Zondag 20 september

We zijn rond 13:00 vertrokken van de camping om nog wat bootschappen te doen en nog wat ijs in te slaan.
Op de parkeerplaats van de supermarkt wilde ik de aggregaat aanzetten om de airco aan te doen.
Niks nie starten nie.
Het moet blijkbaar een traditie gaan worden dat er elke rit iets stuk moet gaan.
Ik heb even gekeken en kwam er achter dat het dopje dat op de bougie zelf zit om hem te klemmen in het rubber kapje er blijkbaar afgetrild was.
Hij zat dus in het rubber kapje en die kon ik niet 1,2,3 er uitkrijgen om weer op de bougie te draaien.
De boel maar even met een stukje karton geklemd zodat er in ieder geval contact was zodat hij kon lopen.
Als we weer op een camping staan ga ik er wel even rustig naar kijken, maar voorlopig doet het ding het weer.
De rest van de rit ging voorspoedig, goede wegen, dus de vering had weinig te verduren.
We waren rond 22:00 in Venetië.
Eerst gekeken op de soort van camper parkeerplaats waar we de vorige keer gestaan hadden, maar daar konden we niet meer op omdat die tot 20:00 open was.
Toen maar wat verderop aan het einde van de weg de camper geparkeerd.
Ik liep nog een rondje en kwam een politiewagen tegen waar ik even bij gechecked heb of we daar mochten staan.
Die gasten spreken natuurlijk twee woorden Engels, maar het leek erop dat ze er geen probleem mee hadden.
Deze plek was lekker rustig en kostte niks, de camper parkeerplaats kostte € 10 per nacht.

Maandag 21 september

Heerlijk geslapen, ontbeten, naar de bus gelopen en 5 minuten later in Venetië uitgestapt.
We wilden eerst naar het Ghetto nuovo (voormalig Joods ghetto) want daar waren we nog niet eerder geweest.
Onderweg daar naartoe nog twee kerken bezocht; de Santa Maria di Nazareth en de San Geremia.
In het ghetto was een Joods museum en je kon met een gids drie synagogen bezoeken.
De synagogen waren mooi, maar de gids draaide met een chagrijnige kop z’n in bijna onverstaanbaar Engels gesproken verhaaltje af.
Ezra was ook niet op zijn best, dus erg relaxt was het niet.
Vervolgens zijn we richting Ponte Rialto gelopen, dit was een aardige tippel, en onderweg natuurlijk 100 winkeltjes in geweest.
Zazou loopt trouwens bijna zonder mekkeren de hele dag mee, dat was de vorige reis wel anders.
Daarna zijn we richting Piazza di Roma gelopen waar het busstation is.
Dit is ook weer een hele tippel en het werd al later, dus de kids alvast een slice pizza gegeven zodat die als we bij de camper waren gelijk hun mandje in konden.
Rond 20:00 de bus gepakt naar de camper.
Hij stond er nog zonder bon of klem, dus ik heb oom agent goed begrepen want ze hebben er dus geen problemen mee.
De aggregaat en airco zijn gouden onderdelen van onze uitrusting want het was nog 35 graden in de camper, en een half uurtje later kon hij weer uit omdat we het koud kregen.

Dinsdag 22 september

Vandaag zijn we met de boot naar de Biënnale geweest, de grote jaarlijkse kunsttentoonstelling.
De Biënnale is verdeeld op twee terreinen, het Arsenale en Giardini.
In de stad zijn ook nog op verschillende locaties in de stad kleine en grotere exposities.
Wij zijn eerst naar Giardini gegaan, daar hebben de deelnemende landen eigen paviljoens.
Zoals altijd met kunst zijn er dingen waar je niks van begrijpt dat het kunst mag heten, maar we hebben er ook prachtige dingen gezien.
Zwitserland spande de kroon wat nietszeggende kunst betreft.
Ze hadden witte doeken en papier met hier en daar een grijs of zwart streepje.
Rusland was weer erg spannend en goed, Nederland had een aantal video installaties waarvan één gebaseerd op de reizen van Marco Polo.
Normaal zijn we niet zo van de audio/visuele afdeling, maar dit was erg goed.
Japan, een land dat vaak sobere kunst laat zien die ons niet zo aanspreekt, had echt een wilde editie dit jaar.
Enorme zwart-wit foto’s van wilde vrouwen met de meest afschuwelijke getruckte borsten.
In het Italiaanse paviljoen was de kunst over het algemeen ook heel mooi.
Over de gehele linie was het Giardini deel erg goed.
Overmorgen gaan we het Arsenale deel bekijken.
Toen we alles gezien hadden was het inmiddels half vijf.
Zazou heeft nog even in een speeltuin gedold en toen zijn we daar in de buurt wat gaan eten en nog even langs de San Marco gelopen en toen weer op een boot gestapt om terug te gaan naar het busstation.
We hebben zwart gevaren omdat de bootkaartjes schreeuwend duur zijn.
Voor een retour kaartje zijn we € 40,80 kwijt met z’n drieën.
Het geeft ook wel een spannend extraatje aan het bootreisje.
Daarna weer naar de camper.

woensdag 23 september

We wilden de San Marco nog een keertje van binnen bekijken, want dat was voor ons meer dan tien jaar geleden.
We zijn er heen gelopen.
De route zou 30 minuten duren, maar wij hebben er ruim twee uur over gedaan omdat we onderweg nog wat gegeten hebben en nog wat winkeltjes bekeken.
Zazou klaagde erg over buikpijn, maar het is bij haar altijd een beetje moeilijk om in te schatten hoe erg het is, door haar hoge drama-queen gehalte.
Alle eventuele oplossingen die we dan aandragen zijn natuurlijk ook niet goed, dus dan lopen de irritaties wel een beetje op.
We zijn uiteindelijk wel de San Marco ingeweest.
Hij maakte wel wat minder indruk dan de vorige keer, misschien doordat we inmiddels door de jaren heen een aantal bijzonder mooie
Kathedralen gezien hebben, maar ik denk dat het vooral kwam omdat de plafonds en muren vol zitten met prachtige mozaïeken met heel veel goud, maar het is allemaal super smerig, waardoor de bling er wel vanaf is.
De vorige keer, een jaar of tien terug dus, was dit allemaal veel blinkender in onze herinnering.
Wat wel het vermelden waard is, is dat Ezra naast Bar stond toen ze een foto aan het maken was, en toen ze weer naar beneden keek was hij weg.
Hij was zelf aan de wandel gegaan en een aantal meters verderop gaan kijken.
Hij had wel vaker een aantal stapjes losgelopen, maar dan onder zware aanmoediging van Bar naar mij en terug.
Nu was hij dus uit eigen initiatief aan de wandel gegaan.
Er zijn lelijkere plaatsen om te leren lopen!
Daarna zijn we weer terug gelopen en onderweg nog een aantal kerken en galeries bezocht.
Er was een galerie waar ze werken hadden van picasso, mondriaan, Botero, miro, Chagall enz. er stonden geen prijzen bij.
Er was in een andere galerie een kunstenaar die foto’s had beplakt met takjes, aarde en insecten en zo het hele portret had vorm gegeven.
Dit was enorm mooi.
Op een mooi plein een pizzaatje gepakt en toen weer naar de bus.

Donderdag 24 september

Vandaag een dagje bij de camper gebleven en wat school van Zazou ingehaald.

Vrijdag 25 september

Tsja…. We weten niet meer wat we gedaan hebben.
In ieder geval weer Venetië in.
Dat krijg je ervan als je het dagboek niet elke dag bijhoudt.

Zaterdag 26 september

Vandaag naar het modern art museum, die ook de op één na belangrijkste Oriëntale collectie hadden.
Dit museum was om te janken, (de kinderen deden dit in het begin ook) we zijn begonnen met Oriëntaalse deel.
Hier was (bijna) alles zo slecht belicht dat ze bij een aantal vitrines zaklampjes hadden liggen om zelf bij te lichten!
Dit kwam niet voort uit bescherming van de voorwerpen, maar gewoon uit lulligheid.
Ze hadden wel een aantal mooie dingen, maar vooral veel van alles.
Samurai zwaarden zijn best mooi, maar na 200 exemplaren verslapt je aandacht toch wat.
Het modern art museum was ook een aanfluiting, ze hadden wel een aantal werken van bekende mensen zoals Klimt, maar het was belabberd opgehangen de bordjes met de info waren moeilijk te vinden en als je ze vond waren het transparante vodjes die eruit zagen alsof ze waren uitgeknipt door een kind van drie.
Het toppunt was dat ze een groot schilderij dat ze waarschijnlijk echt wilden laten zien gewoon half voor een ander schilderij op de grond hadden gezet! Echt respectloos.
We zijn na dit schandaal naar Casa d’Oro gegaan.
Dit was een stuk normaler, mooie dingen en normaal tentoongesteld.
We hadden alleen gehoopt dat het pand (een voormalig paleis) van binnen ook prachtig zou zijn, maar daar was bijna alles strak gestuukt en modern gemaakt.
Hierna zijn we naar Campo Santa Margherita gelopen om weer een lekkere pizza te eten.
Bar dacht rustig te kunnen eten, maar ze was met Ezra op een bankje naast twee oude dametjes gaan zitten, niet erg handig in Italië.
Die twee hebben, niet overdreven zeker een half uur in het Italiaans tegen haar door zitten ratelen, het maakte ze niks uit dat Bar er geen moer van begreep.

Zondag 27 september

Vanochtend zijn we een keertje met de boot vanaf de parkeerplaats naar de stad gegaan.
We deden dit nooit omdat het ons € 45 zou kosten, en dan zaten we in een uithoek van Venetië, maar Bar heeft weer even haar onderhandelingsskills in de strijd gegooid en we konden nu voor € 15 , dat was lekker.
Het was een particulier bedrijfje en niet het gemeentelijke vervoersbedrijf, waardoor er waarschijnlijk wat te onderhandelen viel.
Op de boot zat een Schots gezin met een tweeling van 3 en eentje die een paar dagen scheelde met Ezra.
We kwamen aan de praat en de man was een cameraman die net onderweg terug was van twee maanden Iran en wat Sovjetstaten om een film op te nemen.
Hij had deze trip gedaan in een oude Sovjet auto, ik geloof een Wolga of zoiets.
Hij had nog wat vrije dagen over, dus had hij zijn vrouw en kinderen naar Venetië laten vliegen voor een paar leuke dagen.
Het waren hele toffe mensen en Zazou was ook wel toe aan wat dollen met kinderen, dus hebben we een poos met ze opgetrokken.
Hij had natuurlijk veel te vertellen over zijn trip, en hij had een poosje geleden een oude Britse legertruck gekocht en die vercamperd, super stoer.
Rond een uur of drie zijn ze weer terug naar de parkeerplaats gegaan omdat ze verder wilden voor een bezoek aan vrienden in Duitsland.
Wij zijn naar het Palazzo Grassi gegaan, wat sinds een paar maanden het museum voor hedendaagse kunst is geworden.
Dit was een waanzinnig mooi museum met, naar onze mening, bijna alleen maar geweldige kunst, echt te gek.
Het museum bestond uit twee panden op verschillende locaties, en het was al later, dus de andere locatie was voor morgen.
Onderweg terug naar een boot kwamen we langs het Guggenheim, wat we maar wilden overslaan i.v.m. de hoge entree kosten voor alle musea in Venetië, maar het was nog open na sluitingstijd.
Bar dus naar binnen om te vragen hoe en wat.
Bleek dat het toevallig een familieavond was waarbij je gratis naar binnen kon, er veel te doen was voor kinderen en nog wat te eten kreeg ook.
Dat heet met de neus in de boter vallen!
Het museum was het voormalig huis van Peggy Guggenheim, ze lag ook begraven in de tuin.
Het hing vol met echt grote jongens als Picasso, Max Ernst, Mondriaan, Dali enz.
Heel erg tof om zo even mee te pikken.
Ik dacht trouwens dat Nederlanders erg waren bij een gratis buffet, maar Italianen zijn echt schokkend!
Ze vallen als een meute uitgehongerde zwerfhonden aan, en als er iemand met een dienblad met eten aan kwam lopen haalde die meestal het buffet niet eens.
Daarna terug naar de camper.

Maandag 28 september

Vanochtend naar het andere deel van Palazzo Grassi gegaan.
Dit was ook een heel mooi museum, maar de werken vonden we iets minder interessant dan in het andere deel.
Ondertussen heb ik ook een paar keer gebeld met de ANWB omdat de bumpstops nog steeds niet geregeld waren.
Ik had gisteravond Jordy even gebeld om te vragen of hij misschien iets zou kunnen regelen omdat mijn eigen garage en de ANWB maar wat aan het prutsen waren.
Nou, dat heeft geholpen! Jordy belde dat hij bumpstops gevonden had die hoog genoeg waren, ze waren van een Citroën Jumper, maar dat maakt niks uit.
Jord, je bent zoals vaker weer de reddende engel!
De ANWB zijn echt een stelletje lamzakken, zodra ze doorhadden dat ik een vriend had ingeschakeld kreeg ik het advies dat ik mijn vriend moest pushen om het te regelen, want er waren meer mensen met pech!......
Ik heb dus even geïnformeerd waarvoor ik in godsnaam contributie betaal, en Jordy moest het ook in zijn werktijd zien te regelen en hij is monteur dus als hij pauze heeft hebben de andere autobedrijven dat ook, dus kan hij verder ook niks.
Dus ik heb de ANWB gepushed om ook door te zoeken.
Een paar uur later was het geregeld en ze worden naar de camping in Ljubljana gestuurd.
Daarna hebben we de boot gepakt naar Murano, het glas eiland.
Hier heeft Bar eerst een poos staan praten met een vrouw die kralen workshops gaf en toen zijn we op zoek gegaan naar de Moretti glas fabriek, want Bar wilde kijken of ze glas kon scoren.
We kwamen er achter dat de Moretti fabriek al jaren niet meer bestaat, er is alleen een Moretti school waar glazen sieraden gemaakt worden.
Hier kan je niet kijken, maar ze vertelden ons daar dat het glas dat ze gebruiken gemaakt wordt door Effetre, en de fabriek zat aan de andere kant van het kanaal.
We zijn eerst nog langs een man geweest die gereedschap maakt voor glasblazers en kralenmakers.
De vorige reis waren we hier ook geweest, maar toen stonden we voor een gesloten deur.
Deze keer was hij er wel en hij maakte werkelijk prachtig gereedschap.
Bar heeft daar een rekje gekocht waarop je het glas kan voorverwarmen en een blaaspijpje om kralen te blazen.
Daarna naar de Effetre fabriek.
Er zaten twee mannen op de stoep een sigaretje te roken.
We vroegen of we mochten kijken.
Normaal deden ze dit niet omdat het een fabriek was, maar één van die twee mannen vond het wel leuk om te doen.
Nou, die vond het héél leuk om te doen, hij ging helemaal los!
Hij heeft ons alles laten zien; hoe het van poeder in de oven glas wordt, alle kleuren grondstoffen en glas, de machines uitgelegd en Bar mocht proberen glas te blazen.
En voordat we weggingen had Bar allemaal glas gekregen, dat zorgvuldig werd ingepakt en in de buggy van Ezra werd weggemoffeld omdat er bij de uitgang een camera hing.
Hij heeft ook meerdere keren gezegd dat het een geheim moest blijven, nou dit wilden we wel geheim houden.
Het was heel erg leuk (en heet bij die ovens) om op deze manier een rondleiding te krijgen.

Dinsdag 29 september

De laatste dag Venetië.
Eerst nog even de stad in omdat Bar nog wat kleine Venetiaanse maskertjes wilde halen om mallen van te maken voor haar werk.
Daarna weer naar Murano om de laatste dingen op het verlanglijstje te doen.
Bar was op zoek naar een kraal van een bepaalde kralenmaker waarvan ze er de vorige reis een paar hele mooie gezien had, maar toen niet gekocht.
Deze keer had hij geen kraal waar Bar wild enthousiast van werd.
Toen weer naar de Effetre fabriek omdat Bar wilde proberen om wat hele kleine millefiori te kopen.
Dit kon gisteren niet omdat het magazijn dicht was.
Ze verkochten normaal alleen maar in grote hoeveelheden aan bedrijven, maar Bar kreeg het natuurlijk weer voor elkaar om een zak van 1 kilo te kunnen kopen.
Het geld daarvoor ging volgens ons zo de zak van de werknemer in, maar Bar had haar millefiori.
Daarna zijn we in de boot naar de parkeerplaats gestapt.
Ze vroegen helemaal geen kaartje, dus dat was de laatste “zwarte” bootreis in Venetië.
We zijn geen enkele keer gesnapt, dus we hebben zeker voor zo’n €200 bespaard aan transportkosten.
De bus hebben we ook maar twee keer betaald van de ongeveer twintig ritten, dit doordat de buschauffeurs het gewoonweg teveel moeite vinden om je een kaartje te verkopen.
Bij de camper snel de boel even gekuist en toen op weg naar Ljubljana.
We waren rond 22.30 op de camping.
De kindjes sliepen en Bar was ook doodop, maar ik wilde na een dag of tien niet echt gedoucht te hebben even lekker douchen.
De douches zijn hier geweldig, ik heb nog nooit onder een douche gestaan met zoveel druk, het is bijna lastig om rechtop te blijven staan, heerlijk!

Woensdag 30 september

Vandaag veel gewassen en opgeruimd, want dat was weer erg noodzakelijk.
De kindjes hebben lekker aangekeuteld in de speeltuin.

Donderdag 1 oktober

Vandaag ook weer lekker op de camping aangerommeld.
Morgen gaan we wel weer cultureel doen.