Zondag 8 november

Kamperdagje

Maandag 9 november

Aan het eind van de middag vertrokken richting Bursa.
We reden voor de spits uit, dus het was goed te doen op de weg.
Na ongeveer twee uur rijden hebben we de veerboot gepakt om een groot meer over te steken, anders moesten we er helemaal omheen.
Nu was het een half uurtje op de veerboot en toen waren we aan de overkant.
We hebben de camper vlak voor Bursa op de parkeerplaats van de IKEA gezet.

Dinsdag 10 november

Vanochtend met de bus het centrum in gegaan.
Het eerste plan was om met de camper te gaan en dan in het centrum een parkeerplaats te zoeken, maar Bar had behoefte aan een rustige slaapplaats, dus hebben we besloten om bij de IKEA te blijven staan.
We zijn begonnen met de Koza Han, een zijde markt in een heel mooi gebouw met een grote binnenplaats met een mini moskee.
Zazou had in een winkel een mooie verkleedjurk gezien voor weinig die aangeschaft moest worden en Bar kon natuurlijk ook niet achter blijven, dus heeft ook wat extravagante jurken gepast.
Daarna hebben we nog wat op de bazaar rond gelopen.
Deze was wel heel wat minder interessant dan die van Istanbul, maar dat is ook wel de grootste ven Turkije.
Na de bazaar wilden we de moskee bekijken, maar die was net gesloten, morgen beter.
We hebben nog heerlijk gegeten in een restaurantje en toen weer de bus terug gepakt naar de camper.
Woensdag 11 november

Vanochtend met de taxi naar het poppentheater, want we waren gisteren uitgenodigd door een man op de bazaar die daar ook poppenspeler was.
Het poppenspel had wel wat weg van dat Indonesische schaduwpoppenspel.
Het was leuk om te zien, maar we begrepen natuurlijk geen moer van het verhaal.
Ezra vond het in ieder geval fantastisch.
Daarna zijn we terug het centrum ingegaan om de grote moskee te geen bekijken.
Deze was mooi, wel wat anders dan anderen, want hij had een fontijn binnen en veel Arabische kalligrafie op de muren.
Daarna naar de oudste moskee van Bursa die om de hoek stond, maar deze was niet erg bijzonder.
Hierna zijn we naar het City museum gegaan.
Dit was een mooi museum over de stad met veel nagebouwde taferelen van vroeger, maar er was zo veel info dat we er aan het eind een beetje dol van waren geworden.
Toen hebben we de bus terug gepakt naar de camper en hebben we bij de IKEA een hapje gegeten.

Donderdag 12 november

Vandaag wilden we met de kabelbaan de berg op en dan door gaan rijden richting Pamukkale.
Toen we bij de kabelbaan waren was hij dicht omdat het te hard waaide, jammer.
Toen maar wat eten ingeslagen en gaan rijden.
Dit nam de rest van de dag in beslag.
We hebben overnacht op de parkeerplaats ven een hotel vlak bij Pammukale.

Vrijdag 13 november
Vanochtend de laatste paar kilometers gereden naar Pamukkale.
Er zou een leuke camping zijn, dus die hebben we opgezocht, maar dat was een hotelletje met een stuk of vier parkeerplaatsen, en dat was de camping.
En zou ook internet zijn, maar dat deed het niet, dus was er voor ons niet zo veel reden om daar te gaan overnachten.
We mochten wel ‘op de camping’ parkeren voor de dag en de zeer vriendelijke eigenaresse zou vanavond voor ons koken, lekker dan konden we daarna weer doorrijden.
We waren in Pamukkale voor de kalkbaden.
Op bijna elke toeristische foto van Turkije zie je hier foto’s van.
Het is een bergwand waar, doordat er hete bronnen uitstromen, er door de eeuwen heen enorme kalkafzetting is ontstaan die baden en terrassen heeft gevormd.
Van een afstand zag het er een beetje uit als een smerige piste.
Dichterbij gekomen en als je er doorheen loopt was het prachtig, letterlijk verblindend wit.
Het was dus inderdaad zo mooi als in de boekjes, je moest er alleen niet vanuit het dorp tegenaan kijken.
Bovenaan de kalkbaden lag Hierapolis, de overblijfselen van een oude Romeinse stad.
Deze stad was hier ontstaan doordat de Romeinen ook al gebruik maakten van de bronnen en kalkbaden hier.
Normaal hou ik niet zo van die “oude stenen” maar dit was behoorlijk mooi en het lag prachtig in het landschap.
Er was ook een antiek bad, waar een zwembad was gemaakt waar je tussen de ruïne stukken door kon zwemmen in het warme bronwater.
Bar en Zazou zijn in het “heilzame” water gaan zwemmen.
Daarna zijn we weer teruggegaan naar de “camping” om te eten.
Het was een erg lekkere dag, zo in de natuur na al het stadsgeweld.
Na het eten zijn we weer gaan rijden richting Fethiye.
We wilden eerst een klein stukje rijden tot aan het begin van wat op de kaart een hele mooie route zou zijn.
Toen aan het begin van de route waren hebben we de camper in het piepkleine koude (2 graden) boerendorpje voor de deur van de kruidenier geparkeerd en zijn gaan slapen.

Zaterdag 14 november

Bij de kruidenier wat ontbijt gehaald en gaan rijden.
Het was inderdaad een hele mooie route, maar dwars door de bergen, dus dat schoot niet zo erg op.
In de middag waren we in Fethiye.
Dit is een leuk havenplaatsje.
We hebben hier wat gelunched en zijn toen de laatste paar kilometer naar Ölüdeniz gaan doen.
Dit is ook z’on top tien promostrandfoto van Turkije.
Het dorp was compleet uitgestorven, het seizoen was over.
Er zouden een aantal campings zijn met internet, dus we gingen die even uitchecken.
Ze waren allemaal een beetje ranzig en uitgestorven en ze vroegen toch nog wel een behoorlijke prijs voor een overnachting.
Met de internet voorzieningen schoot het ook niet op; ze hadden de computers naar huis gebracht, de router naar huis gebracht, de router was stuk of er zat alleen bewaking van het terrein die niet eens wisten wat internet was!
Bij de laatste hadden we succes, dit was een camping die alleen plekken voor vaste stacaravans had, maar we mochten op de parkeerplaats staan en gebruik maken van alle faciliteiten voor bijna niks en het was er nog eens schoon ook, top!

Zondag 15 november

Lekker chillen met de billen in het zand op het strand

Maandag 16 november

Meer van dit heerlijke zelfde!
Dinsdag 17 november

Meer, meer!

Woensdag 18 november

Vandaag iets anders ik ga paragliden!
Met een parachute de berg af rennen.
Ik wilde dit al heel lang, maar Bar vond dit altijd te gevaarlijk, maar nu zei ze: moet je doen.
Ölüdeniz strijdt om de beste plaats ter wereld met Rio, dus geen beroerde plek om het te gaan proberen.
Ik werd opgehaald bij de camper en naar het kantoortje gebracht om te wachten op de auto die ons naar boven zou brengen.
Het werd wat langer wachten omdat hij nog wat klanten kon scoren.
Uiteindelijk zaten we in de soort van verlengde landrover waar plaats was voor 13 mensen, maarja, er konden er ook wel 22 in/op!
Dus afgeladen met klanten, instructeurs en parachutes naar boven.
De rit was eerst o.k. maar werd steeds slechter.
De laatste km ging voor mij de lol er wel een beetje af.
Een weggetje waar de auto net op paste met allemaal losse keien en een leuk ravijn.
En de chauffeur maar lekker kletsen met z’n maten en telefoneren, enge poep.
Ik zou een uitgebreide briefing krijgen over het opstijgen en de vlucht.
De briefing bestond uit één zin: when I say run, you run!
o.k., dat moest lukken.
Ze hadden me verteld dat de eerste tien seconden eng waren (doordat je op 1000m hoogte van de berg af rent in het niets) en daarna niet meer.
Dat vond ik totaal geen probleem, maar toen hij een termiekbel had gevonden en hoogte ging winnen en we op 1500m zaten werd het toch wel erg hoog!
Je zit namelijk in/op een soort grote rugzak die met twee haakjes aan die van de instructeur hangt, en die zit ook maar met twee van diezelfde haakjes aan de parachute vast.
Je zal er wel een auto mee op kunnen tillen, maar toch.
Hij vroeg waar we verbleven en is daar toen naar toe gevlogen, wel heel erg tof om zo te zweven.
Onderweg vroeg hij: do you like some tricks?
Ik begon me net een beetje comfortabel te voelen, maar wilde natuurlijk ook geen mietje zijn, dus o.k.!
Hij ging dus even tekeer met dat ding, het zou een coole attractie zijn voor walibi world, shit wat kan zo’n ding snel gaan!
Nadat mijn maag weer terug zat op zijn plek gingen we langzaam naar het strand om te landen.
Toen we daar bijna waren vroeg hij; some more tricks?
Waarom niet!
Look at the glider was de opdracht.
We tolden verticaal naar beneden, leuke G-krachten!
Bar zat op “ons” strand en zag mij tollend achter een berg verdwijnen richting het andere strand en dacht dat ze mij straks uit het zand kon opgraven.
Na een zeer gemakkelijke landing stonden we weer op de grond.
Als laatste.
Ik had het geluk om de beste instructeur te krijgen, daar had Bar bij de eigenaar op aangedrongen, waardoor ik de hoogste, langste en dolste vlucht had.
Ik was bijna een half uur in de lucht geweest, terwijl na tien minuten de eerste al weer geland was, en ik had er het minst voor betaald.
Ik mocht van de eigenaar dan ook niet tegen de anderen vertellen wat mijn prijs was.
Het was een erg toffe ervaring met een paar enge momentjes, ik ben erg blij dat ik het eindelijk een keer heb mogen meemaken.

Donderdag 19 november

Vandaag weer lekker strand en wat internet dingetjes, want het is gelukt om een wifi netwerk te vinden!