zijn even langs de opera gelopen en toen de Nijl weer overgelopen en bij een lekkere Italiaan gaan eten.

Vrijdag 30 april

Er was venochtend weinig zon dus een goede dag om naar Giza te gaan om de piramides te gaan bekijken.
We kunnen echt merken dat we een beetje reismoe aan het worden zijn en dat het tijd wordt om aan de terugweg te gaan beginnen, want we hadden allebei het gevoel van o ja, been there, done that, terwijl het zien van de piramides toch iets meer los zou moeten maken.
Na een rondje om de grootste piramide en langs de Sfinx zijn we weer vertrokken richting de stad om daar de grote moskee te gaan bekijken.
Daarna hebben we nog een poosje in het niet toeristische deel van de bazaar rondgelopen, waar de echte ambachtslieden aan het werk waren in kleine smerige werkplaatsjes.
Het was erg leuk om zo een stukje authentiek Cairo te zien waar niemand een poging doet om je iets te verkopen.
Daarna lekker gegeten in een restaurant in het toeristische deel.

Zaterdag 1 mei

We zijn op weg gegaan naar het science museum voor kinderen.
We hebben ons af laten zetten bij een grote, niet meer in gebruik zijnde moskee in de buurt van het museum.
Het was een mooie moskee, en naast de moskee stond een traditioneel huis dat gerestaureerd was in oorspronkelijke staat.
Nou, hier kon je best wonen! een heel open huis met binnenplaats, loggia, dakterras en prachtige kamers.
Daarna naar het science museum, maar dat bleek onvindbaar te zijn, dus na een poosje zoeken en vragen, maar niet vinden zijn we maar weer de buurt ingegaan met de authentieke werkplaatsen en winkeltjes.
Daarna hebben we wat gegeten en ben ik met de kids naar het hotel gegaan en Bar, Kees en Corien zijn naar een Sufi voorstelling gegaan.

Zondag 2 mei
Vandaag naar het Koptische deel van Cairo gegaan om wat dingen te bekijken.
We zijn begonnen met het Koptisch museum daarna hebben we de St. Joris kerk bezocht, wat een ronde kerk was.
Vervolgens zijn we naar de Maria kerk gegaan.
We wilden nog naar de Ben Ezra moskee, maar daar waren we net vijf minuten na sluitingstijd, helaas
‘s Avonds gegeten in een Zwitsers restaurant bij ons in de straat.
Bar zat dus in de hitte aan de kaasfondue en als toetje chocoladefondue!

Maandag 3 mei

Eerst naar het keramiek museum geweest, dit zat in een klein paleisje, erg mooi.
De collectie was ook mooi, maar het mooiste deel van de collectie was Turks keramiek.
Daarna hebben we in een park wat dichtbij was een broodje gegeten en het “aquarium” bezocht.
Dit was weer een leuke Egyptische poging om iets westers na te bootsen, maar zoals iedere keer wordt er geen onderhoud gepleegd, dus als er een aquarium stuk is, dan blijft dat zo.
Daarna zijn we met een taxi richting een grote begraafplaats gegaan waar mensen ook in de grafmonumenten zouden wonen.
We hebben hier nier zo veel van gezien.
We af en toe een stoel of tafel, maar niet echt aanwijzingen dat hier echt gewoond werd.
Daarna zijn we richting de bazaar gegaan omdat daar in een gebouw een handicraft fair zou zijn.
Die was er wel, maar stelde bijzonder weinig voor.

Dinsdag 4 mei

In de buurt van de airport stond een heel mooi Indiaas uitziend paleis die we nog wilden zien.
Toen we daar aankwamen was het echter dicht wegens renovatie, jammer.
We hebben er omheen gelopen en zijn toen naar het vlakbij gelegen kindermuseum gegaan.
Dit was ook gesloten wegens renovatie!
We zijn toen maar richting het Pharaoic Village gegaan, want we wilden toch iets leuks voor de kids doen.
De Village was een grappig, maar ook heel fout thema park voor kids waar je met een boot door de geschiedenis en tradities van Egypte kon varen.
Na de boot kon je nog rondkijken in allerlei replica’s van tempels etc.
Bar en Corien hebben zelfs Kees en mij zo ver gekregen om verkleed als Ramses II op de foto te gaan.
’s Avonds heerlijk Libanees gegeten.

Woensdag 5 mei

Vertrekdag.
Kees en Corien gingen na een zeer gezellige week weer huiswaarts en wij gingen op weg naar Nuweiba voor wat rust na tien dagen hectische stad.
Om een uur of vijf waren we er.
We stonden met de camper op het strand naast een hotelletje waar we stroom en water konden krijgen.
Het was hier heerlijk rustig en de zee was echt piswarm, lekker!

Donderdag 6 t/m zaterdag 8 mei

Zon, zee, strand.

Vrijdag 9 mei

Na een paar dagen rust wilden we toch nog wel iets meer dan helemaal niks, dus zijn we een klein stukje verder gereden naar Dahab.
Hier zijn we weer bij Inmo gaan staan.

Zaterdag 9 mei t/m dinsdag 12 mei

Zon, zee, strand.