Zondag 6 december

Vanochtend doorgereden naar Tabriz.
We waren er aan het einde van de middag.
Meteen op zoek gegaan naar een bedrijf dat onze voorruit kon vervangen.
Na een aantal keren vragen kwamen we bij een bedrijfje dat het zou kunnen doen, maar niet vandaag, morgen.
We wilden bij een hotel op de parkeerplaats gaan staan, maar dat was niet zo makkelijk.
De jongens van het ruitenbedrijf hadden een aantal hotels gebeld en we zijn met hun naar een hotel gereden dat in de buurt lag, maar geen succes.
We mochten voor de winkel staan met stroom, wel makkelijk, hoefden we morgen niet meer te zoeken naar de winkel, en we stonden precies in het centrum.
Wat ook handig was: we hoefden niet meer door de stad met de camper.
Het verkeer is hier echt ongelofelijk! Alles mag, verkeerslichten dienen gewoon als straatverlichting!
De stad inrijden was al een nachtmerrie, je komt ogen tekort, echt complete chaos.
We hadden al gehoord van kennissen die met de motor in Teheran waren aangekomen, dat het daar nog erger was.
Maike was al twee keer van de motor afgereden, gelukkig zonder veel letsel.
Gelukkig zat er om de hoek een internetcafé waar ik nog wat dingen heb kunnen checken, maar hier loop je ook tegen de eerste censuur aan.
We hebben wat google-alerts geactiveerd voor de landen waar we doorheen reizen, maar als je dan de artikelen wil lezen over Iran b.v. over de op handen zijnde studenten demonstraties, kan dit niet omdat de overheid de website heeft geblokkeerd.

Maandag 7 december

Ruit vervangdag.
Dit gaat niet zo snel hier, eerst wachten tot de ruit arriveert, daarna moet hij op maat gesneden worden omdat ze hier geen Volkswagen kennen, (ze noemen het geen Volkswagen, maar Golf)
En ondertussen worden er nog tig klanten tussendoor geholpen.
Aan het einde van de middag zat hij er in, mooi.
We zijn toen nog even Tabriz ingegaan op zoek naar de bazaar.
Dit was een hele opgave, want bijna niemand spreekt hier Engels.
De mensen zijn wel erg aardig en willen je graag helpen, maar door de taalbarrière gaat het niet makkelijk.
Na tig keer vragen waren we er.
Er was weinig aan, een beetje troosteloze bende waar niks bijzonders verkocht werd.
We hebben maar een taxi terug genomen en in de camper gegeten.

Dinsdag 8 december

Op weg naar Ghazvin.
We waren nog geen uur aan het rijden of er sprong al weer een barst in de ruit, kut!
Het was net gelukt om zonder kleerscheuren de stad uit te komen.
Toch maar weer omgedraaid om te kijken of we wat centen terug konden krijgen.
Toen we weer terug waren wilde de man niks doen, we konden twee dagen wachten op een nieuwe ruit, maar daar hadden we geen trek in.
Hoe zeer de mensen van de andere winkels ons ook probeerden te helpen, zelfs door Engelssprekende vrienden te bellen om te tolken, de man gaf geen krimp.
Hij had de ruit op maat moeten snijden, en als dat gebeurd vervalt de garantie.
Dat had hij ons niet gemeld, maarja, we wilden wel weer verder en dit had ons al weer ruim twee uur gekost, dus maar weer ingestapt.
We hebben onderweg bij een pomp geslapen, weer met stroom, dus warm.
Helaas wordt je dan wel om half acht je bed uit getimmerd
Waarschijnlijk omdat ze niet willen dat de baas ziet dat je stroom hebt gehad.
We schrikken ons hier wel elke keer dood van en Zazou is behoorlijk pissig omdat ze nog niet klaar is met slapen.

Woensdag 10 december-woensdag 29 december 2009 IRAN

We zijn inmiddels op de weg terug uit Iran.
Zoals eerder vermeld de blog niet geupdate i.v.m. mogelijke problemen met de Iraanse overheid.
Het is ons echter ook niet gelukt om het voor ons zelf per dag bij te houden aangezien het reizen in Iran alle energie en meer uit ons zoog.
Dus volgt er hier een samenvatting van de maand in Iran.
Allereerst is het een enorme ervaring geweest om in een land te reizen wat zo ver afstaat van onze eigen cultuur en opvattingen.
We hebben het prachtig gevonden maar het was ook een ware uitputtingsslag.
Het begon natuurlijk al behoorlijk fout vanwege het PKK gebeuren vlak voor de grens en dan nog de vier uur durende ellende bij de grens.
Daarbij komt dat je een land als Iran niet zonder vooroordelen binnengaat en ben je in het begin heel erg bezig met wat je wel kan doen/zeggen en wat niet.
Voor Zazou is het niet leuk geweest, er zijn geen voorzieningen voor kinderen in de vorm van dierentuinen, speeltuinen (nauwelijks) of dergelijke en daarbij komt dat er geen kinderen op straat zijn.
In Esfahan hebben we een soort speelparkje gevonden maar dat was ook een behoorlijke tegenvaller voor haar.
In de eerste plaats waren er geen kinderen en werd ze de hele tijd in de gaten gehouden tijdens haar spel en achterna gelopen door een dame gehuld in een zwart gordijn (want overheid dus zijn de vrouwen geheel ingepakt)
Ze voelde zich erg beperkt in haar vrijheid en kwam dus veel bij ons klagen waarbij ze de mevrouw veel boze blikken toewierp.

VERKEER

En we wilden de fietsen nog wel meenemen? Nou, dan heb je echt een dead-wish.
Er schijnt wel gefietst te worden maar je ziet het nauwelijks, nu zijn we wel bijna alleen in grote steden geweest.
Het verkeer is echt ongelofelijk, complete chaos, je vraagt je echt af of er überhaupt wel rijexamens bestaan.
Enkele voorbeelden; oeps afslag gemist!, gewoon even in zijn achteruit, wel te verstaan op de snelweg.
Van een 6 baansweg kun je makkelijk een 10 baans weg maken. STOPlicht; wat betekent stop ook alweer? zelfs al staat er politie men rijdt gewoon door rood.
Voorrangs regels? Ik heb toch altijd voorrang!.
Als voetganger een weg oversteken, zelfs al is er een zebra pad is het haast ondoenlijk.
Je wacht tot er meerdere voetgangers zijn en dan is het… 1,2,3, in godsnaam! Doodeng zeker met twee kleintjes.
Zou dit complete negeren van de verkeersregels misschien een compensatie zijn voor de strakke leefregels?
Metname de steden zijn een hel, de snelwegen zijn oases van rust en overwegend in een goede staat.
De camper is een bezienswaardigheid we lijken wel de Paus in zijn pausmobiel, we worden ingehaald, afgesneden, gefotografeerd, mensen blijven naast ons hangen om ons vervolgens nog een paar keer in te halen zodat ze ons en de camper van alle mogelijke hoeken hebben bekeken.
Meestal erg vermakelijk maar soms ook levensgevaarlijk waardoor ik veel zit te schelden met de nodige gebaren en waar Ed dan weer de zenuwen van krijgt, want als vrouw dien je je hier toch wel low profile te houden.

BEVOLKING

De mensen zijn ontzettend aardig, warm en behulpzaam.
Ook al is de taalbarrière soms nog zo groot ze doen er alles aan om je te helpen, er worden mensen gebeld of opgetrommeld die wel wat Engels spreken, soms zelfs heel erg goed, met name vrouwen. Iedereen wil weten wat we van Iran en de mensen vinden en of we toch alsjeblieft het positieve beeld wat wij hebben willen verspreiden in het westen, waar ze voornamelijk aan negatieve berichtgeving doen.
Je merkt dat mensen voorzichtig zijn wat betreft politieke uitspraken, maar zodra ze het gevoel hebben dat ze veilig kunnen praten willen ze wel graag hun ei kwijt.
De meeste mensen die we gesproken hebben zetten grote vraagtekens bij de verkiezingsuitslag van afgelopen zomer.
De mensen hebben het op het moment bepaald niet makkelijk, de inflatie is enorm, en het huidige regime legt alles aan banden.
Satelliet is verboden, internetcafé’s zitten erg verstopt en als je er dan eindelijk een hebt gevonden zijn de verbindingen tergend langzaam en zijn veel site geblocked.
Ook de embargo’s treffen de gewone mens het hardst.
Je merkt dat ze “gewend” zijn aan een regime van restricties, men is enorm creatief in het omzeilen van de regels en de embargo's.
Tot onze grote verbijstering is de brandstof voor Iraniërs ook op de pas, wat ons echt verbaasde in een land met zoveel olie.
Men krijgt een pas waarmee je voor een gewone auto 80 liter benzine kunt kopen per maand, er is dus een enorme zwarte markt of men heeft meerdere auto’s op zijn naam staan.
Iraanse vrouwen zijn over het algemeen erg mooi om te zien je moet echt je best doen om een lelijk exemplaar te vinden.
Misschien daarom die hoofddoek om al dat moois te verstoppen.
Ze zijn zonder uitzondering tot in de puntjes verzorgd.
Men is hier gek op kinderen, als we voor elke foto van onze kids een Euro zouden krijgen konden we gratis op reis.
Zazou word er soms echt gek van, maar doet haar best vriendelijk te blijven.
Je ziet bijna geen kinderen op straat, af en toe een baby’tje ingepakt als een mummie met tig dekens.
We krijgen dan ook regelmatig te horen dat we Ezra beter in moeten pakken en een muts op moeten zetten.
Soms gaat men zelfs zover dat ze dat wel even voor ons doen, maar dan trekt Ezra met een zeer eigenwijs gezicht zijn muts direct weer van zijn hoofd.
Het leven van kinderen speelt zich voornamelijk binnenshuis en op school af. Misschien ligt dit ook aan het jaargetijde?
Vanaf zes jaar krijgen meisjes en jongens gescheiden onderwijs. Waar we nog wel kinderen hebben gezien is in de moskee, ze worden vanaf baby af aan meegenomen.
Het viel ons erg op dat er in Iran veel minder word opgeroepen tot gebed in vergelijking tot Turkije, je hoort bijna geen moskeeën.
We weten de reden hiervan niet, we vermoeden dat het in Turkije een oproep is tot gebed en dat ze er in Iran vanuit gaan dat je sowieso moet bidden.
Ook hebben we het idee dat er hier veel meer thuis of op de werkplek gebeden word in vergelijking tot Turkije.
Het geloof leeft hier wel heel sterk. De laatste 10 dagen (17-27 dec) is Imam Hoessein herdacht die zón 1400 jaar geleden is vermoord. Deze herdenking staat helemaal in het teken van de rouw en er wordt heel wat afgehuild, het liefst in het openbaar want hoe meer verdriet men heeft des te beter het wordt voor je in het hiernamaals.
De laatste twee dagen waren er ook mannen die zichzelf met kettingen sloegen om uiting te geven aan het lijden van Hoessein. Gelukkig heeft Zazou dit niet meegekregen ze vond het sowieso al erg moeilijk te begrijpen dat mensen nog steeds zo verdrietig waren om een man die al zo lang dood was.
Dit kostte al heel wat uitleg van onze kant.

ONZE ERVARING

Voor het reizen door Iran heb je veel doorzettingsvermogen, geduld en een uitgeruste geest nodig, wat niet altijd tot onze beschikking was.
Het heeft niets te maken met vakantie in de vorm van uit rusten.
De afstanden zijn enorm het land is 40x zo groot als Nederland!
Dus het was behoorlijk wat kilometers vreten.
Wat ons uiteindelijk ook heeft doen besluiten een aantal steden (Shiraz, Persepolis, Yazd) die we eigenlijk erg graag wilde zien toch niet te bezoeken omdat we anders nog dieper het land in gingen en we ons niet altijd veilig hebben gevoeld, met name in Teheran.
Ook zouden we onze visa dan moeten laten verlengen en we hadden niet zoveel zin in het overheidsgedoe.
En het ongenoegen van Zazou speelde ook een grote rol.
Het landschap hebben we geen van allen erg mooi gevonden maar dat heeft misschien ook te maken met het seizoen, heel grauw, dor veel woestijn en heel veel beton in de steden en het was continue heiig.
De prachtige moskeeën, paleizen, musea, huizen, mensen e.d. hebben wel veel goed gemaakt.
Veel dingen die in Europa zo geregeld zijn, zijn hier een ware beproeving voor je geduld.

Tanken; kost minimaal een half uur mede doordat we een kaart met maar 500 liter hadden gekregen dus we steeds afhankelijk waren van vrachtwagenchauffeurs die ons hun kaart wilden lenen.
Als dit gelukt was stond er vaak zoveel druk op de pomp omdat deze voor vrachtwagens waren, dat we de diesel regelmatig met een jerrycan in moesten gieten met het gevolg dat Ed een uur in de wind stonk en schijt humeurig werd.
Als we onze eigen pas gebruikten kon dat maar een keer per dag, ook al hadden we er nog een paar honderd liter opstaan!

Internet; een zeldzaamheid en als je na uren zoeken eindelijk wat had gevonden lag of het netwerk plat of ging het café dicht of was de snelheid om te janken zodat je na twee uur amper wat verder was maar wel inmiddels twee heel vervelende kinderen had wat je ze niet kwalijk kon nemen.

Bellen; allereerst moest je op zoek naar een internationale telefoonkaart wat een ware uitputtingsslag was want in de ene stad verkochten zie die alleen bij de metro in een andere stad weer bij de supermarkt en in een volgende stad hadden ze er nog nooit van gehoord.
Omdat de mensen je zo graag willen helpen sturen ze je steeds weer naar een ander die het misschien verkoopt vervolgens heb je kilometers gelopen.
Iedereen verzekert je elke keer weer not far, close, nou echt niet! Heb je dan eindelijk de kaart dan moet je opzoek naar een telefoon die werkt.
Iedere stad heeft zijn eigen internationale kaart!

Brood; Elke ochtend was het weer een verassing waar Ed mee thuis kwam, alle mogelijke soorten brood hebben de revue gepasseerd. Alleen in Teheran hebben we een fantastische bakker gevonden die elke dag heerlijk vers brood had.

B.V.D; In teheran hadden we met toestemming van de politie voor het bureau geparkeerd, ook omdat ons was verteld dat dit een veilige optie was.
Op de tweede dag kwam de Iraanse B.V.D binnen tijdens ons ontbijt, zonder te kloppen.
Dit gaf ons een heel onprettig gevoel.
Ze waren weliswaar vriendelijk maar alle kasten konden open, de foto’s op de camera werden bekeken, de dvd’s, (Ed kon nog net een Quest wegmoffelen waar een artikel in stond over de Iraanse president).
Ze wilde alles weten tot waar we ons brood kochten aan toe! Vervolgens moesten we de camper 100 meter verder op zetten omdat we het uitzicht van de commissaris zouden belemmeren?! Bullshit natuurlijk!
Wij dachten we staan veilig want ze houden ons een beetje in de gaten, zij dachten waarschijnlijk dat wij hen in de gaten aan het houden waren.

ME; net toen we Esfahan uit reden werd er een blik M.E.'rs opengetrokken die in vol ornaat met grote spoed de stad in gingen.
Op dat soort momenten merkten we allebei dat we toch een bepaalde angst met ons mee droegen tijdens het reizen in Iran. Mensenrechten zijn hier toch van een heel andere orde dan dat wij gewend zijn in Nederland en het komt regelmatig voor dat onschuldige mensen omkomen tijdens een demonstratie of verhoren. Wij zijn dus ongemerkt altijd op ons hoede wat heel veel energie
heeft gekost.

Eendjes voeren; Op een dag in Esfahan dachten we; laten we gewoon even iets simpels, leuks doen met de kids; eendjes voeren bij de Zäyandé rivier.
Simpel, nou dat is dus niets in Iran zelfs eendjes voeren niet.
We beschikten over alle benodigdheden te weten brood en eendjes maar dan toch.
De eendjes wilde niet komen leken bang of hadden hun buik al vol? Maar nee hoor! Een behulpzame Iraniër schoot onze gefrustreerde kinderen te hulp.
Het brood diende eerst zorgvuldig gekneed te worden alvorens het naar ze toe te gooien! Vervolgens gingen ze met zijn allen vechten om het stukje brood, terwijl er al zeker drie broodjes inlagen weliswaar ongekneed.
Dit voorval deed ons eens te meer inzien dat alles anders is in Iran.

DE ROUTE

Tabriz
Soltaniyeh
Qazvin
Tehran
Esfahan
Abyaneh
Kashan

TABRIZ

In Tabriz hebben we alleen de bazaar gezien die we op zich niet heel bijzonder vonden en hebben we de ruit laten vervangen.
Waarom we hier niet meer zijn gaan zien weten we achteraf ook niet helemaal maar, waarschijnlijk waren we nog behoorlijk de kluts kwijt door het P.K.K. gebeuren en het grens gedoe want er zijn meer mooie dingen te bezichtigen dan alleen maar de bazaar.

SOLTANIYEH

OP de weg naar Quazvin zijn we gestopt in Soltaniyeh, een klein dorpje uit de 14e eeuw.
Hier hebben we het Oljeitu mausoleum bezichtigd, en Unesco world heritage site met de grootste koepel van de wereld.
Het was een enorm bouwwerk, weliswaar wat vervallen, maar ze zijn het erg mooi aan het restaureren.
We hebben een leuke rondleiding gekregen van een Iraanse vrouw.
Hierna zijn we naar de Mullah Hasan Kashi tombe gegaan, in de semi woestijn, waar volgens ons bijna nooit iemand komt.
Het was geen spannend gebouw, het lag vooral geïsoleerd.
Het Khanegah Dervish klooster was helaas gesloten.

QAZVIN

We dachten om even bij te komen en omdat Zazou het erg aangaf dat ze daar behoefte aan had; we gaan even een paar nachtjes in een hotel.
Zo makkelijk bedacht zo moeilijk gedaan!
Het hotel was redelijk gauw gevonden door een Taxi te betalen en daar achter aan te rijden.
Ze hadden nog een kamer maar wij moesten eerst nog een parkeerplaats vinden voor ons beessie, dat was een stuk lastiger!
Na eindelijk iets gevonden te hebben en zeker weer een kilometer terug gelopen te zijn, had het hotel plots de kamer niet meer terwijl Ed gezegd had dat we even een parkeerplaats moesten zoeken!Jaaah, ze hadden er nog wel één maar die was gelijk twee keer de prijs! dus maar weer verder gezocht.
Alles zat vol totdat Ed iets had gevonden……….. toen heb ik toch wel even gezegd als ik hier moet gaan slapen ga ik heel hard janken!!!! Zooooo smerig, een rioollucht en een zeiklucht daar zou je, je hond nog niet willen laten slapen.
Dus het eind van het liedje was weer slapen in de camper op de parkeerplaats die alleen over schuine plekken beschikte, maar alles beter dan in dat “hotel”
De volgende dag zijn we naar het Quazvin museum geweest, wat opzich een mooi museum is met kunstschatten uit de streek.
Goede Engelse omschrijvingen en we hebben daar zeker twee uur zitten praten met de directrice over Iran.
Daarna richting de bazaar gelopen en onderweg de Nabi moskee bezocht.
Een moskee met een koepel van prachtig tegelwerk met aan weerskanten grote met mozaïek versierde nissen.
Daarna naar de bazaar, die niet zoveel voorstelde.
We hebben lekker gegeten bij een typisch Iranees restaurant.
We wilden eigenlijk alleen wat drinken, maar dat was geen optie.
Gelukkig maar, want hier heb ik het lekkerste vleesprutje gegeten.
Het eten in Iran is niet om over naar huis te schrijven (wat we nu dus wel doen).
Kebab, kebab, kebab, rijst en bijna geen groenten (alleen als decoratie)
Er is één uitzondering; fesenjun, een kip, walnoot, granaatappel prutje wat er niet uit ziet, maar erg lekker smaakt.
Misschien hebben wij pech gehad en door de taalbarrière de echte Perzische keuken niet ontdekt.
We gaan in Nederland maar eens opzoek naar een Iranees restaurant.
Toen het Chehel Sotun paleis open was zijn we dit gaan bezichtigen.
Dit was als museum niet zo bijzonder, maar het gebouw was erg mooi.
Toen zijn we met de taxi naar het Emämzädé Yé Hussein complex gegaan.
Dit is een prachtig betegeld bouwwerk waar op de binnenplaats een tombe was.
De binnenkant van de tombe was een waar spiegelpaleis, werkelijk alles was gemozaïekt met glas, het kon zo in Disneyworld staan, helaas mochten we geen foto’s maken.
De vrouwen en mannen gedeelten waren gescheiden en Bar moest in een gordijn.
Hierna zijn we nog naar een andere moskee gelopen, de Masjed-é-Jäme.
Toen nog een nachtje schuin geslapen op de parkeerplaats.

TEHRAN

De auto aan de buitenrand van de stad geparkeerd bij de Sharif universiteit, een hele goede tip van Rick en Maaike (om niet het centrum in te gaan) die we in Istanbul leerden kennen en die ons voor waren gegaan en al eerder kennis hadden gemaakt met de hel van het verkeer.
15 minuten met de metro en we stonden in hartje Teheran op het Imam Khomeini plein.
Niet echt mooi, om niet te zeggen lelijk.
Richting de bazaar en het Golestän Palace gelopen op de weg hierna toe een prachtig gebouw gezien. (zie foto website)
We vonden de stad enorm vies, veel uitlaatgassen die door de omliggende bergen allemaal in de stad blijven hangen.
Een echte beton stad.
Het National Museum of Iran was prachtig vooral als je geïnteresseerd bent in archeologie is het een echte aanrader.
Veel mooie dingen uit Persepolis.
Een hele aardige medewerkster ontmoet waar we heel open mee hebben kunnen praten over Iran en de politieke situatie.
Maar ze gaf dan ook gelijk zelf aan dat zij nogal een buitenbeentje was en veelal werd gezien als rebel.
Zij had ook veel buitenlandse contacten in de museum wereld en deed nogal lacherig over de enquête die ze ons gegeven hadden bij het verlaten van het museum (3xA4!)
Zij vond zelf dat er nog wel de nodige verbeteringen aan het museum konden worden aangebracht.
Naar het schijnt was 90% van de collectie in stock.
En inderdaad een plek om iets te drinken zou ook geen overbodige luxe zijn maarja, met dit soort zaken lopen ze enorm achter op westerse musea.
Helaas was het museum of Islamic Arts gesloten, schijnt al jaren gerestaureerd te worden en men heeft geen idee wanneer het af zal zijn.
De leuke dame gaf aan dat een en ander een stuk sneller zou gaan als het een religieus museum o.i.d. zou betreffen, Maarja, aan de andere kant zijn ze ook nog steeds aan het bouwen aan het grafmonument van Khomeini en die is toch ook al een beste poos dood.
Malek Museum bezocht waar ze de beste collectie lak doosjes hebben, doosjes van hout met papier mache die met miniaturen zijn beschilderd en daarna met een speciale lak zijn behandeld, prachtige kaligrafie, miniaturen, meubels en munten.
Het National Jewels Museum helaas niet gezien want het was gesloten toen wij er waren.
Baalde ik (Bar) erg van. Maar 4 dagen per week open en dan alleen maar 2 ½ uur per dag i.v.m. de beveiliging.
Ik wilde het op de terugweg uit Iran nogmaals proberen maar godzijdank had Ed dat uit mijn hoofd gepraat want anders hadden we er precies gezeten tijdens de demonstatie waarbij vele mensen zijn omgekomen.
Ook maar een paar uurtjes doorgebracht in een shoppingmall omdat ze daarin een soort van kinderspeelparadijs/kermis hadden en daar was Zazou echt aan toe.
Al gauw had ze een vriendinnetje gemaakt waarmee ze in verschillende attractie’s is geweest, en natuurlijk gesminkt!
De Bazaar vonden wij veel te druk, een echt wespennest, overdekt maar dat kon de mensen er niet van weerhouden met brommers, motoren en zelfs auto’s te rijden.
We zijn hier dan ook maar een uurtje in geweest en verzuchtte weer eens wat de bazaar van Istanbul toch een paradijs was.
Het Golestän Palace is echt een juweel, hier hebben we echt genoten het is ook net of je helemaal niet in Teheran bent, zo rustig en vredig.
Prachtige gebouwen, overdadig gedecoreerd net alsof je je in de sprookjes van 1001 nacht bevindt.
Ook het Glass & Ceramics museum vonden we super.
Een hele mooie collectie in een prachtig gebouw en ook nog eens heel mooi tentoon gesteld met Engelse beschrijvingen.
Het voltallige personeel liep uit om met Zazou en Ezra te spelen op de bewaking aan toe.
Heerlijk ook voor ons dat we eens lekker met zijn tweetjes rustig konden kijken.
Al met al zijn we 5 ½ dag in Teheran geweest waarvan ook een dag in de camper om ons te bezinnen op de route.
We waren blij om weer verder te gaan omdat we ons hier erg in de gaten gehouden voelden met name Ed.
Hier besloten we definitief dat we niet door Pakistan naar India zouden gaan i.v.m. de gevaarlijke situatie in Pakistan, net die week waren er weer 50 mensen omgekomen tijdens een bomaanslag in Lahore, maar ja wat nu?
Na heel wat uurtjes uitgezoek verder kwamen we er achter dat plan B ook geen doorgang kon vinden. (plan B: met de boot naar Dubai, Oman, Ver. Emiraten, Saudi-Arabië, Jordanië en via noord Afrika terug naar Europa) omdat we niet getrouwd zijn mogen we Saudi niet in! nou ja zeg!
Nog even overwogen om dan maar te trouwen maar hoe meer we lazen over Saudie hoe minder we hier ook zouden willen zijn.
Wat een vrouw onvriendelijk land!
Je mag daar als vrouw niet auto rijden, niet met mannen spreken die geen familie zijn, niet zonder begeleiding van een mannelijk familie lid over straat etc. etc. en trouwen vanuit een verplichting is natuurlijk belachelijk!
Dus besloten we hier nog het een en ander in Iran te gaan zien en dan terug te gaan naar Turkije en vanuit daar maar weer verder te kijken.

ESFAHAN

De weg naar Esfahan toe is een eindeloze, troosteloze zandbak, misschien komt dit ook door het jaargetijde, maar wij konden er niet vrolijk van worden.
Esfahan daar in tegen is prachtig.
Eindelijk een keer op tijd aangekomen op de bestemming, had Ed na twee uur rond vragen en gereden te hebben (achterop een brommer van de zoveelste hulpvaardige Iraniër die zelfs zijn winkel er voor achter liet) nog steeds geen parkeer/slaap plaats gevonden voor de camper.
Uiteindelijk is het mij gelukt om de hotelmanager te overtuigen om ons toch op zijn parkeerterrein te laten staan doordat ik op zijn gevoel van Iraanse gastvrijheid heb ingespeeld.
Een fantastische plek bij de rivier en de Si-o-Seh brug en we mochten niet betalen voor de stroom en het parkeren.
Ook in Esfahan voelden we de frustratie van de mensen over het huidige politieke regime.
De mensen hier durfde er ook vrijer over te praten dan in Teheran.
In Esfahan begonnen we ons iets ontspannender te voelen.
Meidùn-é-Emam Khomeini is een van de grootste pleinen ter wereld gebouwd in 1612 oorspronkelijk werd het gebruikt als polo veld wat je nog veel terug ziet in de oude miniaturen.
Aan het plein liggen drie belangrijke gebouwen die we bezocht hebben.
Het Ali Ghapu Paleis: Behoorlijk vervallen alleen op de bovenste verdieping waren mooie ruimtes met sierlijk uitgehakte nissen en wat erg speciaal was, was de koepel bij de ingang die was zo gebouwd dat er vier hoeken onder gelegen waren en als je in de tegenover gelegen hoeken ging staan kon je met elkaar praten door te fluisteren en dan kon niemand anders dat horen vooral Zazou was hier erg onder de indruk van wij hadden zoiets ook nog nooit meegemaakt.
Masjed-é- Sheikh Lotfollah tegen over het paleis gelegen kleine maar prachtige moskee met name door het waanzinnige tegelwerk.
Masjed-é-Emam, de grote moskee op het plein, dit is ook een prachtige moskee, een enorm grote, met wederom fantastisch tegelwerk, hele mooie minaretten en twee koranscholen.
We hebben in Esfahan ook een Armeense kerk, de Vank kathedraal, bezocht.
Dit is een hele oude kerk, wat opzich al bijzonder is in Iran.
De binnenkant is van top tot teen prachtig beschilderd met bijbelse taferelen, en die verkeren zo ongeveer in nieuwstaat na een zeer gelaagde restauratie.
Ook het bijbehorende museum was erg interessant, wel schokkend door beeldmateriaal van de genocide.
We gaan nu wat korter en bondiger schrijven, want we zijn type moe en krijgen het anders niet af voordat we hopelijk morgen weer gaan rijden.
We zijn vanaf de masjed-e-jame, een prachtige moskee, helemaal teruggelopen naar het Imamplein waar de grote bazaar is.
Esfahan is beroemd om zijn prachtige handycrafts en gelukkig zijn we met de camper, dus voldoende opslagruimte.
Mooie ingelegde doosjes, fotolijstjes, bedoeïenen tassen, etc.
We zijn ook naar het decorative arts museum geweest wat klein maar mooi was.
Daarna hebben we het Chehel Sotun paleis bezocht, dit was redelijk vervallen, maar ze waren ook hier weer volop aan het restaureren, net als in de rest van Iran (en Turkije).
De bruggen van Esfahan zijn heel mooi.
Wij stonden bij de Si-o-seh brug, het is ongelofelijk want hij is behoorlijk hoog, maar er is natuurlijk nergens een hekje o.i.d. wat het toch een enigszins spannend avontuur maakt om met de kids de brug over te gaan.

ABYANEH

Dit is een unesco world herritage dorpje in de bergen.
Alle huizen zijn gebouwd van rode leem en de tijd lijkt hier al honderd jaar stil te staan.
We hebben hier wat rondgelopen en twee moskeetjes bezocht en een fastfood restaurant, waar je als je patat bestelt een zakje chips krijgt.
We wilden gelijk doorrijden naar Kashan, maar het was al weer donker en om op de grote weg terug te komen moesten we nog een uur over smalle bergweggetjes rijden en het leek ons ook wel weer eens heerlijk om in stilte te kunnen slapen, want er was daar niemand.
Dus we hebben daar overnacht, alleen jammer dat Ezra daar anders over dacht, want hij heeft de hele nacht lopen spoken.

KASHAN

Dit is een middelgrote stad, maar erg relaxed.
We hebben deze stad allemaal als leukste en mooiste plek ervaren.
We hebben hier ongelofelijk mooie oude (paleis)huizen bezocht, zie de foto’s. (Khan-e-Borujerdi, Khan-e-Tabatabei, Khan-e-Ameriha)
De huizen zijn verstopt achter enorm hoge lemen muren en zijn ware oases van rust met prachtig aangelegde binnentuinen met vijvers.
Ongelofelijk veel vertrekken met alles erop en eraan, privé badhuizen, keukens, stallen en vaak nog een enorm groot tweede huis waar het personeel verbleef.
Waanzinnige glas in hout ramen, bewerkte openhaarden echte 1001 nacht huizen.
We hebben daar ook een leuk Iraans stel ontmoet uit Teheran waar we ook bijna een dag mee hebben opgetrokken.
We zijn met hen o.a. naar de Fin gardens geweest, wat een klassieke Perzische visie van het paradijs moest zijn, wij vonden het “paradijs” nogal tegenvallen.
Wat wel prettig is, is dat je overal water hoort stromen wat uit een natuurlijke bron komt.
De Sultan Mir Ahmed Hammam, een prachtig badhuis wat helaas niet meer in gebruik is, anders hadden we hier wel wat uurtjes willen doorbrengen.
Wederom waanzinnige tegels, bewerkte plafonds en heel mooi reliëf stucwerk.
We krijgen hier allerlei ideeën voor in een nieuw huis.
De bazaar van Kashan vonden wij qua winkeltjes niet zo bijzonder.
Veelal eerste levensbehoeftes.
Qua architectuur was hij wel heel mooi, mooie koepels en een karavanserai wel donker en smerig.
Vanaf Kashan zijn we in één ruk doorgereden naar de Turkse grens, hier zijn we twee dagen mee bezig geweest.
We wilden een andere grensovergang nemen (Sero) dan op de heenweg omdat we geen stenengooiende PKKers meer wilden tegen komen.
De grensformaliteiten gingen behoorlijk vlot, wel weer vreemd want Bar en de kinderen moesten lopend de grens over, ze mochten dus niet rijdend in de camper de grens over.
Wat me behoorlijk ongerust maakte omdat zij binnen door moesten, ik ze niet kon zien en het één en ander nogal lang duurde.
We waren de grens nog niet over of er kwam een aardige Iraanse man aan die ons zei dat we beter niet verder konden gaan rijden omdat er in het eerst volgende dorp weer gesodemieter was, stenen gooiende P.K.K., kut niet weer!
Bar vroeg hiernaar bij de Turkse politie, maar die zeiden; no problem, toen verloor Bar het even en werd heel boos op de politie want het was zeker een problem.
Toen ze er van overtuigd waren dat wij niet met twee kleine kinderen die kant uit gingen, gaven ze wel toe dat het toch wel gevaarlijk was.
We konden daar blijven staan met stroom en de volgende ochtend gaan rijden, dat was veiliger.
Het leek mij wel een goed plan om om 5:00 te gaan rijden omdat die gasten dan waarschijnlijk wel in bed zouden liggen.
De politie vond dit ook een goed plan en ze hebben ons uitvoerig aan de hand van onze kaart verteld hoe we moesten rijden om zo veilig mogelijk het gebied uit te komen.
Ze hadden ook alvast alle grensformaliteiten afgehandeld zodat we de volgende ochtend zo konden vertrekken.
Ik ben dus om 5:00 gaan rijden en rond 5:30 kwamen we in het stadje aan.
Dit was echt een war-zone, de straten waren zwartgeblakerd van alle brandjes die er gesticht waren en overal militairen achter zandzakken en prikkeldraad, panservoertuigen, tanks e.d.
Echt eng, ik ben hier zo hard als de weg het toeliet doorheen gereden en voor geen stoplicht gestopt.
Bar wasbij de kindjes in bed gekropen in de alkoof zodat ze er zo min mogelijk van mee kregen.
We wilden naar Van, wat nog zo’n 150km verderop lag.
Onderweg waren er nog een stuk of zes militaire posten waar weer paspoortcontroles waren en in de camper gekeken moest worden.
We waren nog 20km voor Van toen de camper er met veel herrie mee nokte.
Nou, dat konden we er nog wel bij hebben!
Na even een traantje weg gepinkt te hebben en na het nodige gevloek de A.N.W.B bellen …..geen bereik van het netwerk door alle bergen!!! Ed is dus maar een berg op geklommen net zo hoog dat hij weer bereik had.
Eigenlijk kon de A.N.W.B niets voor ons doen omdat Turkije vanaf de Bosporus onder Azië valt.
Maar ze hebben wel het nodige voor ons gedaan net als een zeer vriendelijke Turkse meneer die gestopt was om te helpen.
Na een kleine twee uur kwam er een sleepdienst. Maar toen was het gevaar nog niet echt geweken aangezien het wagentje waarschijnlijk maar de helft woog van onze camper.
Twee mannen begonnen met behulp van een lier de camper op hun laadvloer te takkelen terwijl wij er nog inzaten en we op een heuvel stonden!
Vliegensvlug de kids in jassen en schoenen gehesen en kenbaar gemaakt, met handen en voeten want geen Engels, dat we er toch echt uit wilden want veel te gevaarlijk.
Na heel wat takelwerk waarbij de achterkant van de camper het bijna begaf doordat hij helemaal rustte op de bumper i.p.v. op de wielen.
De voorwielen van de takelwagen kwamen los van de grond, maar het is ze gelukt ons 5000 kg wegende beessie op te laden.
Toen volgde een doodenge rit van 20 km door de bergen.
Met z’n allen (6) op een twee persoons bank met 5000 kilo achter ons en de zorgen hoe nu verder.
We werden eerst naar een soort bergingsbedrijf gebracht waar we thee kregen en nog steeds niemand engels sprak, we waren er inmiddels wel achter dat er een Volkswagen dealer in Van was.
Gelukkig kregen we deze dag ook nog fantastisch nieuws……….vrienden van ons zijn zwanger na al die jaren van hopeloos proberen! Nou, dan toch maar weer tranen (van Bar) maar dit keer van blijdschap!
Na de thee ging de rit weer verder en kwamen we zowaar bij een Volkswagen dealer waar ze weer allervriendelijkst waren en zowaar sprak de manager Engels.
Uiteindelijk konden ze de volgende dag kijken wat het probleem was. Eerst zouden we op hun terrein in de camper blijven slapen maar uiteindelijk vond de directeur dit toch niet zo’n goed plan omdat hij onze veiligheid niet kon garanderen en als er wat zou gebeuren bang was voor gedonder met de overheid.
Achteraf bleek dat er al weken grote onrusten waren met de regering en de P.K.K.
Later die week lazen we op het internet dan ook dat op 4 december twee belangrijke P.K.K strijders waren vermoord en op gruwelijke wijze in zakken over de straat waren gesleept onder voortdurend geschop tegen hun lijken.
Niet zo verbazingwekkend dus dat ze op 5 december ons aanvielen met stenen.
Wel bevredigend om nu te weten waarom.
De 28 ste december (toen we aankwamen in Van) waren er 15.000 mensen aan het demonstreren in Van, overal panserwagens, politie etc. en wij maar denken als we maar weer uit Iran zijn zijn we weer veilig in Turkije.
De directeur van de garage stond erop dat we op zijn kosten in een hotel zouden verblijven voor de duur dat de camper gemaakt zou worden.
We konden toen nog niet vermoeden dat dat wel twee weken zou duren.
Een prima hotel, een giga suite en nog voor nop ook! Nou dat hadden we echt even nodig na al die toestanden en vier maanden met zijn vieren op 8m2.
De volgende dag nadat ze met 12 man (en een vrouwtje,Zazou) de camper op de brug hadden gereden bleek dat het de koppelingsplaten waren.
Helaas rijden er hier geen LT 40 dus de onderdelen moesten uit Nederland komen. De A.N.W.B. zou opzoek gaan maar gelukkig hadden we ook ons eigen lijntje, Jordy, die zich al eerder bewezen had met de bumpstops.
Nu, dus weer hij vond ze binnen een vloek en een zucht en ook nog eens met grote korting.
Nu was er inmiddels wel weer een ander probleem, het zo min. 5 dagen maar eerder 10 dagen duren voordat ze hier konden zijn, met name door de lange douane procedure.
En we zaten inmiddels al zón 10 dagen in Van waar niet veel te doen is en waren behoorlijk uitgerust en we wilden verder.
Gelukkig had Bar ineens een helder moment. Marijke, een journalist van de wereldomroep, wilde ons in Turkije komen bezoeken voor een vervolg interview, misschien kon zij de onderdelen meenemen?
En……. Jahoor, dat wilde zij wel, terwijl het eigenlijk van haar leidinggevende niet mocht, beetje link natuurlijk om pakjes van een ander de grens mee over te nemen.
Gelukkig kreeg zij toestemming en Ed verzekerde haar dat ze alles open mocht maken en checken.
Dus komt zij zaterdag 9 januari naar Van en gaan ze de camper direct proberen te maken.
Daarna, als ze de camper gerepareerd krijgen, reist ze vier dagen met ons mee.

ZAZOU HAAR SCHOOL

Het loopt goed qua onderwijs, er zit nu ongeveer een half jaar op.
Over het algemeen doet ze het met twee vingers in haar neus.
We hebben net drie CITO toetsen afgenomen, die ze heel erg goed heeft gemaakt.
We hebben een start gemaakt met lezen, schrijven en rekenen.
Daarnaast doen we de nodige creativiteits dingen.
Nog even een bijzonder momentje; toen we pim pam pet speelden kwam het kaartje van een staatshoofd voorbij.
Nadat we met enkele voorbeelden hadden uitgelegd wat een staatshoofd was, riep Zazou oh, dus ook Atatürk!, onze bek viel open van verbazing, net een dag zes!

TWEE WEKEN VAN

We hebben vooral geprobeerd uit te rusten wat niet altijd meevalt met twee kids en zoveel dingen te regelen en uit te zoeken maar het is best aardig gelukt.
Het eten in het hotel was goed hetzij behoorlijk eentonig maar gelukkig goedkoop en ze hadden WIFI de hemel op aarde na een maand Iran.
In den beginne wilden we niets liever dan terug naar huis maar na enige rust leek het ons geen goed idee om de reis af te sluiten met een kater.
Na veel wikken en wegen en goed uitzoeken wat wel en wat niet veilig was (Minbuza) hebben we besloten naar Syrië te gaan en als alles goed gaat en we hebben het naar onze zin verder naar Jordanië, Egypte en dan, als er een boot gaat, richting Cyprus/Griekenland en anders over land terug.
Helaas bleek namelijk noord Afrika (Libië, Tunesië, Algerijë, Marokko en dan de plas over naar Spanje) geen optie meer want Libië en Algerije zijn op dit moment te gevaarlijk. Berovingsgevaar, kidnapping en je moet in Libië 24/7 een gids bij je hebben, hier hadden we allemaal geen zin in.
De kleine twee weken zijn voorbij gevlogen, het voelt meer als een week.
Gelukkig hebben we een huurauto van de verzekering kunnen krijgen zodat we niet helemaal vast zaten.
Veel is er niet te doen in Van, we zijn een keer naar de universiteit geweest waar we naar Van katten gekeken hebben.
Omdat ze met uitsterven worden bedreigd hebben ze hier op de faculteit diergeneeskunde een fokprogramma.
Het zijn veelal witte langharige katten met een blauw en een geel oog die van zwemmen houden.
Een beetje een teleurstelling, want we konden niet naar binnen maar alleen via de buitenverblijven kijken.
We hebben een stukje om het meer gereden, de boot naar een verderopgelegen eilandje waar een Armeense kerk op staat was absurd duur, dus dat hebben we niet gedaan.
We hebben een beetje in de stad rondgelopen, voornamelijk in een “shoppingmall” op de verdieping met speeltoestellen voor Zazou.
We hebben het Van castle beklommen, het is meer een ruïne, ook weer spannend met kinderen omdat er afgronden zijn van soms we honderd meter zonder enige vorm van hekwerk, dus één kind op de nek en de ander goed vastgehouden (zo goed dat ze klaagde over een pijnlijke hand.)
Oud en nieuw was weer net als de kerst een pijnlijk dieptepunt, ze kennen hier niet eens vuurwerk.
We konden alleen getuige zijn van een vreselijke opvoering van een weeshuis.
En kinderen die de hele tijd om ons heen hingen voor een beetje aandacht, een trieste situatie.
Gelukkig was Zazou haar verjaardag wel redelijk succesvol gezien de omstandigheden.
Poffertjes gebakken in de hotelkeuken met sterretjes, een versierde verjaardagsstoel, slingers en ballonnen, en om het goed te maken een hoop cadeautjes.
We zijn naar een soort kinderspeelparadijs(je) geweest, waar ze op een kunstijsbaan(tje) heeft kunnen schaatsen en in wat speeltoestellen gespeeld heeft.
We hebben zelfs taartjes kunnen vinden die godsgruwelijk duur waren, maar wel goed te eten.(geen Holtkamp, helaas..).
We zullen de weblog vanaf heden wat beter proberen bij te houden als de internetmogelijkheden het toelaten.