Vrijdag 20 november

Nog een lekker stranddagje.
Het enige uitstapje was dat ik met een man naar Fethiye ben gereden om naar de ING bank te gaan, want Bar haar pas was ingeslikt door een automaat.
We wilden iemand ophalen die de automaat open kon maken, maar de automaten werden beheerd door een ander bedrijf en die kwamen pas dinsdag.
Dus maar onze bank gebeld om de pas te laten blokkeren.

Zaterdag 21 november

Jawel, weer een dag strand.

Zondag 22 november

De laatste dag hier, we moeten echt verder, maar omdat het verderop overdag zo’n dikke tien graden kouder is en in de nacht zelfs pittig kan vriezen, is de motivatie om te gaan niet echt groot.
We hebben de zomerkleding in de dakkoffers gedaan en de winterkleding in de camper gelegd.
Verder de usual, kleding wassen en de camper bijvullen etc.

Maandag 23 november

Vanochtend vertrokken om in Fethiye nog een aantal rots tombes te bekijken.
Toen we daar aankwamen was er een hoop commotie van een groepje zigeuners.
Een jongentje van een jaar of tien had z’n arm gebroken en ze hadden geen vervoer naar het ziekenhuis.
o.k. dan gaan wij wel, maar er kwam net op tijd een broer in een auto opdagen dus het hoefde niet meer.
De tombes waren niet zo erg indrukwekkend, maar toch leuk om even gezien te hebben.
Daarna op naar Konya!
We zijn in Antalya even gestopt om bij een shoppingmall nog wat schoencadeautjes voor de kids te scoren en om wat te eten en toen weer door.
Rond middernacht waren we nog 100km van Konya en hebben de camper langs de kant van de weg bij een soort restaurant/theehuis neergezet en hebben daar overnacht, het was hier 2,5 graden, brrrr

Dinsdag 24 november

Toen ik vanochtend weg wilde rijden stond er op eens een man naast de camper.
Hij sprak geen woord engels en was wat aan het vertellen.
Ik dacht eerst dat hij ons de weg naar Konya wilde vertellen, maar hij wilde een lift, o.k.
In Konya zijn we eerst naar het Mevlana museum gegaan.
Dit is een complex waar vroeger de grote man van de Sufi dansers, een soort filosofische Islam aftakking, de scepter zwaaide.
Dit was zeker de moeite waard.
Toen we daar aankwamen kregen we een smsje van een Brits gezin die we aan het strand ontmoet hadden.
Ze waren ook onderweg naar Konya en wilden kijken of we elkaar konden ontmoeten.
Zij waren een paar dagen eerder vertrokken, maar hadden in een restaurant een tas met strandspullen laten staan waar ook de bril van één van de kinderen inzat.
Die had ik opgehaald en konden we nu dus mooi teruggeven.
Na het museum zijn we naar het Aladdin park gegaan om een moskee en een keramiek en tegel museum te bekijken.
We hebben boven op de heuvel in het park de camper geparkeerd voor de nacht.
De moskee was een ronduit lelijk, sober geval en het museum ging bijna dicht dus daar zijn we doorheen gerend, maar bevatte vooral oude scherven.
We zijn in een cafeetje gaan zitten en toen kregen we bericht van de Britten dat ze er ook bijna waren.
Het weerzien was gezellig en de kids konden lekker dollen.
Hun dochtertje van vijf wilde in de camper blijven logeren, dus dat hebben we gedaan.

Woensdag 25 november

Vanochtend toen Grace werd opgehaald door haar ouders kwam er een Frans stel naar ons toe die ook met een camper ongeveer dezelfde reis aan het maken waren.
Daar hebben we even wat info mee uitgewisseld en met hen zouden we evt. door Pakistan kunnen reizen, maar zij maken een reis van vier jaar en hebben die ongeveer van dag tot dag gepland.
Zij weten nu al dat ze 22 december Pakistan in gaan, niet echt onze manier van reizen, dus de kans dat we samen Pakistan door gaan is erg klein.
We hadden afscheid genomen van de Britten, maar die gingen ook naar Göreme, dus we zouden ze nog wel tegenkomen.
Daarna naar het museum of wooden artefacts & stone carving.
Dit was vooral een heel mooi gebouw met een kleine maar best goede collectie.
We zijn daarna naar het postkantoor gelopen om wat dingetjes naar Nederland op te sturen en daarna naar de Aziziye moskee, dit was een moskee die ons toen we Konya binnen reden al was opgevallen doordat hij een heel ander soort minaretten had dan alle andere die we gezien hadden.
Het was een moskee waarvan de architect heel duidelijk door de westerse barok was beïnvloed, het was echt een gevalletje east meets west.
Voor de ingang kwamen we een stel Oostenrijkse backpackers tegen die net Cappadocië kwamen en ook richting Iran wilden, maar toch maar eerst vanwege de kou naar Syrië en Jordanië gingen, dus dat beloofd wat!
We hadden net een kwartier voordat we hen ontmoetten een Ufo gekocht, dit is een soort grote infrarood grill, om de camper vooral in de nacht op temperatuur te houden, die gaan we dus nodig hebben!
Daarna hebben we nog een paar winkels bekeken en zijn we terug gelopen naar de camper waar we wat gegeten hebben en zijn toen vertrokken naar Göreme.
Een paar uur later waren we in het surrealistische landschap aangekomen wat er doordat het donker was en voor een deel aangelicht was er erg veelbelovend uitzag.
We hebben een paar campings bekeken, maar deze waren dicht of onvindbaar en degene die open was vroeg een kapitaal voor een onaantrekkelijke en vieze bende.
We zijn toen op de parkeerplaats van een klein cave hotelletje in het centrum gaan staan.
We kregen zelfs gratis elektra omdat ze niet wisten wat ze ervoor moesten vragen omdat ze nooit campers op de parkeerplaats gehad hadden, top!

Donderdag 26 november

Het is alsof we op de maan zijn beland!
Het is erg koud, maar de Ufo doet het geweldig, op halve kracht hield hij de camper op 20 graden, terwijl het buiten flink had gevroren want de plassen op de parkeerplaats waren met een dikke laag ijs bedekt.
We hadden de Britten gesmst en die zaten vlak bij, het is ook maar een klein dorpje, en we zouden elkaar in de middag zien om naar een dorpje verderop te gaan waar je een kasteel kon beklimmen om zo op het hoogste punt van Cappadocië te komen en om een wandeling door een vallei te maken.
Het kasteel was eigenlijk een grote rots waar vertrekken in uitgehakt waren.
Het was inderdaad erg hoog, maar wel een fantastisch uitzicht.
Daarna zijn we de vallei ingelopen om zo terug te kunnen lopen naar Göreme.
Dit was makkelijker gezegd dan gedaan.
Er staan geen bordjes o.i.d. en de Britten hadden andere Britten gesproken die verdwaald waren en gelukkig een Turk tegenkwamen die ze terug kon brengen.
Het was een prachtige wandeling, maar terugkomen naar Göreme lukte niet doordat paden doodliepen in ravijnen of steile bergwanden.
Omdat de zon bijna onder was en het ook al weer flink afkoelde zijn we na een aantal mislukte pogingen maar weer teruggelopen zoals we het eerst binnen kwamen.
We hadden niet zo veel trek om met vijf kinderen in de vrieskou de nacht door te brengen.
Toen maar een bus teruggenomen naar Göreme.
We hebben even het cavehotel van de Britten bekeken en zijn toen met z’n allen in een restaurant wat gaan eten.

Vrijdag 27 november

Vanochtend naar het openluchtmuseum gelopen.
Dit was een mooi museum met vooral hele oude kerken die in de rotsen waren uitgehakt.
Ze waren allemaal van binnen beschilderd, maar de één wel veel mooier dan de ander.
Na het museum zijn we naar het Alaturk restaurant gegaan, het beste restaurant van Göreme.
Het was inderdaad heerlijk, en bijna niets duurder dan gisteravond.

Zaterdag 28 november

We hebben het vandaag rustig aan gedaan en wat in de camper gehangen en aan het eind van de middag zijn we nog even het dorp in gegaan om de winkeltjes uit te checken, maar dat was niet veel soeps.
Onderweg zagen we wel een leuk restaurantje waar je lekker op kussens op de grond kon zitten eten, dat hebben we dus gedaan en ook de Britten uitgenodigd.

Zondag 29 november

We zijn vandaag met een dolmus naar Avonos gegaan, dat ligt tien kilometer verderop.
Dit is een pottenbakkersdorp wat erg leuk zou moeten zijn.
Het viel tegen, want het was zeer toeristisch, erg duur en de keramiek was van een shitterige kwaliteit.
We kwamen daar de Britten ook weer tegen en we hebben nog even wat rondgelopen daar, maar zij vonden er ook weinig aan, dus hadden we het plan opgevat om naar de fairy chimneys te gaan kijken in een ander dorp.
We pasten niet met z’n allen in hun auto, dus zijn de vader en oudste zoon op de fiets gestapt.
De fairy chimneys zijn een formatie rotsen die, je raad het al, de vorm van schoorstenen hebben, weer zo’n raar natuurverschijnsel.

Maandag 30 november

Vanochtend met verschillende dolmussen naar Deringklu gegaan.
Hier is de grootste van de tot nu toe ontdekte ondergrondse steden.
Deze stad bestond uit acht verdiepingen, waar er vijf van waren uitgegraven.
In deze stad woonden lang geleden 20.000 mensen.
Het was een doolhof van lage tunnels, trappen en vertrekken.
Leuk om gezien te hebben, maar ongelofelijk dat hier zo veel mensen geleefd hebben.
Toen we terug in Göreme waren zijn we nog een keer naar Alaturk gegaan om te eten, want het was de laatste avond.
Natuurlijk kwam ik toen ik nog even naar de camper liep vader en zoon Brit tegen.
Die zijn toen ook met z’n allen naar het restaurant gekomen.

Dinsdag 1 december

Vandaag eerst wat administratieve dingetjes gedaan, want nu hadden we nog internet en we weten nooit wanneer we dat weer hebben.
Daarna zijn we naar Kayseri gereden.
We hebben in het centrum een plek op een otopark geregeld met stroom, dus we konden weer warm slapen.

Woensdag 2 december

We zijn begonnen met de Kale (oude vesting) en daarna hebben we een moskee in het complex bezocht wat de sultan-moeder had laten bouwen.
Bar had hier nog even in de hamam rondgekeken, maar was hier snel klaar mee, want er liepen daar kakkerlakken in alle soorten en maten.
Toen wilden we naar het etnografische museum.
Dit bleek een bijna onmogelijke opgave.
Niemand in Kayseri weet iets over de musea e.d. die er in de stad zijn.
Bij het zoeken naar het museum kwamen we langs een tombe van de meester van Mevlana (de Dervish meester uit Konya).
We zijn toen al zoekende ook bij het archeologie museum uitgekomen, die hebben we toen ook meteen maar even meegepakt.
We kwamen iemand tegen die wist waar het etnografische museum was en ons wilde brengen, mooi!
Toch niet, reuze aardig van de beste man, maar hij bracht ons weer bij het sultan-moeder complex, terug bij af dus!
We kregen er aardig de pest over in.
Ik wilde nog één poging wagen, ik had de waardeloze kaart nog een keer bestudeerd, en jawel, gevonden!
Het museum was gelukkig de moeite waard.
Daarna zijn we op zoek gegaan naar een bepaalde moskee met een bijzonder interieur.
Na weer een poos zoeken was er een jongen die het wist en die had ons er heen gebracht.
Toen we deze bezichtigd hadden hebben we een taxi gepakt naar de grote moskee en zijn daarna nog even de bazaar in geweest.
Daar zijn we in een tapijtzaak geweest waar we na heel lang kletsen en onderhandelen een kleed gekocht hebben.
We zijn toen terug gegaan naar de camper en op weg gegaan naar Sivas.
Toen we in Sivas aan een taxichauffeur vroegen waar er een otopark was, nam hij ons mee naar een taxi standplaats, waar we mochten staan en stroom konden krijgen.

Donderdag 3 december

We hebben de Sifaiye Medresesi bezocht, dit was een hele oude koraanschool, waar nu op de binnenplaats een theecafé zat en een paar winkeltjes.
Het was een prachtig mooi gedecoreerd gebouw.
Tegenover de koraanschool stonden de resten van nog een andere koraanschool, de Cifte Minareli Medresse, die gerestaureerd werd, maar zelfs in deze staat was hij erg mooi.
Hierna hebben we een broodje gegeten en zijn gaan rijden naar Erzurum.
Toen we hier aankwamen was het wat moeilijker om een plek met stroom te vinden, maar uiteindelijk is het weer gelukt om bij een taxi standplaats te staan, maar het mocht maar tot zeven uur, na wat onderhandelen mocht het tot acht uur, de reden was onduidelijk, maar we waren moe, dus laat maar en we zien het morgenochtend wel.

Vrijdag 4 december

We werden om half acht wakker gebeukt en de stroom ging er af.
Dus aankleden en weg.
We zijn toen naar de Lala Mustafa Pasa Camï gereden en hebben ook de naastliggende Yakutiye Medresse bekeken, maar daar konden we niet in omdat hij gerestaureerd werd.
Daarna hebben we nog wat bootschappen ingeslagen die ze volgens de boeken in Iran niet verkopen, zoals Nutella en spaghetti.
Daarna zijn we naar de Cifte Minareli Medresse gereden.
Deze was wel mooi, maar wel minder als die in Sivas.
Hier hebben we nog even onze ouders gebeld en zijn toen naar Dogubayazit gereden.
Hier zijn we op een “camping” gaan staan.

Zaterdag 5 december

We hebben eerst het Ishak Pasa paleis bezocht, dit lag op de berg boven de “camping”.
Het was een prachtig paleis.
Toen zijn we op weg gegaan naar de grens.
Onderweg naar beneden was ik over een straatklinker gereden die tussen m’n banden was blijven steken, en die zat dus vast.
Bij de bushalte heeft een man ons geholpen die klinker eruit te wrikken.
We zijn toen doorgereden naar de pomp om nog even diesel en LPG te tanken.
Toen we bijna het dorp uit waren zagen we een paar brandende autobanden op de weg met wat mensen erbij.
Er waren in het hele dorp veel mensen op de been, en de camping eigenaar had gezegd dat het een speciale dag was, maar hij kon niet uitleggen wat.
Ik zag dat er gewoon verkeer langs reed, dus wij reden er ook langs.
Toen we er waren zagen dat er allemaal gasten met doeken voor hun gezicht stonden, die toen ze ons zagen stenen van de straat pakten en naar de camper gooiden.
Ik heb het gas compleet ingetrapt, maar we kregen toch twee klinkers tegen de ramen.
Er kwam er één recht voor mijn hoofd op de voorruit, die het gelukkig net hield en één bij Zazou op het zijraam.
We schrokken ons te pletter.
Een paar honderd meter verder zijn we gestopt om aan een vrachtwagenchauffeur te vragen waar de politie zat.
Hij zei dat er vijf km verder een gendarmeriepost zat.
Toen we daar kwamen stonden er een rij Iraanse touringcars en trucks met ingegooide ramen.
Sommigen hadden werkelijk geen raam meer heel.
We hebben al het glas uit de camper geveegd en we zijn naar de gendarmerie gegaan, maar die spraken geen Engels, dus dat schoot niet op.
De Iraniërs hadden de politie gebeld, dus daar hebben we op gewacht.
Ondertussen had Bar de ramen met tape beplakt om de resten bij elkaar te houden.
Toen na een uur of zo de politie eindelijk kwam zeiden ze dat we achter hun aan naar het politiebureau moesten rijden.
Dat betekende weer terug het dorp in, dat was voor Bar een echte no go, dus hebben we kunnen regelen dat de politie de papierhandel bij de gendarmerie kon afhandelen.
We hebben de camper bij de kazerne geparkeerd en zijn toen wel heel warm ontvangen en we kregen eten en drinken.
Na een paar uur konden we weer verder.
We kwamen er achter dat er gisteren een pkk terrorist naar het dorp was gekomen die de aanhangers had aangezet tot deze fijne handelingen.
We hadden besloten toch naar Iran te rijden en daar maar te kijken of we de voorruit konden laten vervangen, want we zagen ook vrachtwagens vol militairen richting het dorp gaan, dus we moesten hier weg.
De grens was nog dertig km, dus dat was te doen en de gendarmerie verzekerde ons dat er tot de grens geen gesodemieter meer was.
Behoorlijk aangeslagen richting de grens dan maar.
Bij de grens zijn we vervolgens vier uur bezig geweest om er over te komen.
Ik dacht dat ik een zenuwinzinking zou krijgen!
De “gewone” paspoort en carnet zaken gingen redelijk vlot, maar het meeste geklooi was om de dieseltoeslag die buitenlanders moeten betalen.
Ik werd geholpen door een paar Iraanse gasten, maar ik vond het lastig om te kunnen bepalen of die gasten me echt wilden helpen, of dat ze er vooral zelf beter van wilden worden.
Het leek er eerst op dat ze de ambtenaar in mijn voordeel wilden omkopen.
Ik had hier wel over gehoord, dus ik liet ze maar wat proberen.
Niemand spreekt hier Engels, dus dat bevorderd de communicatie niet echt.
Op een gegeven moment werd de ambtenaar woedend op die gasten en ik stond er tussen.
Toen kreeg ik door dat die gasten mij ook geld afhandig wilde maken.
Ik kreeg het idee dat ik er bijna was wat douanegedoe betreft, dus heb ik die gasten laten weten dat ik niet op ze zat te wachten.
Gelukkig dropen ze af om vervolgens buiten in een bijna vechtpartij te belanden met anderen.
Ik had mijn dieseltoeslag (€555!) bij de bank betaald, dus weer terug naar de ambtenaar.
Bar was inmiddels ook de camper uitgekomen om te kijken wat er nou zo enorm lang duurde.
Die ambtenaar zag Bar en er kwam voor het eerst een lach op zijn gezicht.
We kregen onze tankpas en konden verder naar het laatste kantoor.
Hier zaten die oplichters ook al weer op mij te wachten.
Ik heb ze weggestuurd en toen ging het snel en we waren eindelijk het land in.
We zijn toen nog een uurtje verder het land in gereden en bij een wegrestaurant gestopt om te slapen.
Dit was echt een sinterklaasavond om nooit te vergeten!

Zondag 6 december

We gaan nu voor zolang we in Iran zijn niks meer op de blog zetten, want al het internetverkeer wordt hier gechecked en we hebben geen behoefte dat we in de problemen komen doordat er een foto of tekst op staat die hen niet aanstaat.
Ze kunnen ons dan namelijk zien als een journalist zonder persvergunning.
Tot later!