Zaterdag 9 januari

Het Van verhaal gaat verder.
Vanochtend Marijke van de wereldomroep van het vliegveld gehaald.
Zij had de onderdelen bij zich, dus die eerst bij de garage afgegeven.
De monteurs knikten goedkeurend, dus Jordy had de goede onderdelen geregeld, top!
Daarna zijn we naar het hotel gereden, Bar en de kids moesten nog ontbijten.
In de middag zijn we naar de stad gegaan, om het museum te bezoeken.
Dit hadden we net zo goed niet hoeven doen, want dit was werkelijk een aanfluiting.
Daarna zijn we naar een shoppingmall gelopen omdat Zazou nog even spelen op de “kermis” afdeling te goed had.
Ik ging even de garage bellen om te horen hoe het er voor stond.
Het was weer gemonteerd, maar ze moesten nog olie verversen en ze wilden hem testen, maar ik had de sleutels nog in mijn zak, dus of ik onmiddellijk die kant uit wilde komen.
Ik dus snel naar de garage gereden om de sleutels te brengen.
Daarna Bar, Marijke en kids weer opgehaald en weer terug naar de garage.
Toen we aankwamen stond de brug weer omhoog, oh, oh.
Het was inderdaad mis.
Ze kregen de camper niet aan de praat omdat de brandstofleidingen bevroren waren.
We moesten maandag maar terug komen, dan zouden ze het maken.
Daar hadden we niet zo veel zin in, dus Bar en ik hebben ze geprobeerd over te halen om het toch maar nu te fixen.
Ze wilden het gelukkig nog wel proberen.
Ik heb toen iedereen weer naar het hotel gebracht omdat het niet zo veel zin had om met z’n allen bij de camper te gaan staan blauwbekken.
Toen ik weer terug kwam waren ze met zes man bezig om de klus te klaren.
Ze hebben geprobeerd om de diesel met druk door de leidingen te blazen door met grote druk lucht via de tankdop naar binnen te blazen.
Één monteur kreeg hierdoor een complete dieseldouche, maar na een aantal pogingen was het nog steeds niet gelukt.
Er was blijkbaar een klepje in de brandstofpomp die nog vast zat.
Ze hadden hun best gedaan, maar er zat niks anders op dan te wachten tot maandag, kut, maar het schijnt er deze reis bij te horen dat niks makkelijk loopt.

Zondag 10 januari

Vandaag maar een beetje onze tijd uitgezeten in het hotel.

Maandag 11 januari

Vanochtend om acht uur was ik bij de garage om er voor proberen te zorgen dat de monteurs gelijk bezig gingen met de camper.
Ze waren er al mee bezig en hij liep!
Maar deze vreugde was van korte duur, want toen ze er een stukje mee wilden gaan rijden om de koppelingsplaten te testen wilde hij niet voor of achteruit.
Na nog wat proberen hadden ze de versnellingsbak maar open gemaakt, en er kwamen meteen al stukken tandwiel uitvallen.
De conclusie was snel getrokken, de bak was compleet kapot en er moest een nieuwe voor komen.
Ik had ze toen we daar aankwamen, twee weken geleden, al gezegd dat het waarschijnlijk de versnellingbak was, maar zij zeiden dat het alleen de koppelingsplaten waren en hebben dus ook niet in de bak gekeken.
Zij zijn de monteurs, dus ik dacht het zal wel zo zijn dan, en de koppelingsplaten waren ook kapot dus….
Weer niet vertrekken dus.
In Turkije was er geen versnellingsbak te krijgen.
Gelijk maar de ANWB en wat vrienden in Nederland gevraagd of ze wilden gaan zoeken naar een bak.
Een paar uur later waren er drie bakken gevonden pffff
Na nog weer een aantal telefoontjes met het thuisfront hadden we besloten welke bak we wilden.
Die moest dan gespoten worden zodat het leek alsof hij gereviseerd was omdat er geen slooponderdelen ingevoerd mogen worden.
Dus dit was weer een dagje slikken en weer doorgaan.

Dinsdag 12 januari

Vanochtend eerst de uitgekozen bak betaald bij het sloopbedrijf en aan de ANWB doorgegeven.
Daarna toch maar wat opnames gemaakt met Marijke, anders was ze helemaal voor Jan met de korte achternaam gekomen.
Het werd een beetje improviseren, want een leuk reisfilmpje zat er niet in.
Dus wat gefilmd in het hotel en we zijn naar het “kasteel” gereden om daar wat te filmen.
In het hotel ging het filmen goed, maar bij het kasteel vond Zazou het nodig om zo aso mogelijk te doen, dus dat was erg gezellig.
Uiteindelijk dacht Marijke dat ze wel wat bruikbaars had, dus dat was mooi.

Woensdag 13 januari

Na het ontbijt ben ik snel naar de camper gegaan om wat schoon te maken, want omdat ze met veel geweld diesel door de leidingen geperst hadden, met succes, was de lucht binnen niet te harden (de motorkap zit in de cabine).
Er lagen ook plassen diesel op de matten, het rook dus naar een Iraans pompstation, en Marijke wilde nog wat filmen in de camper met Zazou voor wereldkids, dus de lucht moest even geklaard worden.
Daarna Marijke en Zazou opgehaald en weer naar de camper gebracht.
Zazou had het deze keer erg goed gedaan en Marijke had een half uur film met een vrolijk vertellende Zazou.
Toen weer terug naar het hotel en snel gelunched en toen Marijke naar het vliegveld gebracht.
In het hotel de ANWB gebeld of de bak al onderweg was.
Nee dus, ze vertelden mij dat de sloop het geld nog niet binnen had gehad, dus hij was nog niet eens opgehaald!
Ik dus boos naar de sloop gebeld omdat ik gisteren al betaald had.
Daar vertelden ze me dat ze het geld al lang binnen hadden en ze hadden de ANWB ook al gebeld om dit door te geven, maar die hadden niks meer laten horen.
Dus maar weer pissig de ANWB gebeld, daar kreeg ik sorry, sorry, interne communicatie storing.
Dit kost ons dus wel weer een dag!
Hij werd nu meteen opgehaald.
De rest van de dag weer een beetje rondgehangen.

Donderdag 14 januari

Ik heb de hele dag in mijn nest gelegen want ik voelde me doodziek, griep.
Bar heeft veel school gedaan met Zazou.

Vrijdag 15 januari

Nog steeds veel in bed gebleven want ik was nog steeds gammel.
Bar weer veel school gedaan met Zazou.
Toen we ’s avonds zaten te eten kwam de hotel directeur vragen of we het goed vonden als we geïnterviewd werden door de TRT (de Turkse publieke omroep).
We vonden dit wel goed, maar hadden niet verwacht dat die gasten er twintig minuten later al waren.
Het verliep allemaal vrij rommelig, zeker als je het vergelijkt met Marijke die een paar uur materiaal filmt en dat tot een filmpje van een minuut of drie monteert.
Ze hebben een kwartiertje film gevuld met wat algemene vraagjes waar Ezra de hele tijd vrolijk doorheen aan het zingen was.
Want als hij een microfoon ziet begint hij namelijk te zingen.
Daarna zijn er nog wat foto’s gemaakt en zijn ze weer vertrokken.

Zaterdag 16 januari

Vanochtend eerst maar weer de ANWB gebeld om te vragen of de bak al ergens in Turkije was.
Kreeg ik te horen dat de bak nog steeds in Amsterdam was!
De KLM had hem geweigerd omdat de bak blijkbaar olie was gaan lekken en de doos onder de olie zat.
Ik dacht dat de ANWB wel een bak konden inpakken, maar nee, ik kwam er achter dat die bak helemaal niet meer bij de ANWB geweest was, maar waarschijnlijk vanaf de sloop rechtstreeks naar schiphol was gegaan.
Ze hadden me bij de ANWB de indruk gegeven dat zij hem goed zouden verpakken, niet dus.
Lekker professioneel!
Nu moest de bak weer opgehaald worden en naar een bedrijf gebracht worden om schoongemaakt te worden, leuk zijn we weer een paar dagen verder!
Maandag zou hij weer op het vliegtuig gaan.

Zondag 17 januari

Een beetje in het hotel rondgehangen.

Maandag 18 januari

Weer de ANWB gebeld of de bak in het vliegtuig zat.
Uhhh, nee, de KLM had hem weer geweigerd omdat ze hem herkende als “die vieze bak”
Ze wilden hem alleen meenemen als hij een schoonverklaring had.
Hiervoor moest hij naar weer een ander bedrijf die hem moest checken en hem van de nodige papieren moest voorzien.

Dinsdag 19 januari

Weer de ANWB gebeld, je moet toch wat met je vrije tijd, nie waar?
Ja, hij was bij het schoonverklaar bedrijf geweest en weer opnieuw ingepakt.
Maarrrrr, hij kon vandaag niet vliegen, morgen ook niet, want de eerste cargovlucht ging donderdag, want hij mocht niet op een gewone passagiersvlucht.
Weer twee dagen!

Woensdag 20 januari

Niks bijzonders gedaan.

Donderdag 21 januari

Weer de ANWB gebeld.
Hij zou gaan vliegen vandaag, alles was in orde.
We kregen te horen dat hij om 13:45 vertrok.
Aan het eind van de dag weer gebeld.
Hij was in Istanbul aangekomen!
Het wonder was geschiedt!
Er zou contact met ons worden opgenomen (waarschijnlijk morgen) als hij door de douane was en door zou kunnen naar Van.
.
Vrijdag 22 januari

In de middag maar weer gebeld, want we hadden nog niks gehoord.
Er was weer een nieuw probleem.
De douane had een software probleem, dus konden ze hem niet inklaren!
Is die bak eindelijk in Turkije krijgen we dit weer!
Met een beetje mazzel zou het probleem aan het eind van de middag opgelost zijn.
Weer gebeld aan het eind van de middag.
Je raadt het al….., niet opgelost dus!
Het weekeind waren ze gesloten, dus ze gingen maandag weer verder, weer twee dagen!
We worden er, zoals je begrijpt, hier gillend gek van!
Alles wat fout kan gaan met het ‘simpel’ opsturen van een bak gaat mis, en wij zitten hier maar in de saaiste stad van Turkije.

Zaterdag 23 januari

Vandaag maar wat de stad in gegaan om wat te winkelen om de sleur te doorbreken en de huurauto weer ingeleverd.
Er werden door de verzekering 24 dagen vergoed, en die zaten er vandaag op.
Toen we hem gingen huren hadden we zoiets van, dat halen we makkelijk, een dag of tien is genoeg…..

Zondag 24 januari

Niks bijzonders gedaan.

Maandag 25 januari

Weer gebeld met de ANWB.
Het software probleem was opgelost en hij was ingeklaard.
Hij kon het vliegtuig in naar Van en zou er morgen zijn.

Dinsdag 26 januari

Weer gebeld met de ANWB of hij al aangekomen was.
Kregen we te horen dat hij toch niet was gaan vliegen, maar over de weg getransporteerd werd omdat er geen cargovlucht was, maar hij zou er weer morgen zijn.

Woensdag 27 januari

Weer de ANWB gebeld of ze wisten waar de bak uithing.
Dat wisten ze niet, maar ze gingen het uitzoeken.
Een paar uur later werd ik gebeld of IK al meer wist?!
Zij zouden ons op de hoogte houden, niet andersom!
o.k. sorry, sorry, we gaan het weer uitzoeken.
Een paar uur later werden we weer gebeld, de bak was in Van, en lag bij de transporteur en ze zou aan het eind van de middag terug kunnen bellen met de transporteur over wanneer hij bij de garage zou zijn.
Daar waren we het natuurlijk niet mee eens, het was rond de middag en we wilden niet dat hij pas aan het eind van de middag bij de garage zou zijn, want dan zou hij natuurlijk vandaag niet meer ingebouwd worden.
o.k. sorry, sorry, er zou weer achteraan gegaan worden.
Een uur later belde de garage dat de bak binnen was, yes!!!
Ik snel naar de garage gegaan.
Ze hadden de bak heel snel omgewisseld en hebben even een korte testrit gemaakt, en hij reed goed.
Daarna kwam het afrekenen, de factuur zou gemaakt worden en ik liep nog even naar de camper voor iets.
Ik zag dat Bülent (onze contactpersoon bij de garage) heel pissig werd.
Wat was er aan de hand? de general manager had besloten dat ze één week hotel gingen betalen i.p.v. alle dagen die ons beloofd waren.
Dat kon Bülent dus aan mij gaan vertellen, terwijl wij elke keer als het weer langer duurde hadden gevraagd of het o.k. was, en het was altijd goed, al duurde het honderd dagen.
Bülent voelde zich dus heel lullig.
Het was ook niet netjes van de general manager dat hij de hele tijd de indruk had gewekt dat het allemaal goed was.
Op zich is het natuurlijk al absurd aardig dat een garage al een week hotel betaald, dat zal je in Nederland niet meemaken, maar dit was toch wel de aap uit de mouw waar we voor vreesden.
Ik ben nog een flinke testrit gaan maken van zo’n vijftig kilometer.
De pittige berg over en weer terug waar we stil waren komen te staan.
Hij deed het goed, dus we konden vertrekken!
Het was inmiddels zeven uur, dus het zou morgen worden.
We hebben ’s avonds alvast een hoop in het hotel ingepakt.

Donderdag 28 januari

Vanochtend verder gegaan met inpakken en de waterhuishouding.
Qua water deed niks het meer in de camper, het was twee nachten
-11 geweest, dus de waterpomp en de wc pomp waren bevroren.
De watertanks maar allemaal gevuld met warm water en twee kruiken op de waterpomp gelegd.
Na twee uurtjes werkte alles weer normaal.
Nadat we al het personeel van het hotel in de camper geweest was en we uitgebreid afscheid genomen hadden zijn we op pad gegaan.
De weg was ongelofelijk slecht, vol met enorme gaten.
Na een paar uur rijden begon het ook nog heftig te sneeuwen, dus zestig kilometer per uur was echt de max.
Tegen etenstijd waren we bij een wegrestaurant aangekomen hoog in de bergen.
Er was inmiddels echt geen normale weg meer, ze waren met de weg bezig en hadden over een stuk van minimaal twintig kilometer al het asfalt verwijderd.
Er bleef dus een zandweg vol met kuilen en sneeuw over.
Erg fijn in de bergen!
Het ging steeds harder sneeuwen en we hadden besloten toch maar te proberen om verder te rijden, want we waren bang om hier vast te komen zitten als het de hele nacht door zou sneeuwen.
Het was een goede beslissing, maar het was behoorlijk stressend!
Heel erg klimmen in de sneeuw met vrachtwagens op de weg die niet meer verder de berg op kwamen en in sommige gevallen zelfs achteruit kwamen, en op een gegeven moment haalde een vrachtwagen ons in en toen hij net een paar centimeter voorbij de voorruit was lazerde er aan de zijkant een grote laadklep open.
Een paar seconden eerder en we hadden hem op de camper gehad!
We hebben doorgereden tot elf uur en zijn toen bij een pomp gestopt.
We konden stroom krijgen, dus lekker warm slapen.

Vrijdag 29 januari

Vanochtend aan de laatste negentig kilometer naar Diyarbakir begonnen.
Rond elf uur waren we er.
Het was een onaantrekkelijke stad, waar we eigenlijk alleen de grote moskee en de Han bekeken hebben.
Rond een uur of zes zijn we richting Mardin vertrokken.
Mardin is een heel oud stadje dat tegen een berg aangebouwd ligt en waarschijnlijk op de Unesco lijst terecht gaat komen.
Rond half acht waren we in Mardin.
Vlak voordat je de stad in kan lag een heel groot hotel met een enorme parkeerplaats met een speeltuintje en kippen, hondjes, konijnen en eenden.
We hebben hier gevraagd of we op de parkeerplaats mochten staan en na eerst een nee, kregen we toch een ja met stroom, super!
Eerst voor één nacht en een uurtje later nadat we in het hotel gegeten hadden maakte het niet meer uit, we mochten ook wel een dag of vier blijven.

Zaterdag 30 januari

De haan naast de camper is ook een echte Koerd, want hij is lekker tegendraads; hij gaat herrie schoppen als de zon onder gaat en is lekker stil als de zon opkomt.
Na het ontbijt zijn we met een Dolmus Mardin ingegaan.
We zijn al vrij snel op de bazaar terecht gekomen waar we het grootste deel van de dag rondgestruind hebben.
Verder hebben we de Ulu Cami (grote moskee) bezocht en het stads museum.
’s Avonds hebben we gegeten in het door de Lonely Planet aangeraden restaurant, maar dat was niet te hakken.

Zondag 31 januari

Weer met de Dolmus naar het centrum.
We zijn begonnen met het bezichtigen van het postkantoor, dit was een mooi pand met veel bewerkte stenen.
Het begon steeds harder te regenen, dus zijn we eerst maar gaan lunchen in een mooi hotel.
Hierna zijn we naar de Sultan Isa Medresesi (koran school) gegaan.
Dit was een hele klim vooral met een kinderwagen.
Het gebouw was niet heel bijzonder op de ingang na.
Wat wel bijzonder was, was de politieagent die daar de boel in de gaten hield.
Die wilde met onze kamera foto’s van ons maken en we moesten op bepaalde plekken gaan staan en in bepaalde houdingen (hij was er blijkbaar aan gewend dat iedereen deed wat hij wilde) en heeft inderdaad heel leuke foto’s geschoten.
Daarna heeft zijn we naar de Gazipasa school gegaan, maar die viel erg tegen.
Toen nog even een paar boodschapjes gedaan en weer met de Dolmus naar de camper.

Maandag 1 februari

Eerst zijn we naar het Deyrul Zafaran klooster gegaan.
Dit is een heel oud Syrisch-othodox klooster wat nog steeds in gebruik is.
Het is een klein, maar wel heel mooi klooster.
Daarna naar zijn we op weg gegaan naar Sanliurfa.
Het was zo’n 200km, maar omdat de weg zo dramatisch slecht was hebben we hier wel een uur of vier over gereden.
We kwamen rond 21:00 aan en vonden een plek op een grote parkeerplaats, naast een taxi standplaats waar we stroom konden krijgen.
Het was in de buurt van alle highlites van de stad, maar tegelijkertijd ook de armste wijk, dus we hadden binnen tien minuten al een lijmsnuivende jongen naast de camper staan die geamuseerd was door de show die Ezra achter het raam gaf, maar het gaf ons een minder lekker gevoel.
We gingen deze nacht in ieder geval hier blijven staan en we zouden morgen wel verder zien.

Dinsdag 2 februari

Sanliurfa is een zeer religieuze stad, volgens de moslims zelf staat het op de vierde plaats van de wereld na Mekka, medina, en nog een andere stad.
Abraham zou hier geboren zijn.
Er is ook het verhaal dat Abraham bezig was met het vernietigen van beelden van “heidense” goden.
Daar was koning Nimrod niet van gediend en heeft hem op de brandstapel gezet, maar God had Abraham omhoog gehaald en het vuur in water veranderd en het hout in vissen, en hem toen wat verderop weer neergezet.
Er zijn op de bewuste plek twee grote vijvers vol met “heilige” karpers die de hele dag gevoerd worden door pelgrims (en onze kinderen).
Het is een erg mooi aangelegd park.
We hebben hier wat rondgelopen en de moskee gezien die neergezet is op de plek waar Abraham door God neergezet zou zijn.
We zijn in de grot geweest waar Abraham geboren zou zijn en de eerste zeven jaar van zijn leven doorgebracht zou hebben.
Daarna zijn we nog een stukje de bazaar opgeweest, die was wel erg leuk, dus morgen verder.

Woensdag 3 februari

Naar de bazaar dus!
Op de bazaar kwamen we een jongen tegen die gezellig met ons meegegaan is en ons heeft rondgeleid.
We hebben met hem twee oude traditionele huizen bekeken, de eerste was in gebruik door het lokale ministerie van toerisme en was wel mooi, de ander was in gebruik als soort cultureel centrum.
De huizen waren best mooi, maar in vergelijking met de huizen in Kashan (Iran) vielen ze in het niet.
Daarna hebben we in de camper pannenkoeken gegeten.
S’avonds werd er op de deur van de camper geklopt.
De jongen die de halve dag bij ons was stond voor de deur.
Hij had een vraag; of we hem mee konden nemen naar Nederland of in ieder geval Turkije uit.
Hij had een vrij dramatisch verhaal wat ik hier niet helemaal op ga schrijven, maar we gingen het natuurlijk niet doen.
We hadden niet zo veel trek om voor mensensmokkel in de bak te komen.

Donderdag 4 februari

We zijn na het ontbijt eerst de waterhuishouding gaan doen en toen hebben de kids nog weer even de vissen gevoerd.
Daarna zijn we op weg gegaan naar Gaziantep.
Deze keer was de weg geweldig, zo strak als een vers gestreken tafellaken.
Toen we de stad inreden kwamen we langs een VW dealer.
Omdat de bak af en toe nog (ratelende)geluiden maakt waar we een beetje spichtig van worden zijn we toch maar even gestopt om er naar te laten kijken.
Ik had al wel met Jordy gebeld en het leek hem na mijn verhaal sterk dat er iets groots mis zou zijn, maar liever safe than sorry.
Na twee testritten kwamen de monteurs tot de conclusie dat het geluid werd veroorzaakt door “iets” met de kabel van het koppelingspedaal, wat dat konden ze me niet helemaal duidelijk maken, maar het kon in ieder geval geen kwaad om er mee door te rijden.
Daarna zijn we het centrum ingereden om een plekkie te vinden.
Dit bleek behoorlijk lastig want de stad heeft veel smalle straatjes waar dan wel otoparks in zitten maar dan konden we de draai niet maken.
Na een paar keer bijna compleet vast te lopen in de straatjes zijn we het centrum maar wat uitgereden.
Hier vonden we wel een otopark waar we in konden en stroom konden krijgen, wel voor de hoofdprijs maar we hadden al een aantal dagen gratis stroom gehad, dus vooruit maar.

Vrijdag 5 februari

Eerst naar de bazaar gelopen.
De bazaar was wel mooi qua beeld, maar klein en veelal dezelfde spullen.
We kregen er lucht van dat er een Mc Donald’s in de stad was en daar hadden na ruim zeven weken kebab etc. wel zin in.
De Mac zou in een grote shoppingmall zitten, dus daar zijn we heengelopen.
Na het eten zijn we in de mall nog naar het kinderdeel geweest waar de kids een poos gespeeld hebben.
Er was ook een ijsbaan waar Zazou wilde schaatsen.
Toen ze daar mee bezig was zaten Bar en ik in een restaurantje naast de baan en Ezra was een beetje aan het rondkeutelen.
Toen we ongeveer twee minuten met een ober aan het praten waren was Ezra ineens verdwenen.
In tegenstelling tot zijn zus heeft hij totaal geen problemen met afstanden lopen, wat hij dan dus ook erg graag doet.
Kut! dit hadden we nog niet eerder gehad.
Wij dus allemaal een kant op (inclusief het personeel) maar na vijf minuten nog steeds geen Ezra, en het is echt zo´n Amerikaans grote mall.
Toen de paniek ging toeslaan had het meisje van de ballonnenstal hem in de wc gevonden.
Pffff, we hadden ook net een paar dagen geleden gehoord dat ze in Turkije al een aantal keren kinderen ontvoerd hadden waar ze dan organen uit halen om te verhandelen!
Dat was dus wel even schrikken!

Zaterdag 6 februari

We waren er gisteren achter gekomen dat er hier een dierentuin in de stad was, ik had hem even op internet gechecked en het zag er zowaar goed uit.
Dus dierentuindag!
We zijn er met een Dolmus en een gewone bus heengegaan.
Het was een hele mooie en vooral grote dierentuin.
Het is de derde dierentuin in Europa (dit is Azië, maar goed) qua grootte.
Dit feit kwam de dieren in elk geval ten goede.
Ze zaten bijna allemaal in hele grote, schone en goed uitziende ruimtes.
Het was leuk, ik heb soort van gespeeld met een wolf, hij vond het leuk om naar mijn handen te springen, maar zijn kaken klapten elke keer wel hard dicht als hij weer mishapte.
De rest van de dag hebben we hier doorgebracht.

Zondag 7 februari

Wat ik zeker niet zal missen als we weer thuis zijn, is het ontbijt maken in de camper.
Dit is altijd een soort hindernis baan, want Ezra kan overal bij dus die is altijd naar hete thee, messen, potten jam etc. aan het grijpen.
Dan is het zeker niet ongebruikelijk dat er glazen drinken om gaan en vanochtend was het hoogtepunt dat er een theedoek in de fik vloog die te dicht bij het gas hing.
Toen ik hem in de wasbak had gegooid om te blussen was natuurlijk net het water op, dus dan heb je een kraan die een beetje loopt te spugen.
Ik heb hem dus maar met m’n handen uitgeslagen, ondertussen was het brandalarm ook aan het loeien, dus het was weer lekker rustig ontbijten.
Na het ontbijt zijn we eerst naar het Hasan Süzer etnografisch museum, dit was echt een heel beroerd, in vergaande staat van ontbinding verkerend
Museum .
Hier waren we dus snel klaar mee en zijn toen naar een fotograaf gelopen om pasfoto’s te laten maken voor de Syrische visa.
Daarna zijn we naar het Gaziantep museum gelopen.
Hier hebben ze heel veel prachtige mozaïeken uit het dorp Zeugma.
Deze oud Romeinse vindplaats heeft de overheid onder water laten lopen voor de aanleg van een dam.
Gelukkig zijn ze wel zo verstandig geweest om de prachtige mozaïeken er eerst uit te halen.
Het was inmiddels te laat geworden om nog naar Syrië te gaan rijden, dus zijn we nog maar even naar de shoppingmall gegaan omdat Zazou graag nog een keer op de ijsbaan daar wilde schaatsen.